รักวุ่นวายของยัยตัวเล็ก

วันรุ่งขึ้น นานะตื่นนอนแต่เช้าเพราะเธอนอนไม่หลับเอาเสียเลยเธอครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนตลอด เคนปลอบเธอจนหยุดร้องไห้และเขาก็ขอตัวกลับบ้านด้วยท่าทางที่ไม่เหมือนเคยเธอรู้สึกเสียใจที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองให้ดีกว่านี้

        “นานะวันนี้เอาข้าวกล่องไปให้เคนด้วยนะลูก” แม่๻ะโ๷๞บอกนานะที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบน

        “หนูไม่ไปได้มั้ยคะแม่”

        “ไม่ได้! เอาไปเดี๋ยวนี้เลย”

        เพราะแม่ยืนกรานอย่างนั้นนานะเลยต้องเอาข้าวกล่องไปให้เคนด้วยท่าทีอิดเอื้อน เธอยืนมองและทำใจกล้าอยู่ด้านหน้าสตูดิโอถ่ายภาพก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป ผู้คนมากมายกำลังเดินกันขวักไขว่ ทำงานกันวุ่นอยู่นานะมองหาคนที่เธอพอจะรู้จัก และเธอก็เห็นช่างทานากะกำลังยกกล้องตรงมาทางที่เธอยืนอยู่พอดี

        “คุณทานากะคะ”

        “อ้าว! นานะจัง เข้ามาสิ” ช่างทานากะเรียกนานะอย่างใจดี

        “เอ่อ…คือหนูแค่อยากฝากข้าวกล่องให้เคนน่ะค่ะ แล้วก็จะกลับเลย” นานะบอกพลางยื่นข้าวกล่องให้ช่างทานากะ

        “อ้าวเหรอ จะรีบกลับไปไหนล่ะนานะจังไม่รอดูการออดิชั่นเหรอ วันนี้มีงานออดิชั่นของบริษัทจิวเวลรี่ TANAKO นะ”

        “คงไม่ล่ะค่ะว่าจะกลับไปช่วยคุณแม่ค่ะ” นานะปฏิเสธพร้อมกับฝืนส่งยิ้มให้ช่างทานากะและก่อนจะหันหลังเดินออกจากสตูดิโอ เสียงใครคนหนึ่งก็ดังขึ้น

        “จะรีบไปไหนล่ะ มาคิมูระซัง”

        “นาย!!” นานะอุทานออกมา สีหน้ามีความงุนงงปนสงสัย

        “ใช่แล้วววว ฉันเอง”ชินเดินยิ้มเข้ามาหานานะอย่างอารมณ์ดี

        “นายมาทำอะไรที่นี่น่ะ”

        “อ้าว ก็บริษัทที่มาออดิชั่นวันนี้เป็๲บริษัทที่ฉันทำงานอยู่น่ะสิยัยตัวเล็ก” ชินบอกพร้อมกับยิ้มล้อเธอ ดวงตาอ่อนโยนของเขาจ้องมองเธออย่างกรุ้มกริ่ม

        นานะเผลอหน้าแดงขึ้น “นี่ เลิกเรียกฉันแบบนั้นได้แล้ว!”

        ชินมองหน้านานะขำๆ ดวงตาสวยของเขาหยีเล็กลงยามหัวเราะใบหน้าชินดูเปล่งประกายสดใสมาก…มากซะจนทำให้ใจของนานะเต้นตึกตักยามมองเขาได้แต่แล้วก็เหมือนเขานึกอะไรบางอย่างออก

        “มานี่สิ” ชินดึงมือนานะให้เดินตามเขาไปตรงที่ที่เตรียมการออดิชั่นอยู่

        “เดี๋ยวๆ นายจะพาฉันไปไหนน่ะ!!”นานะร้องเสียงหลง พยายามดึงมือให้หลุดจากเขา แต่เขากลับออกแรงลากเธอให้เดินตามไปจนได้

        “คุณเมกุมิ” ชินลากนานะตรงเข้าไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็๞สไตลิสต์ของบริษัท

        “คะ? ทากามูระคุง” เมกุมิหันมาถามด้วยความสงสัยและมองดูนานะที่ชินจูงมือมา

        “ช่วยเอายัยนี่ไปแปลงโฉมหน่อยนะ”ชินบอกขณะจับตัวนานะมาเผชิญหน้ากับเมกุมิ

        “อุ๊ย!! น่ารักจัง ตัวเล็กๆ แบบนี้” เมกุมิอุทานออกมาด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นนานะ

        นานะรู้สึกไม่พอใจเพราะเธอไม่ชอบให้คนอื่นมาเรียกตัวเองแบบนี้

        “ได้เลยค่ะ ทากามูระคุง”เมกุมิยิ้มหวานรับปากชิน

        “ขอบคุณครับ คุณเมกุมิ”ชินขอบคุณพร้อมกับเดินจากไป ทิ้งให้นานะอยู่กับเมกุมิตามลำพัง

        “มาทางนี้สิ เราน่ะ”เมกุมิลากนานะให้เดินตามตนเองไป

        “เดี๋ยวๆ ฉันไม่ใช่นะ!นี่…” นานะร้องเสียงหลงก่อนจะโดนเมกุมิฉุดเข้าไปในห้องแต่งตัว

        ภายในห้องแต่งตัวเมกุมิสั่งให้บรรดาช่างแต่งหน้าและช่างแต่งตัวช่วยกันหาชุดให้นานะใส่ เธอโดนลากตัวเข้าไปนั่งอยู่ตรงด้านหน้าของกระจกและโดนล้อมรอบด้วยบรรดากะเทยซึ่งกรี๊ดกร๊าดเมื่อเห็นรูปร่างเล็กกระทัดรัดของนานะ นานะพยายามขัดขืนแต่เธอก็ไม่สามารถสู้กับคนจำนวนมากได้สุดท้ายเธอเลยต้องจำยอมให้พวกเขาจัดการแต่งหน้าและแต่งตัวเธอ

        หลังจากเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเมกุมิก็เดินนำหน้านานะตรงไปหาชินที่กำลังยืนกำกับการทำงานของบรรดาช่างทั้งหลายอยู่อย่างวุ่นวาย

        “ทากามูระคุงคะ”เมกุมิส่งเสียงเรียกชิน

        “โอเค เอาตามนี้ล่ะ”ชินสั่งพนักงานที่กำลังจัดงานออดิชั่นอยู่ ก่อนจะเดินมาหาเมกุมิ

        “ว่าไง”

        “ฉันจัดการตามที่สั่งแล้วนะคะและนี่ค่ะ ผลงานชิ้นโบแดง” เมกุมิบอกชินอย่างภูมิใจและดึงนานะซึ่งแอบอยู่ด้านหลังออกมายืนโชว์ด้านหน้า

        นานะถูกแต่งหน้าอ่อนๆ ให้ดูน่ารักใสผมที่เคยหยิกยาวกระเซอะกระเซิงถูกจัดแต่งให้ดูดีมีสไตล์ เธอใส่เสื้อสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนเอวลอยและมีเสื้อคลุมซีทรูบางเบาสวมทับ กางเกงเอวต่ำรัดรูปโชว์สะดือขาวผ่อง

        ชินมองสาวสวยน่ารักตรงหน้าอย่างตกตะลึง

        “มองอะไรของนายอยู่ได้!!!”นานะขึ้นเสียงถามกลบเกลื่อนความอาย แต่ชินก็ยังคงยืนจ้องเธอไม่วางตา

        “เอ้อ…อืม…ม้าดีดกะโหลกอย่างเธอ โดนจับแปลงโฉมแล้วก็ดูได้เหมือนกันแฮะ”ชินพูดออกมาได้ในที่สุด

        “ว่าไงนะ!”

        “ฮะๆ” ชินหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งแหย่นานะเล่น

        อีกด้านหนึ่งของการเตรียมออดิชั่นเซระที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานกำลังเดินตรงไปหาเคนด้วยท่าทางมั่นใจชายหนุ่มกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมงาน ทำให้เขาไม่ทันสังเกตสิ่งรอบตัวมากนัก

        “เคนคะวันนี้ฉันดูเป็๲ยังไงบ้างคะ” เซระเดินยิ้มหวานมาถามเคนหลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย

        “โอ้โห!! คุณสวยที่สุดเลย” เคนซึ่งกำลังจัดแสงไฟและตั้งกล้องอยู่หันมาเจอเซระในชุดสุดเซ็กซี่ก็อดใจไม่ไหว ต้องละมือจากงาน ดึงตัวเธอเข้าไปหอมแก้ม

        “แหม! เคนล่ะก็ งานวันนี้ยังไงๆ ฉันก็ต้องได้แน่ๆ ค่ะ” เซระหัวเราะร่วนชอบใจกับคำชมของเคน

        “ขอเชิญผู้สมัครที่เข้าร่วมออดิชั่นบนเวทีทุกคนเลยครับคณะกรรมการจะทำการพิจารณาคัดเลือกแล้วครับ” เสียงของพนักงานจัดงานประกาศ

        “อุ๊ย! ฉันไปก่อนนะคะเคน” เซระหอมแก้มเคนแล้วเดินไปที่เวทีเพื่อเตรียมเข้าประกวด

                ด้านชินที่อยู่อีกด้านของเวที เมื่อได้ยินเสียงประกาศ เขาก็หันไปมองนานะซึ่งกำลังมองเขาอยู่ด้วยความประหลาดใจ

        “อ้าว ไปสิ! ยัยตัวเล็ก”

        “ฮ้า!!! จะบ้าเรอะ ฉันไม่มีวันขึ้นไปบนเวทีนั่นเด็ดขาด!”

        “ทำไมล่ะ” ชินเลิกคิ้วถาม

        “ก็…ฉันไม่ได้มาร่วมเทสต์งานบ้าบออะไรนี่ด้วยสักหน่อย” 

        “ฮึๆ ไม่กล้าล่ะสิ”ชินหัวเราะเบาๆ ก่อนพูดท้าทายนานะ

        “ว่าไงนะ!!” เธอหันขวับจ้องชินเขม็งเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

        “ฉันว่า ‘เธอไม่กล้า’ ยัยตัวเล็ก” ชินย้ำชัดถ้อยชัดคำและยิ้มเ๯้าเล่ห์ออกมา

        ถึงหน้าตาที่เขาทำจะดูน่ารักมากกกแต่เวลานี้นานะนึกอยากจะหาอะไรฟาดใส่หน้าเขาจริงๆ เธอหมั่นไส้เขาสุดๆ ไปเลย

        “เชอะ!! ใครบอกว่าฉันไม่กล้า กะแค่เดินๆ บนเวทีแค่นี้ ฉันทำได้สบายย่ะ” นานะโกรธจนหน้าแดง พูดจบเธอก็เชิดหน้าใส่ชิน

        “งั้นก็…เชิญสิคร้าบบบบบบบบ” ชินยิ้มออกมาอย่างสมใจที่สามารถยั่วนานะได้สำเร็จพร้อมกับผายมือเชิญให้เธอเดินขึ้นไป

นานะมองหน้าชินเขม็งก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าตรงไปที่เวทีประกวดด้วยท่าทางมุ่งมั่น