เวลาล่วงเลยไปจนถึงยามเซิน (15.00-16.59) ท่านลุงใหญ่และคนอื่นๆ ถึงได้กลับมาถึงบ้านสกุลจาง
จางต้าฉวนอุ้มบุตรสาวที่ยังสลบไสลแต่สีหน้าของนางก็ดูดีขึ้นมากแล้ว ไข้ก็ลดลง สะใภ้ใหญ่หลี่ซี่อเดินถือห่อยา ห่อใหญ่ตามกลับมาด้วย
ส่วนจางต้าหลางก็กำลังนำข้าวสารและเครื่องครัวอีกไม่กี่ชนิด ทยอยลงจากเกวียนเข้ามาเก็บในบ้าน
จางเฟยอีเข้าไปถามถึงอาการของจางจื่อเหมยกับนางหลี่ซื่อว่า มีการอาเจียนบ้างหรือไม่ แม้นางจะไม่มีความรู้ทางด้านการแพทย์แต่ก็พอจะได้ยินมาบ้างว่า ผู้ที่ได้รับาเ็บริเวณศีรษะหากมีอาการอาเจียนนั้นมักจะได้รับความกระทบกระเทือนไปถึงสมอง ซึ่งอาจเป็อันตรายร้ายแรง
“ไม่นะ นางเพียงแค่เพ้อพูดอะไรออกมาด้วยพิษไข้เท่านั้น ข้ายังไม่เห็นนางอาเจียนเลยสักครั้ง ท่านหมอก็บอกว่าไม่มีปัญหาร้ายแรงอันใด คืนนี้นางก็อาจจะฟื้นแล้วล่ะ”
“ท่านป้าก็พักบ้างเถิดเ้าค่ะดูแลพี่จื่อเหมยมาทั้งคืน แล้ววันนี้ก็ยังต้องวุ่นวายอีกทั้งวัน ข้าจะอยู่ดูแลพี่จื่อเหมยแทนท่านคืนนี้ดีหรือไม่เ้าคะ”
“ไม่เป็ไรเฟยอี ข้าไม่เหนื่อยเลย จื่อเหมยปลอดภัยแล้วข้าก็วางใจหายเหนื่อยเป็ปลิดทิ้งแล้วล่ะ ขอบใจเ้ามากนะหลานรัก”
นางหลี่ซื่อน้ำตาคลอเบ้า แต่ใบหน้าก็ยิ้มออกมาได้แล้ว ดึงร่างหลานสาวเข้าไปกอดไว้ เช่นนี้นางก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้วจริงๆ ไม่ต้องรู้สึกผิดต่อหลานสาว บุตรสาวตัวเองก็ปลอดภัยดี
“ไปหาท่านปู่กับท่านลุงทั้งสองของเ้าเถิด พวกเขาคงกำลังปรึกษากันเื่ของที่ซื้อมาจากในเมือง”
..........
“เฟยอีมาพอดี พวกเรากำลังคุยกันเื่ของที่จะแบ่งกันให้ท่านปู่ของเ้าฟังอยู่เลย เ้าก็มาร่วมฟังด้วยเสีย ข้าเอาปิ่นเงินไปที่ร้านรับจำนำ พวกเขาให้ราคา 4 ตำลึง แต่หากขายขาดก็จะให้ 5 ตำลึงเงิน ราคาปิ่นนี้จริงๆ ต้องขายได้ถึง 7 ตำลึงเงินแต่เวลานี้ของจำพวกเครื่องประดับล้วนแล้วแต่เป็ของสิ้นเปลือง พวกเขาจึงให้ราคาสูงสุดได้เพียงเท่านี้”
จางต้าฉวนค่อยๆ เล่าให้บิดา น้องชายและหลานสาวได้ฟัง
“ข้าตัดสินใจขายขาดมาเลย เพราะเกรงว่าจะเหลือมาซื้อข้าวของไม่พอ ค่ารักษาและค่ายาของจื่อเหมย 1 ตำลึงกับ 800 อีแปะ ข้าซื้อข้าวเปลือกมา 5 โต่ว (ราว 29.5 กิโลกรัม) ราคา 1 ตำลึงกับ 770 อีแปะ เกลือและน้ำตาลอย่างละห้าเหลี่ยงเป็เงิน 300 อีแปะ แป้งสาลีกับแป้งข้าวโพดอย่างละ 5 จิน เป็เงิน 450 อีแปะ ใช้เงินไปทั้งหมด 4 ตำลึงกับ 320 อีแปะ เหลือกลับมา 680 อีแปะขอรับท่านพ่อ”
จางต้าฉวนกล่าวอย่างปวดใจ ราคาข้าวของแพงกว่าเดิมไปมาก เวลานี้ข้าวสารขัดสี ราคาจินละ 45 อีแปะ เขาซื้อไม่ไหว จึงต้องซื้อข้าวเปลือกมาแทน เอามาช่วยกันตำเปลือกออกหน่อยก็ใช้ได้แล้ว
“เงินที่ขายปิ่นของเฟยอีคราวนี้เป็น้ำใจของหลานสาว ถึงเวลานางออกเรือนบ้านใหญ่และบ้านรองก็จดจำเอาไว้ให้ดี
ทั้งอาหารและเงินที่เหลือ ก็แบ่งให้ทั้งสามบ้านไปเท่าๆ กัน วันนี้เวลาก็เย็นไปมากแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปช่วยกันทำความสะอาดบ้านเดิมของย่าเ้าก็แล้วกันนะเฟยอี”
จางเฟยอีรับคำอย่างว่าง่าย เวลานี้นางกำลังพยายามจดจำราคาข้าวของในยุคนี้เอาไว้ นางมีเงิน 2 ตำลึงเศษ เมื่อเทียบกับราคาสินค้าที่ได้ยินมาจากท่านลุงใหญ่ ดูแล้วนางคงใช้จ่ายอะไรไม่ได้มากนัก
..........
อีกไม่นานป้าสะใภ้รองก็จะกลับมาเตรียมอาหารเย็นให้ทุกคนแล้ว จางเฟยอีทนไม่ไหวกับรสชาติของผักป่าและมันเทศต้มที่ต้องเห็นทุกคนกินมาหลายมื้อแล้ว จึงทำทีจูงจางเฟยเทียนและน้องสาวตัวเล็กอีกสองคนเดินออกไปเก็บของป่าทีู่เาท้ายหมู่บ้าน
"เฟยเทียน เ้าเฝ้าน้องสาวอยู่ตรงนี้ก่อน ห้ามพากันเดินไปไหนไกลนะ ในป่ามีงูและสัตว์มีพิษ ข้าจะเดินไปหาผักป่าทางนั้นอีกเดี๋ยวจะกลับมา" จางเฟยอีคิดจะสำรวจดูว่าในป่าบนูเา นางจะพบอาหารอย่างอื่นที่สามารถนำมาทำเป็อาหารได้อีกหรือไม่
จากความทรงจำของเ้าของร่างเดิมนางเหมือนจะเคยเห็นต้นถั่ว เห็ดชนิดต่างๆ อยู่บ้าง คาดว่าคนในหมู่บ้านก็คงแย่งกันมาเก็บกันจนแทบไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว ครั้งนี้นางหวังว่าจะได้พบกับพืชบางอย่างที่พวกเขาอาจจะยังไม่รู้จัก ยังไม่เคยมีผู้ใดทดลองนำไปเป็อาหาร เื่แบบนี้นางอ่านเจอบ่อยๆในนิยายที่นางชื่นชอบ
"เอ๋ นั่นดูเหมือนต้นหัวไชเท้าเลยนี่" นางรีบเดินไปยังต้นพืชชนิดหนึ่งซึ่งเวลานี้ถูกตัดใบออกไปจนเกือบหมด หลงเหลือใบเล็กๆ ปล่อยให้เติบโตเอาไว้ นางหยิบเสียมอันเล็กออกมาจากมิติ ค่อยๆ ขุดลงไปในดินอย่างระมัดระวังไม่ให้ไปโดนหัวของมัน
"โอ..หัวไชเท้าจริงๆ ด้วย พวกเขาคงเก็บเอาแต่ใบของมันไปกินแล้วทิ้งหัวของมันไว้เพราะคิดว่าเป็ราก เช่นนี้ก็เป็โชคข้าล่ะ มีหลายต้นเลยทีเดียว"
นางเลือกขุดหัวไชเท้าในบริเวณนี้ขึ้นมาทั้งหมด อย่างไรมันก็เป็พืชอายุสั้นปล่อยทิ้งไว้เดี๋ยวหัวของมันก็จะแห้งเหี่ยวตายไปเปล่าๆ
จากนั้นนางก็หยิบถั่วลิสงดิบออกมาจากมิติอีกจำนวนหนึ่ง เอาผ้าที่เตรียมมาไว้แล้วห่อเอาไว้ แล้วจึงเดินกลับมาเรียกเด็กทั้งสามคนให้ไปช่วยเก็บหัวไชเท้าที่ขุดไว้กลับบ้าน
“รากไม้เหล่านี้กินได้ด้วยหรือเ้าคะพี่เฟยอี” จางลี่เจี๋ยเด็กหญิงวัย 5 ขวบถามด้วยความไร้เดียงสา หัวไชเท้าพวกนี้ ขาดน้ำจึงทำให้มีขนาดเล็กและดูแห้งเหี่ยวอยู่บ้างแถมยังมีดินติดอยู่เต็มไปหมด มองดูแล้วคล้ายรากไม้อยู่ไม่น้อย
“กินได้สิ สิ่งนี้เรียกว่าหัวไชเท้า วันนี้พี่สาวจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้พวกเ้าได้กินกัน พวกเราช่วยกันเก็บพวกมันกลับไปให้หมดเลยนะ”
เด็กทั้งสามคนต่างก็ช่วยกันเก็บหัวไชเท้าใส่ตะกร้าเล็กๆ ที่พวกเขาถือติดมือมาด้วย จางเฟยเทียนเด็กชายวัย 5 ขวบ เขาเกิดก่อนจางลี่เจี๋ยเพียง 4 เดือน แสดงความเป็พี่ชายในกลุ่มเด็กน้อย แย่งหัวไชเท้ามาใส่ตะกร้าของตัวเองมากกว่าใคร
จางเฟยอีมองน้องชายคนเล็กด้วยความเอ็นดู น้องชายสองคนของนางเป็เด็กดี มีน้ำใจกันทั้งคู่ นางตั้งใจว่าจะเลี้ยงดูพวกเขาให้ดีที่สุด
เมื่อกลับมาถึงบ้าน ป้าสะใภ้รองยังไม่กลับมา เด็กคนอื่นๆ ก็ยังคงทำงานกันอยู่ในพื้นที่เพาะปลูก มีเพียงป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังหุงข้าวอยู่วันนี้นางคิดจะให้ทุกคนได้กินข้าวสวยสักวันหลังจากที่ต้องประหยัดกันจนตัวลีบ กินแต่ข้าวต้มที่มีแต่น้ำเสียส่วนใหญ่ มาหลายวันแล้ว
“ป้าสะใภ้ใหญ่เ้าคะ วันนี้ข้าจะทำอาหารเองเ้าค่ะ”
“โอ..เฟยอีก็ทำอาหารเป็ด้วยหรือ ข้าไม่เห็นเ้าทำมาก่อนเลยนี่”
“ทำเป็เ้าค่ะ ข้าแอบมองท่านป้าทั้งสองทำมาหลายครั้งแล้ว อาหารง่ายๆ บางอย่างข้าก็จดจำวิธีทำเอาไว้ได้แล้วเ้าค่ะ”
ที่จริงแล้วนางก็ไม่ได้เป็แม่ครัวฝีมือฉกาจอันใด แต่กับข้าวของบ้านสกุลจางเท่าที่นางรู้เป็เพียงอาหารง่ายๆ ประเภทต้ม กับผัดเพียงเท่านั้น เครื่องปรุงก็ไม่ได้มีหลากหลายมากนัก ดูแล้วไม่น่าจะยุ่งยาก เมื่อครั้งที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวในชีวิตก่อน นางก็เคยหัดทำอาหารจากการศึกษาผ่านตำราอาหารมาบ้างแล้ว
“แล้วนี่คืออะไรหรือเฟยอี” นางหลี่ซื่อหยิบหัวไชเท้าแห้งเหี่ยวขึ้นมามองดู พร้อมกับทำสีหน้าแปลกๆ
“นี่คือหัวไชเท้าเ้าค่ะ ท่านพ่อเคยชี้ให้ข้าดูว่านี่เป็อาหารที่กินได้ ครั้งนี้ข้าโชคดีไปพบมันในป่าเลยช่วยกันขุดกับพวกน้องๆ กลับมา”
“เอ๋.. เ้าผักนี่ข้าเคยเห็นมาก่อนนี่นา ไม่มีใครเอารากของมันมากินหรอกเฟยอี ชาวบ้านว่ารากของมันกัดมือ หากัักับมือนานๆ ก็จะแสบและคันมากเลย เราจะเลือกตัดแต่ใบของมันมาผัดกับไข่ หรือต้มใส่เกลือเท่านั้นล่ะ” หลี่ชุนเถาทอดถอนใจออกมาเล็กน้อย หลานสาวไม่ค่อยประสีประสาคงเข้าใจอะไรผิดๆ มา
“ท่านป้าสะใภ้เ้าคะ หัวไชเท้านี่กินได้จริงๆ ท่านป้าวางใจได้ เดี๋ยวข้าจะตุ๋นหัวไชเท้ากับถั่วลิสงให้พวกท่านได้ลองชิมกันดู รับรองว่าอร่อยแน่นอนเ้าค่ะ”
นางหลี่ซื่อมองไปยังถั่วลิสงจำนวนมากที่อยู่ในห่อผ้าแล้วนึกเสียดาย ถั่วพวกนี้หากนำมาต้มกินก็ทำให้ทุกคนในบ้านได้อิ่มท้องกันมื้อหนึ่งเลยทีเดียว
แต่หลานสาวของนางยินยอมที่จะปรับเปลี่ยนตัวเองหันมาใส่ใจเื่อาหารการกิน นางก็ไม่อยากจะขัดขวาง ให้นางได้แบ่งถั่วไปต้มกับรากไม้นั่นสักนิดคงไม่เป็ไร หากนางทำของเสียหายก็ถือเสียว่าจะได้ให้นางจำไว้เป็บทเรียน
“เช่นนั้นข้าจะแบ่งถั่วมาต้มสักหน่อยแล้วกันนะเฟยอี เวลาเ้าหั่นรากไม้นั่นก็ระวังหน่อย อย่าแช่ไว้นานมือเ้าจะแสบเอาได้”
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
931K
![[จบ] เข็มเงินพลิกตระกูล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717756042_4011714.webp)
