" เื่อะไรอย่างนั้นเหรอคะ?"
" อยากจะให้เมซังเป็ส่วนหนึ่งของคณะกรรมการนักเรียนน่ะครับ"
" เอ๋ ฉันอย่างนั้นเหรอคะ?" เมขลาสงสัยที่รุ่นพี่อยากจะเชิญให้เธอเข้ามาร่วมกลุ่มสภานักเรียนทั้งที่ไม่ได้รู้จักเธอเลยสักนิดอีกอย่างเธอก็ไม่ได้ทำคะแนนสอบสูงสุดในชั้นปีด้วย
" ผมเล็งเห็นถึงความสามารถของเมซังที่สอบได้คะแนนสูงๆจึงอยากจะให้มาร่วมงานกันน่ะครับ"
" เอ่อคือ ฉันไม่ใช่จะเก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ"
" เก่งสิครับ ผมอ่านประวัติของเมซังแล้วคิดว่าถ้าได้มาร่วมงานด้วยจะเป็การดีมากๆเลยครับ" คงเป็เื่ที่ไม่ยากนักที่ประธานนักเรียนอย่างซาโต้ที่จะดึงคนเก่งๆเข้ามาร่วมงานกับสภานักเรียนแต่ต้องถามเ้าตัวหรือความสมัครใจก่อนว่าเต็มใจจะมาร่วมงานด้วยหรือไม่
" อ๋อ อย่างนั้นเหรอคะ" เมขลาก้มหน้าแล้วไตร่ตรองดูว่าตัวเองนั้นจะเข้าร่วมหรือไม่ตอนที่ยังอยู่โรงเรียนไทยเธอก็เป็คณะกรรมการนักเรียนร่วมกิจกรรมทุกอย่างของทางโรงเรียนถือว่าเป็เด็กกิจกรรมคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ แต่ถ้าหากเป็สภานักเรียนแล้วก็จะไม่ได้เต็มที่แบบสุดๆกับการเรียนสองจิตสองใจอยู่ไม่น้อยเลย
เสียงออดโรงเรียนดังขึ้นเพื่อแสดงว่าหมดเวลาพักเที่ยงแล้วเมขลามองไปรุ่นพี่ทั้งสองกำลังจะพูด
" เมซังลองเอาเื่ที่ผมขอกลับไปคิดดูนะครับคาบเลือกชมรมให้มาหาผมอีกครั้งว่าจะเข้าร่วมหรือไม่เข้าร่วมลองเอาไปตัดสินใจดูนะครับ"
" ได้ค่ะรุ่นพี่ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ" จากนั้นเมขลาลุกแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปเรียนคาบต่อไปโดยเธอไม่รู้ตัวว่ามีใครกำลังแอบมองเธออยู่
" นายน่ะดูเหมือนจะสนใจรุ่นน้องคนนั้นเป็พิเศษนะซาโต้" ซาโต้ที่มองเมขลาจนลับตาสายตาที่มองเธอมันแตกต่างไปจากที่มองคนอื่นซึ่งมันแฝงไปด้วยความสนใจในตัวผู้หญิงคนนั้น
" ก็เปล่านี่" เขารีบปฎิเสธคอย่างไวเพื่อปกปิดท่าทางพิรุธที่แสดงออกมาต่อหน้าเมขลา
" ฉันรู้จักนายดี" เขาตบบ่าซาโต้เบาๆแล้วเดินออกจากห้องสภานักเรียนปล่อยให้ซาโต้นั่งอยู่ในห้องคนเดียวเขารู้จักซาโต้เป็อย่างดีเพราะเป็เพื่อนกันั้แ่สมัยประถมแล้วโดยปกติแล้วซาโต้ไม่เคยไปยุ่งหรือคุยกับผู้หญิงคนอื่นโดยง่ายดายนอกเสียจากจะสนใจจริงๆั้แ่คบเป็เพื่อนมาไม่เห็นเขาจีบผู้หญิงสักคนเพราะอะไรน่ะเหรอ เหอะ ก็ทั้งหล่อเก่งขนาดนั้นใครมันจะไม่ชอบ เพราะฉะนั้นการที่ซาโต้ชวนให้เมขลาเข้าสภานั้นเดาได้ไม่ยากว่าเขามีความสนใจในตัวเมขลาเป็อย่างมากเลยทีเดียว'ชักน่าสนใจน่าดู'เขาคิดอยู่ในใจระหว่างที่เดินไปตามทางระเบียบโรงเรียนเพื่อไปเรียนในคาบต่อไป
" เมจังไปไหนมาอย่างนั้นเหรอ? " อายูจังที่เห็นเมขลาเดินเข้ามานั่งก็รีบถามเธอทันทีด้วยความอยากรู้สุดใจ
" ไปที่ห้องสภานักเรียนน่ะ"
" เอ๋ จริงเหรอ" อายูจังอึ้งในสิ่งที่เมขลาพูดโดยปกติแล้วไม่มีนักเรียนคนไหนที่ไม่ใช่สภานักเรียนไม่สามารถเข้าห้องนั้นได้เด็ดขาดเป็ต้องห้ามของโรงเรียนเลยทีเดียว
" เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังก็..." เธอเล่าให้อายูจังฟังั้แ่ต้นจนจบ
" โอ้ว จริงเหรอรุ่นพี่ซาโต้ลงทุนขนาดขอเมจังเลยงั้นเหรอ? แหม่รุ่นพี่น่ะต้องสนใจในตัวเมจังมากๆเลย"
" ไม่ใช่แบบนั้นหรอก" เธอรีบตัดโอกาสให้อายูจังพูดแซวเธอกับรุ่นพี่ซาโต้คิดว่าที่ชวนเข้าสภาเพื่อ้าให้คนที่สามารถช่วยงานในสภาได้จริงๆรุ่นพี่ซาโต้คงดูประวัติเธอมาหมดแล้วจึงทำให้ตัดสินใจเลือกเธอให้มาร่วมงานในสภานักเรียน
" สวัสดีจ้ะนักเรียนทุกคน" พอครูเข้าห้องนักเรียนทุกคนก็นั่งเงียบจากที่จับกลุ่มคุยกัน
" สวัสดีค่ะ/ครับ"
" มาเรียนประวัติศาสตร์กันเถอะจ้ะเด็กๆ"
" ค่ะ/ครับ" พอถึงเวลาเรียนนักเรียนทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างตั้งอกตั้งใจเมขลายิางต้องขนาดเรียนกว่าเดิมได้แต่คิดว่าควรปฎิเสธดีไหมเพราะจะได้เรียนอย่างเต็มที่อีกใจหนึ่งก็คิดว่ามาเรียนไกลถึงขนาดนี้ทำไมไม่เลือกทำทุกอย่างให้เต็มที่ไปเลยชีวิตมัธยมปลายมีแค่ครั้งเดียวนี่
เลือกกิจกรรมชมรม
" อายูจังฉันตัดสินใจแล้วล่ะ" เมขลาตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าร่วมในการเป็คณะกรรมการนักเรียน
" ตัดสินใจอะไรอย่างนั้นเหรอ...ว้าย"ทันทีที่พูดจบเมขลาก็คว้าแขนอายูจังแล้ววิ่งตรงไปข้างหน้าท่าทางอายูจังค่อนข้างจะใอยู่เล็กน้อยที่อยู่ๆเมขลาก็ลากเธอไปไหนไม่รู้
" ตามฉันมานะอายูจัง" เมขลาตรงไปทีาห้องคณะกรรมการนักเรียนไปทันทีเดินมาเรื่อยๆจนหยุดอยู่ตรงหน้าห้องก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป
" รุ่นพี่คะ ฉันตะ..."
" นี่เธอเป็ใครกันน่ะ ทำไมถึงได้เข้ามายังห้องสภานักเรียนสุ่มสี่สุ่มห้าแบบไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้กัน" เมขลาไม่ทันได้พูดจบก็มีผู้หญิงสวยมากๆถึงขั้นน่าจะเป็ดาวโรงเรียนได้ทีเดียวคนหนึ่งที่กำลังจัดเรียงเอกสารอยู่อยู่บนโต้ะจัดเรียงเป็ระเบียบชุดๆหันมามองทางต้นเสียงพร้อมพูดตวาดใส่เธอ
" เอ่อคือ..."
" รู้ไหมว่ามันผิดกฎของโรงเรียนน่ะ"
" คือว่าฉันมีธุระจะคุยกับรุ่นพี่ซาโต้น่ะค่ะรุ่นพี่อยู่นะ... "
" อะไรนะ อย่างเธอเนี่ยนะจะมีธุระกับซาโต้น่ะเหอะ ออกไป" เมขลาถึงกับสะดุ้งกับท่าทีที่ไล่เธอออกจากห้องทั้งที่เธอมีธุระจะคุยกับรุ่นพี่ซาโต้แท้ๆ
" ขอฉันพบกับรุ่นพี่ซาโต้ก่อน แล้วฉันจะออกไปค่ะ"
" ไม่ได้ ออกไป"
" ฉันไม่ออกไปค่ะ" เมขลายืนกรานว่าตนจะไม่ออกไปทั้งที่ผู้หญิงตรงหน้าไล่เธอออกโดยไม่ใยดี
" เมจังฉันว่าออกไปรอข้างนอกก่อนเถอะ" อายูจังสะกิดแขนเมขลาให้ยอมออกไปรอข้างนอกจะดีกว่าเกร็งว่าจะมีเื่กัน
" ไม่ ฉันไม่ออกมาถึงที่นี้แล้วฉันก็จะรอที่นี้ในห้องนี้" พูดพร้อมหันหน้าไปทางผู้หญิงคนนั้นโดยให้สัญญาณว่าเธอจะไม่ออกไปโดยที่ไม่ได้พบกับรุ่นพี่ซาโต้
" ไม่ออกไปใช่ไหม ได้" เธอตรงเข้ามาหาเมขลาพร้อมกระชากแขนแล้วดึงเมขลาตรงไปที่ประตู
" นี่ปล่อยนะ" เมขลาไม่ยอมพยายามดึวแขนเธอกลับแต่ก็สู้แรงคนตรงหน้าไม่ได้พระเธอตัวเล็กกว่ามาก
" รุ่นพี่คะ อย่ารุนแรงเลยค่ะ" อายูจังพยายามห้าม
" ก็บอกให้เพื่อนเธอออกไปสิ๊"
พลั่ก โอ้ยย ผู้หญิงตรงหน้าพลักเมขลาอย่างแรงใส่ประตู
" เมจัง" อายูจังเข้าไปประคองเมขลาที่ชนใส่ประตูจนล้มลงอย่างแรงด้วยแรงพลักของผู้หญิงตรงหน้า
" นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะคะรุ่นพี่"
" กะ...ก็เพื่อนเธอไม่ยอมออกไปดีๆนี่"
" นี่มันเกิดอะไรขึ้น" ซาโต้เปิดประตูเข้ามาพอดี
14K
