"สุดหล่อชื่ออะไรครับ" น้ำฟ้าถามเด็กน้อยตรงหน้าที่ หน้าตาจิ้มลิ้ม แก้มกลมๆสองนั้นช่างน่ารักชังจนเธอนั้นอยากมีลูกน่ารักๆ แบบนี้บ้าง
"ผมชื่อภูผาครับ พี่คนสวยล่ะครับ"
"พี่ชื่อน้ำฟ้าค่ะ " น้ำฟ้าที่เห็นว่าเด็กชายตัวน้อยนั้นเรียกว่าพี่คนสวยก็เกิดอาการเคอะเขินเล็กน้อยก่อนที่เธอนั้นจะพาภูผาเดินไปซื้อไอติมก่อนที่จะพาไปนั่งที่เก้าอี้ใต้ต้นไม้ ร่างบางสำรวจเด็กชายตรงหน้าเธอดีๆ ก็พบว่าเด็กคนนี้นั้นแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์ดังของเด็กซึ่งเป็ไปได้ว่าอาจจะเป็ลูกคนมีตังค์ที่หลงมาแถวนี้ก็เป็ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงได้เอ่ยถามเด็กคนนี้ว่าพ่อแม่เป็ใครแต่ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาทำให้เธอและภูผาหันไปยังทิศทางของเสียงพร้อมกัน
"ภูผา!!!" น้ำเสียงดุดันดึงขึ้นทำให้น้ำฟ้าและภูผาที่กำลังนั่งกินไอติมอยู่หันกลับไปพร้อมกันก่อนที่จะตามมาด้วยร่างหนาของคชาและลูกน้องอีกสองคนที่ตอนนี้หอบหายใจอย่างหนักหน่วงก่อนที่ภูผาจะจับแขนเธอไว้แน่น
"ใครบอกให้หนีมาเล่นแบบนี้ ถ้าเป็อะไรไปป๊าจะทำยังไง!!!" คชาตะคอกถามเด็กชายตัวน้อยด้วยน้ำเสียงดุดันเมื่อลูกชายเขานั้นหนีมาเล่นโดยไม่บอกไม่กล่าว กว่าเขาและลูกน้องจะตามหาเจอก็เล่นเอาซะเหนื่อยแต่เ้าตัวกับมานั่งกินไอศกรีมอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวหัวอกคนเป็พ่ออย่างเขานี่ใจจะขาด
"เอ่ออ..คุณใจเย็นๆ ก่อนนะคะ...แกอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้" น้ำฟ้าพูดกับร่างสูงที่ตอนนี้กำลังยืนมองเธอสลับกับภูผาด้วยสายตาดุดัน ส่วนภูผานั้นนั่งก้มหน้าน้ำตาคลอ เธอที่เห็นแบบนั้นก็อดที่จะสงสารไม่ได้ แต่คงจะทำอะไรไม่ได้เพราะเธอเป็คนนอก
"ขอบคุณ คุณมากที่ดูแลลูกชายผม" คชาตอบร่างบางตรงหน้าเขาจากใจก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่าเธอคือคนเดียวกันกับที่ไปสมัครเป็พี่เลี้ยงให้ลูกเขาเมื่อสองวันก่อน
"ม..ไม่เป็ไรค่ะ"
"ถ้างั้นผมกับลูกขอตัวก่อนนะครับ..ปะภูผากลับบ้าน" คชาบอกลูกชายตัวน้อยก่อนที่จะอุ้มภูผาขึ้นแนบอกแล้วเดินออกไป โดยมีร่างบางของน้ำฟ้าที่มองตามไปจนทั้งคู่ลับสายตา
"ปะป๊าครับ..ภูผาอยากให้พี่น้ำฟ้าคนสวยมาเป็พี่เลี้ยงของภูผา" ภายในรถเมื่อทั้งคู่ขึ้นรถมาแล้วภูผาก็ได้โพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบงันภายในห้องโดยสาร
คชาที่ได้ยินดังนั้นก็หันกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้วหนาขึ้นด้วยความแปลกใจเพราะภูผานั้นเป็คนที่ไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาอยู่ใกล้แต่ทำไมกับแม่พริตตี้คนนั้นลูกชายเขาถึงขั้นเอ่ยปากออกมาว่าอยากให้มาเป็พี่เลี้ยงเอง
"ทำไมภูผาถึงอยากให้พี่น้ำฟ้ามาเป็พี่เลี้ยงล่ะลูก" คชาถามพร้อมกับใช้มือลูบหัวลูกชายของเขาอย่างแสนรัก
"พี่น้ำฟ้าใจดี แล้วก็ซื้อไอศกรีมให้ภูผากินครับ...ปะป๊าให้พี่น้ำฟ้ามาเป็พี่เลี้ยงภูผาได้ไหมครับ?" คชาที่เห็นสายตาของลูกที่มองมาที่เขาด้วยความเว้าวอนหัวอกคนเป็พ่อก็แพ้ราบคาบ เพราะภูผานั้นแทบจะไม่เคยขออะไรจากเขาเลยซึ่งน้อยครั้งมากที่ลูกเขาจะขอครั้งนี้ก็เหมือนกัน
"ป๊าขอคิดดูก่อนนะ" คชาลูบหัวลูกชายตัวน้อยอีกครั้งก่อนที่จะติดต่อหาเลขาให้ติดต่อกลับไปหาน้ำฟ้าว่าเขาเลือกเธอเป็พี่เลี้ยง พร้อมกับส่งที่อยู่ของเกาะให้เธอเดินทางภายในวันพรุ่งนี้
rrr~~~
คอนโดมิเนียมของน้ำฟ้าตอนนี้ร่างบางกำลังนั่งหางานตามเว็บไซต์ต่างๆ อยู่นั้นเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
"สวัสดีค่ะ..น้ำฟ้าค่ะ"
"สวัสดีค่ะ..พอดีมีเื่จะแจ้งให้ทราบค่ะ..ที่คุณน้ำฟ้าได้มาสมัครงานพี่เลี้ยงตอนนี้ทางเราตกลงรับคุณเป็พี่เลี้ยงค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะส่งที่อยู่ให้ในอีเมลนะคะคุณน้ำฟ้าเดินทางพรุ่งนี้ตามที่อยู่ที่ส่งไปได้เลยค่ะ" เสียงปลายสายร่ายยาวออกมาซึ่งเธอนั้นไม่มีอะไรติดขัดแต่สะดุดอยู่คำเดียวคือเธอต้องเดินทางพรุ่งนี้
"เดินทางพรุ่งนี้หรือคะ?"
"คุณน้ำฟ้าไม่สะดวกเดินทางหรือคะ?"
"อะ!!..อ๋อสะดวกค่ะสะดวก" เธอรีบตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงละส่ำละสั่กเพราะกลัวว่าจะพลาดงานนี้แถมเด็กที่เธอจะต้องไปดูแลคงเป็ภูผาซึ่งเธอคิดว่าไม่น่าจะเกินความสามารถ ติดแค่คนพ่อเท่านั้นแหละ
"ถ้างั้นดิฉันจะส่งที่อยู่ให้ในอีเมลนะคะ..สวัสดีค่ะ"
"ค่ะ..ขอบคุณค่ะ" เมื่อปลายสายวางไปเธอก็รีบกดเข้าเมล์เพื่อไปดูรายละเอียดสถานที่ที่เธอต้องเดินทางไปนั่นก็คือ เกาะแรมจันทร์ เกาะนี้อยู่ส่วนไหนของประเทศทำไมเธอไม่เคยได้ยินชื่อ เมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็ได้เก็บของทั้งเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวต่างๆ กว่าจะเสร็จก็กินเวลาไปจนตีหนึ่งกว่า ร่างบางที่ตอนนี้พลังงานหมดไปกับการเก็บของทันทีที่หัวถึงหมอนเธอก็หลับไปทันที
กริ๊ง กริ๊ง~~ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นส่งผลให้น้ำฟ้าที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่าเธอนั้นต้องเดินทางไปเกาะแรมจันทร์ซึ่งเครื่องออกตอน10โมง แต่ตอนนี้เป็เวลา8โมงกว่าเมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็รีบลุกจากที่นอนอย่างรวดเร็ว
"ตายๆ ตายแน่ๆ น้ำฟ้าเอ๊ยย"
ทางด้านคชาที่ตอนนี้เขากำลังจะออกจากเกาะแรมจันทร์เพื่อไปรับพี่เลี้ยงของลูกเขาจากท่าเรือในเมืองก็เห็นลูกชายของเขานั้นวิ่งออกมาจากบ้านตามมาด้วยแม่บ้านที่วิ่งตามมาติดๆ
"ภูผา!ว่าไงครับลูก"
"ป๊าจะไปไหนครับ?"
"ป๊าจะไปทำธุระในเมืองครับ..จะกลับมาตอนเย็นๆ ภูผารอกับป้าแมวไปก่อนนะลูก" คชาบอกพร้อมกับอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบชิดอกแกร่งจมูกคมจรดลงกับกลุ่มผมของลูกชายอย่างแสนรัก ก่อนที่จะจะภูผาให้กับป้าแมว แม่บ้านที่คอยดูแลเขาและภูผาตอนอยู่ที่เกาะแรมจันทร์
"เดี๋ยวป๊ากลับมานะลูก" คชาเดินขึ้นเรือไปพร้อมกับโบกมือลาลูกชายตัวน้อยของเขาก่อนที่เรือจะค่อยๆ ไกลออกไปจนลับสายตา
..............................
ลงนิยายอาทิตย์ละสองตอน พุธ-ศุกร์ ค่ะ
888
