คุณเชื่อเื่เกี่ยวกับ พรหมลิขิตหรือไม่? ตอนแรกผมคิดว่ามันไม่น่ามีจริงและเป็ไป แต่เพราะผมได้ไปเจอเขา ผมเลยเชื่อว่าพรหมลิขิต มันมีอยู่จริง ฮั่นแน่!! ผมรู้ว่าทุกคนอยากรู้ ถ้าทุกคนอยากรู้ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง ไปกันเลยยยยย
สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อ “โอโม่” อายุ17ปีกำลังเรียนอยู่ชั้น มัธยมปีที่5 ชีวิตของผมผมฝันไว้ว่า ผมต้องสอบติด แพทย์ให้ได้เพราะผมจะได้ดูแลแม่ในตอนชรา ผมเกิดมาก็มีแต่แม่ ส่วนคุณพ่อของผมได้หย่าร้างกับแม่ั้แ่ผมเด็กๆ ผมรักแม่ของผมมาก ท่านทำทุกสิ่งก็เพราะผม ผมก็อยากตอบแทนท่านบ้าง แต่มีวันหนึ่งทำให้ผมจะต้องไปเจอเขา เพราะเหตุการณ์นี้ วันนั้นผมได้กลับมาจากโรงเรียนแล้วเจอคนแปลกหน้า 2 คน ดูท่าทางน่ากลัว คุยกับแม่ของผม
คนแปลกหน้า : คุณมีเวลาอีก1วันนะ ไม่งั้นคุณต้องไปเป็คนรับใช้ในบ้านของเ้าสัว แต่ผมหวังว่าเราคงได้เจอกันนะ ( คนแปลกหน้า2คนนั้น หัวเราะเสียงดัง) แล้วเดินออกไป พอพวกเขาออกไป ผมรีบวิ่งไปหาแม่ทันที
ผม : แม่ครับพวกเขาเป็ใคร ทำไมต้องให้แม่ไปเป็คนรับใช้อะไรด้วย (ผมพูดด้วยความสงสัย)
แม่ : เอ้ออออ...( แม่ไม่ค่อยกล้าพูดสักเท่าไหร่ ) เขาเป็ลูกน้องเ้าหนี้แม่เอง
ผม : ห้ะ!!!? ( ผมอุทานด้วยความใและอึ้งอยู่ )
แม่ : แม่ขอโทษนะโม่แต่แม่ต้องทำเพราะแม่กลัวไม่มีเงินส่งลูกเรียน แต่ไม่หนทางแล้ว เข้าใจแม่นะ ( แม่พูดด้วยความเศร้าและรู้สึกผิด )
ผม : ผมไม่โกรธแม่เลย เพราะแม่ทำเพื่อผม ผมต้องขอโทษแม่ ที่ต้องรบกวนแม่มากกว่า แม่ทำมาเย้อะแล้ว ผมอยากจะทำอะไรเพื่อแม่บ้างครับ ( ผมพูดด้วยเสียงเศร้า ) ผมจะไปเป็คนรับใช้แทนแม่เองครับ
แม่ : แม่รักโม่นะ ( แม่พูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา แล้วดึงผมเข้าไปกอด )
ผม : ผมก็รักแม่ครับ ( ผมก็มีความรู้สึกเดียวกับแม่เลย น้ำตาไหล พร้อมกับกอดท่าน ) หลังจากนั้นผมก็เตรียมตัวแพคกระเป๋ารอ พอถึงตอนเช้าผมได้กินข้าวกับแม่ แล้วผมได้บอกลา แล้วกอดท่าน หอมแก้มท่าน แล้วเดินออกจากบ้านท่ามาส่งผมตรงหน้าบ้าน พอรถมาถึง ผมได้ขึ้นรถแล้วโบกมือบ๊ายบายแม่ด้วยน้ำตา แม่ก้อร้องน้ำตาไหลและก็โบกมือบ๊ายบายผมเช่นกัน ผมก็นั่งรถ แล้วรถก็หยุดถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง ใหญ่โตมโหราฬมาก ผมได้ลงจากรถ แล้วกดกริ่งตั้ง3ที และผมก็ได้เห็นเขา..... รอต่อ Ep.2 นะค้าบ 5555
2K
