“ไม่รู้ว่าตอนนี้ชิงอวี่กำลังทำอะไรอยู่?” เย่ชิงหานคิดไปต่างๆ นานา คิดถึงโลกเดิมที่เคยจากมาคิดถึงบิดามารดาที่ตายจากไป แต่ที่คิดถึงยิ่งกว่าคือน้องสาวตัวน้อยที่แสนบอบบางคนนั้นที่อยู่ห่างไกลออกไปในเมืองชาง
คิดถึงน้องสาวที่งดงามอ่อนโยนรู้ความ และรูปร่างที่บอบบางที่้าการปกป้องนั้นเมื่อคิดถึงบ่อยครั้งที่มันะเืเข้าไปถึงส่วนลึกที่อ่อนโยนที่สุดในก้นบึ้งภายในหัวใจของเขาความรู้สึกของความเป็ญาติพี่น้อง? หรือความรู้สึกที่ยังไม่สามารถจะรู้ได้? เย่ชิงหานเองก็ไม่รู้คำตอบรู้เพียงแต่ว่าตอนนี้คิดถึงเย่ชิงอวี่เป็อย่างมาก
“จี๊ดๆจี๊ดๆ”
เสี่ยวเฮยที่อยู่บนอกของเย่ชิงหานกำลังใช้อุ้งเล็บทั้งสองข้างของมันตะกุยตะกายไปมาปากส่งเสียงร้องจี๊ดๆ จี๊ดๆ ออกมาไม่หยุดสองวันมานี้มันชอบออกมาเล่นข้างนอกแม้ว่าจะเป็เวลาไม่นานแต่ก็ทำให้เย่ชิงหานดีใจเป็อย่างมากมันแสดงให้เห็นว่าสัตว์อสูรเริ่มจะค่อยๆก้าวข้ามผ่าน่ระยะอ่อนแอและเติบโตขึ้นเรื่อยๆ
“ร้องอะไรจี๊ดๆๆๆ!” เย่ชิงหานใช้สายตาที่แสดงออกถึงแววตำหนิมองไปยังเสี่ยวเฮยพูดด้วยรอยยิ้มขึ้น “เ้าเป็สัตว์อสูรระดับสูงนะเสี่ยวเฮยทำไมร้องเลียนแบบหนู จี๊ดๆๆๆ อย่างนี้ ราชสีห์มันยังร้อง โฮกๆ อย่างน้อยที่สุดเ้าก็ควรร้องให้มันเหมือนลักษณะภายนอกหน่อยก็ยังดีโฮ่งๆ ก็ได้ยังน่าฟังหน่อย ถ้าหากเ้ายังร้องแบบนี้อีกคนเขาจะพูดเอาได้ว่าสู้สุนัขจมูกราชสีห์ยังไม่ได้เลย”
“จี๊ดๆจี๊ดๆ” เสี่ยวเฮยทำสีหน้างุนงงดวงตาทั้งสองข้างกลอกกลิ้งไปมา ทำสีหน้าท่าทางแสดงออกว่าไม่เข้าใจ
“จี๊ดๆ xxxxx...ถ้ายังร้องจี๊ดๆ อีกระวังข้าจะเฉือนจู๋ของเ้าทิ้งเสีย ให้เ้าไม่มีจู๋ดูสิยังจะกล้าร้องจี๊ดๆต่ออีกไหม!” เย่ชิงหานพูดขึ้นอย่างไม่พอใจมีสัตว์อสูรร้องจี๊ดๆไม่น่าฟังเช่นนี้พาออกไปเดินข้างนอกใครเห็นเข้าถูกหัวเราะเยาะขายขี้หน้าหมด
“จี๊ดๆ...”เสี่ยวเฮยยังคงทำหน้างุนงงสงสัยดังเดิม คล้ายกับว่าเสียงที่มันร้องไม่ได้มีสิ่งผิดแปลกแต่อย่างใดใบหน้าท่าทางบ่งบอกว่าแม้ฆ่าให้ตายก็ยังจะร้องแบบนี้เย่ชิงหานก็อับจนด้วยปัญญากำลังจะเรียกมันกลับเข้าไปยังมิติสัตว์อสูรทันใดนั้นเองเสี่ยวเฮยคล้ายกับว่าััได้ถึงอะไรบางอย่างดวงตาไข่มุกทั้งสองข้างของมันพลันเปลี่ยนจากสายตาของเด็กน้อยที่ชอบเล่นซุกซนกลายเป็ดุดันแหลมคมขึ้นมาทันทีขนที่อยู่บนหัวตั้งชูชันขึ้น ดูคล้ายกับราชสีห์ที่เจอเข้ากับศัตรูโดยธรรมชาติฉันนั้น
“หืม? มีสิ่งผิดปกติ? ไม่ได้การ!”
เย่ชิงหานเองก็ััได้ถึงสิ่งไม่ชอบมาพากลเช่นเดียวกันมีบางสิ่งทำให้รู้สึกขนลุกและเย็นเฉียบไปทั่วทั้งร่าง หลายวันที่ผ่านมาการต่อสู้อย่างต่อเนื่องทำให้เขาตัดสินใจได้ถูกต้องภายในระยะเวลาไม่กี่เสี้ยววินาทีรีบเรียกสัตว์อสูรกลับเข้าไปยังมิติสัตว์อสูรจากนั้นพลิกกายหย่อนตัวลงจากกิ่งไม้ใหญ่ลงไปเบื้องล่าง
ปัง!
“อ๊าาา...”
เย่ชิงหานถึงแม้ปฏิกิริยาจะตอบสนองเร็วแต่สิ่งที่เข้ามาลอบจู่โจมกลับรวดเร็วยิ่งกว่าในขณะที่เขาหย่อนตัวลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่มีเงาสีดำสายหนึ่งที่กำลังลดตัวลงมาจากท้องฟ้าพร้อมกรงเล็บแหลมคมสองข้างที่สะท้อนเข้ากับแสงจันทร์เปล่งประกายเย็นะเืออกมามันตะปบไปที่กิ่งไม้ใหญ่ที่ที่เย่ชิงหานเอนกายอยู่แต่ก่อน กิ่งไม้แตกขาดออกในทันทีหน้าอกด้านซ้ายของเย่ชิงหานก็พลอยถูกกรงเล็บตะปบเข้าไปด้วยเช่นกัน
ในวินาทีนั้นเย่ชิงานรู้สึกราวกับว่าร่างกายซีกซ้ายถูกฉีกออกความเ็ปแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายทนไม่ได้จึงครางออกมาด้วยเสียงต่ำเขารู้สึกได้ว่ากระดูกซี่โครงด้านซ้ายอย่างน้อยหักไปสองสามซี่หลังจากความรู้สึกเ็ปอย่างรุนแรงผ่านพ้นไปหน้าอกด้านซ้ายก็เริ่มรู้สึกชาขึ้นมาและในเวลานี้เขาเริ่มใช้สมองครุ่นคิดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ใจเย็นๆ! ใจเย็นๆ!
เขาบอกกับตัวเองว่าจะต้องใจเย็นๆไม่อย่างนั้นละก็วันนี้ได้ตายแน่ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย
ร่างของเย่ชิงหานยังคงร่วงหล่นลงมายังพื้นเบื้องล่างเงาดำที่อยู่ข้างบนก็ะโตามลงมาติดๆราวกับว่าจะรีบซ้ำให้ตายในขณะที่เขาาเ็อยู่ จากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ทำให้หัวของเย่ชิงหานกลับมาปลอดโปร่งอีกครั้งภายในหัวครุ่นคิดอย่างรวดเร็วสายตามองไปยังเงาดำที่ใกล้เข้ามาทุกทีทันใดนั้นเขาแสยะปากยิ้มขึ้น
เขาที่อยู่เพียงแค่ระดับขอบเขตขั้นสูงต่อให้อยู่ในสภาพที่พร้อมที่สุดในทุกๆด้านก็ไม่ใช่คู่มือของมารอสูรตัวนี้ ยิ่งกว่านั้นในตอนนี้เขาาเ็สาหัสเสียด้วย
หนีก็หนีไม่รอดแล้ว!
งั้นก็ไม่ต้องหนีไอ้เดรัจฉานตัวนี้มันอยากกินข้า? ข้าก็จะส่งใส่พานไปให้มันกิน! แต่ถึงแม้ข้าจะตายก็จะลากมันลงนรกไปด้วยกัน
เย่ชิงหานตอนนี้คิดได้เพียงความคิดที่บ้าคลั่งเช่นนี้เท่านั้นเขาเริ่มยืมแรงจากกิ่งไม้ค่อยๆ ทำให้ตนเองตกถึงพื้นได้ช้าลงอีกเพื่อให้ลงถึงพื้นได้พร้อมกันกับมารอสูรตัวนั้น
“มารอสูรระดับสามเสือเขี้ยวดาบ!”
มองดูเงาดำที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูกอาศัยแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเพียงเล็กน้อย เขามองเห็นปากที่เหี้ยมโหดที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเืฟันสีขาวราวกับสีของหิมะงอกยาวออกมาราวกับดาบดวงตากลมใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเย็นะเืตัวอักษรคำว่าาาขนาดใหญ่ส่ายไหวไปมา มันคือมารอสูรระดับสามเสือเขี้ยวดาบแถมยังเป็ชนิดที่อยู่ในระดับสูงของระดับสามอีกด้วย
“มาเลยเ้าเดรัจฉาน! มาทำให้ข้าััถึงพลังของเ้าสักหน่อยเป็อย่างไร”
ครืน!
พื้นดินสั่นะเืขาทั้งสี่ของเสือเขี้ยวดาบเหยียบร่างของเย่ชิงหานตกลงสู่พื้นหนึ่งคนหนึ่งอสูรน้ำหนักรวมกันหลายร้อยกิโลทำเอากอหญ้าในระแวกใกล้เคียงถูกทับปรากฏเป็รูปสี่เหลี่ยมขึ้นเย่ชิงหานรู้สึกราวกับว่าถูกรถเก๋งที่วิ่งตรงมาชนเข้าอย่างจังกระดูกทั่วทั้งร่างแหลกละเอียด ความเ็ปรุนแรงมหาศาลครอบคลุมไปทั่วร่างกายเืสีแดงสดคำหนึ่งไหลทะลักออกมาจากกระเพาะอย่างบ้าคลั่งดูคล้ายกับสัตว์ถูกล่าที่กำลังใกล้ตายพยายามดิ้นรน่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายฉันนั้น
ส่วนเ้าเสือเขี้ยวดาบกำลังใช้สายตาที่เย็นะเืพิจารณาดูเหยื่อที่อยู่ใต้กรงเล็บของมันว่าจะเริ่มลงมือจากส่วนไหนดี
แต่ทว่า
ในขณะที่เย่ชิงหานกระอักเืออกมานั้นเสือเขี้ยวดาบเหมือนกับว่าไม่อยากให้ศีรษะของมันแปดเปื้อนด้วยเืที่สกปรกของเ้ามนุษย์อ่อนแอผู้นี้จึงเคลื่อนตัวหลบไปข้างๆ
ในเวลานี้เองเย่ชิงหานที่คล้ายกับว่าตายไปแล้วดวงตาเปล่งประกายแสงสองสายที่คมกริบราวกับกระบี่ออกมา มุมปากปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมโหดมือขวาที่กำกริชสีดำไว้แน่นตวัดกรีดผ่านไปยังลำคอของเสือเขี้ยวดาบอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงราวกับฝนดาวตก
ฉัวะ...!
เสือเขี้ยวดาบหันคอกลับมามองเย่ชิงหานสายตาเต็มไปด้วยความใหวาดกลัวและสิ้นหวังจากนั้นลำคอคล้ายกับเขื่อนแตกเืสีแดงสดไหลทะลักพรั่งพรูออกมา สุดท้ายสั่นกระตุกสักพักก่อนจะล้มลงไปดวงตาทั้งสองของมันยังเบิกกว้างคล้ายกับว่าตายตาไม่หลับฉันนั้น
“ฮู่วๆ...”
จนกระทั่งเห็นว่าเสือเขี้ยวดาบไม่ขยับตัวแล้วเย่ชิงหานถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงตอนนี้ร่างกายเริ่มบิดงอขึ้นมาทันทีด้วยความเ็ป เมื่อสักครู่เพราะตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเป็ตายถึงได้ฝืนลืมความเ็ปไปวิธีรอดมีเพียงเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเท่านั้นถึงจะมีโอกาสรอดได้หากฆ่าเสือเขี้ยวดาบได้ก็ยังพอมีโอกาสรอด ไม่อย่างนั้นภายใต้คมเขี้ยวที่แหลมคมราวกับดาบนั้นตนเองจะต้องตายแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย
“เหอะๆเสี่ยงตายเพื่อเอาชีวิตรอด ดูท่าจะไม่รอดอยู่ดี...แต่ว่าก็ฆ่าไอ้เดรัจฉานนี้ได้ตายก็ไม่เสียดายแล้วล่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกจะไปอยู่เป็เพื่อนพวกท่านแล้ว! ชิงอวี่ เฮ้อ! ชิงอวี่...”
เขารู้ตัวดีว่าอาการาเ็ของเขาเป็อย่างไรกระดูกทั่วทั้งร่างยกเว้นมือขวาและศีรษะล้วนบิดงอแตกหักอย่างรุนแรงร่างกายสูญเสียเืไปมากจนถึงตอนนี้ก็ยังไหลอยู่ที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้เขาไม่มีแรงแล้วไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกปลายนิ้วมือก็ยังทำไม่ได้เลยดังนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงให้ลุกขึ้นนั่งโคจรพลังรักษาอาการาเ็เลย
ข้ามาอย่างเงียบๆข้าก็จากไปอย่างเงียบๆ สะบัดแขนเสื้อโบกมืออำลา ไม่นำพาสิ่งใดติดตัวไปด้วย
ในหัวของเย่ชิงหานตอนนี้ปรากฏกลอนประโยคหนึ่งโผล่ขึ้นมาชีวิตคนเหมือนดั่งภาพวาดใบหนึ่งภาพวาดทวีปัเพลิงใบนี้ตนเองยังไม่สามารถวาดให้เสร็จได้แล้ว หวังว่าภาพวาดในชีวิตต่อไปของตนเองจะเป็ภาพูเาและสายน้ำที่งดงาม...ชิงอวี่ชิงอวี่! พี่จะจากเ้าไปแล้วนะทิ้งเ้าไว้เพียงคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวและลำบากยากแค้นบนโลกใบนี้ ไม่รู้ว่าจะได้รับทุกขเวทนาสักปานใด...
ภายในใจทอดถอนใจออกมาอย่างหนักหน่วงรู้สึกว่าพลังชีวิตภายในกายกำลังหมดหายลงไปทุกที
เขาหลับตาลงรอคอยความตายที่กำลังใกล้เข้ามาถึง...
แต่ในเวลานั้นเอง!
กระแสพลังอบอุ่นสายหนึ่งพุ่งทะลักออกมาจากทางนิ้วนางของเขาสติสัมปชัญญะที่กำลังเลื่อนลอยขาดหายไปพลันปลอดโปร่งฟื้นคืนมา เขาค่อยๆััรับรู้มันอย่างประณีต...ทันใดนั้นิญญาของเขาต้องสั่นะเืขึ้นราวกับพบเจอเข้ากับเื่ที่มหัศจรรย์ความดีใจอย่างเป็บ้าเป็หลังพรั่งพรูเข้ามาภายใจจิตใจของเขาอย่างถึงที่สุด
“กระแสพลังนี้...กระแสพลังนี้กำลังรักษาและฟื้นฟูร่างกายของข้าข้ารอดแล้ว ์! ข้ารอดแล้ว...เอ๊ะ! แล้วกระแสพลังสายนี้พุ่งทะลักออกมาจากที่ใดกัน นิ้วนาง? แหวนทองเหลืองที่ใส่อยู่บนนิ้วนาง...หรือว่า? หรือว่า? ที่คิดว่าเป็ของเลียนแบบแท้จริงแล้วเป็ของแท้?”
9K
