Stalker Mode ทำอย่างไรให้ได้รัก (อ่านฟรี)

        ยี่โถเดินไปหย่อนใบแนะนำตัวเพื่อใช้สมัครงานตามร้านต่างๆซึ่งน่าจะเป็นร้านที่ 10 แล้วของวันนี้นี่ก็เป็นระยะเวลาหลายวันแล้วของการอยู่ในสถานะว่างงานเงินเก็บเริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ ไม่มีร้านใดติดต่อเธอกลับมาเลยหญิงสาวเดินคอตกทิ้งตัวลงบนม้านั่งในสวนสาธารณะริมทะเลสาบเหนื่อยที่จะถอนหายใจแล้ว ทำไมชีวิตของเธอถึงกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้นะ

        หญิงสาวแหงนเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าหมู่เมฆสีหม่นมีเพียงประปรายท่ามกลางผืนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ พวกมันลอยเคว้งไปอย่างไร้จุดหมายซึ่งไม่ได้ต่างอะไรกับชีวิตของเธอในเวลานี้คนเราจะหาความสุขมาได้จากที่ไหนเหรอกับการอยู่อย่างโดดเดี่ยวในโลกใบนี้เธอมีชีวิตไปเพื่ออะไรกัน?

        คำตอบที่หญิงสาวได้รับมีเพียงสายลมอันเปล่าเปลี่ยวพัดผ่านเข้ามาสร้างความเหน็บหนาวจนเธอต้องยกมือขึ้นมากอดตัวเองยี่โถนั่งเหม่อลอยมองไปยังผืนทะเลสาบข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย มันหมดแล้วเธอไม่เหลือแรงอีกต่อไปแล้ว คิดถึงอ้อมกอดของพ่อกับแม่เหลือเกิน...

        หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดอัลบั้มรูปและวิดีโอพ่อและแม่กำลังส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้เธอภาพความทรงจำอันสุดแสนวิเศษนี้ทำให้ริมฝีปากซีดเซียวยกยิ้มบางๆ ออกมานิ้วเรียวปัดดูรูปแห่งความสุขไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่วิดีโอหนึ่งเป็นวิดีโอที่แม่เป็นคนถ่ายตอนวันเกิดอายุครบ 26 ปีของยี่โถ แม่ร้องเพลงวันเกิดด้วยน้ำเสียงสดใสขณะที่พ่อผู้แสนเงียบขรึมได้แต่ยกยิ้มน้อยๆ พร้อมกับปรบมือเบาๆ

        ‘สุขสันต์วันเกิดจ้า ในที่สุดยี่โถก็ผ่านวัยเบญจเพสมาได้แล้ว เย้!’ เสียงของแม่ตะโกนออกมาด้วยความดีใจส่วนพ่อก็ได้แต่ส่ายหัวเบาๆ ในวิดีโอนั้นคำพูดของแม่ทำให้ยี่โถตาเบิกกว้างเธอมองมายังแม่ด้วยสายตาล้อเลียน ก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงปนขำ

        ‘หมายความว่าหนูจะไม่ซวยอีกตลอดไปใช่เปล่า?’

        ‘ไร้สาระน่า! อุปสรรคมันมีมาตลอดนั่นแหละจะจัดการมันได้หรือเปล่านั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง’ พ่อแย้งขึ้นมาทันใดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

        ‘พ่อก็!จริงจังไปซะทุกเรื่องเลยอย่างไรแม่ก็ขออวยพรให้ยี่โถใช้ชีวิตอย่างมีสติและเข้มแข็งอยู่บนโลกใบนี้ให้มีความสุขนะลูก’ แม่ยื่นมือไปลูบศีรษะเธอเบาๆสายตาที่เธอมองมายังแม่นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

        ‘แล้วพ่อไม่อวยพรบ้างเหรอไง?’ แม่หันกล้องไปทางพ่ออีกครั้ง

        ‘พูดไปแล้ว’ พ่อตอบออกมาเสียงเรียบแต่สายตาอบอุ่นของพ่อนั้นคอยจับจ้องไปยังยี่โถตลอดเวลา

        ‘อืมๆ กินกันเถอะ แม่หิวละ’ เสียงของแม่ยังคงมากล้นไปด้วยพลังก่อนคลิปจะปิดไป

        ยี่โถฉีกยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตาความหนาวเหน็บรอบกายตอนนี้เริ่มจางหายไปทีละน้อยหญิงสาวแหงนเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าอีกครั้งก้อนเมฆอันเปลี่ยวเหงากลุ่มนั้นหายลับไปจากสายตาของเธอแทนที่ด้วยกลุ่มนกสีขาวบินอย่างพร้อมเพรียงกันตรงไปยังจุดหมายของพวกมันท่ามกลางผืนนภาสดใสอันกว้างใหญ่ไพศาลพ่อคะ...แม่คะ...ขอบคุณนะ

*****

            วันนี้ยี่โถเลือกที่จะมาผับหวังเปลี่ยนบรรยากาศบ้างไม่อยากปล่อยให้ตนเองจมปลักอยู่กับความเหงานานเกินไป

        “มีเรื่องมาเมาท์อีกไหม?” เสียงกระตือรือร้นของพี่ธัญญ่าเอ่ยถามออกมายี่โถเผยยิ้มแห้งพลางส่ายหัวเบาๆก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับว่าไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญใดๆ

            “ไม่มีง่ะ เขาไล่หนูออกจากงานแล้ว”

            “หา!” มือของพี่ธัญญ่าที่กำลังรินเครื่องดื่มสะดุดลงทันทียี่โถนั่งขำกับท่าทางของคนตรงหน้า

            “ฮ่าๆ หนูสบายดี! ตอนนี้กำลังหางานใหม่อยู่ค่ะ”หญิงสาวโบกไม้โบกมือทำทีว่าไม่ได้เป็นอะไร แม้ในใจของเธอจะรู้สึกหนักอึ้งอยู่ก็ตามพี่ธัญญ่าย่นคิ้วเข้าหากันแน่น สีหน้าเคร่งเครียดเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างโดยที่สองมือยังคงชงเครื่องดื่มตามความเคยชิน

            “น้องยี่ได้พกใบแนะนำตัวมาไหม?” น้ำเสียงของพี่ธัญญ่าดูจริงจังขึ้นมาทันใดสร้างความแปลกใจให้ยี่โถเล็กน้อย

            “มีค่ะ ทำไมเหรอ?” หญิงสาวก้มเปิดกระเป๋าก่อนจะหยิบแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ขึ้นมา ใบแนะนำไว้ใช้สมัครงานแผ่นนี้เปื้อนเล็กน้อยเธอกะว่าจะนำไปทิ้งที่ห้อง ก็เลยเก็บใส่กระเป๋าโดยไม่ได้ใส่ใจมากนัก

            “สักครู่นะ”พี่ธัญญ่ายื่นมือมาหยิบแผ่นกระดาษนั้นไปทันที แล้วเดินหายเข้าไปหลังร้านปล่อยให้ยี่โถนั่งงุนงงอยู่ตรงนั้นเวลาผ่านไปสักพักพี่ธัญญ่าเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม และได้กวักมือเรียกเธอตามไป

        “ผู้จัดการพี่จะสัมภาษณ์ ตามพี่มาค่ะ” สิ้นคำพูดของรุ่นพี่ชาวไทยยี่โถต้องตาเบิกกว้างขึ้นทันใด หา!สัมภาษณ์เหรอ! กับเธอที่อยู่ในสภาพนี้เนี่ยนะ!ความตื่นเต้นเข้ามาจู่โจมกะทันหันหญิงสาวรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมโดยเร็วแล้วเร่งฝีเท้าเดินตามพี่ธัญญ่าไปหลังร้าน

        ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!จู่ๆ เธอก็มีงานทำแล้วซะอย่างนั้น!ยี่โถยืนอยู่หน้าผับ ก้มมองดูเอกสารตอบรับการทำงานในมือยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ผุดพรายขึ้นมาแต่งแต้มบนใบหน้าหญิงสาวโชคใหญ่ครั้งนี้ทำให้เธอกลับมามีเรี่ยวแรงอีกครั้ง ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปชีวิตของเธอก็จะได้เข้าสู่จุดเริ่มต้นครั้งใหม่สินะ

*****

            “เอวาไปไหน!?”เสียงตะคอกจากคริสทำให้ยี่โถสะดุ้งเล็กน้อยหญิงสาวที่กำลังก้มเช็ดโต๊ะอยู่เงยหน้าขึ้นและได้ปะทะกับดวงตาแข็งกร้าวคู่นั้นที่จับจ้องเขม็งมายังเธอ

            “ฉันให้คำตอบไม่ได้หรอกนะ”ยี่โถตอบกลับเสียงเรียบ สีหน้าของเธอเยือกเย็นไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ

            “ฮึ่ย!”คริสทุบโต๊ะด้วยความหงุดหงิดแล้วยกขวดเครื่องดื่มขึ้นมากระดกต่อยี่โถส่ายหน้าเอือมระอาเล็กน้อยแล้วเดินออกไปเธอไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเอวาอีกแล้ว รู้สึกเบื่อกับการตอบคำถามเดิมๆเกือบทุกวันแบบนี้เสียจริง นั่งรอเอวากลับมาอย่างเดียวคงได้เจอเร็วหรอกนะยี่โถได้แต่เขม่นเขาในใจ

        หญิงสาวเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ผับแห่งนี้มาได้เกือบเดือนแล้วถ้าไม่นับรวมเรื่องของคริสที่นี่ถือว่าตอบโจทย์สำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้เป็นอย่างดีตอนนี้ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้ตามมารังควานในหัวของเธออีกต่อไป ยกเว้นเพียงสิ่งเดียวที่ฝังรากลึกแน่นหนาจนเธอไม่สามารถถอดถอนออกได้เลย...

        โครม!เพล้ง! เสียงของความวุ่นวายบางอย่างได้ดึงให้หญิงสาวกลับมาสู่โลกปัจจุบันยี่โถกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังโซนที่มาของเสียงนั้นทันที หญิงสาวกวาดสายตามองพบว่าตามพื้นเต็มไปด้วยเศษแก้วแตกกระจัดกระจายซึ่งเกิดจากโต๊ะที่ถูกกระแทกจนล้มไม่ไกลจากบริเวณนั้นมีลูกค้าชายคนหนึ่งนอนเอ้งเม้งบนพื้นเรียกได้ว่าเมามายหมดสภาพ

        ยี่โถเข้าไปพยุงลูกค้าคนนั้นขึ้นมาแล้วแบกพาร่างกายอันหนักอึ้งของเขาไปนั่งบนโซฟาใกล้ๆ

        “ขอโทษลูกค้าทุกท่านด้วยนะคะ เดี๋ยวทำความสะอาดสักครู่ค่ะ”หญิงสาวค้อมตัวบอกลูกค้าคนอื่นๆที่อยู่บริเวณใกล้เคียงก่อนจะไปเรียกการ์ดประจำร้านให้มาช่วยดูแลลูกค้าผู้ชายคนนั้นต่อต่อด้วยการหยิบป้ายมากั้นทางไว้แล้วลงมือทำความสะอาดด้วยความคล่องแคล่วเธอจัดการกับงานตรงหน้าด้วยสีหน้าที่สงบเยือกเย็น แล้วพื้นที่บริเวณนั้นก็ได้กลับมาสู่ความปกติอีกครั้งภายในเวลาไม่กี่นาที

        “เก่งเหมือนเดิมเลยนะ” คำพูดจากใครบางคนดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายและนั่นก็ได้ทำให้ยี่โถหยุดชะงักเท้าทันที ดวงตาของเธอเบิกออกเล็กน้อยเสียงทุ้มนี้...

        หญิงสาวค่อยๆ หันหน้าไปยังเจ้าของเสียงนั้นไม้ถูพื้นหลุดร่วงออกจากมือเธอทันใด ยี่โถตัวแข็งทื่อแทบจะหยุดหายใจเมื่อปะทะเข้ากับดวงตาสีฟ้าอันคุ้นเคย

        “...เฟลิกซ์”