ม่านหลงใช้เวลาเก็บสมุนไพรอันตรายและผนึกสมุนไพรลงกล่องเก็บอยู่ประมาณหนึ่งเค่อก่อนจะถอนหายใจตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องออกวิ่งก่อนที่หมอกรอบๆตัวจะทำให้เขาเห็นภาพหลอนอย่างนั้นสินะ
เมื่อมองออกไปประมาณยี่สิบก้าวก็เห็นว่าหน่วยลับหนุ่มน้อยถอยออกไปอยู่นอกรัศมีของพิษแล้วยังดีที่เชื่อฟัง ม่านหลงสำรวจเส้นทางที่จะวิ่งว่ามีอะไรอยู่เบื้องหน้าบ้างััของม่านหลงแม่นยำกว่าที่ใครหลายคนคิดสิ่งที่อยู่ห่างออกไปมีอะไรบ้างม่านหลงล้วนรู้ทั้งหมดความสามารถพวกนี้ติดตัวมาั้แ่ที่เขายังเป็หน่วยลับเขาไม่ค่อยใช้ความสามารถพวกนี้เพราะมันใกล้เคียงกับที่หน่วยลับใช้กันม่านหลงไม่้าให้ใครสงสัยหรือคิดว่าทำไมม่านหลงถึงมีความสามารถแบบนี้
หลังจากที่เก็บสมุนไพรเรียบร้อยแล้วม่านหลงก็ออกวิ่งในทันทีเส้นทางที่เขาเดินมาเขาจำได้อย่างแม่นยำว่าต้องวิ่งไปทางไหนเขาััได้ถึงฝีเท้าที่วิ่งตามจากด้านหลังทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายก็ตามเขามาโดยรักษาระยะห่างอย่างที่เขาบอกเอาไว้ม่านหลงวิ่งมาจนถึงสุดขอบเขตก่อนจะวิ่งข้ามเขตไปอย่างรวดเร็วแล้วหยุดวิ่งและยังอยู่ในระยะสายตาของคนที่เฝ้ายามเพื่อไม่ให้พวกเขาคิดว่าม่านหลงทำตัวน่าสงสัย
ระหว่างที่รอให้หน่วยลับชี้แจงกับคนเฝ้ายามม่านหลงก็พยายามที่จะไม่อยู่เหนือลมเดินไปเดินมาจนกระทั่งการชี้แจงเสร็จสิ้นม่านหลงก็ยกมือห้ามคนที่จะเดินมาหาเขาเอาไว้
“ข้าจะกลับเองเ้าไม่ต้องตามข้ากลับไปที่พรรคหรอก ขอบใจมากที่มาช่วย” ม่านหลงโบกมือให้เขาก่อนจะเดินหันหลังแล้วมุ่งตรงกลับพรรคเขาก็อยากอยู่ต่ออีกหน่อยแต่ในสภาพที่พิษอบอวลทั่วตัวแบบนี้ม่านหลงก็ไม่อยากเข้าใกล้ใครเหมือนกันดังนั้นรีบกลับพรรคแล้วรีบชำระร่างกายจะดีกว่าเพราะเขาก็เริ่มเวียนหัวบ้างแล้ว
ม่านหลงมาถึงพรรคก่อนเที่ยงคืนตามที่รับปากคนสนิทเอาไว้แน่นอนว่าก่อนเข้าไปในพรรคเขาก็ร้องะโออกไปก่อนว่าห้ามใครเข้าใกล้เขาเพราะเขาเพิ่งเก็บสมุนไพรอันตรายกลับมาจากนั้นก็เดินไปที่คลังเก็บสมุนไพรของอวี๋เหมาฉาแล้วเอากล่องที่ผนึกสมุนไพรไปใส่ไว้ในหีบที่อวี๋เหมาฉาเตรียมเอาไว้ใส่สมุนไพรอันตรายโดยเฉพาะภารกิจที่ต้องทำวันนี้ก็เสร็จสิ้นแล้ว
วันนี้มีเื่ให้เขาทำมากมายเสียจริงแต่ตอนนี้เขาต้องชำระพิษทั้งหมดออกจากตัวก่อนดังนั้นเขาจึงไปที่ปลายน้ำตกเพื่อชะล้างพิษที่อยู่ตามตัวโดยปลายน้ำที่ม่านหลงไปนั้นไม่ได้ไหลผ่านหมู่บ้านหรือไปกับแม่น้ำสายไหนอีกดังนั้นเมื่อมาถึงม่านหลงก็ถอดชุด เผาชุดและเครื่องประดับเงินที่เปื้อนพิษทิ้งไปหยิบขวดยาสมุนไพรทั้งหลายออกมาเพื่อใช้ชำระพิษออกไปจากร่างกายก่อนจะทิ้งตัวลงในน้ำเย็นแล้วปล่อยตัวให้สายน้ำไหลผ่านอยู่แบบนั้น
เมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้าดวงตาสีม่วงก็สะท้อนเข้ากับดวงดาวนับล้านที่เปล่งประกายอยู่พอได้อยู่เงียบๆแบบนี้อีกครั้งก็ทำให้ม่านหลงอดคิดถึงใครคนหนึ่งขึ้นมาไม่ได้
จะว่าไปแล้วหนุ่มน้อยคนนั้นก็ละม้ายคล้ายกับคนรักของเขาในอดีตรูปหน้าก็คล้ายกันอยู่เล็กน้อย แล้วส่วนสูงตอนอายุเท่านี้ก็พอๆกันจนอดที่จะคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็ลูกของคนรักของเขาแม้ว่าอุปนิสัยที่เงียบขรึมจะไม่เหมือนกันเลยก็ตาม คนรักของเขานั้นเป็คนที่อารมณ์ดีชอบพูดจาเย้าแหย่ให้คนอื่นสนุกสนานแล้วยังเป็หัวหน้าหน่วยลับที่พวกเขาอยู่ด้วยกันวันเวลาผ่านมานานขนาดนี้อีกฝ่ายจะมีคนรักใหม่หรือมีลูกแล้วก็ไม่แปลกเลย
ทั้งๆที่เวลาผ่านมาขนาดนี้แล้วยามเมื่ออยู่คนเดียวทำไมม่านหลงถึงยังคิดถึงเื่นี้ขึ้นมาอีกนะ
หรือว่าแท้จริงแล้วม่านหลงยังไม่สามารถปล่อยวางเื่นี้ได้ที่ยังคิดถึงเื่นี้อยู่เพราะคาดหวังว่าบางทีคนรักของเขาอาจจะกำลังรอคอยให้เขากลับไปหรือบางครั้งในตอนนี้คนรักของเขาอาจจะกำลังมองดูดาวเช่นที่เขามองดูอยู่ตอนนี้
ม่านหลงส่ายหน้าในตอนนี้เขาพอใจจะอยู่ที่นี่ เวลาผ่านมานานแล้ว เื่อดีตก็ควรที่จะปล่อยไปเสียคงเพราะได้เจอเด็กคนนั้นเลยทำให้นึกถึงคนรักในอดีตขึ้นมามันอาจจะไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
เขาถอนหายใจ ปล่อยกายให้ลอยอยู่ในน้ำสายน้ำเย็นๆจะทำให้หัวโล่งขึ้นพรุ่งนี้เขายังต้องทำเื่หลายอย่างเช่นที่ทำทุกวันดังนั้นปล่อยวางเื่ในวันนี้แล้วรีบเข้านอนจะดีกว่า
กลิ่นหอมอ่อนๆที่ลอยมาตามลมทำให้ม่านหลงรู้สึกผ่อนคลายสายน้ำเย็นๆกับบรรยากาศแบบนี้ กลิ่นหอมที่ชวนให้ผ่อนคลายแบบนี้มันช่างเข้ากันเสียจนม่านหลงนึกอยากจะหลับลงตรงนี้เสียเลยเพราะวันนี้ต้องเดินทางอยู่ตลอดทั้งวันทำให้รู้สึกเมื่อยล้าได้ัับรรยากาศแบบนี้ก็ไม่เลวทีเดียว
หากว่าม่านหลงไม่รู้สึกตัวขึ้นเสียก่อน
เขาผุดลุกขึ้นจากน้ำเมื่อััได้ถึงความผิดปกติแต่ทว่ามันสายไปแล้วเพราะเขาเหนื่อยเกินไปจนไม่ทันได้สังเกตเลยว่ากลิ่นหอมที่ลอยมากับลมนั้นไม่ใช่กลิ่นหอมตามธรรมชาติ แต่มันเป็กลิ่นของกำยาน!
ม่านหลงเอนหลังพิงกับหินเรียบที่อยู่ด้านหลังดวงตาของเขาพร่าเลือนเล็กน้อย เขากวาดสายตาที่ยังมองเห็นได้ไปรอบๆเขามองเห็นกลุ่มควันจางๆอยู่ไม่ไกล เป็ไปได้อย่างไรที่เขาจะไม่รู้สึกตัวว่ามีคนจุดกำยานนี้อยู่ใกล้ๆถึงเขาจะเหนื่อยแต่ถึงกับไม่รับรู้ถึงตัวตนของคนที่อยู่ใกล้ๆได้อย่างไรแล้วกำยานนี้ก็ไม่ใช่กำยานที่เอาไว้จุดทั่วไปด้วย
กำยานนี้เป็กำยานที่มักจะเอาไว้จุดภายในหอคณิกาหรือหอนางโลมเป็กำยานที่มีไว้จุดเพื่อกระตุ้นกำหนัดกลิ่นของมันยากที่จะแยกแยะเพราะเป็การปรุงกลิ่นด้วยวิธีการพิเศษทำให้ยากที่จะรู้ตัวได้โดยไวแล้วต้นตำรับที่ปรุงกำยานชนิดนี้ก็คือตัวม่านหลงเอง!
ดังนั้นเขารู้ดีเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่สูดดมกลิ่นนี้เข้าไป
ไม่ว่าใครที่คิดใช้กำยานนี้กับเขามันต้องไม่ตายดีแน่!
“อึก!” ม่านหลงกุมขมับเขาจำได้ว่าส่วนผสมที่ใช้ปรุงกำยานนี้หากกินสมุนไพรที่มีฤทธิ์ต้านกันกำยานก็จะไร้ผลแต่ทว่าเมื่อเขาหันไปมองยังกองชุดที่เตรียมเอาไว้รวมถึงวางถุงผ้าสำหรับใส่สมุนไพรก็พบว่ามันได้หายไปแล้ว
บัดซบ!
คนคนนี้เป็ใครถึงได้รู้ดีถึงขนาดนี้!
เพราะอะไรถึงได้ทำแบบนี้!
ฤทธิ์ของกำยานเขารู้ดีว่ามันรุนแรงแค่ไหนเขาที่สูดกลิ่นของมันเข้าไปไม่น้อยย่อมต้องมีอาการแต่เขากลับไม่ได้สิ้นสติไปเสียทีเดียวเพราะเขาััได้ถึงใครบางคนที่คว้าตัวเขาเอาไว้พร้อมผ้าสีดำผืนหนึ่งที่ผูกตาของเขาจนมองไม่เห็นััได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่เป่ารดต้นคอ มือทั้งสองข้างถูกจับมัดไพล่หลังลำพังแค่สภาพร่างกายที่เขาเผชิญอยู่ยังยากที่จะขัดขืนยิ่งถูกมัดเอาไว้แบบนี้สิ่งที่ม่านหลงทำได้คือแค่พยายามต่อต้านอีกฝ่ายด้วยกำลังที่ยังเหลืออยู่เท่านั้น
ไม่มีคนที่เจตนาดีที่ไหนที่จุดกำยานปลุกเร้ากำหนัดคนอื่นแล้วบุกเข้ามาหาแบบนี้หรอก
“อ๊ะ!” ม่านหลงสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกฝ่ายขบเม้มไปตามใบหูของเขากดตัวเขาให้แนบอยู่กับแผ่นหินที่อยู่ด้านหน้าอีกฝ่ายยืนซ้อนหลังและกำลังไล้มือไปตามหน้าอกก่อนจะบีบนวดเบาๆเพื่อกระตุ้นอารมณ์
เพราะถูกฤทธิ์ของกำยานปลุกเร้าอารมณ์อยู่แล้วร่างกายของม่านหลงจึงตอบสนองกับััของบุคคลนิรนามอย่างรวดเร็วริมฝีปากบางครวญครางแ่เบากับััที่กำลังเผชิญ
ไม่ได้เขาจะปล่อยให้ตัวเองกลายเป็แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ม่านหลงพยายามต่อต้าน อีกฝ่ายคงจะรู้ว่าเขาไม่ยินยอมจึงได้คว้าใบหน้าของเขาให้หันกลับไปแล้วประกบจูบลงมาลิ้นร้อนสอดเข้ามาภายในปากของเขาก่อนจะเกี่ยววนอยู่ภายในจนได้ยินเสียงชื้นๆที่ดังเล็ดลอดออกมาเขาถูกบังคับให้เปิดปากเอาไว้เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้สำรวจภายในโพรงปากของเขาได้ทั่วถึงม่านหลงหายใจไม่ทันจนถึงกับต้องส่งเสียงร้องออกมาให้อีกฝ่ายปล่อยเขาให้ได้หายใจบ้าง
“อื้อ!” อีกฝ่ายยอมปล่อยให้เขาได้หายใจแต่ทว่าไม่นาน ริมฝีปากนั้นก็ทาบทามลงมาอีกด้วยเพราะม่านหลงถูกมัดมือไพล่หลังเอาไว้การเคลื่อนไหวร่างกายจึงไม่สะดวกนักริมฝีปากของเขาถูกปล่อยเป็อิสระก่อนจะถูกจับให้พลิกตัวหันกลับมาแนบแผ่นหลังกับแผ่นหินเรียบ
ทั้งๆที่ตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญหน้ากันแต่ทว่าม่านหลงก็ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ริมฝีปากร้อนของอีกฝ่ายไล่ไปตามลำคอขบเม้มแรงๆด้วยััที่ดุดันก่อนจะย้อนกลับมาประกบจูบกับเขาอีกครั้ง
ดูราวกับช่ำชองเื่แบบนี้นัก
เขาหลุดไปได้เมื่อไหร่จะจัดการอีกฝ่ายเสีย!
ม่านหลงคิดอย่างแค้นในใจแค้นทั้งอีกฝ่ายแค้นทั้งตัวเองทั้งๆที่เป็ร่างกายของเขาเองแท้ๆแต่กลับไม่สามารถควบคุมได้ดั่งใจหลังจากจูบเขาจนพอใจแล้วอีกฝ่ายก็ไล้มือไปยังต้นขาด้านในจับขาเขาพาดกับเอวของตัวเองซึ่งม่านหลงกะความสูงของอีกฝ่ายได้คร่าวๆว่าตัวสูงกว่าเขาแน่นอนรูปร่างที่ทาบทามลงมาก็ตัวใหญ่กว่าเขาแต่ทว่าไม่ได้กำยำมากหากคิดสู้ก็ยังสามารถชนะได้ในสภาพร่างกายแบบนี้
“อ๊า!” ร่างกายของม่านหลงสั่นระริกตัวอ่อนยวบลงกะทันหันเมื่อมือใหญ่ััเข้าที่กลางกายราวกับรู้ว่าม่านหลงคิดจะทำอะไรเขาซบหน้าอยู่กับไหล่ของอีกฝ่าย ตัวกระตุกเกร็งทุกครั้งที่มือใหญ่รูดรั้งขึ้นลงััของมือนั้นหยาบโลนแต่ทว่ารู้สึกดี ริมฝีปากบางครางกระเส่า ทำไมคนคนนี้ถึงได้รู้ทันความคิดของเขานักเป็ใครมาจากไหนกัน!
“อึก! อื้อ!” สะโพกบางบดเบียดเข้าหามือใหญ่ที่กำลังรูดรั้งกลางกายอย่างไม่รู้ตัวมือใหญ่อีกข้างรวบเอวของเขาเอาไว้พร้อมทั้งรูดรั้งกลางกายเร็วขึ้นยามเมื่อเขาเชิดหน้าเพื่อครวญครางก็ถูกริมฝีปากของอีกฝ่ายทาบทามลงมาจนเสียงครางดังเพียงแหบพร่าอยู่ในลำคอ
ัันี้ทำให้เขารู้สึกดีแม้ว่ามันจะรุนแรงแต่ทว่าเขากลับรู้สึกดีมาก
“อื้อๆ!!” ร่างกายของเขากระตุกเกร็งปลดปล่อยออกมาเต็มมือใหญ่ที่หยุดมือเมื่อรู้ว่าม่านหลงถึงฝั่งฝันแล้วเสียงหอบหายใจถี่ทำให้คนที่มองอยู่อดไม่ได้ที่จะริมฝีปากนั้นอีกครั้ง
ตัวของม่านหลงถูกอุ้มขึ้นจากน้ำพาเดินไปที่ไหนสักที่แต่ทว่าก็ไม่ไกลนักเขาััได้ถึงพื้นหญ้าที่แนบอยู่ด้านหลังอีกฝ่ายพาเขาขึ้นจากน้ำและให้เขานอนอยู่บนพื้นหญ้า ขาทั้งสองข้างถูกจับแยกออกทำให้ม่านหลงรู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร
“หยุดนะ…!” อีกฝ่ายไม่ได้สนใจเสียงของม่านหลงนิ้วยาวชำแหละเข้ามาที่กลางร่างอย่างรวดเร็วจนม่านหลงต้องแอ่นอกขึ้นรับัันั้นริมฝีปากอ้างค้างน้อยๆเพื่อบรรเทาความเจ็บที่่ล่างเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งจะถูกใครบางคนกระทำไป แผลเพิ่งจะหาย วันนี้ยังต้องมารับศึกจากบุคคลนิรนามที่จุดกำยานปลุกเร้ากำหนัดเขาอีกรึ!
“อ้ะ! อ๊า!” นิ้วยาวที่สอดเข้าไปเพียงหนึ่งนิ้วขยับเข้าออกอย่างรวดเร็วเขาได้ยินเสียงชื้นๆที่ดังเข้ามาในหัว มันทั้งฟังดูลามกและหยาบโลนใบหน้าที่ถูกปิดตาเอาไว้ส่ายไปมาเมื่อนิ้วยาวสอดเข้ามาอีกนิ้วแล้วขยับเข้าออกถี่รัวโดยไม่สนว่าคนที่ถูกกระทำจะตั้งตัวได้หรือเปล่า
“อื้อ~~ อย่า~” เสียงของม่านหลงสูงลิ่วเมื่อมือใหญ่ััเข้าที่กลางกายอีกครั้งในขณะที่ช่องทางด้านหลังกำลังถูกนิ้วยาวกระทำชำเราข้อมือที่ถูกมัดเอาไว้พยายามบิดให้หลุดแต่ยิ่งบิดก็ยิ่งเจ็บดวงตาสีม่วงภายใต้ผ้าปิดตาบีบเข้าหากันแน่นสะโพกบางยกตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อนิ้วยาวนิ้วที่สามถูกสอดเข้ามาก่อนจะหมุนคว้างอยู่ภายในจนทำให้ม่านหลงต้องกรีดร้องออกมากับัันั้น
ไม่ไหวเขาทนััของอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ
“อ๊ะๆ! อ๊า~” ร่างกายของม่านหลงกระตุกเกร็งอีกครั้งน้ำสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนไปทั่วหน้าท้องของเขาแต่คนที่กระทำอยู่ก็ไม่ได้ลดจังหวะลงราวกับจะทำให้ม่านหลงขาดใจมือใหญ่ปรนนิบัติส่วนล่างของคนที่นอนอยู่อย่างช่ำชอง สอดนิ้วเข้าไปให้ลึกขึ้นและหาจุดที่อ่อนไหวของร่างกายขาวเนียนนี้
ใครที่บอกว่าม่านหลงแก่ร่างสูงที่กำลังมองอยู่ปฏิเสธว่าคำกล่าวนั้นไม่เป็ความจริง
ร่างกายขาวเนียนละเอียดตามประสาคนที่ชอบอยู่แต่ในป่าและอยู่แต่กับร่มไม้แขนขาที่ยาวอย่างพอเหมาะพอเจาะยามที่เปลี่ยนท่วงท่าร่วมรักก็ช่างเหมาะมือภายในที่ร้อนระอุกำลังหลอมนิ้วของเขาให้ละลายยามที่ช่องทางรักบีบรัดถี่ๆยิ่งทำให้ร่างสูงทนไม่ไหวจนต้องสาวมือเร็วขึ้นเพื่อเตรียมอีกฝ่ายให้พร้อม
ใครที่ไหนจะเห็นร่างกายที่กำลังถูกกระตุ้นด้วยราคะอยู่ตรงหน้าแล้วอดทนได้กัน
มือหนากระชากออกจากช่องทางด้านหลังอย่างรวดเร็วปล่อยมือจากกลางกายที่กำลังชูชันเพื่อที่จะได้เสพสมกันให้พอใจ มือหนาจับต้นขาขาวเอาไว้จับขาทั้งสองข้างให้อ้าค้างออกก่อนจะกระเสือกกระสนกายใหญ่เข้าไปในช่องทางรักที่กำลังเชิญชวนเขา
“อ๊า!!” เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังมาจากคนที่นอนอยู่ทันทีที่กายใหญ่ดันตัวเองเข้ามาจนสุดก็ไม่รั้งรอให้เสียเวลาขยับกายเข้าใส่ถี่รัวจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังลั่นตรง่ล่างร่างกายที่ถูกกระแทกกระทั้นใส่อย่างไม่ออมแรงนั้นทำให้ร่างกายที่กำลังแอ่นตัวรับััต้องสั่นระริกช่องทางรักบีบรัดคนที่กำลังสอดกายเข้ามาในร่างจนร่างสูงต้องคำรามต่ำในลำคอแล้วโน้มตัวลงไปจูบกับคนที่กำลังครางกระเส่าอยู่
“อื้อๆ!” มือหนาบีบต้นขาขาวจนเป็รอยยามเมื่อขยับร่างสอดกายเข้าใส่ถี่รัวขาเรียวหนีบเอวคนที่โหมแรงเข้าใส่พร้อมทั้งกรีดร้องอยู่ภายในลำคอเพราะริมฝีปากถูกกลืนกินอยู่เสียงเนื้อที่กระทบกันดังไปทั่วบริเวณที่ไร้ผู้คนหลังจากที่กระแทกกระทั้นไปได้สักพักร่างสูงก็ปล่อยริมฝีปากนั้นเป็อิสระพลิกตัวคนที่อ่อนแรงให้นอนตะแคงข้างก่อนจะจับขาข้างหนึ่งขึ้นค้างที่บ่าแล้วขยับกายเข้าใส่ถี่รัวริมฝีปากบางกรีดร้องเสียงสูงร่างทั้งร่างไหวโยกไปตามแรงกระแทกของร่างสูงจนเสียดสีกับพื้นหญ้า
ความเสียวซ่านแล่นกระจายไปทั่วไขสันหลังร่างโปร่งรู้สึกขนลุกขนชันไปทั่วทั้งตัวเสียงชื้นๆที่่ล่างดังเข้ามาในโสตประสาทกายร้อนทะลุทะลวงัักับผนังด้านในทำให้รู้สึกดียิ่งนัก
“อ๊า!!” ร่างสูงกระแทกกายเข้าไปลึกขึ้น ไหวกายอย่างรุนแรงมือหนาอีกข้างสาวกลางกายให้ผู้ที่ร่วมเสพสม เสียงหวีดร้องด้วยความเสียวซ่านดังระงมคนที่ถูกกระแทกซบหน้าลงกับพื้นหญ้าเพื่อระบายความเสียวซ่านที่กำลังเผชิญอยู่ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะสาวกายเข้าใส่ถี่ๆจนต้องกระแทกใส่แรงๆสองสามหนก่อนจะปลดปล่อยออกมา
ม่านหลงตัวกระตุกเกร็งปลดปล่อยออกมาพร้อมกับอีกฝ่ายเขาหอบหายใจกับความหนักหน่วงเมื่อครู่หลังจากที่หยุดพักได้ไม่นานอีกฝ่ายก็ถอนตัวออกไป แต่ทว่ากลับดึงตัวม่านหลงไปด้วยความรู้สึกมึนงงกระแทกเข้าใส่หัวจนม่านหลงนึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไรกับเขา
ร่างสูงจับตัวคนที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมานั่งคร่อมตักกดตัวคนที่สั่นระริกให้กลืนกินกายใหญ่ที่ผงาดอยู่เบื้องล่าง เพราะยังมีน้ำรักคั่งค้างอยู่ภายในทำให้การสอดใส่ครั้งนี้ลื่นไหลได้มากขึ้นใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดซบลงตรงไหล่คนที่เขานั่งคร่อมอยู่ด้วยน้ำหนักตัวของม่านหลงที่กดทับลงมาทำให้กายใหญ่แทรกตัวเข้าไปได้ลึกขึ้นจนรู้สึกจุกเพียงครู่เดียวที่ร่างกายแนบชิดกันร่างสูงก็จับเอวคน้าเอาไว้แล้วสวนกายขึ้นลง
“อ๊ะ! อ๊ะ! อื้อ!”ขาเรียวอ้าออกกว้างเพื่อให้ร่างกายทั้งสองแนบชิดกันยิ่งขึ้นร่างกายสั่นคลอนทุกครั้งที่กายใหญ่ทะลวงเข้ามาม่านหลงรู้สึกว่ามันเข้ามาลึกเกินไปจนเขากลัวว่าภายในของเขาจะเคลื่อนตัวไปเสียก่อนความเสียวซ่านแล่นไปทั่วไขสันหลังขึ้นมาถึงใบหูจนแดงเถือก ร่างสูงเอียงหน้ามาขบกัดใบหูนั้นทั้งออกแรงขยับกายเพื่อัักับภายในของคนบนร่างให้ลึกขึ้น
ช่างร้อนแรงจนแทบจะหลอมละลายเขาอยู่ภายในไยคนผู้นี้ถึงกระตุ้นกำหนัดเขาได้มากถึงขนาดนี้เขาแทบจะทนไม่ไหวที่จะไม่รุนแรงกับอีกฝ่ายให้สาแก่ใจ
“อ๊ะๆๆ อ๊า!!” ร่างกายที่สั่นคลอนขยับขึ้นลงกลืนกินกายใหญ่อย่างตะกละตะกลามม่านหลงรู้สึกถึงสติที่ลดน้อยลงเรื่อยๆตอนนี้เขา้าเพียงร่างกายของอีกฝ่ายมาเติมเต็มความปรารถนาที่กำลังลุกโชนอยู่เท่านั้น
เขาชอบัันี้ชอบความรุนแรงที่อีกฝ่ายโหมกระหน่ำใส่เขา
มือหนาข้างหนึ่งโอบเอวบางเอาไว้ไม่ให้หล่นอีกข้างก็เลื่อนไปหยอกล้อปุ่มไตที่กำลังชูชันช่องทางรักบีบรัดแน่นขึ้นอีกเมื่อร่างกายถูกัั ร่างสูงคำรามอย่างเสียวซ่านก่อนจะคุมอารมณ์ไม่ได้กระแทกกายเข้าใส่คนบนร่างโดยที่ไม่กลัวว่าเขาจะร่างพังไปเสียก่อน
ร่างกายนี้ยิ่งััมากเท่าไหร่ร่างสูงก็เหมือนจะถูกกลืนกินไปมากเท่านั้น
บทรักกลางป่าดำเนินไปจนได้ยินเสียงของนกร้องร่างสูงมองคนที่หลับอยู่บนตักบนร่างเต็มไปด้วยรอยแดงจางๆเห็นแล้วช่างคล้ายกับบุปผาสีแดงที่กำลังเบ่งบานอยู่บนร่างดวงตาคมกริบกวาดไปทั่วร่างที่เปลือยเปล่าเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะพาอีกฝ่ายไปส่งที่เรือนพักนี้คนสนิทของรองประมุขเข้มงวดกับการออกนอกพรรคของรองประมุขมากหากไม่พาม่านหลงกลับก่อนที่อีกฝ่ายจะมาที่เรือนจะต้องให้คนออกค้นหาอย่างเอิกเกริกแน่แล้วเขาก็ไม่อยากให้ร่างโปร่งต้องถูกขังไว้ในพรรคเสียด้วย
บริเวณรอบๆเรือนของรองประมุขแห่งอู่ตู๋นั้นไม่มียามเฝ้าอยู่เลยแม้แต่คนเดียวมีเพียงอาณาเขตพลังสองชั้นที่กางเอาไว้รอบเรือนอาณาเขตนี้มีผลทำให้คนภายนอกที่ไม่ใช่คนของอู่ตู๋ต้องได้รับาเ็หากพยายามที่จะเข้าไปภายในแต่ทว่าร่างสูงก็เดินเข้าไปได้อย่างง่ายดายราวกับว่าอาณาเขตนั้นไม่มีผลเดินไปยังห้องนอนที่ครั้งหนึ่งเขาเคยอุ้มอีกฝ่ายมานอนจัดแจงห่มผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะจูบริมฝีปากคนหลับอีกครั้งแล้วจากไป
กว่าม่านหลงจะตื่นก็เข้าสู่่บ่ายแล้ว
ม่านหลงตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเนื้อปวดตัวแล้วยังมีอาการปวดหัวคล้ายว่าจะมีไข้อ่อนๆ เขายกมือขึ้นกุมขมับริมฝีปากบางแห้งผากเพราะขาดน้ำ เขาจึงพยุงตัวเองลุกขึ้นเพื่อไปหยิบน้ำมาดื่ม
เมื่อคืนม่านหลงจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างแม้ว่าเขาจะไม่สามารถควบคุมร่างกายได้แต่ทว่าความทรงจำเมื่อวานยังเด่นชัดจนราวกับว่ามันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อครู่เขาสบถกับตัวเองนอกจากอีกฝ่ายจะตั้งใจทำแบบนั้นแล้วยังกล้าที่จะเดินเข้ามาในอาณาเขตของเขาอีกด้วย
เขาพอจะกะรูปร่างของอีกฝ่ายได้จากััเมื่อคืนอีกฝ่ายสูงกว่าเขา ร่างกายใหญ่กว่าแต่ทว่าไม่ได้กำยำมากนอกจากนั้นััเมื่อคืนยังทำให้ม่านหลงรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดการตอบสนองของร่างกายของเขาก็เคลื่อนไหวอย่างไม่ติดขัดทั้งๆที่ถูกมัดมือปิดตาเอาไว้ราวกับว่าร่างกายของเขาจดจำัันั้นได้และรู้ว่าต้องตอบสนองอย่างไร
หมายความว่าอย่างไรกัน
คนเราจะสามารถคุ้นเคยกับััแบบนั้นได้อย่างไร
เว้นแต่ว่าม่านหลงจะเคยเจอมาก่อน
เขาชะงักร่างกายไม่เคยโกหกแม้ว่าจะไร้ซึ่งความทรงจำการที่ม่านหลงรู้สึกคุ้นเคยไม่ใช่เพราะเขาคิดไปเองร่างกายของเขาจดจำััพวกนั้นได้เพราะเคยััมาก่อน
หรือว่าคนคนนั้นคือคนเดียวกันกับที่ร่วมหลับนอนกับม่านหลงในวันนั้น
ม่านหลงไม่เคยมีสัมพันธ์ทางกายกับใครมาก่อนจนกระทั่งวันที่ร่างกายของเขาเกิดแปรปรวนในวันนั้นแล้วเมื่อคืนผู้ชายคนนั้นก็รู้จักร่างกายของเขาเป็อย่างดีกับคนที่ไม่เคยเจอกันจะสามารถััร่างกายของเขาได้ช่ำชองถึงขนาดนี้เชียวหรือ
คนคนนั้นเป็ใคร ทำแบบนี้เพื่ออะไร
ครั้งแรกอีกฝ่ายอาจไม่ได้ตั้งใจเพราะถูกร่างกายของม่านหลงยั่วยวนแต่ทว่าในครั้งที่สองนี้อีกฝ่ายจงใจจุดกำยานปลุกเร้ากำหนัดของม่านหลงหากจะบอกว่าเขาไม่ได้เจตนาที่จะล่วงเกินมันก็ฟังไม่ขึ้นเสียแล้ว
เขาถอนหายใจ ล้มตัวลงนอนอีกครั้งสองครั้งแล้วที่เขาร่วมมีสัมพันธ์สวาทกับใครบางคนโดยที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็ใครอาศัยเพียงสัญชาตญาณของร่างกายในการจดจำััในตอนนี้นอกจากวิธีััตัวคนอื่นแล้วม่านหลงก็คิดไม่ออกว่ายังมีวิธีไหนอีกที่จะทำให้เขาสืบหาได้ว่าอีกฝ่ายเป็ใครแล้วเขาเป็ถึงรองประมุขจะเที่ยวไปจับตัวใครต่อใครได้อย่างไร
ที่สำคัญอีกฝ่ายมีเจตนาที่จะปิดบังตัวตนดังนั้นเขาจะต้องทำทุกทางที่จะไม่ให้ม่านหลงรู้ว่าตัวเองเป็ใครเมื่อคืนอีกฝ่ายปกปิดตัวเองจนม่านหลงััถึงลมปราณที่อยู่ในร่างของเขาไม่ได้เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายตั้งใจที่จะทำแบบนี้กับม่านหลงรวมถึงวางแผนมาดีแล้วว่าจะทำแบบนี้
เขาจะต้องล่าตัวเ้าเด็กคนนี้มาให้ได้แม้จะต้องพลิกแผ่นดินหาม่านหลงก็ต้องลากเ้าเด็กนั้นมาอยู่เบื้องหน้าของเขาให้ได้!
ในตอนแรกม่านหลงตั้งใจจะตามหาอีกฝ่ายเพื่อที่เขาจะรับผิดชอบที่ทำให้อีกฝ่ายต้องมาพลาดร่วมมีสัมพันธ์กับเขาทว่าตอนนี้ เขาจะตามหาเ้าเด็กนั่นเพื่อจับมาเชือดเอาเืสดๆมาปรุงพิษเสีย!
เ้าเด็กนั่นจะต้องอยู่ในอู่ตู๋อย่างแน่นอน
ที่ม่านหลงคิดแบบนี้เพราะอีกฝ่ายสามารถเข้ามาในอาณาเขตของม่านหลงที่มีเพียงคนของอู่ตู๋เท่านั้นที่เข้ามาได้หากเป็คนนอกที่เข้ามาโดยที่ม่านหลงไม่อนุญาตอีกฝ่ายจะได้รับาเ็หนักและเคลื่อนไหวลำบากนอกจากนั้นอีกฝ่ายยังจงใจเก็บงำััของตัวเองเป็อย่างดีจนแม้แต่ม่านหลงยังไม่รู้ว่าเขาเป็ใครการกระทำเช่นนี้หากไม่ใช่คนในพรรคจะเป็คนที่ไหนไปได้
สิ่งที่ม่านหลงมีตอนนี้คือเ้าเด็กนั่นตัวสูงกว่าตัวใหญ่กว่าเื่เสียงไม่ต้องพูดถึงเพราะนอกจากเสียงครางต่ำที่อยู่ข้างหูของเขาเมื่อคืนก็ไม่มีเสียงอื่นให้ม่านหลงได้ยินแล้วก็เอาไปใช้หาตัวใครไม่ได้ด้วย
เ้าเด็กคนไหนที่คิดจะลองดีอยากลองของกับคนแก่อย่างเขาเขาก็จะจัดให้ตามที่้า
รีดเืสดๆออกมาผสมกับพิษแล้วเอายาพิษกรอกปากเสียกำจัดให้สิ้นซากแล้วโยนร่างลงหุบเหวที่หลังเขาปล่อยให้ตายอย่างช้าๆแล้วให้สัตว์ผู้หิวโหยแทะกินร่าง!
พูดแล้วมันน่าโมโหนักม่านหลงไม่ยอมให้เ้าเด็กนั่นมาลูบคมไปมากกว่านี้หรอก!
2K
