บทที่ 27 ไม่บังเอิญเลยสินะ
“สักพักพอเข้าตรอก เธอก็หลบไปไกล ๆ หน่อยนะ แปดคนเนี่ย ฉันจัดการเองได้” หลินอี้เสวียนปฏิเสธข้อเสนอของเธอ จินซูขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
“อี้เสวียน นายไม่ใช่พวกที่มองผู้หญิงแบบเหมารวมหรอกใช่ไหม” ถ้าเขาจะมาพูดอะไรทำนองว่า สถานการณ์แบบนี้ให้ผู้หญิงหลบไปไกล ๆ ซึ่งเป็คำพูดที่ดูถูกผู้หญิงล่ะก็ ความรู้สึกดี ๆ ที่เธอมีต่อเขาจะลดลงอย่างแน่นอน
“ฉันรู้ว่าเธอจัดการกับอันธพาลสองคนได้อยู่แล้ว” เขาเคยเห็นเธอฟาดขวดแตก เขารู้ว่าเธอไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป การทุบอิฐหรือฟาดขวดแตกที่ดูเท่ห์นั่น จริง ๆ แล้วใช้แค่แรงที่พอเหมาะเท่านั้น ไม่ได้มีเทคนิคอะไรมากมาย ทหารหน่วยลาดตระเวนทุกคนทำได้ แต่คนทั่วไปไม่รู้หลักการ ก็เลยไม่กล้าทำกัน ส่วนเธอช่างกล้าลงมือสับจริง ๆ สุดยอดไปเลย
“แล้วนายจะให้เหตุผลฉันได้มั้ย ว่าทำไมถึงไม่ให้ฉันยุ่งด้วย” จินซูถามจบก็รู้สึกแปลก ๆ ที่ข้างแก้ม เขาเอื้อมมือมาบีบแก้มเธอเบา ๆ สาวน้อยวัยยี่สิบ ผิวเนียนละเอียดเหมือนไข่ขาว บีบแล้วเด้งดึ๋งน่าดู
คนที่บีบแก้มเธอก็พอใจมาก เขาจ้องแก้มนุ่ม ๆ นี่มานานแล้ว อยากลองบีบดูสักครั้ง พอได้ลองจริง ๆ แล้วััดีกว่าที่คิดไว้ซะอีก จินซูเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
เธอเนี่ยนะ ผู้หญิงที่ใคร ๆ ก็เรียกว่าท่านประธานอวี้มาหลายปี ถูกผู้ชายบีบแก้มเนี่ยนะ
เป็ประสบการณ์ที่ไม่เคยเจอมาก่อนทั้งสองชาติภพ เพิ่งจะมาเจอก็วันนี้แหละ ชาติที่แล้วอย่าว่าแต่จะบีบแก้มเลย แค่มองหน้าเธอก็ยังไม่มีใครกล้า นักธุรกิจหญิงที่แข็งแกร่งถึงระดับหนึ่ง ในสายตาคนนอกก็ไม่ต่างอะไรกับเทพที่สูงส่งเกินเอื้อม
ใครจะกล้าลบหลู่เทพกัน เทพเองก็ไม่คิดว่าจะมีวันนี้เช่นกัน อวี้จินซูถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ หลังจากโดนบีบแก้ม
“เธอเก่งก็จริง แต่ฉันก็ไม่ได้อยากให้เธอลงมือเองเสียหน่อย มันเป็คนละเื่กัน มันก็เหมือนกับขีปนาวุธ ประเทศมหาอำนาจทุกประเทศต้องมีไว้ แต่ไม่จำเป็ต้องใช้”
“...... นี่นายเล่นอะไรเนี่ย” เธอแค่อยากจะรื้อฟื้นความรู้สึกวัยรุ่น อยากลองตะลุมบอนสักตั้ง ก็ตอนเป็ท่านประธานอวี้ในชีวิตก่อน ตอนอายุยี่สิบก็เป็เด็กเรียนเรียบร้อย ไม่เคยมีโอกาสได้ตีกับใครเขา หลินอี้เสวีนพูดเื่ขีปนาวุธอะไรของเขาเนี่ย
“มันมาหาเื่ฉัน ฉันต้องจัดการมันด้วยมือตัวเอง พวกสกปรกแบบนั้น ไม่คู่ควรแม้แต่จะโดนหมัดเธอหรอก” ไอ้เด็กเมื่อกี้มันกล้าเอาจูบของภรรยาเขามาล้อเล่น เขาไม่มีทางปล่อยมันไปแน่
นี่คือศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย ถึงแม้ว่าเธอจะเดาไม่ออกว่าเขากับอีกฝ่ายมีเื่บาดหมางอะไรกัน แต่ดูจากสีหน้าที่หลินอี้เสวียน กัดฟันกรอด เธอก็พอรู้ว่าเื่นี้ไม่ใช่เล็ก ๆ แน่
เธอรู้ว่าเขาต่อยคนเป็ แต่จะสู้ไหวไหม เธอก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน ตอนนี้เขาขยับได้แค่ข้างเดียว ถ้าเดี๋ยวสู้กันแล้วเกิดเสียเปรียบ เธอก็จะช่วยเขาเอง ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ อย่างน้อยก็ต้องสู้ ไม่ใช่หนี
ในพจนานุกรมของเธอ มีแต่ยอมตายดีกว่ายอมแพ้ ให้เธอคุกเข่าหรือวิ่งหางจุกตูดหนี เธอทำไม่ได้หรอก หลังจากกินเกี๊ยวหมดกล่อง ทั้งสองคนก็เดินตรงไปที่ตรอกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ภายในตรอก กำแพงสูงบดบังแสงอาทิตย์ ทำให้ดูมืดครึ้ม เธอเดินนำหน้า ส่วนหลินอี้เสวียนเดินตามหลัง เธอได้ยินเพียงเขาพูดว่า
“8, 9, 10”
“อะไรหรอ” เธอถาม
“คนพวกมันเพิ่มคน” หลินอี้เสวียน บอกโดยอาศัยเสียงฝีเท้า อวี้จินซูรู้สึกนับถือ จริงอย่างที่คิด ผู้เชี่ยวชาญย่อมทำในสิ่งที่ตนเองเชี่ยวชาญได้ดี ส่วนเธอนั้นมีเพียงเื่ทำธุรกิจหาเงินเท่านั้นที่เชี่ยวชาญ ส่วนเื่การต่อสู้ ยังไงก็ต้องพึ่งเขา ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน
“เดินไปข้างหน้าสิบห้าก้าว แล้วหันหลังกลับได้” เขาตบบ่าเธอเบา ๆทั้งสองราวกับกำลังเล่นเกม
จินซูทำตามที่เขาบอก นับในใจเงียบ ๆ สิบห้าจำนวน พอหันหลังกลับ ก็ได้เห็นภาพที่ไม่อาจลืมได้เลยตลอดชีวิต
หลินอี้เสวียน กวาดขาซ้ายเตะคนสองคนที่พุ่งเข้ามาจากข้างหลังลอยไป ต่อยหมัดขวาจนอีกรายล้มลง คนที่โดนเขาล้มไปก็ลากคนที่อยู่ด้านหลังล้มระเนระนาดไปด้วย จัดการกับคนสี่คนได้อย่างง่ายดาย
จินชูโชคดีจริง ๆ ที่เธอไม่ทันได้กะพริบตา ไม่งั้นคงพลาดภาพตรงหน้าไปแล้วแน่ ๆ ถ้าบอกว่าตอนที่ได้เจอกันครั้งแรก ตอนที่เขาสู้กับเธอ ระดับฮอร์โมนพลุ่งพล่านอยู่ที่สิบล่ะก็ ตอนนี้คงเรียกได้ว่าะเิไปแล้ว
พวกอันธพาลที่เหลือมองหน้ากัน เลือกที่จะรุมสามต่อหนึ่ง บุกเข้ามาหาเขาจากทุกทิศทาง หนึ่งในนั้นถึงขั้นชักมีดออกมา
“ระวัง!” จินซูเห็นฝ่ายตรงข้ามชักมีดออกมา จึงะโเตือน สิ้นเสียง หลินอี้เสวียน ก็คว้ามีดจากมือฝ่ายตรงข้ามได้ เพียงแค่เขางอเข่าลงเล็กน้อย เท้าก็เตะเข้าที่ท้องของอันธพาลคนนั้น
ทำเอาพวกอันธพาลอีกสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับเข่าอ่อน นี่มันคนหรือเปล่าเนี่ย พวกมันไม่คิดจะสู้ต่อแล้ว วิ่งหนีกันอย่างกับหมาลอบกัด หลินอี้เสวียนหมุนมีดในมือ เล่นไปมา พร้อมกับส่งยิ้มเยาะหยันให้กับอันธพาลคนนั้น ก่อนจะหันไปถามจินซูว่า
“ใครกันแน่ที่ต้องระวัง” จินซูได้แต่ยืนมองอันธพาลที่ถูกเขาควบคุมตัวไว้เงียบ ๆ
“เอาล่ะ ฉันชะล่าใจไปหน่อย จริง ๆ แล้วคนที่ควรจะต้องระวัง คือไอ้หัวโจกที่ถูกนายจับอยู่ต่างหาก”
“ดูท่าทางเด็กคนนั้นเหมือนจะร้องไห้แล้ว”
“ดูจากอายุพวกมันแล้ว คงเพิ่งจะมาเป็นักเลงได้ไม่นาน”
“เพิ่งจะเป็นักเลงได้ไม่เท่าไหร่ ก็มาเจอกับ หลินอี้เสวียน ที่โเี้แบบนี้ พวกแกนี่ซวยจริง ๆ”
“นักเลงสมัครเล่นมาเจอกับทหารอาชีพ ต่อให้เอากำลังมาทั้งหมดก็สู้เขาไม่ได้หรอก สู้ไปก็แพ้” พวกที่เหลือเห็นดังนั้นก็ไม่สนใจลูกพี่ของพวกมันอีกต่อไป วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น โจวโม่ยืนหน้าเครียดอยู่ที่ปากซอย บุหรี่ที่เขาจะใช้ทำเท่ห์ยังไม่ได้จุดด้วยซ้ำ
ในชั่วพริบตาเขาก็จากลูกพี่ที่มีลูกน้องเก้าคน กลายเป็ผู้นำที่น่าสงสารไร้คนหนุนหลัง ลูกน้องที่วิ่งหนีได้ก็หนีไปหมดแล้ว เหลือแต่พวกที่นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น โดนหลินอี้เสวียนเตะเข้าไปทีเดียว จนลุกไม่ไหวเลย
“นายคือลูกพี่โม่สินะ เข้ามาให้ฉันดูหน้าหน่อยว่าเขียนคำว่าลูกพี่ยังไง” หลินอี้เสวียนคลายมือออก อันธพาลที่ถูกเขากักตัวไว้ก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น
ถึงแม้หลินอี้เสวียนจะไม่ได้ทำร้ายเขา แต่อันธพาลคนนั้นก็หวาดกลัวจนหัวหด ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ
“คุณชายโม่กลัวใครเสียที่ไหน!” โจวโม่ทำท่าทางเหมือนดาราหนังกำลังภายใน เดินอาด ๆ ไปหาหลินอี้เสวียนด้วยความองอาจ จินซูลูบคางไปพลางมองโจวโม่พลาง แม้ท่าทางของเขาจะดูน่าเกรงขาม แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกว่าเขาดูอ่อนแออย่างบอกไม่ถูก
ดูเหมือนว่าถ้าเธอเดินเข้าไปเตะสักที การต่อสู้คงจะจบลงตรงนั้น แต่แน่นอน นั่นไม่ใช่ประเด็น สำคัญคือทำไมหน้าตาของเขาถึงดูคุ้นเคยขนาดนี้…
จินซูหรี่ตาลง ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับใบหน้านั้นในความทรงจำ เมื่อครู่ตอนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน คนเยอะมาก เธอเลยไม่ได้มองอย่างละเอียด แบบนี้มันก็...
“โจวโม่”
จินซูตีหน้าผากตัวเองเบา ๆ ใช่แล้ว ใบหน้านี้ ถ้าแก่กว่านี้อีกหน่อย เพิ่มความเข้มเข้าไปอีกนิด ก็พ่อหนุ่มอสังหาฯ ชาติก่อนนั่นแหละ หมอนี่เคยมาตื๊อเธอไม่เลิกรา ส่งดอกกุหลาบทีละ 9,999 ดอก อะไรเทือก ๆ นั้น โคตรจะซ้ำแย่
หลังจากนั้นโดนเธอหลอกในสนามธุรกิจไปสองรอบ ได้ลิ้มรสผลของการดูถูกนักธุรกิจหญิงเข้าไป ตอนหลังเจอหน้าเธอเป็ต้องเลี่ยง วงในแอบเล่าให้ฟังว่า คุณชายโจวแอบไปหาหมอจิตเวชอยู่หลายเดือน บอกว่าเธอฝังแผลใจไว้ลึกเกินไป ฝันเห็นเธอถือปืน 98k มายิงเขาตลอด
ระหว่างที่เธอกำลังนึกถึงเื่ราวในอดีต หลินอี้เสวียนก็เปิดเกมไปแล้ว เตะลูกพี่โม่กลายเป็เด็กน้อยไปในทีเดียว
“รู้จักมันเหรอ” หลินอี้เสวียนถาม โจวโม่มองกลับไปอย่างงุนงง ผู้หญิงคนนี้รู้จักชื่อเขาได้ยังไง
“เสี่ยวโม่ แกทำอะไรอยู่ตรงนั้น” เสียงของไป๋หลาง ดังขึ้นในตรอกโจวโม่กอดศีรษะตัวเองด้วยความเ็ป
“จบแล้ว จบกันหมดแล้ว!”
733
