เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 37 ใบหน้าของเธอซีดเซียว

        “จริง ๆ แล้ว ไม่ต้องก็ได้ค่ะ!”

        จวีซือหนานยังพูดไม่ทันจบ เสียง ‘ติ๊ง’ ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง กงเจ๋ออวี้ส่งสายตาให้กำลังใจเธอ แล้วก้าวออกไปในทันที โดยไม่ให้โอกาสเธอได้ปฏิเสธอีกครั้ง

        เมื่อเห็นเขาเดินจากไปแบบนั้น จวีซือหนานก็ถอนหายใจด้วยความปวดหัว ทำได้แค่มองอีกฝ่ายเดินจากไปทีละก้าวเท่านั้น

        จวีซือหนานเพิ่งกลับมาถึงแผนก เพื่อนร่วมงานก็แห่กันมารายล้อมตัวเธอ พร้อมกับมองเธอด้วยสายตาอิจฉา “ซือหนาน เธอกำลังคบหากับกงเจ๋ออวี้อยู่จริง ๆ เหรอ”

        “พวกเธอคบกันมานานแค่ไหนแล้ว ปากเธอนี่ปากหนักจริง ๆ เลยนะ ไม่ยอมบอกพวกเราเลย”

        “อีกหน่อยเธอคงได้เป็นภรรยาของประธานบริษัทกงกรุ๊ปแล้วนะ… หลังจากนี้อย่าลืมดูแลพวกเราบ้างละ!”

        จวีซือหนานเท้าคาง รู้สึกรำคาญใจกับคนที่ชอบเอาแต่ได้พวกนี้

        เธอโบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ “แล้วแต่พวกเธอจะคิด”

        หลังจากพูดจบ จวีซือหนานก็หันกลับไปก้มหน้าเขียนแบบต่อ เมื่อเห็นท่าทีของ จวีซือหนาน ทุกคนก็พากันหันหลังให้ด้วยความไม่พอใจ “หยิ่งอะไรขนาดนั้น สักวันคงโดนทิ้งแหง ๆ!”

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงเวลาเลิกงานแล้ว จวีซือหนานจึงลงมาชั้นล่าง ยังไม่ทันพ้นจากล็อบบี้ ก็เห็นรถโรลส์รอยซ์รุ่นลิมิเต็ดจอดอยู่หน้าประตูใหญ่

        และร่างสูงของกงเจ๋ออวี้ก็พิงอยู่ที่ประตูรถรอเธออยู่

        จวีซือเฝยที่เดินออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นกงเจ๋ออวี้มารับพี่สาวจริง ๆ แถมยังขับรถหรูมารับด้วยแบบนั้น ก็ขมวดคิ้วอย่างริษยาอยู่ในใจ แววตาฉายแววของความไม่พอใจออกมาอย่างถึงที่สุด

        ผู้ชายสมบูรณ์แบบขนาดนี้ รถหรูแบบนี้ ควรจะเป็นของเธอทั้งสิ้น!

        จวีซือเฝยปรับอารมณ์เล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหากงเจ๋ออวี้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เมื่อเดินมาถึงตรงหน้ากงเจ๋ออวี้ ใบหน้าขาวนวลของเธอก็แดงระเรื่อขั้นมาในทันที “พี่เขย คุณมารับพี่เหรอคะ!”

        เสียงเรียกอย่างสนิทสนมทำให้กงเจ๋ออวี้ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ

        กงเจ๋ออวี้ไม่แม้แต่จะมองจวีซือเฝย เขาเดินผ่านหญิงสาวคนนี้ไปจับมือจวีซือหนานอย่างสุภาพ และช่วยเธอเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ

        “ขึ้นรถเถอะ”

        จวีซือหนานยิ้มหวานให้กงเจ๋ออวี้อย่างจงใจแล้วขึ้นรถตาม ทันใดนั้น จวีซือเฝยก็รีบจับมือจับประตู “รถของฉันส่งเข้าศูนย์ไปตรวจเช็กสภาพน่ะค่ะ พี่เขยให้ฉันติดรถไปด้วยได้ไหมคะ”

        “ฉันไม่ชอบให้คนอื่นนั่งรถของฉัน”

        กงเจ๋ออวี้ปฏิเสธทันทีด้วยสีหน้าเย็นชาอย่างแทบไม่ต้องคิด

        สีหน้าของจวีซือเฝยตะลึงงัน ไม่คิดว่ากงเจ๋ออวี้จะไม่ให้เกียรติเธอมากขนาดนี้ แต่รอบข้างก็มีคนมากมาย เธอไม่คิดจะยอมแพ้ถอยหลังกลับไปง่าย ๆ จึงยังคงเชิดหน้า และยิ้มอ้อนวอน “พี่เขยคะ ฉันก็ไม่ใช่คนอื่นหรอกนะ ยังไงเราก็ไปทางเดียวกัน พี่ก็พาฉันกลับไปด้วยเถอะนะคะ”

        สีหน้าของกงเจ๋ออวี้ยังคงเฉยเมย “มีแค่แฟนฉันเท่านั้นที่นั่งรถของฉันได้”

        พูดจบ กงเจ๋ออวี้ก็เดินอ้อมหน้ารถขึ้นไปเหยียบคันเร่งขับจากไปในทันที

        จวีซือเฝยจ้องมองรถที่ห่างไกลออกไปด้วยความโกรธ เธอกระทืบเท้าด้วยความโมโห ในใจก็เกลียดชังจวีซือหนานมากขึ้นไปอีก

        ขณะที่รถยังแล่นอยู่บนถนน

        จวีซือหนานคิดถึงท่าทางจริงจังของกงเจ๋ออวี้ที่เพิ่งจะฉีกหน้าจวีซือเฝยแล้ว ก็อดยิ้มไม่ได้

        เห็นใบหน้าสวย ๆ ของเธอแล้ว กงเจ๋ออวี้ก็เลิกคิ้วเอ่ยปาก “มีความสุขมากเลยสินะ”

        จวีซือหนานอดหัวเราะไม่ได้ “คุณไม่เห็นหน้าเธอเหรอ ซีดเซียวไปหมดเลย”

        เธอรู้สึกสะใจเพียงครู่หนึ่ง จากนั้นก็กระแอมเสียงเบา ๆ แล้วมองชายข้างกายด้วยท่าทางที่สงบลง “ขอบคุณที่ช่วยแก้แค้นให้ฉันนะคะ”

        หลายวันมานี้ ทุกคนที่ปรากฏตัวต่อหน้าจวีซือเฝยล้วนช่วยกันรังแกเธอ วันนี้กลับมีคนมาช่วยปกป้องเธอแล้ว ในใจของซือหนานรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาจริง ๆ

        กงเจ๋ออวี้หันไปมองผู้หญิงข้าง ๆ ตน โดยไม่รู้ตัวว่ามุมปากของเขาเหยียดยิ้มขึ้นมา แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มอันขมขื่นของเธอ ใจของเขาก็อดเจ็บแปลบตามไปด้วยไม่ได้

        “ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้นั่งรถของฉันมาก่อน เธอเป็นคนแรกเลยนะ”