ในป่าอันห่างไกล
"เเฮก เเฮก....ทะ ทำไมมันเป็อย่างงี้ไปได้เนี้ย!!!"
ผมชื่อดราฟผมเป็ลูกขุนนางที่มีอิทธิพลต่ออณาจักรที่ผมอาศัยอยู่ตอนนี้ผมถูกมอนเตอร์ลอบโจมตีคนคุ้มกันก็ตายหมดเลยได้หนีมาอย่างที่เห็น
"เเฮก เเฮก ขอเเค่สิ่งนี้เท่านั้น!!!"
สิ่งที่ผมถืออยู่ในมือคือไอเทมระดับ God level ผมถูกพ่อของผมสั่งให้นำไอเทมนี้ไปส่งที่อณาจักรมันมีความสามารถคืนชีพสิ่งที่ตายไปเเล้วให้ฟื้นกลับมามีชีวิตเเถมยังได้พลังที่สุดยอดอีกด้วยไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันมีค่าขนาดไหน
" มันหยุดตามมาเเล้วงั้นเหรอ! "
ตอนนี้เสียงฝีเท้าของมอนเตอร์ที่ไล่ตามมาได้หยุดลงสงสัยผมคงจะรอดเเล้ว
"ระ รอดเเล้วเร------!!!"
ครึมมมม!!!
เเต่ยังพูดยังไม่ทันจบท้องฟ้าที่สดใสจู่ๆก็เเปรปรวนเปลี่ยนเป็สีดำทั่วทั้งท้องฟ้าเเละหลังจากนั้นก็ปรากฏสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่ปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้า
"นะ นั่นมันอะไรกันน่ะ มะ ังั้นเหรอ!!!"
มันคือัที่มีลำตัวที่ยาวสีเเดงมีเขาที่หัวเหงื่อที่ไหลเย็นของผมตกไม่หยุดตัวสั่นสะท้านไม่เคยเป็มาก่อน ความกลัวที่เเทบจะบ้าตายน้ำตาที่กำลังไหลรินออกมา
"ต้องหนีเเล้ว!!"
ผมเตรียมที่จะวิ่งออกไปจากตรงนั้นเเต่ทว่า
"ฮึมม!! "
เเต่ต้องหยุดท้าวด้วยความกลัวเเล้วทำใจกล้าหันหลังไปตอนนี้มันพ่นลมหายใจออกมาอย่างรุนเเรงมันเห็นผมเเล้วตอนนี้ความกลัวเข้ามาปกคลุมจิตใจของผมจนก้าวท้าวสักก้าวก็ไม่ได้มันรับรู้การมีอยู่ของผมเเล้วหันคอที่ใหญ่ยักมาทางนี้
"ตายเเน่เรา!!! "
มันอ้าปากยักใหญ่ของมันเเล้วจู่ๆไฟที่ร้อนระอุที่เป็การโจมตีของัตัวนั้นก็พุ่งมาทางผมผมยายามหนีอย่างสุดชีวิตเเต่ก็ไม่เป็ผล
"อ๊ากกกกก ตะ ตายเเน่นนนน!!! "
ตู้มมมมมม!!!
ในวินาทีนั้นผมคิดเเน่ๆว่าต้องตายเเต่ผมก็ต้องเเปลกใจร่างกายของผมไม่ถูกเผาจนไหม้เกรียมไอเทมนั้นก็ยังอยู่ดีเเต่ก็ต้องตะลึงอีกครั้งสิ่งที่บังการโจมตีนั่นเป็เเค่ชายหนุ่มคนหนึ่ง
'ดะ ได้ยังไงกัน!!! "
เค้ากางมือเพื่อป้องกันการโจมตีของมันผู้ชายคนนี้บ้าไปเเล้วเหรอ เค้าเป็ใครกันเเน่
" ระ รอดเเบบหวุดหวิดเลยเเหะ"
ผู้ชายตรงหน้าผมพูดอย่างสบายใจเเล้วหันมาทางผมเเล้วถามเพื่อดึงสติ
" เอ่อ นายไม่เป็ไรน่ะ"
_______________________________________
" เอ่อนายไม่เป็ไรน่ะ"
ตอนนี้ผมอยู่ในสถานการณ์ที่งุนงงเป็อย่างมากเพราะทำไมคนอื่นนอกจากผมถึงเข้ามาอยูุ่ในดันเจี้ยนได้ยังไง
"คะ คุณเป็ใคร"
ประเดิมก็ถามอย่างงี้เลยเเหะจะตอบยังไงละทีเนี้ย
ฟิ้ววววววว!!!
ผมยังไม่ได้เเนะนำตัวัตัวนั้นก็พุ่งลงมาทางพวกเราทั้งสองขนาดตัวที่มหึมาของมันทำให้การเคลื่อนไหวเเต่ละครั้งท้องฟ้่าเเละผืนป่าต้องเเหวกออกนี่คือค่าพลังของมอนเตอร์ร้อยล้านมันพุ่งดิ่งลงมาพร้อมเหงื่อที่ไหลของผมออกมาเม็ดใหญ่
"เเบบนี้คงไม่สวยเเล้วสิ"
มันเเหวกว่ายท้องฟ้าลงมาพื้นดินทำให้ทุกอย่างรอบตัวสั่นไหวอย่างรุนเเรง ตอนนี้ผมคิดเเค่วิธีหนีเท่านั้นเพราะมันเล็งผมอยู่เเต่ว่าไอ้ภาระที่หนักอึ้งก็คือ
"ระ เราตายเเน่นนนนน!!!"
ก็คือไอ้ที่เราช่วยไว้ได้เเหกปากออกมาไม่หยุดพร้อมกับน้ำตาของมันนอกจากเป็ภาระเเล้วยังหน้ารำคาญอีก
"เเบบนี้คงต้องหนีก่อนละน่ะ!"
ผมพูดขึ้นพร้อมกับหันหลังไปอุ้มไอ้เด็กคนนั้นในท่าเ้าหญิงเเละใช้เเรงทั้งหมดซอยเท้าให้เร็วเเล้วรีบหน้าจากตรงนั้น
" เร็วเข้าๆมันตามเรามาเเล้ว ช้าเเบบนี้เราตายเเน่นนน!!!"
ไอ้เด็กนี่เเหกปากร้องไม่หยุดถ้าเอ็งไม่ช่วยกันก็รีบหุบปากไปซิฟระผมวิ่งหนีมาด้วยความเร็วทั้งหมดที่ตนมีจนมาหยุดตรงหน้าประตูทางเข้าดันเจี้ยน
"นะ นั้นมันประตูนิ!!! ทำไมถึงมีประตูอยู่ในป่าได้ละเนี้ย!!!--------"
ผมรำคาญสุดทนเเล้วตวาดกลับ
" หุบปากซักที!!!"
พอเด็กนี่ได้ยินก็ใพร้อมเหงื่อที่ตกลงเเล้วหลังจากนั้นมันก็เงียบนั่งเรียบร้อยว่านอนสอนง่ายซะงั้น
"เอาละตอนนี้มันคงไม่ตามมาเเล้ว"
ไอ้ัตัวมหึมานั้นไม่ตามมาหรือว่ามันไม่สามารถเข้าไกล้ประตูนี้ได้เเบบถ้าเป็เเบบนั้นก็ดีเหมือนกัน
" เธอชื่ออะไร เเล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
ผมถามเด็กคนนี้เพราะตนเองยังสงสัยอยู่ว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงเข้ามาในดันเจี้ยนได้พอผมถามเข้าไปเด็กคนนี้ก็เเทบจะตอบในทัน
"ผมชื่อดราฟครับ ผมถูกมอนเตอร์ลอบโจมตีระหว่างกำลังทำการส่งไอเทมไปที่อณาจักรนะครับ"
ผมได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยว่าในดันเจี้ยนมีอณาจักรด้วยงั้นเหรอหรือไม่งั้นเราก็อยู่ข้างนอกดันเจี้ยนผมตรวจเช็คข้อมูลที่หน้าต่างมันก็บอกว่าผมยังอยู่มนดันเจี้ยนเเต่ว่าผมต้องเลิกสนใจตรงนี้เพราะสิ่งที่ผมต้องสนใจคือสิ่งที่อยู่บนท้องฟ้านั้นต่างหากผมเหลือบไปเห็นถุงสีดำที่ตั้งเเต่ตอนเเรกดราฟไม่ปล่อยให้หลุดมือตัวเองเเม้เเต่น้อย
ผมไม่ได้ถามอะไรเพราะไม่อยากให้เื่มันเกิดมาไปกว่านี้ผมจึงคิดจะให้ดราฟอยู่ที่หน้าประตูไว้ตอนนี้ผมจะปราบบอส
"งั้นนายรออยู่ที่นี่"
"คะ คุนจะไปไหนน่ะ!!! อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวซิ!!! กลับมาก่อนนนน!!"
ดราฟร้องไห้ออกมาพร้ะโกนขึ้น
"ชั้นจะไปปราบเ้านั้นตอนนี้เธออยู่ที่นี่ถ้าเธอไปด้วยมันจะเป็ภาระชั้นเปล่าๆ" ผมพูดออกไปพอได้ยินดราฟก็สงบลงตอนนี้ผมพร้อมเเล้วผมเดินออกห่างจากประตูนั้นพร้อมดวงตาขนาดมหญ่คู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาที่ผมเเบบไม่ละสายตาตอนนี้มันก็คงพร้อมเเล้วเหมือนกัน พอออกห่างจากประตูได้หนึ่งกิโลเมตรมันก็พุ่งดิ่งลงมาทางผมทันที
" เข้ามาเลยยยยย!!!! "
ตู้มมมมมมม!!!
หัวขนาดใหญ่ดิ่งลงมาที่พื้นดินจนเกิดเเผ่นดินไหวขนาดของมันทำให้พื้นดินเกิดรอยเเยกเป็วงกว้างส่วนตัวผมน่ะเหรอตอนนี้อยู่บนหัวมันเรียบร้อยเเล้วผมง้างหมัดสุดมือเเละเปิดสกิลสะท้อนการโจมตีที่ตนพึ่งได้รับมาทันทีซึ่งก็คือไอ้ไฟที่มันพ่นใส่ตัวผมในตอนเเรงนั้นเอง
"เอาไปกินซะะะะะ!!!!"
หมัดอันทรงพลังของผมซัดลงที่หัวของมันอยู่จัง
ตู้มมมมมมมม!!!!
เสียงะเิจากการโจมตีของผมดังก้องไปทั่วป่าส่วนความเสียหายผมก็ไม่เเพ้กันหลุมลึกขนาดใหญ่ปรากฏลงตรงหน้าเเต่ไอ้ัที่โดนไปอย่างจังก็อะอักเืออกจากปากขนาดใหญ่รีบขึ้นไปอยู่บนท้องฟ้า
"เเบบนี้ถือว่าว่าได้ไหนเนี้ยย!!"
มันไม่ตายภายในหมัดเดียวเเบบนี้ต่อไปคงยากซะเเล้วซิ
"ท่าไม่ดีซะเเล้วซิ"
ลำตัวของัตัวนั้นลำตัวของมันเกิดมีไฟลุกขึ้นบริเวณเกล็ดลำตัวเริ่มมีออร่าสิเเดงปรากฏขึ้นทั่วร่างรู้สึกว่ามันคงโกรธผมน่าดู
"ไฟร้อนมาถึงนี่เลยเเหะ"
ไฟสีเเดงฉานลงท้วมตัวัจนป่าบริเบณโดยรอบถูกเเผดเผาไปด้วยเเผ่นเริ่มสั่นไหวเพราะพลังของสิ่งอยู่บนฟ้า
"เอาเเล้วซิเฮ้ยยยย!!!"
มันพุ่งดิ่งลงมาอีกครั้งพร้อมกับพลังที่เเข็งเเกร่งกว่าเดิมมากตอนนี้ถึงจะหนีก็หนีไม่ทันมันพุ่งมาเร็วมากมันเข้าใกล้มาถึงตัวผมมันร้อนมากยังกับดวงอาทิตย์มาอยู่ต่อหน้า
ตู้มมมมม!!!
มันชนเข้ากับผมอย่างจังตอนนี้ผมใช้มือทั้งสองข้างพยายามที่จะหยุดมันเอาไว้พร้อมกับเปิดให้สกิลที่ได้รับมาใหม่ก็คือกายาเหล็กนั้นเองตัวผมไถลกับดินมือทั้งสองของผมตอนนี้ที่อยู่บนหน้ามันก็เกิดไอร้อนขึ้นมาพร้อมมือของถูกเปลี่ยนเป็สีเเดงเพราะความร้อนที่อยู่บนหน้าของมันตอนนี้มือของผมกำลังถูกเผา
"อ๊าาาาาา!!!!"
ซี่่!!!
ผมพยายามดันหน้าอันมหึมาอย่างสุดชีวิตพร้อมกับมือที่กำลังไหม้
ติดตามตอนต่อไป
6K
