ARC I: Sand and Grass
บทที่ 10: the Death's Whisper (1/2)
กองไฟยังคงลุกไหม้ แม้จะไม่ร้อนแรงเหมือนอย่างเก่า
เสียงของไม้ที่แตกจากการเผาไหม้เบาๆ ค่อยๆลดเสียงของมันลง ในขณะที่สายลมยังคงพัดผ่านอย่างเดิม พร้อมด้วยเสียงต้นปาล์มที่ไหวสั้น และเสียงใบหญ้าที่เสียดสีกันจากการพัดผ่านของแรงลม
กระโจมหลังใหญ่หลังนั้นได้กลายเป็สถานที่พักพิงของเด็กสาวตัวเล็กๆ ซึ่งนอนอยู่ไม่ไกลกับชายตัวโตๆ
และชายอีกหนึ่งคนที่นั่งอยู่ที่พื้น ข้างๆเตียงของเด็กสาวไม่เคยห่าง
Edrin....
เขานั่งอยู่ตรงนั้น หลังพิงขอบเตียง พร้อมผ้าห่มผืนหนึ่งซึ่งถูกส่งมอบผ่านมือเล็กๆที่แสนอบอุ่น และอ่อนโยน
"ข้าไม่รู้ว่า....ข้าสมควรที่จะได้รับหรือไม่..."
ข้าพูดกับตัวเองเบาๆ พลางจับผ้าห่มผืนนี้มาห่มกายไว้อีกครั้ง ในท่านั่งชันเข่ากับดาบของข้ายังพาดไว้ข้างกายดังเดิม...และข้าก็นั่งนิ่งๆอยู่อย่างนั้นจนร่างกายของข้าได้ปล่อยให้ตัวมันเอง...ได้พักผ่อนอีกครา....
แต่ทว่าในหัวของข้า มันกลับไม่เป็เช่นนั้น...
ข้าได้ยินเสียงฟาดแซ่กระทบิั พร้อมด้วยเสียงกรีดร้องจากความเ็ป...
เสียงกร่นด่า ราวกับว่าผู้ถูกกล่าวหานั้นมิใช่มนุษย์เหมือนๆกัน
ถ้อยคำของการดูถูก และการลดทอนคุณค่าของคนหนึ่งคน มันยังได้ยินชัดทุกถ้อยคำ...
ข้าได้กลิ่นที่เหม็นอย่างประหลาด...มันเป็กลิ่นของเืคาวๆ กับกลิ่นฉี่และเหงื่อที่ผสมปนเปกันจนทำให้แสบจมูกทุกครั้งเมื่อสูดหายใจ...
และความทรงจำมันก็พัดพาข้ามาที่นี่อีกครั้ง...
Al-Najasa...
มันคือเมืองที่ครั้งหนึ่งเคยเป็คลังสินค้า...ไม่ใช่สำหรับอาหาร อาวุธ หรือของมีค่าใดๆ
แต่มันมีหน้าหลักเพียงอย่างเดียว นั่นคือการเก็บเศษของชีวิต ที่เรียกว่า "ทาส"
เมืองนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของแม่น้ำ Al-Zahir
ล้อมรอบไปด้วยเนินทรายสูงๆ ซึ่งเปรียบเหมือนกับกำแพงเมืองด่านแรกก็ไม่ผิดนัก
อาคารที่เมืองนี้ ถูกสร้างมาเพื่อให้เป็แค่เป็ที่ให้เหล่าทาสนับร้อยชีวิตได้ซุกหัวนอนก็เท่านั้น
มันถูกสร้างด้วยอิฐที่ปั้นจากดินผสมทราย ตากจนแห้ง มันเป็อาคารทรงสี่เหลี่ยมสูง 2 ชั้น วางตัวยาวเรียงกันอย่างเห็นได้ง่าย
สำหรับข้าแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนคุกที่ใช้ขังทาส เพื่อรอวันที่จะจัดจำหน่าย...
บ้างก็อยู่รอดจนถูกขาย บ้างก็นอนตายอยู่ที่ใดสักที่ในอาหารเ่าั้....
และบางรายก็หายไปเฉยๆ อย่างที่ข้าไม่เคยได้รับรู้ชะตากรรม...
ซึ่งข้าก็มาเยือนสถานที่อันน่าหดหู่นี้ เพียงเพราะมันเป็หนึ่งในภารกิจ...
ในฐานะหัวหน้าหน่วย the Chain Tracker ที่เป็เหมือนกับอาวุธสังหารที่มีชีวิตของ the Syndicate of Chain
องค์กรที่มองมนุษย์เป็เพียงสินค้า และเป็เส้นเืใหญ่ที่หล่อเลี้ยงเมือง Zharet
รวมถึงอีกหลายๆเมืองในทะเลทราย Ash Desert อันแสนกว้างใหญ่นี้
ข้าถูกมอบหมายให้เข้าตรวจตราความเรียบร้อยของธุรกิจ...เหมือนเฉกเช่นครั้งก่อนหน้า
บรรยากาศที่ดูคุ้นเคย ทาสหน้าใหม่ที่ถูกส่งมายัง Al-Najasa...ภาพของผู้คุมและแซ่หนังในมือ...เสียงกร่นด่าที่ดังอยู่ตลอด
เสียงกรีดร้องขอความเมตตา และภาพแววตาที่ดูสิ้นหวังจากเหล่าทาสนับร้อยชีวิต
เหมือนครั้งหนึ่ง...ที่ข้าก็เคยรู้สึกแบบเดียวกัน...
ข้าเดินทางมาพร้อมด้วยเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชา รวมข้าแล้ว นับเป็ 7 คน
เข้าทำหน้าที่ในบ่ายวันนั้น พวกผู้คุมให้การต้อนรับตามระเบียบ ตรวจเช็กรายการสินค้าใหม่
ในบางครั้งข้าก็มีโอกาสได้เห็นพวกผู้คุมต้อนรับลูกค้าเ้าโตๆ ที่เข้ามาเลือกชมสินค้าด้วยตัวเอง
บ้างก็เป็ขุนนางจากอาณาจักรทางตอนเหนือ บ้างก็เป็พวกพ่อค้าจากที่อันแสนห่างไกล....
ตัวข้าเองไม่ได้อยากจะเสวนาอะไรด้วย ข้าเพียงแต่ภาวนากับสิ่งใดก็ตามที่รับฟัง...เพื่อให้งานนี้มันจบไปเร็วๆ
ข้ามองดูความเรียบร้อยเหมือนอย่างเคย สำหรับสินค้าที่เข้ามาใหม่ มักจะปะปนไปด้วยทาสใน่วัยที่ต่างกันไป ทาสที่เป็เด็กจะถูกแยกออกจากเหล่าผู้ใหญ่
บางครั้งข้าต้องเห็นลูกที่ร้องไห้...เมื่อต้องพลัดพรากจากอกแม่...
หรือในบางทีทาสที่อ่อนแอ หรือมีอาการป่วยติดตัวมา พวกผู้คุมก็จะแยกออกไปอีกอาคารหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ท้ายเมือง...
มีหนหนึ่งที่ข้าเคยได้พบเข้ากับคนของ the Syndicate of Chain ซึ่งอยู่ในระดับหัวหน้าหน่วยเช่นข้า
แต่ทว่ามีหน้าที่แตกต่างจากหน่วย Chain Tracker ของข้าโดยสิ้นเชิง...
พวกนั้นมักจะป้วนเปี้ยนอยู่ที่อาคารท้ายเมืองเป็ประจำ... ที่ๆเหล่าทาสผู้ไร้ประโยชน์ถูกส่งไปทำอะไรบางอย่าง
และไม่กลับออกมาอีกเลย....
จากที่ข้าสังเกต คนพวกนั้นมักจะถือสมุดบันทึกเล่มหนา พร้อมทั้งรอยเืที่เปื้อนเปรอะเสื้อผ้าอยู่เสมอ...
หลังจากการแยกทาสเด็ก ผู้ใหญ่ และพวกที่ใช้การไม่ได้ออกจากกัน
พวกผู้คุมก็จะพาทาสเด็กไปไว้อีกอาคารหนึ่ง ที่นั่นได้รับการป้องกันอย่างดี มีจำนวนผู้คุมมากที่สุด
ซึ่งเหล่าทาสเด็กที่อยู่มาก่อนจะมีร่างกายที่ดูสมบูรณ์ แต่ไม่ได้ดูแข็งแรงอย่างที่เด็กควรเป็
และเมื่อทาสเด็ก ถูกแยกไปเรียบร้อย พวกผู้คุมจะแยกทาสผู้ชาย กับผู้หญิงออกจากกัน
โดยจะแยกกันอยู่คนละอาคาร จะไม่ได้นอนรวมกัน...
ทาสผู้หญิงก็จะถูกคัดอีกระดับเช่นกัน หากนางใดที่หน้าตางดงาม หุ่นและทรวดทรงเข้าเกณฑ์ หรือสามารถขายเข้าซ่องได้ พวกผู้คุมก็จะแยกไปอยู่อีกอาคารหนึ่งของฝั่งหญิง
แต่สำหรับทาสชายนั้นค่อนข้างที่จะแตกต่าง เพราะเื่ของความแข็งแรง และการใช้แรงงานจะมาเป็อันดับแรก....
หรือหากพวกทาสคนไหนที่หน่วยก้านดี ก็จะถูกแยกไปไว้สำหรับทาสที่ขายเข้าสังเวียนเืได้...
ใช่...สังเวียนเืในแบบเดียวกับที่ข้าผ่านมา...
นอกจากนี้ทาสที่ค่อนข้างแข็งแรง ในระหว่างที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็จะต้องทำหน้าที่ก่อและสร้าง อาคารนอนสำหรับตัวเอง หรือทาสที่เข้ามาใหม่...
หรือในบางครั้งหากพวกทาส ไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะทำงานจนนอนหมดสภาพอยู่ ณ ตรงนั้น
พวกผู้คุมก็จะสั่งให้เหล่าทาสด้วยกัน นำร่างนั้นไปทิ้งซะ...
หรือไม่ก็กลายเป็ส่วนหนึ่งของอาคาร...
ทั้งหมดนี่คือสิ่งที่ข้าเห็น...จากภารกิจ และมันอาจจะมีบางเื่ที่ข้าเองก็ยังไม่เคยรู้เช่นกัน...
แต่แล้วสิ่งที่ข้าไม่เคยคาดคิดก็พลันเกิดขึ้นมา...สินค้าล็อตใหม่ที่ถูกส่งมายัง Al-Najasa มีชายคนหนึ่ง
หน่วยก้านดูแข็งแรง...ผมสีดำเข้ม ยาวประบ่า หน้าตาเกลี้ยงเกลา อายุราวๆ 20 ปีเห็นจะได้
เขามีบางอย่างที่ทำให้ข้าต้องจับตามอง...บางอย่างที่ดูราวกับว่า เขายังไม่สูญเสียคุณค่าของ...
"การมีชีวิต"
แม้ตอนนี้จะเป็ทาสก็ตาม
ในตอนที่ผู้คุมกำลังคัดแยกทาสตามเกณฑ์ ชายหนุ่มคนดังกล่าวกับยืนอยู่อย่างสง่างาม ราวกับว่าเขายังไม่สูญสิ้นศักดิ์ศรี
และในตอนที่ทาสเด็กคนหนึ่งร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว...ชายหนุ่มคนนี้ไม่ลังเลที่จะปลอบโยน...
หรือในตอนที่ทาสเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำจะถูกทำร้าย เขาคนนี้ก็เข้ามาปกป้องจนตัวเองโดนแซ่หนังโบยจนหลังเหวอะ...
แม้เขาจะเจ็บ...แต่ความเป็มนุษย์ของเขาก็ไม่อาจถูกพรากไปได้...
มันทำให้ข้ารู้สึก...
สับสน...
เขาโดนโบยด้วยแซ่ของผู้คุมไป 20 ที เห็นจะได้....แต่เขายังคงไม่สูญสิ้นท่าทีที่แข็งขืน...แม้จะโดนทำโทษต่อหน้าทาสทุกคน
ข้ามองบรรยากาศโดยรอบ...ปฏิกิริยาของเหล่าทาสหลายร้อยคน ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา มันเหมือนกับว่าข้อความบางอย่างถูกสื่อสารออกไป โดยที่ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้ปริปากสักคำ
มันทำข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีว่า...บางอย่างที่ดูอึดอัดกำลังก่อตัวอยู่ภายใต้ความเงียบ
เสียงของแซ่ที่ถูกฟาดอย่างเต็มแรง กระทบกับิัของชายหนุ่ม... มันได้ยินชัดแม้ว่าข้าจะอยู่ไกลจากเขาหลายสิบเมตร...
ข้าตัดสินใจเดินเข้าไปดูเหตุการณ์ใกล้ขึ้น...ซึ่งนั่นคือหลังจากที่ผู้คุมได้ลงโทษเขาแล้ว
ทำให้ข้าได้เห็นแววตาที่มันช่าง...แตกต่างจากข้าในตอนนี้มากนัก...แต่มันกลับรู้สึกว่าข้าคุ้นเคยกับมันมาก่อน
ข้าพยายามไม่คิดอะไรที่มากไปกว่าหน้าที่... ก่อนที่การคัดแยกทาสจะดำเนินต่อ
จู่ๆ ผู้คุมคนหนึ่งได้กระชากผมของเด็กสาวที่ไม่ยอมเดิน ก่อนจะเริ่มกร่นด่า
"อย่ามาทำสำออย นังเด็กเวร!"
ผู้คุมคนนี้กล่าวขึ้นมาเสียงดัง... ทาสหนุ่มคนนั้นอยู่ไม่ไกลจากเหตุการณ์ตรงหน้า
ซึ่งจากที่เห็น เด็กสาวคนนี้เธอกำลังาเ็ที่ขา... ข้าไม่อาจหันหนีเหตุการณ์ตรงหน้าข้าได้ และข้าไม่เข้าใจว่าทำไม...
หรืออาจเป็เพราะ เด็กคนนี้ทำให้ข้านึกถึงใครบางคน.... แต่ก่อนที่ข้าจะได้เอ่ยปาก หรือทำอะไร
ทาสหนุ่มคนนั้น ซึ่งหลังเหวอะเป็แผลก็ปรี่เข้ามา ราวกับว่าไม่เคยหลาบจำต่อสิ่งที่พึ่งโดนกระทำ...
เขาเข้ามาขวางผู้คุมคนนั้น... ยืนหยัดเพื่อเด็กสาว... ก่อนที่ผู้คุมจะทำร้ายเธอไปมากกว่านี้
ข้าจึงได้เอ่ยปากออกไปอย่างไม่ทันได้รู้ตัว
"หยุดก่อน...หากเ้าทำร้ายมัน..และเด็กตรงหน้านี้"
ข้าหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะได้สติขึ้นมาว่า...กำลังทำงานอยู่
"สินค้าจะเสียหาย...และหากเ้าแหกตาดูสักนิด เด็กสา... ทาสเด็กนี่าเ็"
"พาเธอไปทำแผล และส่งขึ้นโรงนอนของทาสเด็ก..."
ก่อนจะหันไปหาทาสหนุ่มคนนั้น และพูดต่อ
"ส่วนไอ้ทาสชายนี่...ให้ไปอยู่โรงนอนทาสที่พร้อมขึ้นสังเวียนเื"
ข้ากล่าวขึ้นมา โดยเกือบที่จะพูดในสิ่งที่ไม่สมควรพูดออกไปเสียแล้ว
ทาสหนุ่มคนนั้นมองข้าราวกับว่ากำลังขอบคุณ... แต่สำหรับข้ามันกลับเป็ความรู้สึกที่ย้อนแย้งในตัวเองอย่างบอกไม่ถูก...
"ขออภัยท่านหัวหน้า... ข้าจะพานังเด็กนี่ไปทำแผล"
"ส่วนเ้า...ไอ้โสโครก มองอะไรนักหนาวะ กลับไปอยู่ในแถวฝั่งนู้น เร็ว!"
ผู้คุมพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะชี้ให้ทาสหนุ่มไปเข้าแถวของทาสชาย ที่จะขายเข้าสังเวียนเื
"ขอตัวนะขอรับท่านหัวหน้า"
ผู้คุมกล่าว ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเด็กสาว
ผู้คุมกล่าว ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเด็กสาว และทำแผลให้เธออย่างลวกๆ ไม่ไกลจากจุดที่ข้าอยู่ หลังจากนั้นข้าไม่อาจรู้ชะตากรรมของเธอได้อีก....
ข้ายืนอยู่ตรงนั้น เพื่อดูว่าทุกอย่างเรียบร้อย... การคัดแยก การส่งตัวเข้าอาคารเป็ไปตามระบบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น และดูเรียบร้อยดีจนข้าแอบเบาใจลงบ้าง
เย็นวันนั้น ทุกอย่างเป็ไปตามเดิม ทาสกลุ่มที่ทำงานก่อสร้าง กลับเข้าพัก ผู้คุมทำหน้าที่ของตนไปตามกิจวัตร...
ข้าและลูกน้อง พักอยู่ที่เรือนรับรองหลังเดิม ไม่ไกลจากอาคารของทาสหนุ่มคนนั้น เมื่อ่บ่าย...
"รายงานความเรียบร้อยครับหัวหน้า"
ลูกน้องของข้าคนหนึ่ง กลับมาจากอาคารท้ายเมือง
พร้อมเอกสารรายงานตามปกติ และข้าไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะที่นั่น...มันไม่ได้อยู่ในความดูแลของข้าโดยตรง
"เราจะพักสักเดี๋ยว ก่อนจะออกเดินทาง"
ข้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย...
"รับทราบครับ...แต่หัวหน้า ข้าสังเกตท้องฟ้าเมื่อ่เดินกลับมา..."
"เหมือนว่าพายุทรายกำลังพัดมาทาง Al-Najasa นะครับ...หากเราออกเดินทางตอนนี้อาจจะดูไม่ปลอดภัยครับ"
ข้าหยุดเคิดไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับลูกน้องไปว่า
"งั้นเราจะรอให้พายุทรายมันพัดผ่านเมืองไปก่อน..."
"พวกเ้าออกไปพักตามสบาย..."
ข้ากล่าวกับพวกลูกน้องอย่างเรียบๆ
"รับทราบครับ"
และลูกน้องทั้งหมดก็ออกจากห้องนี้ไป พักผ่อนอยู่ที่ห้องรับแขก ทิ้งไว้ให้ข้าอยู่เงียบๆคนเดียวในห้องมืดๆนี่เหมือนเช่นเคย...
ซึ่งข้าชอบมันมากกว่าอะไรดี.... ภายในห้องนี้นั้น ไม่ได้มีการตกแต่งอะไรเป็พิเศษ
มันเพียงแต่เป็ห้องสำหรับหัวหน้าหน่วย Chain Tracker ที่ใช้ในการตรวจดูเอกสารรายงานภารกิจ มีโต๊ะไม้เก่าๆเพียงหนึ่งตัว กับเก้าอี้ หน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองไปเห็นอาคารอีกหลัง
และใช่...อาคารหลังนั้นคือที่ ที่ทาสหนุ่มนั่นถูกส่งตัวไปอยู่รวมกับทาสที่จะถูกคัด เพื่อขายเข้าสู่สังเวียนเื
ไม่นานนัก พายุทะเลทรายลูกนี้ก็เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณเมือง Al-Najasa มันรุนแรงจนข้ารู้สึกถึงการสั่นไหวของตัวอาคาร ฝุ่นทรายจำนวนมหาศาล เล็ดลอดเข้ามาผ่านช่องว่างเล็กๆของหน้าต่างที่ถูกปิดสนิท แสงสว่างสุดท้ายของวัน ถูกกลืนหายเข้าไปท่ามกลางลมพายุ
ความมืด เข้าแทนที่ ในขณะที่พายุลูกนี้ยังไม่เคลื่อนผ่านไปไหน มันเป็เวลาที่ข้า...รู้สึกอึดอัด
เพราะรอบตัวนั้นได้ยินเพียงแค่เสียงของลมพายุที่ปะทะกับหน้าต่างไม้ เสียงของการสั่นไหวของโต๊ะ และเก้าอี้ ไม่สามารถได้ยินเสียงอื่นจากภายนอก รวมถึงไม่สามารถมองเห็นสิ่งอื่นใดที่นอกอาคารได้เช่นกัน
ข้าไม่มั่นใจว่าผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้วกันแน่... เมื่อพายุทะเลทรายลูกนี้พัดผ่านเมืองไปแล้ว... ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบเงียบ
ข้าเปิดหน้าต่างเพื่อตรวจตราความเรียบร้อยอีกครั้ง และพบว่า...
อาคารฝั่งตรงข้าม ที่หน้าต่างเปิดออกอยู่นั้น มีเงาที่วิ่งผ่านแสงอยู่ไม่หยุด ราวกับว่าเกิดอะไรบางอย่างขึ้น... ที่ทำให้ผู้คนในนั้นลุกฮือ
เสียงโห่ร้องอย่างกึกก้องดังมาถึงอาคารรับรองที่ข้าอยู่... รวมไปถึงเสียงของโลหะที่เข้าปะทะกันดังอย่างไม่หยุด...
ข้าสั่งรวมพลลูกน้องข้า เพื่อเข้าควบคุมสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และเหมือนกับว่าข้างนอกนั่น กำลังเกิดการปะทะระหว่างผู้คุม กับเหล่าทาสหนุ่มที่แกร่งพอจะต่อสู้ไหว หลายร้อยคน เริ่มเข่นฆ่า และนองเืขึ้นเรื่อยๆ
"เราควรทำเช่นไรครับหัวหน้า..."
จากที่ข้าประเมินสถานการณ์ที่เกิดขึ้น การลุกฮือครั้งนี้อาจมาจากทาสหนุ่มคนนั้น... ข้าจึงออกคำสั่งโดยเร็ว
"พวกเ้าทั้งสาม สั่งรวมพลผู้คุมที่รอดชีวิต เกาะกลุ่มและเข้าควบคุมอาคารด้านหน้านี้ก่อน"
"อนุญาตให้ลงมือขั้นเด็ดขาดหากสินค้าไม่สามารถควบคุมได้ หรือพยายามทำร้าย"
"ส่วนพวกเ้าสามคนตามข้ามา... เราจะเข้าควบคุมอาคารของทาสเด็ก"
"ที่นั่นมีกำลังผู้คุมมากที่สุด เราจะตั้งแนวป้องกัน และตีโอบเข้ามาจากฝั่งนั้น"
"ดำเนินการได้.."
ข้ากล่าวจบก่อนจะแยกตัวออกไป พร้อมลูกน้องสามคน
โดยลัดเลาะจาก้าสุดของอาคาร...เพื่อมุ่งหน้าไปยังอาคารของทาสเด็ก
ข้ามองเห็นการนองเื และศพมากมายของเหล่าทาส รวมถึงเหล่าผู้คุมเองด้วยที่ด้านล่างนั่น...
กลุ่มทาสชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธที่ยึดมา กำลังมุ่งหน้าไปยังอาคารของทาสผู้หญิง เพื่อปลดปล่อยให้พวกนางเป็อิสระ และสายตาของข้าก็หันไปเจอกับเขา ทาสหนุ่มคนนั้น
กำลังรวมพล และนำการจลาจลนี้ เคลื่อนกำลังไปยังอาคารทาสเด็กตามที่ข้าคาดการณ์ไว้จริงๆ...
"พวกเ้าสามคน เข้าจู่โจมพวกทาสกลุ่มนั้นจากด้านหลัง ข้าจะพุ่งไปดักข้างหน้าเอง..."
"พวกมันจะมุ่งไปที่อาคารทาสเด็ก เพราะฉะนั้น ข้าจะล่วงหน้าไปก่อนรวมพลผู้คุมตามแผนเดิม"
"อนุญาตให้ สังหารได้..."
ข้าออกคำสั่งให้ลูกน้องที่ติดตามมา เข้าจู่โจมจากด้านหลังของกลุ่มติดอาวุธนี้ทันที เพื่อลดกำลังพล และขวัญกำลังใจของพวกมัน
"รับทราบครับหัวหน้า"
พวกเขาตอบรับ ก่อนจะเคลื่อนตัวแยกกัน เข้าจู่โจม
และ..พวกทาสที่ไม่ทันได้ระวังตัว ก็ถูกฆ่าทีละศพ จากด้านหลังของกลุ่ม...
ในขณะที่ข้านั้นกำลังมุ่งหน้าสู่อาคารทาสเด็ก ข้าจำเป็ต้องเปลี่ยนเส้นทางมาวิ่งด้านล่าง เพราะตัวอาคารขาด่ไปเรียบร้อยแล้ว
เบื้องหน้าของข้า ปรากฏเป็เหล่าทาสชายฉกรรจ์ราวๆ 5-6 คน บางคนถืออาวุธที่ได้จากศพของผู้คุม..ซึ่งนอนตายอยู่ใกล้ๆ
พวกเขาตัดสินใจจู่โจมข้าอย่างไม่มีความลังเล.... แต่มันก็ไร้ความหมาย.... ข้าจัดการพวกเขาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
แต่มันก็เสียเวลาไปไม่น้อย...ด้วยจำนวน 6 ต่อ 1
สำหรับข้าแล้ว... การไปถึงอาคารทาสเด็กคือความเร่งด่วนอันดับแรก
ข้ามุ่งตรงต่อไปตามเป้าหมาย แต่ทว่า....
ข้ามาช้าไปเพียงไม่กี่นาที
พวกเขามาถึงก่อนข้าแล้ว... มีผู้คุมที่าเ็อยู่จำนวนไม่มาก และบางส่วนกำลังต่อสู้กับเหล่าทาสชายติดอาวุธ...
ข้าเข้าจู่โจมในทันที ไม่ปรานี และไม่ลังเล... ศพแล้ว ศพเล่า จนสามารถควบคุมสถานการณ์ตรงหน้าได้
หรืออย่างน้อยก็พอให้ข้าได้พักหายใจ....
"ท่านหัวหน้า...ขอบคุณ...ขอรับ"
ผู้คุมคนหนึ่งกล่าว พลางหายใจหอบอย่างแรง จากความเหนื่อยล้าในการปะทะ
"เขาอยู่ไหน...ทาสหนุ่ม ผมสีดำเข้ม สูงใกล้เคียงกับข้า..อายุราวๆ 20 ปี"
ข้าตัดบทสนทนาที่ยืดยาว เพื่อคำตอบที่ข้า้าที่สุด...เพื่อจบเื่พวกนี้โดยเร็ว
"ไอ้ทาสคนที่ท่านว่า...น่าจะเข้าไปในนั้นแล้วขอรับ"
"กับกลุ่มของพวกมันอีก 2-3 คน เห็นจะได้"
ผู้คุมที่รอดชีวิตกล่าว.... พลางชี้ไปที่ทางเข้าอาคาร
ข้ารีบปรี่ไปที่ทางเข้าตัวอาคารหลังนี้ มันถูกออกแบบมาเป็อาคารทรงสี่เหลี่ยมที่ค่อนข้างใหญ่
เพียงพอต่อการใช้เป็โรงนอนของทาสเด็ก มันสูงเพียง 2 ชั้น
โดยที่พื้นที่ภายในจะถูกสร้างไว้สำหรับเป็ห้องขังแบบ ห้องขังรวม ซอยแยกกันเป็ห้องใหญ่ๆหลายห้อง
พร้อมลูกกรงเหล็กที่มีประตูเปิดเข้าออกได้เพียงทางเดียว พร้อมช่องลมเล็กๆบนผนังด้านในห้องคุมขัง
โถงท่านเดินที่ค่อนข้างแคบ เป็ทางยาวที่เหม็น และอับ
ทันทีที่ข้าเดินเข้าไปในอาคารหลังนี้ พวกทาส 2 คนที่มีอาวุธพร้อม กำลังพยายามเปิดประตูห้องขัง
มันหันมาเห็นข้า จึงจับอาวุธแน่น พลันพุ่งเข้าหวังจะจู่โจม
ด้วยความที่ทางเดินมันแคบมาก การฟันพลาดเพียงครั้งเดียวนั่นหมายถึงดาบจะติดขัดอยู่ไม่ฝั่งลูกกรง ก็ผนังตรงข้าม
ข้าสลับมาจับดาบด้วยมือข้างที่ไม่ใช่มือหลัก พลันชักมีดอีกเล่มที่เหน็บไว้ข้างเอว
อาศัยการหลบทางดาบ และจังหวะพลาด เพื่อแทงสังหารพวกมันโดยไม่เปลืองแรง... ศพแรกนั้นไม่ใช่งานที่ยาก
แต่มันอีกคนที่มองมาเห็นเพื่อนที่สิ้นใจ กลับมีท่าทีที่หวั่นกลัวอย่างชัดเจน มือที่กำอาวุธนั้นสั่นอย่างลุกลี้ลุกลน...
ก่อนจะวิ่งหนีหข้าไปยังบันไดทางขึ้นชั้นที่ 2
ข้าใช้มีดสั้น 3 เล่ม ปาเข้าปักที่หลังของมันจนล้มทั้งยืน...
ไม่ใช่เพราะแผลลึกฉกรรจ์ แต่มีดปาของ Chain Tracker ถูกชโลมด้วยพิษที่รุนแรง
ข้าเดินข้ามศพของพวกมันทั้งสองอย่างใจเย็น... พยายามไม่มองไปยังฝั่งกรงขัง
แต่หางตาของข้าก็เหลือบเห็นเข้าเองโดยเลี่ยงมันไม่ได้เลย...ภาพของเหล่าทาสเด็กที่กำลังสั่น...
กำลังหลบหลังลูกกรงนั่นพลางร้องไห้อยู่เบาๆในเงาที่แสงทอดไปไม่ถึง...
ข้าขึ้นไปที่ชั้นบน และพบเข้ากับเป้าหมาย...
1K
