พิภพเทพเจ้า

"หม่าเป่าเฉิน นะ หม่าเป่าเฉิน เรื่องนี้มันก็ตั่งสามสิบกว่าปีผ่านไปแล้ว ใยท่านยังยึดติดอยู่อีก ทำใมไม่ปล่อยวางเสียบ่าง เล่า"
หญิงสาวนางนี้ก็คือไป๋หลิน ในโลกของยุทธภพนี้ผู้ที่มีพลังวิญญาณสูง หากแปลเปลี่ยนจากพลังวิญญาณไปเป็นพลังปราณ ปลดปล่อยพลังปราณออกมาในระดับสูงจะทำให้ร่างกายย้อนวัยไปในช้วงที่สมบูรณ์ที่สุด นั้นคือในช้วงที่นางยังสาว
"เจ้าก็ลองไปพูดต่อหน้าท่าน อ๋องหม่าตี๋ ให้ปลอยว่างดูสิเผื่อท่านจะเชื่อเจ้าปล่อยวางลงได้ หลังจากที่เจ้าฆ้าลูกชายเพียงคนเดียวของท่านไป" หม่าเป่าเฉิ่นผู้มีใบหน้าโหดเหี้ยมดังคนโฉดชั่วทั่วไปที่หาได้ตามยุทธภพ
แม่ทัพทั้งสี่คนล้อมรอบร่างกายอัณอรชร ผิวขาวดังหยก ของไป๋หลินทั้งสีทิศ
"พวกเจ้าไม่ต้องยุ่ง เรื่องนี้ปล่อยนางให้ข้า พวกเจ้าแค่คอยกันนางไม่ให้หนีก็พอ ส่วนพวกเจ้าที่เหลือไปฆ้าเหล่าผู้คนที่หนีไปให้หมด ไม่ว่าจะเด็กหรือคนแก่ห้ามละเว้น หากรอดไปได้แม้แต่คนเดียว โทษของพวกเจ้าคือตาย"
หม่าเป่าเฉิ่น สังการทหารด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียมพร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมา

ด้านหลังหมู่บ้าน
มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่ไดรู้สึกถึงเหตุการที่เกิดขึ้นในขณะนี้เดินแบกปลาที่หามาได้อย่างหน้าตาเบิกบานเหมือนเด็กหนุ่มชนบททั่วไปตรงกลับบ้าน ก่อนที่จะถึงบ้านเขากลับเห็นควันไฟที่เกิดขึ้นมาจากภายในหมู่บ้าน
"นั้นควันไฟ และเสียงต่อสู้มาจากทางหมู่บ้าน อย่าบอกนะเป่าหมายของทหารที่มาในครั้งนี้ คือหมู่บ้านข้า"
ภายในใจเกิดอาการตึงเครียดไม่น้อย เนื่องมาจากว่าทุกครั้งที่ทหาร บุกมาทุกครั้งไม่เคยจะเข้ามาถึงหมู่บ้านได้เลยสักครั้งเดียว แต่ครั้งนี้ทำไมถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ เมื่อเขานึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ว่า
แม่เฒ่าของเขาเข้าไปในหมู่บ้านในวันนี้ ทำให้เขายิ่งตกใจเป็นร้อยเท่าเขาโยนปลาที่หามาได้ลงข้างทางอย่างไม่นึกเสียดายวิ่งตรงดิ่งเข้าหมู่บ้านอย่างไม่คิดชีวิต
ภายในวงล้อม ไป๋หลินยืนถือกระบี่สีขาว ลอบตัวกระบี่ปล่อยรัศมีสีม่วงออกมาจางๆรัศมีสีหม่วงแปลเปลี่ยนเป็นผีเสื้อสองสามตัวบินวนรอบตัวกระบี่ นี้คือกระบี่ระดับวิญญาณขั้นสูง ชื่อของมันคือกระบี่ผีเสื้อถูกสร้างขึ้นจากกระดูกของอสูรผีเสื้อวิญญาณระดับสูง
หม่าเป่าเฉิ่นชักดาบออก เดินตรงไปหาไป๋หลินพร้อมกับระเบิดพลังระดับผลึกปราณขั้นสามออกมา
" ไป๋หลิน ไม่เจอกันเพียงไม่กี่ปีพลังเจ้าพัฒนาไปถึงผลึกปราณแล้วใหนรองรับดาบข้าดู "
' พญางูล่าเยื่อ' หม่าเป่าเฉิ่นฟันออกไปเป็นรูปงูสามหัวอ้าปากกว้างพุ่งเข้าหาไป๋หลิน
'กางเขนผีเสื้อ '
ไป๋หลินที่ก่อนหน้านี้ที่ยืนสงบนิ่งไม่ไหวติงยกดาบขึ้นมา ฟันออกไปสองครั้งติดเป็นรูปดาปไขว้แสงสีม่วงรูปดาบไขว้ ด้านหลังจะสั่งเกตุเห็นเป็นรูปผีเสื้อหลายตัวบินหมุนวนเป็นรูปเกลียวคลื่นผักดันตัวดาบไขว้พุ่งออกไป
หลังจากนั้นทั่งคู่หายไปจากพื้นดินเกิดแสงสว่างวาปหลายครั้งจากด้านบน เกิดการปะทะหลายครั้งทำให้เป็นแสงสว่างกินพืื้นที่เป็นบริเวณกว้างแม่ทัพทั้งหลายยืนมองด้วยใบหน้านิงเงียบ
จะมีก็เพียงแต่ใบหน้าแม่ทัพ ฉิ่งหยวนผู้ที่มีหน้ากากปิดบังใบหน้าเหลือไว้แต่เพียงดวงตาที่สวยงามหากนำหน้ากากที่ปิดบังใบหน้าออกจะเห็นเป็นหญิงสาวนางนึง รูปใบหน้าสวยงามไม่เป็นรองไป๋หลินเลย
แต่ในขณะนี้ใบหน้าอันสวยสดงดงามกับกลายเป็นใบหน้าที่เคร่งเครียดพร้อมกับสายตาที่วิตกกังวล ในขณะที่มองการต่อสู้ข้างหน้า
"แม่ทัพเจียง ท่านคิดว่านางจะรับมือ แม่ทัพหม่าได้กี่กระบวนท่ากัน" ต่งลั่วแม่ทัพผู้มีเคลาสีแดงเพลิงอ้วนเตี้ยในมือถือขวานทั้งสองข้างถามขึ้นขณะมองการต่อสู้ด้านหน้า
"ตามที่ข้าคิด คาดว่านางหน้าจะมีปราณขั้นผลึกขั้นกลาง หน้าจะลับมือท่านแม่ทัพหม่าที่ปราณผลึกขั้นสูงได้ไม่เกินสิบกระบวนท่า ฮืมว่าแต่ แม่ทัพ ฉิ่งหยวน เหตุได้ท่านถึงมีแววตาวิตกกังวลเช่นนั้นเล่า
ท่านเป็นหวงแม่ทัพหม่าจะแพ้ หรือเป็นหวงไป๋หลินกันแน่ เจ้าอย่าลืมจุดหมายของเจ้าในครั่งนี้เสียล่ะหาไม่แล้วเจ้าคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับบิดาและตระกูลของเจ้า ฮา ฮาๆๆ"
เจียงเฉินเดิมทีผู้มีใบหน้าเชกเช่นบัณฑิฒแต่ในตอนนี้กับแทนด้วยใบหน้าฉีกยิมยกคิ้วขึ้นเฉกเช่นแม่ทัพเจ้าเล่จอมวางแผนการชั่วช้าแทน
"เรื่องของข้าคงไม่ต้องเดือดร้อนท่านแม่ทัพเจียงกระมัง ข้ารู้ว่าข้าต้องทำอะไรคงไม่เกี่ยวอะไรกับท่านกระมัง"
นางมองไปที่เจียงพร้อมปลอยจิตสังหารแต่เพียงชั่วแวปเดียวก็หายไป ใครจะรู้ว่าในใจนาง อยากจะสับเจ้าบัณฑิฒชั่วนี้เป็นพันๆชิ้น ที่ครอบครัวนางต้องประสปกับเหตุการนี้ก็ด้วยมาจาก เจียงเฉิ่น ผู้นี้วางแผนให้นางต้องตกลงไปในแผนการในอดีตที่เจียงเฉิ่นได้วางไว้
การต่อสู้ดำเนินไปถึงกระบวนท่าที่ เจ็ด เนื่องด้วยพลังยุทธต่างกันของทั้งสองฝายทำให้ไป๋หลินเริ่ม มีเลือดไหลซึมออกมาตามชุดของนาง
'หมาป่าคำราม' หม่าเป่าเฉิ่นพลังยุทธลดลงจากสิบเหลือแปดสวนใช้ออกด้วยท่าหมาป่าคำรามเป็นรูปหัวหมาป่าสีแดง ใบหน้าโหดเหี้ยมอ้าปากพุ่งเข้าหาไป๋หลิน
ไป๋หลินขณะนี้มีใบหน้าซีดเซียวทั่งยังได้ลับบาดเจ็บภายนอกจากการประทะที่ผ่านมาพลังลดลงไปเหลือเพียง สี่สวน
'ใบสนร้วงโรย' นางใช้ออกไปด้วยพลังที่เหลือเพียงสามส่วนทำให้ใบสนร้วงโรยหลังจากปะทะกับ หมาป่าคำราม หายไป ทำให้นางต้องลับพลังที่เหลืออยู่ของ หมาป่าคำราม อีกห้าสวน นางกระอักเลือดออกมาหนึ่งคำใหญ่
"ไป๋หลิน เจ้าจะคิดใหมว่าเจ้าจะมีวันนี้ หากวันนั้นเจ้ายอมแต่งงานกับข้าเจ้าก็คงไม่ต้องมีชตากรรมเช่นนี้หลอก"
หม่าเป่าเฉินถือดาบด้วยใบหน้าเรียบเชยแสดงถึงพลังที่ต่างชั้นกันของทั้งสอง
"แต่งกับ ทรราช เช่นเจ้าให้ประชาชนสาปแช่งนะรึ ไม่มีวัน " ไป๋หลินถึงบาดเจ็บหนักแต่ก็ยังมีสายตาเด็จเดี่ยวในขณะมองไปที่หม่าเป่าเฉิน
"งั้นเจ้าก็จงตายซะ" หม่าเป่าเฉิ่นมองออกไปด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม พร้อมกับปลดปล่อยจิตสังหารออกมา
'หมาป่าสังหาร' หัวหมาป่าสีดำพร้อมกับจิตสังหารพุ่งออกไปหมายเข่นฆ้าทำลายทุกสิ่งที่ขวางทางของมัน
ไป๋หลินมองออกไปที่หัวหมาปา ที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียด นางยกกระบี่ขึ้นจะใช้ออกด้วยไม้ตายของนาง
'ผีเสื้อทะยานฟ้า' แต่ขณะที่นางจะปลอยพลังออกไปนั้นสายตากับหันไปเห็นอีกสถานที่หนึ่งเข้านางดึงพลังกลับมาแล้วปล่อยพลังไปอีกทาง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ทะเลเลือดตอนที่ 13

นิยายแนะนำ

พิภพเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ทะเลเลือดตอนที่ 13

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้