รักนะยายจอมแก่น

แคทถอนใจ เธอยังไม่อยากเจอและพูดกับปรินไม่ใช่ว่าจะโกรธอะไรเขามากมายอะไร แต่แคทกลัวว่าตัวเองจะใจออ่นกับปรินหากเจอเขาตอนนี้ เธอจึงอยากลงโทษเขาด้วยการไม่ติดต่อไป ปล่อยให้ปรินเป็๲ห่วงและกระวนกระวายไปก่อนแล้วเธอค่อยกลับไป เพราะถ้าเธอยอมยกโทษให้เขาง่ายๆก็กลัวว่าต่อไปก็จะเกิดเ๱ื่๵๹แบบนี้อีก แคทรู้ว่าตัวเองใจแข็งกับปรินไม่ได้นานก็เธอรักเขามากเหมือนกันนี่นา 

“พี่แคท ผมจะออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่งพี่จะเอาอะไรมั้ยคับ”กวางถาม 

ปรินไลน์บอกว่ามาถึงแล้วกวางจึงจะออกไปรับ 

“ไม่ล่ะ กวางอยากกินอะไรก็ซื้อเข้ามาล่ะกัน”แคทบอก 

เธอนอนอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาหน้าทีวี 

“คับ งั้นเดี๋ยวผมมานะ”กวางบอกแล้วก็เดินออกประตูไป 

กวางไปรับปรินแล้วพาเขามาที่คอนโด ตอนที่มาถึงหน้าห้องกวางเห็นปรินถอนหายใจ เขาจึงเอามือตบไหล่ปรินเบาๆให้กำลังใจเขา ปรินยิ้มให้กวางแล้วก็เดินตามเข้าไปในห้อง 

ปรินเห็นแคทนอนหลับอยู่ที่โซฟามีหนังสือที่เปิดค้างไว้วางอยู่ที่หน้าอก 

กวางเดินเอากระเป๋าเสื้อผ้าของปรินไปไว้ที่ห้องของเขา แล้วบอกกับปรินว่าจะออกไปหาเพื่อน ให้ปรินค่อยๆง้อแคทไปก่อนแล้วขากลับเขาจะซื้อของกินเข้ามาเอง 

ก่อนจะออกไปกวางยื่นกุญแจห้องให้ปรินบอกว่าเผื่อเขาต้องใช้แล้วกวางก็เดินออกไป

ปรินนั่งมองคนที่นอนหลับสนิทอยู่ตรงหน้า คนที่ทำให้เขาไม่ได้นอนเลยทั้งคืน คนที่ทำให้เขาคิดมากจนจะเป็๲บ้า คนที่เขาคิดถึงและอยากเห็นหน้าจนต้องตามมาถึงนี่ คนที่เขาทำให้โกรธและไม่รู้ว่าจะยอมยกโทษให้เขาหรือป่าว คนที่ทำให้รู้ว่าตัวเขาอยู่ต่อไปไม่ได้ถ้าขาดเธอ

ปรินนั่งจ้องแคทอยู่อย่างนั้นไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่เขาก็มีความสุขที่ได้เห็นเธออยู่ตรงนี้

แคทรู้สึกตัวตื่น เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาพอเห็นปรินนั่งอยู่ตรงข้ามกับที่เธอนอนอยู่ แคทก็ลุกขึ้นนั่งทันทีแล้วมองไปรอบๆ เธอมองหากวางต้องเป็๲น้องชายเธอแน่ๆที่โทรบอกปริน แล้วก็คงจะหนีไปปล่อยให้เธออยู่กับปรินตามลำพัง กลับมาเมื่อไหร่โดนแน่แคทคิด 

เมื่อไม่เห็นกวางแคทจึงลุกขึ้นยืนโดยที่ไม่มองหน้าปริน เธอนอนอยู่นานแล้วลุกขึ้นเร็วผสมกับที่อดนอนดังนั้นเมื่อยืนขึ้นจึงหน้ามืดจนเซจะล้ม ปรินรีบเดินมาจับตัวเธอไว้ทันที 

แคทยืนหลับตาเธอรู้สึกได้ว่าปรินจับตัวเธออยู่ เมื่อแคทลืมตาจึงเอามือเธอแกะมือของเขาออกโดยไม่มองหน้าปริน เขาปล่อยมือที่จับตัวเธออยู่ออก 

ปรินไม่อยากปล่อยแต่อยากดึงแคทเข้ามากอดให้หายคิดถึง แต่เขากลัวว่าเธอจะยิ่งโกรธเขามากขึ้นจึงยอมปล่อยแต่โดยดี 

แคทเดินหนีไปทันทีที่ปรินปล่อยมือ เธอเดินตรงเข้าไปที่ห้องที่เธอนอนเมื่อคืนเมื่อเข้าไปแล้วก็ล็อคประตูทันที

พอเข้าไปในห้องแล้วเธอก็ถอนหายใจออกมา ที่จริงแล้วแคทดีใจมากที่เห็นหน้าปริน ดีใจที่เขามาตามง้อเธอ แต่เธอยังไม่อยากให้เขารู้ เธออยากจะรู้ว่าเขาจะทำยังไงให้เธอหายโกรธ ตอนนี้แคทแค่อยากแกล้งเขาเล่นเท่านั้น ก็พอเห็นหน้าปรินความรู้สึกโกรธ น้อยใจมันก็หายไปหมด 

ปรินเมื่อเห็นแคทเดินหนีเข้าห้องไป เขาก็เดินไปหยุดยืนที่หน้าห้อง ปรินถอนหายใจยาวเธอคงโกรธเขามากแม้แต่หน้าของเขาแคทก็ไม่ยอมมอง แล้วเธอจะยอมพูดกับเขาเหรอ แต่ไม่ว่ายังไงถ้าแคทไม่หายโกรธเขาก็จะไม่กลับไปเหมือนกัน

“แคทคับ ออกมาคุยกับพี่หน่อยได้มั้ย” 

“แคท พี่ขอโทษ ที่พี่ผิดสัญญา” 

“แคท เปิดประตูออกมาคุยกับพี่นะคับ” 

“แคท จะให้พี่ทำอะไรก็ได้ให้แคทหายโกรธ พี่ทำได้หมดเลยนะ ออกมาคุยกับพี่เถอะ” 

ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร แคทก็ไม่ตอบอะไรกลับมา และถ้าเธอไม่ยอมออกมาเขาจะง้อเธอได้ยังไง

ปรินเดินไปเดินมาข้างหน้าห้องแล้วสายตาของเขาก็เห็นกุญแจที่กวางทิ้งไว้ให้เขา ปรินเดินไปหยิบมาดูมันมีลูกกุญแจอยู่ทั้งหมด4ดอก ดอกหนึ่งคงเป็๲ประตูห้อง ดอกที่สองก็ประตูระเบียงส่วนอีกสองดอกก็ต้องเป็๲ห้องนอนที่มีอยู่สองห้องพอดี กวางคงจะรู้ว่าแคทต้องเดินหนีเขาเข้าห้องไปจึงได้ทิ้งกุญแจไว้ให้ 

ปรินยิ้มถ้าเขาทำให้แคทหายโกรธได้คงต้องพากวางไปเลี้ยงมื้อใหญ่แน่นอน 

แคทได้ยินที่ปรินพูดอยู่หน้าห้อง เธออมยิ้มกับคำพูดของเขาแต่เธอไม่ยอมออกไปง่ายขนาดนั้นหรอก ต้องทำให้เขาไม่กล้าทำอีกต่อไป เดี๋ยวจะเคยตัว 

แคทเดินไปนั่งที่เตียงแล้วเปิดหนังสือที่เธอถือติดมือมาด้วยอ่าน 

แกร๊ก เสียงลูกบิดประตูห้อง แล้วประตูก็เปิดออก ปรินเดินเข้ามาในห้อง 

แคทหันไปมองแล้วลุกจากเตียงทันที เขาเข้ามาได้ยังไง แคทมองไปที่ประตูที่เปิดคาอยู่ เธอเห็นลูกกุญแจเสียบคาอยู่ กวางคงให้ลูกกุญแจห้องปรินไว้

แคทอดหมั้นเขี้ยวน้องชายไม่ได้ที่เข้าข้างปรินจริงๆ ๻ั้๹แ๻่โทรไปบอก ไปรับเขามาที่ห้อง ให้กุญแจห้องเขาอีก ไม่ได้จะเข้าข้างพี่ตัวเองเลยให้ตาย

ปรินเดินตรงเข้ามาที่แคท เธอเดินหลบออกไปที่ระเบียง 

แคทกอดอกมองออกไปข้างหน้าเธอไม่รู้ว่าจะเดินหนีเขาไปไหนแล้วจริงๆ ห้องมันก็มีแค่นี้ 

ปรินเดินตามมาที่ระเบียงเขายืนมองแผ่นหลังของเธอที่หันหลังให้เขา 

ปรินตัดสินใจเข้าไปกอดเธอจากข้างหลัง 

“ปล่อยนะคะ”แคททำเสียงแข็งๆ 

“พี่ไม่ปล่อย ถ้าพี่ปล่อยเราก็จะเดินหนีไปอีก”ปรินบอก

“ไม่หนีก็ได้ค่ะ ปล่อยก่อน”แคทพูด 

เขาเข้ามาใกล้ชิดแบบนี้ทำให้ใจเธอเต้นแรงมาก 

“แคทต้องฟังที่พี่พูดให้จบก่อน”ปรินต่อลอง 

เขาไม่ยอมปล่อยง่ายๆเพราะรู้ว่าแคทขี้อาย ถ้าเขาทำแบบนี้น่าจะคุยกันง่ายกว่า 

“มีอะไรก็พูดมาสิคะ ฟังอยู่”แคทพูด 

เธอรู้สึกว่าเขากอดเธอแน่นมาก แล้วยังเอาจมูกมาดมผมของเธอด้วย 

“วันนั้นพี่ไม่ได้อยากให้โมนิก้าทำแบบนั้น แต่เธอขอจูบลาพี่เป็๞ครั้งสุดท้าย เพราะพี่บอกเธอว่ามีแฟนแล้วและกำลังจะหมั้น มันเป็๞ธรรมเนียมของเขาที่ต้องทำแบบนั้น พี่ไม่ได้อยากผิดสัญญากับเราเลยจริงๆ ถ้าเรายังไม่หายโกรธจะให้พี่ทำอะไรก็ได้ แค่ขอให้เราหายโกรธพี่ยอมทั้งนั้น พี่ขอโทษจริงๆนะคับ”ปรินอธิบาย

“พูดจบแล้ว ก็ปล่อยสิคะ”แคทท้วง

เธอฟังแล้วก็รู้ว่าเขาไม่ผิด แต่เป็๞การเข้าใจผิดกันอย่างที่กวางพูด

แคทไม่มีความโกรธ ความน้อยใจ ความเคลือบแคลงหลงเหลืออยู่ในใจอีกแล้ว เธอเชื่อว่าปรินพูดความจริง ตัดสินได้จากนิสัยของเขาที่เธอรู้ 

แคทเองไม่คิดจะเล่นตัวอะไร เธอไม่ใช่เด็กๆแล้วที่จะมางอนกันด้วยเ๹ื่๪๫เข้าใจผิด แค่นี้ปรินเองก็คงจะเหนื่อยมากแล้ว ถ้าเธอเดาไม่ผิด๻ั้๫แ๻่เมื่อวานที่เธอหนีมาจนถึงตอนนี้ปรินคงยังไม่ได้กินอะไร และน่าจะยังไม่ได้นอนเลย แถมยังต้องเดินทางมาถึงนี่เพื่อจะขอโทษเธออีก แคทสงสารเขาเธอจะไม่แกล้งเขาอีกแล้ว 

“เราหายโกรธพี่หรือยังล่ะคับ ถ้าหายแล้วพี่ถึงจะปล่อย”ปรินบอก 

เขาก้มมาพูดข้างๆหูเธอ ทำให้จมูกของเขาอยู่ใกล้แก้มแคทมาก 

“พี่ปริน ขี้โกงตลอดเลยนะคะ”แคทท้วง

เขาทำเหมือนจะหอมแก้มเธออยู่แล้ว 

“แล้วเราหายโกรธพี่หรือยังคับ”ปรินพูด 

เขาแกล้งพูดใกล้หูเธอมากขึ้นอีก แล้วก็เห็นว่าแก้มของเธอแดงทันที

“เอ่อ... หายก็ได้ค่ะ”แคทบอก 

หน้าเธอต้องแดงมากแน่ๆแถมใจก็เต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา 

“จริงๆนะ เราไม่โกรธพี่แล้วนะ”ปรินจับตัวเธอหันกลับมาหาเขา 

แคทมองแค่คอของเขา 

“ค่ะ พี่ปรินปล่อยได้แล้ว”แคทบอก 

เธอไม่กล้ามองหน้าเขา มันเขินๆยังไงไม่รู้ 

ปรินไม่ปล่อยแต่ดึงตัวแคทเข้ามากอด จากนั้นก็ดันตัวเธอออกจากตัวเขานิดหนึ่ง เขามองจ้องเธอที่ตอนนี้ก้มหน้ามองแค่อกเขา 

ปรินก้มมาจูบหน้าผาก เขาใช้มือข้างหนึ่งช้อนหน้าแคทให้แหงนขึ้นมา ส่วนมืออีกข้างก็ดึงตัวเธอเข้ามาแนบชิดตัวเขา แล้วก็จูบไล่ลงมาที่ตา แก้ม จมูก และมาหยุดที่ริมฝีปากของเธอ 

แคทเองตั้งตัวไม่ทันเมื่อถูกเขาจูบแบบนี้ เธอไม่เคยผ่านเ๱ื่๵๹แบบนี้มาก่อนจึงค่อนข้างเคอะเขิน 

แคทตัวออ่นไม่มีแรงจะยืนรู้สึกเหมือนหมดแรงต้องใช้มือโอบรอบคอของปรินไว้ เธอแหงนหน้ารับจูบของเขาตามที่มือของเขาช้อนขึ้น

ปรินจูบปากแคทนานมากเขารู้ว่าเธอไม่เคยมาก่อน ตัวของเธอออ่นจนเขารู้สึกได้ ปรินต้องเอาแขนของเขารัดตัวเธอไว้กับตัวเขาไม่ให้ล้มลงไป ปรินไม่อยากถอนปากของเขาออกจากปากของแคทเลย แต่เขาต้องห้ามใจตัวเองก่อนที่จะห้ามไม่ได้ ปรินไม่อยากล่วงเกินเธอก่อนที่จะแต่งงานกัน ไม่อย่างนั้นแคทอาจจะเกลียดเขาที่ไม่ให้เกียรติเธอ

ปรินถอนริมฝีปากออกจากปากแคท แล้วเขาก็มองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาที่เหมือนยังไม่มีแรง 

แคทยืนพิงหน้าอกของปรินอยู่ เธอโดนเขาจูบจนเหมือนจะหมดแรงแล้วเธอก็อายเขาด้วยจึงยังไม่มองหน้าของเขา 

แคทปล่อยให้ปรินกอดเธออีกสักพักแล้วเธอก็ดันตัวออกแต่ยังไม่มองหน้าเขา 

“ออกไปข้างนอกดีกว่าค่ะ เดี๋ยวแคทจะหาอะไรให้ทาน”แคทบอก 

เธอเดินเลี่ยงเขาจะออกไป 

ปรินจับมือเธอ 

“พี่ก็เริ่มรู้สึกหิวแล้วล่ะ ๻ั้๫แ๻่เมื่อวานพี่ยังไม่ได้กินอะไรเลย”ปรินบอก 

เขาเดินจูงมือเธอออกไปนอกห้อง 

“แล้วทำไมไม่กินล่ะคะ เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก”แคทบ่น เป็๞เหมือนที่เธอคิดไว้จริงๆ 

“ก็เพราะเรานั่นแหละ หนีพี่มาทำไมล่ะ ติดต่อก็ไม่ได้ อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้แล้วจะให้พี่กินอะไรลงได้ยังไง”ปรินบอก

เขาเดินจูงมือเธอเข้ามาในครัว 

“สมแล้วล่ะค่ะ ต่อไปจะได้ไม่ทำอีก แล้วต่อไปถ้าทำอีกแคทจะไม่มีทางให้พี่ปรินหาเจอแน่ๆ”แคทบอก น้ำเสียงจริงจังมาก 

“พี่จะไม่มีทางให้มันเกิดขึ้นอีกแน่นอน แค่นี้พี่ก็เหมือนตายไปแล้วเลย จริงๆนะ”ปรินพูด หน้าเขาจริงจังมาก

“ค่ะ เชื่อก็ได้ พี่ปรินไปนั่งรอที่หน้าทีวีนะคะ เดี๋ยวแคททำเสร็จแล้วจะยกออกไปให้”แคทบอก 

“ให้พี่ช่วยดีกว่านะ”ปรินบอก 

“ไม่ต้องค่ะ ไปนั่งพักก่อนนะคะ พี่ปรินเพิ่งเดินทางมาถึง”แคทบอก 

เธอเป็๞ห่วงเขาเหมือนกัน 

“ก็ได้คับ ระวังๆด้วยนะ”ปรินบอก 

เขาก้มไปจูบหน้าผากเธอ 

“ค่ะ รู้แล้ว”แคทยิ้มให้เขา

ปรินเดินออกไปนั่งที่หน้าทีวี เขาหยิบหนังสือแถวนั้นมานั่งอ่าน 

สักพักแคทก็ยกมักกะโรนีผัดกุ้งออกมาให้เขา 

ปรินกินเสร็จแล้วแคทจึงเก็บจานไปล้าง แล้วกลับออกมานั่งที่หน้าทีวีตรงข้ามกับปริน 

“พี่ปรินนอนพักสักหน่อยสิคะ ท่าทางเหมือนจะไม่ได้นอนมาทั้งคืน”แคทบอกยิ้มๆ 

“ใครจะไปหลับตาลงล่ะคับ แฟนโกรธหายไปไหนก็ไม่รู้แบบนี้”ปรินยิ้มมองเธอ 

“ตอนนี้เจอแล้ว ก็นอนได้แล้วค่ะ”แคทยิ้ม 

“พี่กลัวว่าตื่นขึ้นมาจะไม่เจอเราอ่ะ”ปรินทำหน้ากังวล

“แคทไม่ไปไหนหรอกค่ะ คิดมาก”แคทส่ายหัว 

“เราไม่โกรธพี่แล้วจริงๆนะ จะไม่หนีไปไหนแล้วนะ”ปรินพูด 

หน้าตาของเขาที่เป็๲กังวลมากทำให้แคทเดินมานั่งข้างๆเขา 

“แคทไม่โกรธแล้วจริงๆค่ะ แล้วก็ไม่ไปไหนแล้วด้วย พี่ปรินนอนเถอะนะคะ แคทจะนั่งเป็๞เพื่อน”แคทพูด 

เธอสงสารเขา นี่เขาระแวงขนาดนี้เลยเหรอ

“งั้นพี่นอนตรงนี้นะ แล้วพี่ตื่นมาต้องเห็นเรานะ”ปรินบอก 

เขาเอนตัวลงนอนที่โซฟาตัวยาว 

“ค่ะ นอนได้แล้ว”แคทพูดยิ้มๆ 

แคทนั่งมองปรินที่หลับสนิท เขานอนมาได้หลายชั่วโมงแล้ว แคททำอะไรเรียบร้อยแล้วจึงเดินมานั่งมองคนที่ตามเธอมาจนถึงนี่ คนที่อดนอนเพราะเธอ คนที่ไม่กินอะไรเพราะเธอ คนนี้สินะที่รักเธอจริงๆ และคนนี้เป็๲คนเดียวที่เธอจะสามารถให้อภัยเขาได้ทุกอย่าง เพราะเขาเป็๲คนที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อเธอ นอกจากพ่อแล้วคงมีแต่เขาที่จะทนเธอได้และให้อภัยเธอได้ทุกเ๱ื่๵๹เหมือนกัน เธอจะรักเขาให้เท่ากับที่เขารักเธอ แคทสัญญากับตัวเอง 

ปรินตื่นขึ้นมาตอนเย็นมากแล้ว เขาลุกขึ้นนั่งแล้วมองหาแคทแต่ไม่เห็น ปรินเดินหาเธอจนทั่วทุกห้องก็ไม่มี เขาเข้าไปห้องที่เธอนอนกระเป๋าสะพายของเธอหายไป

ปรินยิ่งกว่าตื่นอีกตอนนี้ เขาวิ่งเข้าไปในห้องนอนของกวางไปหยิบกระเป๋าสตางค์ กับมือถือ แล้วเขาก็เดินตรงไปที่ประตู 

ขณะที่ปรินกำลังจะเปิดประตู ประตูก็ถูกเปิดมาจากข้างนอกก่อน

แคทเปิดประตูเข้ามาในมือถือถุงใส่ของมาหลายถุง 

ปรินพอเห็นแคทเดินเข้าประตูมา เขาก็เดินเข้าไปกอดเธอทันที 

“พี่ปริน เป็๲อะไรคะ”แคทถาม 

เธอรู้สึกว่าตัวของเขาสั่นน้อยๆตอนที่กอดเธอ 

“เราไปไหนมา พี่ตื่นมาไม่เห็น เดินหาจนทั่วก็ไม่เจอกระเป๋าสะพายก็หายไป พี่ก็เลยคิดว่า…..”ปรินพูดทั้งๆที่กอดเธออยู่ 

“แคทลงไปซื้อของมาทำอาหารเย็นค่ะ เห็นพี่ปรินหลับสนิทอยู่ก็เลยไม่อยากปลุก แล้วนี่ตื่นนานแล้วเหรอคะ แคทกะจะกลับมาก่อนที่พี่ปรินจะตื่นเสียหน่อย”แคทบอก 

นี่เธอทำให้เขากลัวขนาดนี้เลย 

“มาพี่ช่วยถือ ที่หลังจะไปไหนบอกพี่ก่อนนะ ถึงพี่จะหลับอยู่ก็ปลุกได้เข้าใจมั้ย พี่ใจหายหมด”ปรินปล่อยแคท 

เขาช่วยเธอถือของไปวางในครัว

“ค่ะ ต่อไปแคทจะบอกพี่ปรินก่อน ได้นอนแล้วสดชื่นขึ้นมั้ยคะ”แคทถาม

“สดชื่นตอนที่พี่เห็นเรานี่แหละ”ปรินพูดแล้วยิ้ม 

“ไม่ต้องมาหว่านเสน่ห์ตรงนี้เลยค่ะ แคทจะทำกับข้าวให้ทาน พี่ปรินไปนั่งรอข้างนอกหรือไปนั่งเล่นที่ระเบียงก่อนก็ได้ค่ะ”แคทบอกแล้วยิ้ม 

“ให้พี่ช่วยนะ พี่ก็ทำกับข้าวเป็๲นะคับ”ปรินบอก 

“จริงหรือคะ ไม่น่าเชื่อ”แคททำหน้าแปลกใจ 

“จริงสิคับ ตอนเรียนที่อเมริกาพี่ก็ทำอาหารกินเอง เอางี้นะมื้อนี้ให้พี่ทำเอง เราไปนั่งรอดีกว่า”ปรินบอก

“แคทเป็๞ลูกมือดีกว่าค่ะ จะได้ดูด้วยว่าพี่ปรินทำเป็๞จริงหรือป่าว”แคทยิ้ม

“คับ ได้คับ”ปรินยิ้มเอามือมาจับหัวแคท

แคทช่วยปรินทำกับข้าว เท่าที่ดูมาเขาทำกับข้าวเป็๞จริงๆ และน่าจะเก่งด้วย ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าคนอย่างเขาจะทำแบบนี้ได้ 

ปรินมีนิสัยคล้ายกับกวางนี่เองมิน่าถึงเข้ากันได้เป็๲ปี่เป็๲ขลุ่ย

“กลับมาแล้วคับ”กวางเปิดประตูเข้ามา 

“มานี่เลย เรามีเ๱ื่๵๹ต้องคุยกันยาว”แคทพูดแล้วเดินออกจากครัวไปที่กวาง 

“ผมไม่อยากคุยกับพี่แคทแล้ว ผมไปช่วยพี่ปรินทำอาหารดีกว่าคับ”กวางวิ่งหลบแคทเข้าไปในครัว 

“ย้ายข้างเหรอเรา จริงๆเลย”แคทบ่น หน้าตาไม่จริงจังนัก

“ผมแค่เป็๞ห่วงพี่ปรินว่าจะคิดมาก เลยโทรไปบอกแล้วพี่เขาก็มาเอง ผมไม่ได้บอกให้พี่ปรินมานะจริงๆ”กวางบอก 

เขายืนหลบข้างๆปริน 

“แต่เราไม่บอกเจ๊ ว่าโทรไปมันน่าตีมั้ย” แคทพูดแล้วยกมือขึ้น 

“ถ้าผมบอกพี่แคทว่าพี่ปรินจะมา มีหวังพี่แคทก็หนีไปอีกน่ะสิ แบบนี้ดีแล้ว นี่พี่ปรินคับพี่แคทหายโกรธพี่หรือยัง”กวางถามยิ้มๆ

“ขอบใจกวางมากที่ทิ้งกุญแจห้องไว้ให้ ไม่อย่างนั้นพี่สาวเราคงไม่ยอมยกโทษให้พี่แน่”ปรินยิ้ม

เขามองหน้าแคทที่เริ่มมีสีแดงๆที่แก้ม 

“ก็ผมรู้ว่าพี่สาวของผมต้องทำอย่างนั้นแน่ๆ พ่อ แม่และผมรู้ดีว่าเวลาที่พี่แคทไม่อยากคุยหรือไม่อยากเจอใครก็จะทำแบบนี้ประจำเลยคับ”กวางเล่า 

“ขอบใจมากๆ ถ้าไม่ได้กวาง พี่ต้องแย่แน่ๆ อยากได้อะไรพี่จะหามาให้เลย”ปรินยิ้มให้กวาง 

“ผมไม่ได้อยากได้อะไร นอกจากฝากให้พี่รักและดูแลพี่สาวผมอย่างนี้ตลอดไป ผมรักพี่แคทมากนะคับถ้าวันใดที่พี่ปรินทำให้พี่ผมต้องเจ็บผมจะไม่มีวันให้อภัยพี่ปรินแน่นอน"

กวางพูด เสียงเรียบๆหนักแน่นและสายตาที่มองปรินบอกว่าเขาทำจริงๆ

“พี่ให้สัญญากับกวางไว้ตรงนี้เหมือนกันว่า ตราบที่พี่มีชีวิตอยู่พี่จะรักและดูแลพี่สาวของกวาง ด้วยหัวใจของพี่”ปรินมองกวางบอกถึงความจริงใจ

“เอาล่ะค่ะ เลิกดราม่ากันได้แล้ว รีบทำกับข้าวเถอะค่ะ หิวแล้ว”แคทบอก 

เธอรู้สึกมีความสุขมากที่ได้ยินผู้ชายสองคนที่เธอรักพูดถึงความรักที่มีให้กับเธอ 

“คับ ทำเดี๋ยวนี้คับ แคทไปอ่านหนังสือรอข้างนอกเลย พี่ทำกับกวางได้”ปรินยิ้ม

แคทเดินออกมานั่งอ่านหนังสือที่หน้าทีวีได้สักพัก ปรินกับกวางก็เรียกให้เธอไปกินข้าวได้ 

แคทวางหนังสือลงที่โต๊ะหน้าทีวีแล้วเดินไปที่โต๊ะกินข้าว ปรินเลื่อนเก้าอี้ให้แคทนั่ง ส่วนเขาเดินไปนั่งตรงข้าม กวางนั่งด้านข้างแคท 

“หน้าตาน่ากินมากเลย ตกลงว่าใครเป็๞คนทำคะ”แคทมองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ 

“พี่แคทลองชิมดูก่อน แล้วผมจะบอก”กวางพูด 

แคทจึงตักมาชิมดูทุกอย่าง 

“อร่อยนะเนี่ย แต่ไม่เหมือนที่กวางทำนะ พี่ปรินทำเหรอคะ”แคทพูด ท่าทางไม่มั่นใจนัก 

“ใช่ พี่เป็๞คนทำ แล้วทำไมเราถึงไม่คิดว่ากวางเป็๞คนทำล่ะ”ปรินถามบ้าง 

“รสชาติน่ะค่ะ แคทเคยกินที่กวางทำให้บ่อยๆจึงค่อนข้างชิน แต่ที่กินวันนี้มันต่างออกไปค่ะ”แคทบอก 

“พี่แคทเป็๞คนที่ไม่ชอบทำกับข้าวคับพี่ปริน เวลาแม่เรียกเข้าครัวทีไร พี่แคทก็หนีเข้าสวนทุกทีไป ผมเลยต้องเป็๞คนเข้าไปช่วยแม่แทนก็เลยทำกับข้าวให้พี่แคทกินบ่อยๆคับ”กวางว่า 

“แต่เมื่อตอนกลางวันที่แคทผัดมักกะโรนีให้พี่กินก็อร่อยดีนะ ฝีมือใช้ได้เลย”ปรินชม

“พี่แคททำอาหารอร่อยแต่ไม่ชอบทำคับ ถ้าพี่ปรินแต่งงานกับพี่แคทเมื่อไรสงสัยต้องกินข้าวนอกบ้านทุกมื้อแน่ๆ”กวางขำ 

“พอเลยเรา ชอบจังเลยนะเอาเจ๊มาขายเนี่ย ก็บอกพี่ปรินแล้วว่าเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันไง”แคทบอก

“พี่ไม่เปลี่ยนใจหรอก เราไม่ชอบทำกับข้าวก็ไม่เห็นเป็๞ไรเลย พี่ทำให้เรากินเองก็ได้”ปรินพูด

“ผมถามพี่ปรินจริงๆนะคับ พี่จะแต่งงานกับพี่แคททำไมถ้าในเมื่องานครัวพี่ก็ต้องทำเองอ่ะ นั่นมันหน้าที่ภรรยานะคับ”กวางถาม 

“พี่ทำได้หมดแหละ ขอแค่ให้พี่สาวเรายอมอยู่กับพี่ก็พอ”ปรินยิ้ม 

เขามองหน้าแคทตลอด

“กินข้าวกันดีกว่านะ เดี๋ยวจะเย็นหมด”แคทพูด 

เธอเริ่มจะเขินเพราะคำพูดของปรินอีกแล้ว 

ทุกคนจึงลงมือกินข้าวกัน พอกินข้าวเสร็จแล้ว แคทก็เก็บจานไปล้างปรินกับกวางจะช่วย แต่เธอบอกว่าทั้งสองคนเป็๞คนทำให้กินแล้ว หน้าที่ล้างจานเธอจะทำเอง 

แคทให้ปรินกับกวางไปนั่งดูทีวีเดี๋ยวล้างจานเสร็จแล้วจะตามออกไป 

กวางกับปรินจึงออกไปนั่งคุยกัน สักพักแคทก็เดินออกมานั่งที่โซฟา 

“ตกลงว่าพี่แคทจะกลับไปพร้อมกับพี่ปรินใช่มั้ยคับ”กวางถาม เมื่อเห็นแคทนั่งลงแล้ว

“ใช่/ไม่”แคทกับปรินตอบพร้อมกัน แต่คนละความหมาย

“ยังไงคับ พี่ปรินบอกใช่ พี่แคทบอกไม่ ผมงงๆนะ”กวางถาม เขาทำหน้างงๆ

“ก็พี่ปรินเขาต้องกลับไปทำงานที่บริษัทก่อน ส่วนเจ๊มาถึงนี่แล้วก็ว่าจะไปดูงานตกแต่งคอนโดที่พี่อามกับพี่แจ๊คทำอยู่ก่อนแล้วถึงจะกลับ เจ๊ถึงบอกว่าไม่ไง”แคทพูด 

“แล้วพี่ปรินล่ะคับ อะไรคือใช่”กวางหันไปถามปริน 

“พี่จะกลับพร้อมแคท ไม่ว่าแคทจะกลับเมื่อไหร่ก็ตาม พี่ถึงบอกว่าใช่ไงล่ะ”ปรินบอก

“พี่ปรินจะทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ แล้วที่บริษัทใครจะทำงานแทนล่ะคะ”แคทโวย

“พ่อพี่ไปดูแลแทนให้แล้ว อีกอย่างพวกท่านก็ให้พี่มาตามแคทกลับ ขืนพี่กลับไปคนเดียวรับรองโดนบ่นจนหูชาแน่ๆ และอีกอย่างจะให้พี่ปล่อยเราไว้ที่นี่คนเดียวน่ะเหรอ ไม่มีทาง”ปรินยืนยัน 

“งั้นพวกพี่ก็พักอยู่กับผมที่นี่แหละ ไม่ต้องไปอยู่ที่โรงแรมหรอก ผมจะได้มีเพื่อนด้วย”กวางบอกยิ้มๆ 

“แล้วแคทจะไปดูงานที่คอนโดยังไงล่ะ”ปรินถาม

“แคทส่งข้อความเข้าบล็อคไปบอกพี่แจ๊คกับพี่อามแล้วค่ะ พรุ่งนี้พี่ๆเขาจะให้รถมารับที่นี่”แคทบอก 

“พี่ถามจริงๆนะ ถ้าพี่ไม่มาเราจะกลับไปเมื่อไหร่”ปรินถามเสียงเรียบๆ 

“ก็ตั้งใจว่าจะอยู่ดูช่วยงานพี่ๆสัก2-3วัน ถึงจะกลับค่ะ”แคทพูดเธอวางแผนอย่างนั้นจริงๆ 

“เราไม่ติดต่อพี่และทุกคนที่ไทยเลยแถมปิดมือถือด้วย เราคิดว่าพี่จะอยู่จนถึงวันที่เรากลับไปมั้ย”ปรินทำหน้าเฉยๆ 

เขาจ้องมองแคทตรงๆ 

“งั้นผมขอตัวเข้าห้องก่อนนะคับ ค่อยๆคุยกันดีๆนะคับ”กวางพูด 

แล้วก็ลุกเดินเข้าห้องไป ตอนนี้มันเป็๲เ๱ื่๵๹ของคนสองคนที่จะคุยกัน 

“มันไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ แคทกะว่าจะโทรไปบอกมายด์วันนี้แหละ แคทรู้ว่าทุกคนทางนั้นต้องเป็๞ห่วงโดยเฉพาะพี่ปริน ใช่มั้ยล่ะคะ”แคทพูด 

เธอเห็นแววตาที่มองมามีความน้อยใจปนอยู่ 

“ใช่ พี่ตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าวันนี้เราไม่ติดต่อกลับไป พี่จะไประยอง ไปหาพ่อแม่เรา ถ้าไปแล้วเราไม่อยู่ที่นั่น พี่ก็จะขอโทษพ่อกับแม่ที่พี่ทำให้เราโกรธจนหนีไป พี่ตั้งใจไว้แล้วว่าต้องหาเราให้เจอถ้าหาไม่เจอพี่ก็จะไม่ไปทำงาน ไม่ทำอะไรทั้งนั้นจะตามหาเราอย่างเดียวจนกว่าจะเจอ”

ปรินพูด หน้าของเขาเศร้ามากตอนที่พูด 

“เ๹ื่๪๫มันก็ผ่านไปแล้ว พี่ปรินไม่ต้องเก็บมาคิดแล้วนะคะ ต่อไปหากมีอะไรเกิดขึ้นแล้วแคทหายไปอีก พี่ปรินไม่ต้องเป็๞ห่วงหรอกนะคะ แคทแค่อยากให้ตัวเองมีเวลาได้ทบทวนและปรับอารมณ์ก่อนที่จะกลับไปรับฟังเ๹ื่๪๫ต่างๆ”แคทพูด 

เธอมองจ้องเขา 

“พี่จะพยายามไม่ให้เกิดเ๹ื่๪๫อะไรกับเราสองคนอีก และพี่อยากให้เราไว้ใจและเชื่อในตัวของพี่ว่า พี่ไม่มีวันที่จะรักใครได้อีกนอกจากเราเท่านั้น”ปรินพูด 

เขาจับมือของแคทมากุมไว้

“ค่ะ แคทจะไว้ใจและเชื่อใจพี่ปรินตลอดไป”แคทยิ้ม 

ปรินก้มลงไปจูบหน้าผากเธอ

“ขอบใจนะ”ปรินพูด 

เขายังกุมมือแคทไว้ 

ปรินกับแคทอยู่ทำงานที่สิงคโปร์ต่ออีก2วันก็เดินทางกลับ 

กวางบอกว่าจะลงไปก่อนวันที่ปรินกับแคทจะหมั้นกัน

เมื่อมาถึงสนามบินลุงยอดมารับ แล้วพาปรินกับแคทไปที่บ้านปรินก่อนเพราะทุกคนรออยู่ เมื่อไปถึงบ้านปริน แคทขอโทษพ่อแม่ของปรางที่ทำให้เป็๞ห่วง พวกท่านบอกไม่เป็๞ไรมันไม่ใช่ความผิดของเธอ เพราะไม่ว่าเป็๞ใครเห็นอย่างนั้นก็ต้องไป ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ทะเลาะกันตอนที่ใจร้อนไม่อย่างนั้นเ๹ื่๪๫มันคงจบไม่ดีแน่ๆ 

ปรางกับมายด์เข้ามากอดแคทแล้วห้ามไม่ให้เธอหนีไปไหนโดยไม่บอกอีก 

ชยากับเอกบอกว่าดีใจที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี

ทุกคนบอกกับแคทว่าตอนที่เธอหายไปปรินทำเหมือนคนที่มีชีวิตแต่ไม่มีหัวใจ ข้าวไม่กิน ไม่ยอมนอนนั่งอยู่ที่ห้องหนังสือทั้งคืน ไม่พูดกับใคร เดินไปเดินมาตลอดเหมือนคนบ้าเลย 

แคทพอจะนึกภาพออกว่าปรินเป็๞ยังไง