ไท่เจี๋ยน 太监 ขันทีเคียงบัลลังก์
บทที่ 2 ขันทีผู้เลอโฉม
เท้าของทั้งสองที่ยืนประคองกันอยู่ ได้หยุดชะงักนิ่งงัน ดวงตาวาวโรจน์กับคำกล่าวของชิวหรง เหตุใดถึงได้ยกทัพทหารมาเยอะเช่นนี้...
"องค์ชายชิวหรง...มิใช่อย่างที่องค์ชายกล่าวหา องค์ชายซือเฉิงเพียงแค่อยากชมชิงฮวาบรรเลงเพลงให้ฟังเท่านั้น..." ขันทีชิงฮวาคำนับองค์ชายชิวหรงก่อนจะกล่าวปฏิเสธ
"แล้วอย่างไร...เ้าจึงต้องแปลงกายเป็หญิงงาม เพื่อทำให้น้องข้าหลงเ้างั้นรึ? " ชิวหรงเชยคางมนของชิงฮวาขึ้นด้วยพัดด้ามจิ้ว กล่าวถามปรายตามองใบหน้าของอีกฝ่าย
ยามนี้ชิงฮวาสวยยิ่งกว่าสตรีเพศเสียอีก หากมองไม่พินิจนักคงแยกไม่ออกว่าคนผู้นี้เป็บุรุษหนุ่มรูปงาม
ถึงแม้จะเป็ถึงขันทีคอยรับใช้องค์รัชทายาของฝ่าา แต่กลับดูมิคล้ายเอาเสียเลย
"ท่านพี่..." ซือเฉิงคว้าชิงฮวาออกจากองค์ชายชิวหรง กล่าวอย่างนึกสงสัย "มีเหตุร้ายแรงหรืออย่างไร...ถึงมีทหารติดตามมากมายถึงเพียงนี้"
ชิวหรงกระตุกยิ้มก่อนจะคลี่พัดด้ามจิ้วออก "ฝ่าามีคำสั่งให้ข้ามาตามเ้ากับลู่เฟยให้กลับเข้าวังเพื่อหารือเื่สำคัญ..."
"ท่านเป็ผู้ออกความเห็นให้ข้าพาองครักษ์พวกนั้นมาเลี้ยงสุราเพราะข้าแพ้การประลองดาบมิใช่หรือ...เหตุใดจึงได้มาตามตัวข้าจนเอิกเกริกเช่นนี้...ทำอย่างกับจะมาจับข้าเข้าคุก"
ซือเฉิงบัดนี้พอจะเข้าใจสถานการณ์กับนิสัยเ้าเล่ห์ของชิวหรง
"ข้ารู้ว่าเ้ากำลังโกรธเคืองข้า...แต่ข้าพูดให้ท่านพ่อเข้าใจเ้าได้ นี่เป็ความผิดข้าเองที่คิดตื้นเช่นนี้...เพียงเ้ากลับไปพร้อมข้าก็จะไม่เป็ไร...เว้นเพียงแต่ว่า องครักษ์พวกนั้นและขันทีของเ้า กลับไปอาจต้องได้รับโทษตามกฏของวังหลวง..."
ชิวหรงยื่นมือพาดไหล่ของซือเฉิง เขากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย กระตุกยิ้มกริ่มเมื่อเห็นสีหน้าเคลือบแคลงใจของคนผู้น้อง ก็รู้สึกชอบใจมิน้อย
"ได้อย่างไร...ขันทีของข้ามิได้ทำเื่อันใดเหตุใดจึงต้องได้รับโทษ..." ซือเฉิงกล่าวถามน้ำเสียงขององค์ชายยามนี้ดูแข็งกร้าวขึ้นทันที
"เฮ่ยๆ ...เ้านี่...ขันทีของเ้าออกนอกวังหลวงมาเข้าหอคณิกาแถมยังแต่งกายเป็หญิงเช่นนี้...ควรแล้วอย่างนั้นรึ? ...หรือเ้าโปรดขันทีของเ้าตอนนี้กัน" ชิวหรงเอ่ยน้ำเสียงขำขัน ฉีกยิ้มอย่างยียวน
ชิงฮวาที่ยืนนิ่งฟังมาสักพัก ยามนี้องค์ชายซือเฉิงกำลังโกรธที่โดนองค์ชายชิวหรงหลอกล่อให้ออกจากวังหลวงเพื่อพลาดการประชุมครั้งสำคัญ... ยามนี้คงต้องพาองค์ชายกลับเข้าวังหลวงให้ได้เสียก่อน
"องค์ชายมิใช่เื่ใหญ่โตอะไร...ข้าทำตัวมิเหมาะสม ถูกแล้วหากต้องรับโทษเพราะทำผิดกฏ...แต่องค์ชายฝ่าาคงรออยู่ได้โปรดกลับวังหลวงก่อนเถิด"
ซือเฉิงหันมองใบหน้าของชิงฮวาด้วยสายตาสั่นไหว "มิใช่ความผิดเ้า...เป็ข้าที่บังคับให้เ้าทำ"
ชิงฮวายกยิ้มส่งไปให้องค์ชาย "ขันทีผู้นี้ยอมทำได้ทุกอย่างเพียงองค์ชายมีความสุข...ยามนี้สิ่งสำคัญมิใช่เื่ขันทีผู้นี้ แต่เป็เื่ขององค์ชายนะพะย่ะค่ะ"
"ซือเฉิงขึ้นเกี้ยวได้แล้ว...ฝ่าารอเ้าอยู่" ชิวหรงกล่าวบังคับซือเฉิง ก่อนจะหันไปสั่งองครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างกาย
"ส่วนขันทีชิงฮวา...ทหารจับตัวเอาไว้..." สิ้นคำสั่งทหารสองนายเดินเข้าไปหาชิงฮวา ก่อนจะถูกจับมัดมือแล้วคุมตัวเอาไว้
ซือเฉิงเห็นเช่นนั้นก็มิชอบใจอย่างมาก เขาโวยขึ้นว่า
"ห้ามใครแตะต้องขันทีข้า..."
จังหวะที่ซือเฉิงกำลังเดินไปหาชิงฮวา
ชิวหรงเอาพัดด้ามจิ้วของตนกันท่าของซือเฉิงเอาไว้ก่อนกล่าวว่า "หากเ้าเป็ห่วงขันทีตัวเอง...ก็รีบขึ้นเกี้ยวเสียเดียวนี้..."
ทำอะไรมิได้นอกจากนั่งเกี้ยวมองชิงฮวาถูกทหารคุมตัวแล้วเดินตามขบวนเกี้ยวที่ตนนั่งมา
สายตาแข็งกร้าวเริ่มฉายชัดอยู่ั์ตาคมขององค์ชายซือเฉิง
ข้าช่างอ่อนหัดนักไม่มีอำนาจมากพอ...ที่จะช่วยเ้าได้ ข้าคงเป็เพียงองค์ชายผู้มิเคยได้ความคงเป็เพียงเด็กน้อยในสายตาเ้า
ขบวนเกี้ยวเดินทางมาถึงวังหลวง ชิงฮวาถูกทหารคุมตัวไปยังที่คุมขังทันที องค์ชายซือเฉิงไม่รีรอให้เสียการ ขายาวก้าวไปยังห้องโถงอักษรเพื่อไปหาฝ่าายามนี้คงทรงงานอยู่เป็แน่
สายตาแข็งกร้าวขึ้นทันที ซือเฉิงไม่แม้จะเอ่ยคำใดออกมากับชิวหรง องค์ชายบัดนี้กำมือแน่นเข้าไปยังโถงอักษร “ท่านพ่อปล่อยชิงฮวาให้ลูก...ชิงฮวามิได้ทำเื่ผิดร้ายแรงเหตุใดท่านพี่จึงคุมตัวอย่างนักโทษฏเช่นนั้น”
ฮ่องเต้วางพู่กันลงบนแท่นไม้ขนาดเล็ก ปรายตามองบุตรของตนที่เดินเข้ามาอย่างไม่รู้กาละเทศะเอาเสียเลย
“เพราะเหตุนี้เ้าจึงทำนิสัยแข็งกร้าวกับข้าหรือ...ซือเฉิง?”
องค์ชายมองด้วยสายตาตัดพ้อไปยังชิวหรงที่เดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับคำนับไปยังฝ่าาที่นั่งเหลือบมองมายังตนและซือเฉิง
“ขออนุญาตฝ่าา...ลูกได้ตามองค์ชายซือเฉิงกลับมาแล้ว ส่วนลู่เฟยองครักษ์ของลูกกำลังพาตัวกลับมาคาดว่าอีกไม่เกินหนึ่งเค่อคงถึง”
ฝ่าาพยักหน้าเพียงหนึ่งครั้งก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ยามนี้ขันทีของเ้าผู้นั้นมิได้เจ็บตัวแต่อย่างใด ข้าเพียงสั่งให้ชิวหรงจัดการให้ขันทีผู้นั้นได้สำนึกตนในคุกสักสิบสองชั่วยาม...โทษฐานมิดูแลเ้าให้ดี”
ซือเฉิงเล่าน้ำเสียงลอดไรฟัน “เื่วันนี้ข้ากับท่านพี่ชิวหรงประมือกันจึงได้ตกลงกันว่าหากผู้ใดแพ้ผู้นั้นต้องเลี้ยงสุราให้กับองครักษ์ที่ไปด้วย...เหตุใดจึงไม่ลงโทษลูกกับท่านพี่ชิวหรง...ขันทีผู้นั้นมิได้ทำเื่ใดสักนิด”
ชิวหรงขัดขึ้นว่า “เหตุใดจึงว่ามิได้ทำ...ขันทีผู้นั้นทำเื่น่าอายนัก คิดว่าตนเป็หญิงสาวหรืออย่างไรจึงได้ทำตัวอุบาทว์เช่นนั้น”
ซือเฉิงตวัดสายตามองไปยังชิวหรง ในใจก็นึกพาลโกรธตนเองที่เป็คนสั่งให้ชิงฮวาทำเช่นนั้น ยิ่งชิวหรงทราบเื่แน่แท้ว่าคงพอใจมิน้อยที่ได้กลั่นแกล้งขันทีของตนได้สำเร็จ...
“หยุดทะเลาะกันได้แล้ว หากพวกเ้าอยากจะถกเถียงกันเื่ขันทีก็ออกไปจากห้องนี้ก่อนเถิด...” ฝ่าายกชาขึ้นมาจิบก่อนเล่าอีกว่า
“ข้ายกเื่ให้ชิวหรงจัดการ หากเ้ามีใจนึกสงสารขันทีของตนคราวหน้าก็จงตระหนักไว้ให้ดีว่าสิ่งใดควรทำสิ่งใดมิควรทำ...เช่นนั้นแล้วคนที่จะลำบากคงมิใช่ตัวเ้าหากแต่เป็ขันทีผู้นั้นที่คอยเลี้ยงดูเ้ามาั้แ่เด็ก ชิงฮวาใช้เวลาอบรมเ้ามากกว่าข้าเสียอีก เดิมทีก็รับคำสั่งจากข้าก็มิมีบกพร่อง...ข้าเพียงจักเตือนเ้าให้เลิกทำตัวเป็เด็กเสียที”
ชิวหรงลอบยิ้มก่อนกล่าวถามฮ่องเต้ “เื่พิธีมงคลของน้องซือเฉิง...”
ฝ่าายกมือขึ้นให้หยุดเอ่ยถาม “เื่นั้นเ้ากับซือเฉิงก็จัดการกันเอาเอง...” ก่อนจะไล่ให้บุตรชายทั้งสองออกไปจากห้องโถงนี้เสียที
ชิวหรงและซือเฉิงคำนับฮ่องเต้ก่อนจะเดินออกจากโถงอักษรนี้ไป
“เ้ามิอยากรู้รึ ว่าพิธีมงคลของเ้าจะถูกจัดขึ้นในเทศกาลฉงหยาง” ชิวหรงกล่าวแทรกขึ้นในจังหวะที่ซือเฉิงกำลังเดินไปยังห้องคุมตัวนักโทษ
“หึ...จะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้หากข้ามิเต็มใจก็ไม่มีผู้ใดบังคับข้าได้” ซือเฉิงกล่าวตอบชิวหรงน้ำเสียงหนักแน่น
พัดด้ามจิ้วถูกคลี่ออกโบกสะบัดไปมาภายใต้ใบหน้ายิ้มหยัน “ข้าจะปล่อยให้เ้าได้เล่นกับขันทีของเ้าให้อิ่มเอมใจ หากเ้ามิยอมก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายกับพวกเ้าเลยนะองค์ชาย..”
องค์ชายซือเฉิงได้ฟังในสิ่งที่ชิวหรงเอ่ยอย่างไม่สนใจนัก ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นมุ่งหน้าไปยังคุกคุมตัวนักโทษ
บริเวณหอคุมขังแห่งนี้จะมีหลายห้องแบ่งออกไปหลายสิบโถง โถงแรกเป็ที่คุมขังพวกเหล่าขุนนางในวังหลวงที่กระทำผิด ถูกคุมตัวเอาไว้บ้างก็อาจโดนโทษหนักถึงขั้นจับขังแล้วเฆี่ยนตีเพื่อให้รับผิด บ้างก็ถูกส่งไปยังห้องเครื่องใช้ทำงานหนักเพื่อลงโทษให้สำนึกตน
ถัดไปอีกห้าโถงใหญ่จะเป็แดนคุกไว้ขังนักโทษปะา เช่นทหาร หรือแม่ทัพในวังที่ทำผิดร้ายแรง หากกระทำผิดด้วยการฆ่าผู้อื่นจะต้องมีโทษปะาชีวิตเพียงสถานเดียว
ซือเฉิงเดินมาถึงหน้าห้องขัง พบทหารยืนเฝ้าหน้าประตูคุก องค์ชายถูกห้ามให้เข้าไปด้านในเพราะคำสั่งจากชิวหรงที่ได้มีคำสั่งมิให้องค์ชายซือเฉิงเข้าไปพบกับขันทีชิงฮวาเด็ดขาด
“ข้าเป็องค์ชาย...เหตุใดพวกเ้าถึงไร้มารยาทกับข้านัก” ซือเฉิงกล่าวถามเสียงแข็ง
“องค์ชายใหญ่มีคำสั่งมิให้องค์ชายเข้าพะย่ะค่ะ...” ทหารยืนปิดทางเอาไว้พร้อมกับกระบี่ปลายแหลมกั้นเอาไว้
“หึหึ...ไม่นึกว่าเ้าจะกล้าดื้อมาหาขันทีถึงในคุกเช่นนี้...”
เสียงของชิวหรงเอ่ยขำขันในทีเดินถือพัดด้ามจิ้วประจำกายมาพร้อมกับองครักษ์ผู้หนึ่ง “นี่แค่หนึ่งคืนที่ขันทีเ้ามิได้คอยไปขับกล่อมเ้าก่อนเข้านอน...เ้าก็ดูร้อนใจมากมายถึงเพียงนี้ หากในวันหน้าเ้ามิมีขันทีผู้นี้เคียงข้างเ้าแล้ว...ข้าอยากรู้เสียจริงเ้าจะเป็เช่นไร”
ชิวหรงยกยิ้มกริ่มขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องขังพร้อมกับองครักษ์ที่นำเสื้อติดมือมาด้วยหนึ่งชุด
เสียงดาบกระทบกั้นปิดทางลงในทันที เมื่อซือเฉิงก้าวขาจะเดินตามชิวหรงเข้าไปด้านในแต่กลับถูกทหารผลักออกไปอย่างไม่ไยดี
ชิงฮวารีบยืนขึ้นคำนับองค์ชายชิวหรงที่เดินมาพร้อมกับองครักษ์ของตน ชิงฮวากล่าวทักทายว่า “เหตุใดองค์ชายถึงได้สละเวลามาพบชิงฮวาในเวลาดึกเช่นนี้...”
ชิวหรงเก็บพัดด้ามจิ้วของตนเอาไว้ก่อนเอ่ยว่า “ข้ามาส่งข่าวองค์ชายของเ้า...”
ชิงฮวากล่าวถามด้วยแววตานึกอยากรู้ “องค์ชายซือเฉิง...หรือว่าเกิดเื่ขึ้นกับองค์ชายอย่างนั้นหรือ...”
ชิวหรงถอนใจเล็กน้อย “คืนพรุ่งนี้เ้าคงถูกปล่อยตัวแล้ว...หลังจากนั้นเ้าจงทำให้องค์ชายซือเฉิงยอมเข้าพิธีดูตัวและรีบเข้าพิธีมงคลคู่...ในเทศกาลฉงหยางที่จะถึงในเดือนจิ่ว (เดือนเก้า) นี้...เ้ามีเวลาอีกสองฤดูกาล...เ้าจะทำให้องค์ชายมีความสุขใช่หรือไม่ ขันทีชิงฮวา?”
ชิงฮวานิ่งงันไปเพียงครู่ “แน่นอนว่าเป็หน้าที่ของชิงฮวา...องค์ชายชิวหรงโปรดวางใจ”
“ดี...เช่นนั้นเ้าก็รีบเปลี่ยนชุดแสนอุบาทว์นั่นออกเสีย...” ชิวหรงฉีกยิ้มอย่างพอใจนักก่อนจะส่งสายตาบอกให้องครักษ์ยื่นเสื้อผ้าให้ชิงฮวาได้เปลี่ยน
ชิวหรงเดินออกมาจากห้องคุมขังกับองครักษ์นามว่าหยวนหลาง “องค์ชาย...แผนการนี้จะสำเร็จหรือพะย่ะค่ะ? ...” หยวนหลางเอ่ยถามเมื่อนึกถึงนิสัยดื้อรั้นของซือเฉิงแล้วก็อดเป็ห่วงองค์ชายชิวหรงมิได้
ชิวหรงคลี่พัดขึ้นมา “ถ้าขันทีชิงฮวาผู้นั้นรับปากว่าทำได้...เช่นนั้นก็ต้องรอดูไปก่อน ถึงยามนั้นเ้าซือเฉิงมิได้เข้าพิธีข้าก็ยังมีหมากตัวสุดท้าย...หากเอาชีวิตของขันทีผู้เป็ที่รักขององค์ชายมาเดิมพัน...มีรึจักไม่ยอม”
ชิวหรงยืนพูดคุยกับแผนการบีบบังคับให้ซือเฉิงเข้าพิธีมงคลคู่ให้ได้โดยเร็ว เพราะตนอยากรู้ให้แน่ชัดว่าความสัมพันธ์ระหว่างซือเฉิงกับขันทีชิงฮวานั้นผู้ใดที่มีใจให้กันก่อน หากเป็ซือเฉิงที่หลงรักขันทีตัวเองก็คงสนุกมากมิใช่น้อย...
จวิ้นอ๋องลู่เฟยเข้ามาหาซือเฉิงที่ตำหนัก เขาเล่าว่าเมื่อถึงวังก็รีบไปพบกับฝ่าาแต่กลับโดนไล่กลับมาเสียอย่างนึกประหลาดใจ
ซือเฉิงเล่าเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้กับลู่เฟยได้ฟัง แม้จะทราบนิสัยของชิวหรงว่าเป็คนเ้าเล่ห์มาแต่ไร ก็มิคิดว่าจักทำนิสัยน่าเกลียดชังได้มากถึงเพียงนี้
“เช่นนี้เ้าคงต้องระวังตัวมากยิ่งขึ้น...ท่านพี่ชิวหรงยามนี้เกรงว่าจะกำเริบอำนาจตนอยากสั่งการทหารให้จับผู้ใดก็ทำได้ง่ายเพียงมีเงินก็สามารถใช้ผีให้โม่แป้งได้[1]...”
“ข้าอยากพบชิงฮวา...ท่านพี่พอจะมีทางหรือไม่?” องค์ชายซือเฉิงร้อนใจนัก ตนมิเคยอยากให้ชิงฮวาโดนกระทำเช่นนั้นเดิมทีองค์ชายก็ทำตัวดีมาตลอด มาวันนี้คิดว่าทำไปเพียงเพราะความสนุกเพียงชั่วคราว แต่หารู้ไม่ว่าทั้งหมดเป็แผนการของชิวหรง...รวมถึงยาปลุกกำหนัดที่ใส่ไว้ในสุราให้ซือเฉิงเมื่อตอนอยู่ที่หอคณินา
จวิ้นอ๋องพยักหน้าว่าแน่นอนว่ามี...ตนเป็ถึงหัวหน้ากองทัพทหารในวัง จึงกล่าวว่า “ข้าไปสั่งทหารพวกนั้นคิดว่าคงจะยังเชื่อฟังคำสั่งของข้าอยู่..ถ้าอย่างนั้นแล้วเ้าก็ไปพร้อมกับข้า”
ซือเฉิงเดินเข้ามาในโถงขังนักโทษหลังจากที่ลู่เฟยช่วยพูดคุยกับทหารหน้าประตูคุกได้สำเร็จ ลู่เฟยจึงปล่อยให้น้องชายของตนได้เข้าไปหาขันทีชิงฮวาเพียงลำพัง
เท้ายาวก้าวเดินเข้ามาในห้องคุมขังภายในโถงนี้มีกรงเหล็กหลายกรงเป็เพียงพื้นที่แคบๆ ซือเฉิงเดินเข้ามาพร้อมกับสวมเสื้อคลุมตัวยาวสีแดงชาด ้าปกเสื้อคลุมมีขนเตียว[2] สีขาวใช้กันความหนาวได้ดี
ชิงฮวากำลังนั่งหลับหลังพิงกับกรงเหล็กกลิ่นสนิมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ บัดนี้ขันทีชิงฮวาอยู่ในชุดขันทีเช่นเดิมแล้ว...
“เ้าหลับอยู่หรือ? ...” องค์ชายกล่าวเสียงต่ำ
ชิงฮวาที่ยังมิหลับสนิทได้ยินเสียงขององค์ชายจึงรีบลืมตาขึ้น ก่อนจะเดินมาอยู่ตรงหน้าของซือเฉิงยามนี้มีกรงเหล็กกั้นกลางระหว่างทั้งคู่
“ดึกขนาดนี้องค์ชายออกมาทำไมกัน...มิควรบรรทมไปแล้วหรืออย่างไร?” ชิงฮวากล่าวถามด้วยแววตาครุ่นคิดมิพอใจมากนัก อากาศ่นี้เริ่มเย็นลง ไม่นานหิมะขาวคงโปรยปรายลงมาเป็แน่
องค์ชายซือเฉิงจดจ้องมองดวงตาสีนิลของชิงฮวา เขากัดไปที่ริมฝีปากของตนอยู่ชั่วครู่อย่างนึกข่มอารมณ์ “เหตุใดข้าจักมามิได้...ที่ตำหนักข้ายามนี้เป็ยามที่ขันทีของข้าต้องขับกล่อมข้ายามเข้านอน...พอไม่มีเ้าอยู่ไยข้าจะหลับลง”
ชิงฮวาถอนใจ “หากองค์ชายเห็นแล้วว่าข้ามิได้เป็อะไร ก็โปรดกลับไปก่อนเถิด...คืนพรุ่งนี้เข้ายามห้ายเมื่อไหร่ข้าก็จะถูกปล่อยตัว...”
องค์ชายไยทำหน้าเศร้าสร้อยลงเช่นนั้นรู้หรือไม่ว่าข้าหนักใจยิ่งนัก...
องค์ชายแย้มสรวลขึ้นมา
“ดีแล้วที่เ้ามิเป็อะไร...ข้าเพียงมาดูให้เห็นกับตาเพียงเท่านั้น...โล่งใจไปที”
ซือเฉิงเอ่ยกับชิงฮวาก่อนจะถอดเสื้อคลุมขนเตียวออกแล้วยื่นไปให้อีกฝ่าย “ในคุกนี้อากาศเย็นนักยิ่งดึกก็ยิ่งหนาวเย็น...นอนบนกองฟางเช่นนั้นมิทำให้คลายหนาวได้ เสื้อคลุมนี้ข้ามอบให้เ้า”
ชิงฮวาไม่รับเสื้อคลุมจากองค์ชายก่อนกล่าวว่า “ข้าอยู่ได้มิได้รู้สึกหนาวมากมาย...องค์ชายโปรดวางใจข้ามิลำบากจริงๆ”
แววตาตัดพ้อฉายปรากฏขึ้นบนใบหน้าขององค์ชายทันทีเมื่อได้ยินคำปฏิเสธจากชิงฮวา “หากเ้าไม่รับ ข้าก็มิกลับตำหนัก...นอนอยู่หน้าคุกเ้าเช่นนี้จนถึงเช้าข้าก็จักมิไปไหน”
อีกคราที่องค์ชายทำให้ขันทีของตนถอนใจออกมา ชิงฮวายอมรับเสื้อคลุมจากองค์ชายขึ้นมาสวมคลุมกายเอาไว้ “ข้าสวมไว้แล้ว...องค์ชายจะกลับตำหนักได้หรือยัง? ...”
ซือเฉิงยกยิ้มมุมปากแต่สายตายังคงอาทรชิงฮวา ในใจก็มิอยากเดินหันหลังกลับออกไปจากคุกใต้ดินนี้ เขาทำได้เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเพียงหนึ่งครั้งก่อนจะหันหลังกลับออกจากห้องขังนี้ไป
ซือเฉิงพูดเสียงเบาขึ้นมาจังหวะที่กำลังผินตัวกลับว่า “สักวันหนึ่งข้าจะมีอำนาจและแข็งแกร่งมากพอที่จะปกป้องเ้า...ชิงฮวา”
ค่ำคืนในฤดูตงเทียนองค์ชายซือเฉิงนั่งอยู่บนโต๊ะเขียนอักษร ใต้แสงตะเกียง เขาหันไปมองเตากำยานที่ยังมิได้ถูกจุดขึ้น เดิมทีเตากำยานอันนั้นจะเป็ชิงฮวาที่จุดเอาไว้ให้ซือเฉิงก่อนนอน กลิ่นของกำยานนั้นช่างหอมคล้ายดอกไม้ยามรุ่ง ได้กลิ่นยามใดก็ทำให้ผ่อนคลายได้มิน้อย
องค์ชายเดินลุกขึ้นไปจุดเตากำยานก่อนจะจ้องมองมันราวกับเป็ใบหน้าของขันทีชิงฮวาเสียอย่างนั้น
‘ยามกลิ่นกำยาน โชยแตะจมูกคราใด...ใบหน้างามย่อมล่องลอยเข้ามาพบพานอยู่เบื้องหน้า...จักยามนี้แม้กายเ้ามิอยู่ แต่หัวใจข้ายังคงมองเห็นเ้า ในห้วงคำนึงหา...’
เพียงมีเงินก็สามารถใช้ผีให้โม่แป้งได้[1] : หากมีเงิน มีอำนาจก็สามารถบันดาลทุกสิ่งได้ไม่แม้นว่าสิ่งนั้นยากเย็นสักแค่ไหนก็ตาม
ขนเตียว[2] : หรือขนเซเบิล ขนของเซเบิลจะถูกล่าเพื่อทำเป็เสื้อขนสัตว์ที่มีมูลค่าและราคาแพง ในอดีต ชาวพื้นเมืองไซบีเรียจะส่งขนเซเบิลเพื่อเป็บรรณาการแก่จีนและมองโกล ชาวจีนนิยมนำขนเตียวมาทำเป็เครื่อง นุ่งห่มกันหนาวมาั้แ่สมัยจีนโบราณ เป็ของใช้ของราชวงศ์
สวัสดีทุกท่านค่า
มาอัพให้ตามสัญญาแล้วนะคะ ><
มาดึกอีกแล้ว 5555
ตอนที่ 2-1 นี้
ยังมีใครตามอยู่ไหมคะ ถาษาวันนี้อาจจะไม่สมูทพอ
แต่จะค่อยๆ แก้ให้มันดียิ่งขึ้นน้า
ขอบคุณทุกท่านค่า >3<
541
