วันสอบมาถึง เหล่ายุวชนนั่งเกวียนวัวเข้าเมืองเพื่อเดินทางต่อไปยังสนามสอบที่อยู่ในมณฑล ถึงแม้หลี่เยว่ซินจะไม่ได้เข้าร่วมการสอบในครั้งนี้ แต่เธอก็ยังร่วมเดินทางออกจากหมู่บ้านมาด้วยไปด้วย เหตุผลเพราะเธอไม่อยากอยู่ที่บ้านพักแล้วคอยตอบคำถามว่าทำไมเธอไม่เข้าร่วมการสอบ เธอคิดว่าเธอต้องตอบคำถามอย่างไม่จบไม่สิ้น แค่คิดก็เวียนหัวมากแล้ว และอีกเหตุผลหนึ่งคือเธออยากร่วมเดินทางมาให้กำลังใจเพื่อนของเธอด้วย
“พวกเธอไม่ต้องกังวลอะไรมากจนเกินไป ทำใจให้สบาย คิดถึงแต่ข้อสอบที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น ไม่ต้องคิดอะไรล่วงหน้า มันจะเป็การทำลายสมาธิของพวกเธอเอง” หลี่เยว่ซินแนะนำเพื่อน
“เธอบ่นพวกฉันเป็เด็กๆ ไปได้น่าเยว่ซิน" หลินเสี่ยวเหม่ยพูดพลางหัวเราะออกมา “พวกฉันจะทำข้อสอบให้เต็มที่ เธอไม่ต้องห่วง”
“ฉันเตรียมอาหารไว้ให้พวกเธอคนละหนึ่งชุดด้วยนะ พวกเธอรับไปสิ” หลี่เยว่ซินทำท่าไม่สนใจหลินเสี่ยวเหม่ย พร้อมยื่นห่ออาหารกลางวันให้เพื่อนคนละหนึ่งชุด
“ขอบคุณเธอที่คอยดูแลพวกเรา และคอยเป็ห่วงพวกเรานะเยว่ซิน” เพื่อนยุวชนหญิงขอบคุณเธอด้วยความซาบซึ้งใจ
“พวกเราคือเพื่อนกัน อย่างไรก็ต้องดูแลกันอย่างดีที่สุด” หลี่เยว่ซินพูดพลางยิ้ม
“เธอจะเดินทางไปมณฑลกับพวกเรา หรือจะรอพวกเราอยู่แค่ในเมือง” มู่ชงถามเธอ
“ฉันคงไม่ได้เดินทางไปที่มณฑลด้วย ฉันจะรอพวกเธอในเมือง แล้วค่อยกลับมาหมู่บ้านพร้อมกัน” หลี่เยว่ซินตอบ เพราะเธอยังมีธุระที่ต้องจัดการอีกมากมาย แล้วเธอก็ไม่ได้พบกับจางเฉินอวี้มาสักพักใหญ่แล้ว เพราะทุกครั้งที่เข้าเมืองเธอจะแค่มาส่งของที่ตลาดมืดเท่านั้น
เมื่อเดินทางมาถึงตัวเมือง พวกเขานัดแนะสถานที่และเวลาที่จะกลับมาพบกัน หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไป เพื่อนยุวชนเดินทางต่อไปยังมณฑลเพื่อสอบ ส่วนหลี่เยว่ซินตรงไปยังตลาดมืดเพื่อนำของไปส่งและรับเงินจากลุงเจียง
“ลุงเจียง หนูคิดว่ารอบหน้านี้จะเป็การค้าขายรอบสุดท้ายของเราแล้วล่ะค่ะ คือ…่นี้การขนส่งไม่ค่อยราบรื่นสักเท่าไหร่น่ะค่ะ” เธอรีบแจ้งลุงเจียงก่อน ถือเป็มารยาทสำหรับคู่ค้า
“มีปัญหาอะไรอย่างนั้นหรือ” ลุงเจียงถามด้วยความสงสัย
“สินค้าที่ส่งมาแต่ละครั้งมันมีปริมาณค่อนข้างมากน่ะค่ะ และการตรวจสอบก็เข้มงวดขึ้นมาก คนหาสินค้าเขาเลยอยากให้เราหยุดพักไปก่อนน่ะค่ะ” หลี่เยว่ซินเริ่มอธิบายด้วยท่าทางลำบากใจ
“น่าเสียดายนะ สินค้าที่เธอนำมาส่งให้ลุงขายดีมากจริงๆ” ลุงเจียงทำน้ำเสียงเสียดาย แต่ก็เข้าใจเหตุผล เพราะสถานการณ์่นี้เป็อย่างที่เธอว่ามาจริงๆ ไม่กี่วันก่อนที่ตลาดมืดก็ถูกตรวจค้นไปรอบหนึ่ง
“แต่ปริมาณของที่จะมาส่งให้รอบหน้านี้ก็มากอยู่นะคะ ลุงเจียงยังขายทำกำไรได้มากเหมือนเดิมค่ะ” เธอพูดพลางรับเงินค่าสินค้ามาจากลุงเจียง
การค้าขายในตลาดมืดนั้นรายได้ค่อนข้างดี เธอได้รับรายได้มากมาย เพียงพอสำหรับการจ่ายค่าร้านค้าแก่ชายชรา และเพียงพอสำหรับเป็เงินทุนของเธอแล้ว อีกทั้งหน้าร้านของเธอก็ตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นเดียวกัน เธอจึงไม่จำเป็ต้องเสี่ยงทำธุรกิจที่นี่ต่อ
ออกจากตลาดมืด หลี่เยว่ซินรีบเดินทางต่อไปยังสำนักงานเขต เพื่อไปทำสัญญาซื้อขายร้านค้ากับชายชรา ตามที่ได้นัดหมายเวลากันไว้
“หนูต้องขอโทษคุณลุงด้วยนะคะ พอดีทางฝั่งหนูเกิดความล่าช้านิดหน่อยน่ะค่ะ” เธอกล่าวขอโทษชายชราทันทีที่พบหน้า
“ไม่ต้องกังวล ถึงอย่างไรลุงก็อยากขายให้กับหนูอยู่แล้ว ลุงชอบเหตุผลในการตัดสินใจซื้อของหนู” ชายชรากล่าวยิ้มๆ
“ขอบคุณนะคะคุณลุง นี่คือเงินส่วนที่เหลือค่ะ” เธอยื่นเงินให้ชายชราตรวจนับ
หลังรับเงินและตรวจนับ ทั้งคู่ก็ลงนามในหนังสือสัญญาถือเป็อันเสร็จสิ้น เธอรับโฉนดที่ดินและกุญแจร้านมาจากชายชรา และกล่าวลาชายชราอย่างสุภาพ
……………………………………………………………
“เฉินอวี้คะ วันนี้ฉันมีความสุขมากเลยค่ะ” หญิงสาวรีบเดินเข้าไปหาชายหนุ่มด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ
“คุณดีใจอะไรมาหรือครับ” เขารีบเดินเข้าไปหาเธอด้วยท่าทางดีใจเช่นกัน เพียงแต่อาการดีใจของเขานั้น เป็เพราะเขาได้เจอหน้าเธอหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานร่วมเดือน
“วันนี้ฉันทำสัญญาซื้อขายร้านค้าทางฝั่งนั้นเรียบร้อยแล้วนะคะ” เธอหยิบโฉนดออกมาให้เขาดู
“ผมดีใจกับคุณด้วยนะครับ” เขายิ้มไปกับความดีใจของเธอ
“เมื่อครู่มัวแต่ดีใจไปหน่อย ฉันขอเดินสำรวจบ้านของเราก่อนนะคะ คุณพาฉันไปทีสิคะ” เธอทำท่าอ้อนเขา
“ไปครับ เราไปดูบ้านของเรากัน” เขาเดินจูงมือเธอไปดูหน้าร้านที่ตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว และเดินไปดูในส่วนที่พักอาศัยของบ้าน ทุกอย่างถูกปรับปรุงซ่อมแซมได้อย่างครบถ้วน ตรงตามความ้าของทั้งเขาและเธอ
“ร้านของเราตกแต่งออกมาแล้วสวยงามน่าอยู่มากเลยนะคะ”
“ตามแบบที่คุณให้มา ช่างที่เข้ามาทำงานสอบถามกันมากเลยครับว่าเราได้แบบพวกนี้มาจากที่ไหน พวกเขายังไม่เคยเห็นการออกแบบที่สวยงามอย่างนี้มาก่อน”
“มันแน่นอนอยู่แล้วค่ะ คุณอย่าลืมนะคะว่าฉันมาจากยุคไหน” เพราะอยู่กับเขาเพียงแค่สองคนเธอถึงกล้าพูดประโยคนี้ แล้วเธอยังพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “วันนี้เป็วันที่ดีของเราจริงๆ ค่ะเฉินอวี้ ฉันมีความสุขมาก”
“ผมจะทำให้คุณมีความสุขอย่างนี้ทุกๆ วันนะครับ” เขาส่งยิ้มให้เธอพร้อมกล่าวสัญญา
“ไม่ใช่แค่ฉันเท่านั้นค่ะที่จะมีความสุข แต่เราจะต้องมีความสุขไปด้วยกันนะคะ” เธอยิ้มหน้าแดงตอบเขา
2K
