บทที่ 2
ทหารสาวแร็คน่าและลิงบาบูน
จินอ้าปากค้าง ชีวิตเขาจะเจออะไรแต่เทือกนี้จริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?
หญิงสาวเห็นจินเปิดประตูเข้ามา ก็กล่าวออกมาอย่างเฉื่อยชา “สวัสดี” เธอไม่มีแม้แต่ความอาย เธอเปลื่องผ้าออก โยนทิ้ง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่อยู่ข้าง ๆ และปิดประตูลงไป ทิ้งให้จินยืนอยู่ตรงนั้นราวกับคนโง่…
จินนวดขมับ เมื่อครู่เขาไปเช็คเลขห้องมาแล้ว ปรากฏว่าเขาอยู่ห้องนี้จริง ๆ จินทิ้งตัวลงบนโซฟาที่อยู่กลางห้อง เขาไม่รู้ว่าเธอเป็ใครและมาทำอะไร คงได้เพียงแต่ให้เ้าหล่อนออกมาอธิบายเองน่าจะดีที่สุด
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
จินหันไปตามเสียง ประตูห้องได้ถูกเปิดออก มันมาพร้อมกับหญิงสาวที่ใส่ชุดเหมือนจะเป็เครื่องแบบทหาร เขาส่งสายตาไปให้เธอว่า้าจะคุยด้วย หญิงสาวเองเหมือนก็้าจะทำแบบเดียวกัน เธอมานั่งโซฟาที่อยู่ตรงข้ามกับเขา
โซฟาที่ถูกจัดเป็รูปตัวยู ถูกหนึ่งชายนั่งทางซ้าย และหนึ่งหญิงนั่งทางขวา
เมื่อเห็นเธอมานั่งเรียบร้อยแล้วเขาจึงถามทันที
“เธอเป็ใคร?”
หญิงสาวไม่ได้ตอบในทันที เธอเปิดโปรแกรมบางอย่างขึ้นมาจากสายรัดข้อมือ มองเขาสลับกับมันอยู่เป็พัก ๆ ก่อนจะปิดลงและกล่าว
“ฉันแร็กน่าเป็ทหาร ได้รับหน้าที่จับตาดูคุณเป็ระยะเวลาสามเดือน ฝากตัวด้วยนะคะคุณปู่”
จินหรี่ตา จับตาดูเขา? และเมื่อกี้อะไรนะคุณปู่!? จินดูหงุดหงิดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ไม่้าพูดอะไรไร้สาระ
“ฉันไม่ได้จะไปก่ออาชญากรรมที่ไหน ไม่จำเป็ต้องจับตามองก็ได้ อีกอย่างแม้แต่ข้อมูลพื้นฐานบางอย่างฉันเองก็แทบไม่รู้ พวกเธอระแวงกันมากเกินไปแล้ว” จินกอดอกก่อนจะนั่งไขว้ห้าง เขาไม่อยากให้ผู้หญิงตรงหน้ารู้สึกว่าเขานั้นสามารถกดขี่ได้ง่ายๆ
“ถึงคุณจะยังไม่รู้ แต่ฉันบอกได้เลยว่าตัวคุณนั้นสำคัญกว่าที่คิด” หญิงสาวนามแร็กน่าส่ายหัว “จริง ๆ แล้วการจับตามองไม่ใช่ภารกิจหลักซะทีเดียว การทำให้คนรอบข้างที่คุยกับคุณไม่สงสัยในตัวคุณนั้นถึงเป็งานหลักของฉัน”
จินครุ่นคิด ก็คงจริงอย่างที่เธอว่า ถ้ามีคนรู้ว่าเขามาจาก 500 ปีที่แล้ว คงไม่ใช่เื่ที่มองข้ามกันได้
“ถ้าเป็แบบนั้นแล้ว ทำไมถึงส่งทหารผู้หญิงแบบเธอมาแทนที่จะเป็ผู้ชาย” โดยเฉพาะทำไมต้องส่งผู้หญิงไร้ยางอายแบบเธอมาด้วย จินคิดแต่ไม่ได้พูดออกไป
“อ่อนั้นนะ” หญิงสาวกล่าวออกมาอย่างเฉื่อยชา “ทหารส่วนใหญ่ในเวลานี้ กำลังเข้าไปฝึกอยู่ในฟอร์บิด ฉันเสร็จการฝึกจากที่นั้นแล้ว เลยรับภารกิจมา อีกอย่างพวกไร้แต้มแบบคุณนะ แค่ทหารผู้หญิงอย่างฉัน ก็ยังถือว่าสบายมาก”
จินคิดมาได้สักพักแล้ว ใน่สองสามวันที่ผ่านมา ในตอนที่เขาหาข้อมูลต่าง ๆ อยู่นั้น มีบทความมากมายเกี่ยวกับ GATE หรือ ฟอร์บิด ไอ้ยุคไฮเทคนี้เขาเองก็ตื่นตะลึงไม่รู้จบแล้ว มันยังมีโลกที่มอนเตอร์อาศัยอยู่อีก เขาเลยไม่รู้ว่าจะสนใจอันไหนก่อนดี ในข้อมูลที่ปารกฏขึ้นมา มันเขียนไว้ว่าฟอร์บิดโลกที่มีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่นั้น ถูกระบุไว้ว่ามีความอันตรายอยู่ในระดับสูง แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ได้มีกฎว่าห้ามเข้าไป มันกระทั่งมีสถานีวาปต่าง ๆ ตั้งอยู่ทั่วทุกแห่งของเมือง! สามารถเข้าออกได้ตามใจโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย เพียงแค่จำกัดอายุ 17 ปีขึ้นไปเท่านั้นถึงจะเข้าได้
อีกอย่างนึงที่ทำให้จินประหลาดใจก็คือสตาร์ที่เป็ไอดอลของคนทั่งจักรวาล ไม่ใช่แค่มีหน้าตาและความสามารถในการแสดงที่ดีถึงจะได้เป็สตาร์ สิ่งที่สำคัญในการจะเป็สตาร์นั้นกลับเป็ความแข็งแกร่ง! ยุคนี้มันเป็ยุคของความแข็งแกร่งโดยแท้จริง
“คุณปู่ช่างน่าเสียดาย ที่งานของฉันไม่ได้เริ่มวันนี้ ฉะนั้นฉันจะกลับมาอีกทีเย็น ๆ ถ้าเบื่อก็หาอะไรทำไปก่อนและกันนะ” แร็คน่ากล่าวออกมาโดยไม่สนใจจินที่นั่งคิดอยู่อย่างจริงจัง
จินเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะสังเกตผู้หญิงตรงหน้าแบบจริง ๆ จัง เธอเป็คนที่สวยมาก ลักษณะของเธอคล้ายกับหญิงสาวที่ี้เีตลอดเวลา ตากลมโต ปากสีชมพูเล็กน่ารัก ผมสีน้ำตาลที่รวบไว้เป็หางม้า แต่ถ้าให้เทียบกับหญิงสาวที่เขาเจอในลิฟท์แล้ว เหมือนหญิงสาวในลิฟท์คนนั้นจะสวยกว่าอยู่หลายส่วนเลย
เมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกจากห้องไป จินก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาครุ่นคิดถึงเื่ที่เพิ่งผ่านมา มันราวกับฝัน ใครจะไปคิดละว่าตัวเองจะได้โผล่มาอีกห้าร้อยปีข้างหน้า มันเหมือนกับว่าความฝันและเป้าหมายที่เขาเคยมีมันหายไปในวันเดียว มันถูกรีเซ็ตใหม่ภายในวันเดียว เขาในตอนนี้ไม่มีสิ่งใดที่อยากทำเป็พิเศษ มันก็เหมือนกับคนที่ไร้เป้าหมายในชีวิต และการอยู่อย่างไร้ความหมาย ก็เหมือนเป็คนที่ไร้ค่า ถ้าเป็แบบนี้อีกไม่นาน เขาก็คงจะตายเพราะความเบื่อ และอีกอย่างสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขา อย่างน้องสาวก็...
จินส่ายหัว เขาเปิดสายรัดข้อมือขึ้นมา โฮโลแกรมโปร่งใสเด้งขึ้น เขาััไปตรงหัวข้อ ‘ข่าวติดท็อป’ มาอยู่ในที่ ๆไม่รู้จัก สิ่งที่สำคัญที่สุดเลยก็คือข่าวสาร เขารู้สึกชอบมากเลยที่เ้าเครื่องนี้สามารถแปลภาษาหรือคำพูดในภาพวิดีโอออกมาในรูปแบบที่เราสามารถเข้าใจได้
จินเลื่อนไปเรื่อย ๆ เมื่อเขาเห็นข่าวที่หน้าสนใจ เขาก็กดอ่านมัน
‘Top4 : เสือดำพิกซี่ สัตว์สงวน สัตว์ใกล้สูญพันธ์ในจักวาล ถูกลำแสงยิงดับคาที่’
จินรู้สึกไม่ค่อยดีกับข่าวนี้เขารีบข้ามมันไปในทันที เขาเลื่อนไปดูข่าวอันดับ 1
‘Top1 : เอเลนน่าเทพธิดาสีชาด คว้าอันดับ 1 ในการแข่งขันการต่อสู้ฟอร์บิดทัวร์นาเมนต์ไปได้อย่างงดงาม’
จินกดเข้าไปดู เขามองภาพหญิงสาวที่สวยงามซึ่งปรากกฏอยู่ ในอนาคตนี้ช่างมีแต่คนสวยจริง ๆ จินเลื่อนลงไปเรื่อย ๆ
กระทิงเดือด : เทพธิดาเอเลนน่าเธอชนะได้อย่างสวยงาม...
พี่น้องสองเรา : เ้าโง่ท่านเอเลนน่าแค่ยืนอยู่เฉย ๆ ก็ชนะได้แล้ว แค่ความสวยของเธอก็สามารถบาดใจศัตรูจนตายได้
เ้าโง่คูณสอง : @พี่น้องสองเรา แกเป็บ้าไปแล้วหรอ? เธอยังเป็คนธรรมดาอยู่นะ แต่ถ้าเธอเข้าในเขต 2 ชั้นว่าเธออาจจะทำแบบนั้นได้จริง ๆ เธอนี่แหละเหมาะสมเป็แม่ของลูกฉัน 5555
กินได้ไหม : เธอเป็ของฉัน ไอ้โง่อย่างแกนะเงียบไป 5555 @เ้าโง่คูณสอง
เงียบก่อน : พวกแกไม่มีอะไรทำ? ทำไมถึงต้องมาเถียงกันเื่ภรรยาฉัน?
กระทิงเดือด : @เงียบก่อน ไอ้บ้า...
พี่น้องสองเรา : @เงียบก่อน **อิโมจิเหยียดหยาม**
เ้าโง่คูณสอง : @เงียบก่อน ไอ้โง่
…
..
.
จินไล่ดูข้อความต่างๆมากมาย มันมีการทะเลาะกันเกิดขึ้นในนี้ แต่ยังไงก็ตามข้อความก็ไปทิศทางเดียวกันหมด คือเกี่ยวกับการชื่นชมผู้หญิงที่ชื่อว่าเอเลนน่า เค้ายอมรับว่าเธอสวยมากจริง ๆ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไอพวกคนในคอมเม้นถึงได้ตื่นเต้นราวกับทะเลท่วมโลกแบบนี้ จินเองก็ซวยเพราะผู้หญิง จนถึงกับได้ข้ามมาในโลกอนาคตแบบนี้ เขามีความรู้สึกไม่ชอบใจยัยผู้หญิงคนนี้เลย
จินที่สมัครไอดีในชื่อ ‘เกรียนซ่าคุง’ เขาพิมลงไปในคอมเม้น
เกรียนซ่าคุง : พวกแกนี่งี่เง่าจริงๆ ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว... ลิงบาบูนหลังบ้านฉันยังน่าสนใจกว่าเลย
เงียบก่อน : ...
กินได้ไหม : ...
เ้าโง่คูณสอง : ...
พี่น้องสองเรา : ...
กระทิงเดือด : ...
ในคอมเม้นตอนนี้เต็มไปด้วยความเงียบ จินยกยิ้มขึ้นมา เ้าพวกนี้มันก็แค่พวกที่มีดวงตามืดบอด เอเลนน่าอะไรนั้น แค่เก่งนิด ๆ หน่อย ๆ พวกนี้ถึงกับหลงโงหัวไม่ขึ้น
‘ท่านจินผู้นี้ไม่หลงกลใครง่ายๆหรอก ฮ่าฮ่า’ จินคิดในใจก่อนจะปิดข้อมูลลงโดยไม่สนใจคอมเม้นอีกต่อไป
จินลุกขึ้น เขาวางแผนที่จะออกไปสำรวจสิ่งต่าง ๆ ที่ด้านนอก
แต่เขากลับไม่รู้เลยเลยว่าสิ่งที่เขาพิมไปนั้นมันจะส่งผลให้เกิดผลกระทบลูกใหญ่ ทุกคนต่างหาตัว ‘เกรียนซ่าคุง’ ถึงขนาดมีคนตั้งกระทู้ว่า ‘เกรียนซ่าคุงมันเป็ใคร?’ และกระทู้ที่ใกล้เคียงอย่าง ‘ลิงบาบูนเป็สัตว์ประเภทไหน’ แต่ในกระทู้หลัง ๆ เมื่อทุกคนรู้ว่าลิงบาบูนคือตัวอะไร มันจึงทำให้คนกว่าครึ่งค่อนที่อ่านคอมเม้นในตอนนั้น พร้อมใจกันเดือดดาลไปตาม ๆ กัน ทุกคนต่างหาตัวจริงของเกรียนซ่าคุงอย่างเอาเป็เอาตาย มีแม้กระทั้งผู้มีอิทธิพลบางคนยังทุ่มเงินเพื่อตามหาคนนี้ ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครพบ
ช่างน่าโมโหเสียจริง
...
จินเดินล่องลอยไปเรื่อย ๆ ในระหว่างนั้นเขาได้เห็นสิ่งน่าสนใจหลาย ๆ อย่าง ทั้งบ้าน ร้านอาหาร ร้านขายของ ทุกอย่างดูแปลกตาสำหรับเขาไปหมด ในตอนเด็กเองเค้าก็จินตนาการภาพของห้าร้อยถึงหนึ่งพันปีข้างหน้าเอาไว้เหมือนกัน แต่นี้มันมากกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก มันเป็ความรู้สึกที่บรรยายออกมาเป็คำพูดไม่ได้
หลังจากเดินต่อไปอีกสักพัก จินมาหยุดลงอยู่ที่ตึก ๆ นึง แม้มันจะไม่สูงเท่าตึก ๆ อื่น แต่อาคารทรงยุโรปแบบนี้ให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยกับเขาอย่างมาก
หลังจากลังเลอยู่ชัวครู่นึงเขาก็เดินเข้าไป…
“ขอตรวจสกินชิพด้วย” หลังจากที่เดินมาถึงหน้าประตู เขาเห็นการ์ดชุดดำสองคนยืนเฝ้าอยู่ เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้หนึ่งในนั้นมาคุยกับเขา
“สกินชิป” จินขมวดคิ้ว เมื่อเห็นการ์ดคนนั้นมองมาที่ข้อมือเขา จินเข้าใจในทันที
จินยื่นแขนที่มีสายรัดสีดำไปให้พวกนั้น ดูเหมือนว่าเ้าสิ่งนี้จะเรียกว่าสกินชิป
หลังจากตรวจครู่นึง การ์ดคนแรกหันไปมองอีกคนนึกก่อนพยักหน้า
“เชิญคุณชาย”
ในทันที หูของจินกระดิกเล็กน้อย คำที่คุ้นเคย! ถ้าเขาคิดไม่ผิดที่แห่งนี้ก็น่าจะเป็...
จินเปิดประตูพร้อมกับร้อยยิ้ม แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ได้แต่ผิดหวัง
นี้มันสระว่ายน้ำ... จินถอนหายใจ แต่เขาก็ไม่ได้เสียใจนานนัก ั้แ่ที่เขาว่ายน้ำล่าสุดมาก็นานมากแล้ว มันเป็ตอนที่เขาว่ายกับน้องสาว...
จินเดินไปที่เคาร์เตอร์และ้าถามราคาสำหรับการใช้บริการ
แต่ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากถามพนักงานสาวนั้น
“เฮ้ย! การ์ดอยู่ไหน ใครปล่อยไอ้ยาจกนี่ มาเดินเล่นแถวนี้” เสียงดังขึ้นมาจากข้างหลังจิน
เขาหันไปมองยังต้นเสียง...
4K
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)