เพลิงริษยา ดราม่ารุ่นลูก (ปัณณธร+กาสะลอง)

        "ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับตัวด้วยนะ"

        มาริสาไม่เข้าใจพี่สาวและป้าของตัวเองเลยสักนิด แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่มาริสาไม่เห็นด้วยกับการที่พวกเขาข่มเหงกาสะลอง เธอจึงไปพูดกับคุณนายแสงหล้าและหยดมณี แต่กลับกลายเป็๞ว่าพวกเขาหาเ๹ื่๪๫ลงโทษกาสะลองอย่างไร้เหตุผลหนักขึ้นกว่าเดิมอีก ยิ่งเธอพยายามปกป้องหรือให้ความช่วยเหลือมากเท่าไหร่พวกเขาก็ยิ่งหาเ๹ื่๪๫กลั่นแกล้งกาสะลองมากขึ้นเท่านั้น.

        "ไม่เป็๲ไรหรอกค่ะคุณสา ฉันชินแล้ว"

        ใช่....หญิงสาวชินชากับการถูกพวกเขากดขี่ข่มเหงแบบนี้มานานแล้ว มันคงเป็๞กรรมที่ไม่รู้ว่าชาติของเธอกระมัง พวกเขาถึงได้ตามมาเอาคืนกันในชาตินี้

        "แต่สาก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดีนั่นแหละ"

        "แม่ของตัวก็ไม่อยู่แล้วอะ มันไม่ใช่ความผิดของตัวสักหน่อย"

        "ทำไมคุณป้ากับพี่หยดถึงไม่แยกแยะบ้างนะ"

        มาริสาบ่นขึ้นอย่างลืมตัวจนทำให้มือที่กำลังเช็ดรองเท้าอยู่ต้องหยุดชะงัก

        "เอ่อ....สาขอโทษนะ" มาริสารีบขอโทษเมื่อเผลอพูดอะไรออกมา

        "ไม่เป็๞ไรหรอกค่ะคุณสา เ๹ื่๪๫แม่น่ะฉันทำไมได้ตั้งนานแล้ว" แม่ของเธอเสียไปตั้งสามสี่ปีได้แล้วล่ะ.

        "เออนี่กาสะลอง วันนี้สาไปติดสอบเข้ามหาวิทยาลัยมา"

        "สาเอาข้อสอบของพวกรุ่นพี่ปีที่แล้วมาให้ตัวด้วยนะ" มาริสารีบเปลี่ยนเ๹ื่๪๫พร้อมกับหยิบกระดาษปึกใหญ่มาให้กาสะลอง.

        "ขอบคุณนะคะคุณสา" กาสะลองรีบรับมันมาด้วยความดีใจ แต่แล้วใบหน้าของเธอก็เริ่มสลดลง.

        "ทำไมล่ะกาสะลอง เธอไม่ดีใจหรอ" มาริสาขมวดคิ้วอย่างสงสัย.

        "ดีใจค่ะ แต่ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้สอบเข้ารึเปล่า" เธอบอกมาริสาอย่างเตรียมใจ

        กาสะลองรู้มาว่าการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยนั้นต้องใช้เงินเยอะมาก ไหนจะค่าเทอม ค่าที่อยู่ ค่ากินและต่างๆอีกมากมาย อีกทั้งถ้าคุณท่านไม่อนุญาตทุกอย่างก็คงจบลงเพียงแค่นั้น.

        "ต้องได้สิ ตัวเรียนเก่งจะตาย" มาริสาปลอบใจ กาสะลองสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนทุกปี

        "อีกอย่างนะอีกไใกี่วันอาจารย์ก็ใกล้จะประกาศผลนักเรียนที่ได้ทุนเรียนต่อแล้ว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าต้องเป็๞ตัวแน่ๆ" มาริสามั่นใจ.

        "แต่ว่าคุณท่าน...."

        "เ๹ื่๪๫นั้นน่ะเดี๋ยวสาจะไปช่วยพูดกับคุณลุงให้" มาริสาก็พอจะรู้ว่าเธอกำลังกังวลเ๹ื่๪๫อะไรอยู่.

        "คุณลุงใจดีไม่เหมือนคุณป้า ท่านต้องอนุญาตให้ตัวได้เรียนต่ออยู่แล้วล่ะ" มาริสาบอกเธออย่างมั่นใจจนกระทั่งได้ยินเสียงรถของพ่อเลี้ยงคำจรขับเข้ามาจอด.

        "คุณลุงคะ!"

        "คุณลุง"

        มาริสารีบเรียกพ่อเลี้ยงคำจรที่กำลังเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับดึงมือกาสะลองตามมาด้วย.

        "มีอะไรหรอยัยสา?" พ่อเลี้ยงคำจรถามหลานสาวพลางหันไปมองกาสะลองที่ยืนก้มหน้าอยู่.

        "คือว่า...."

        "สาจะขออนุญาตคุณลุงให้กาสะลองได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยได้มั้ยคะ" มาริสาพูดขึ้น

        "เธออยากเรียนหรอ?" พ่อเลี้ยงกำจรจึงถามเ๽้าตัว

        "เอ่อ....ถ้าคุณท่านจะเมตตา"

        "ฉันจะขออนุญาตทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย จะได้มีเงินจ่ายค่าเทอมไม่ต้องรบกวนเงินของคุณท่านกับคุณนายอีกค่ะ" กาสะลองบอกไปตามน้ำ เธอจะหาเงินเรียนเอง.

        "เงินแค่นี้คิดว่าฉันจะไม่มีปัญหาส่งเด็กในบ้านแค่คนเดียวได้หรอ" พ่อเลี้ยงคำจรย้อนถาม

        "คุณท่าน...." กาสะลองเงยหน้าขึ้นมองผู้มีพระคุณล้นหัวเธอด้วยความซาบซึ้ง

        "หมายความว่าคุณลุงอนุญาตให้กาสะลองได้เรียนต่อแล้วใช่มั้ยคะ" มาริสาถามย้ำด้วยความดีใจ แต่ทว่า....

        "ไม่ได้!"

        แล้วเสียงของคุณนายแสงหล้าก็ดังขึ้นพร้อมกับเดินออกมา

        "คุณป้า....!" มาริสาแอบถอนหายใจ คิดว่าผู้เป็๲ป้าจะโอ๋หยดมณีอยู่ข้างบนซะอีก.

        "ถ้านังกาสะลองมันไม่อยู่แล้วใครจะอยู่รับใช้ฉันล่ะ" คุณนายแสงหล้าพูดต่อ.

        "อีกอย่างน้ำหน้าอย่างแกจะมีปัญหาหาเงินมากมายมาเป็๲ค่าเทอมอย่างที่อวดได้ยังไง"

        "สุดท้ายแกก็ต้องแบมือมาขอเงินฉันอยู่ดี"

        ก็นั่นแหละ! เ๱ื่๵๹เงินภายในบ้านนางเป็๲คนจัดการเองและกาสะลองก็ไม่เคยได้เงินค่าแรงเลยสักบาทเพราะถูกคุณนายแสงหล้าหักค่าแรงเป็๲ค่าส่งเสียให้เรียนหนังสือหมดแล้ว .

        "แล้วถ้ากาสะลองได้ทุนล่ะคะ คุณป้าจะยอมรึเปล่า?" มาริสาย้อนถาม.

        "คุณสาคะ" กาสะลองรีบปรามเพราะผลยังไม่ออกมาเลยว่าจะได้เธอจริงรึเปล่า.

        "ไม่ได้" แต่คุณนายแสงหล้าก็ยังยืนยันคำเดิม.

        "แกมันก็แค่ขี้ข้าอย่าริอาจเผยอตัวมาเทียบเท่าลูกสาวของฉัน" คุณนายแสงหล้าเดินไปจิกหัวกาสะลองที่ยืนก้มหน้าเงียบอยู่

        "ที่ฉันยอมให้แกเรียนจบถึง ม.6 มันก็บุญหัวแกเท่าไหร่แล้วห่ะนังกาสะลอง!" ความจริงนางจะให้นังเด็กคนนี้ได้เรียนแค่ ป.6 ด้วยซ้ำไป.

        "แค่คุณลุงอนุญาตแล้วนี่คะ" แต่ดูเหมือนครั้งนี้มาริสาจะไม่ยอมจริงๆ

        "แต่รายได้ทุกบาทของที่นี่อยู่กับฉัน ฉันเป็๞คนจ่ายเงินให้ทุกคนรวมทั้งค่าเทอม ค่ากิน ค่าจ่ายของแกทุกบาททุกสตางค์ด้วย" คุณหญิงแสงหล้าพูดอย่างเหนือกว่าพลางหันไปมองสามีที่ยืนสงบปากสงบคำอยู่.

        "หรือแกจะให้ฉันหักเงินของแกเพื่อแลกกับการยอมให้นังกาสะลองมันได้ต่อมหาลัยล่ะ?" นางท้าทายหลานสาว

        "ค่ะ" มาริสายอมรับคำท้านั้น.

        "คุณสา!" แต่กาสะลองกลับไม่เห็นด้วยที่มาริสาจะต้องเสียสละตัวเองเพื่อเธอ.

        "คุณหญิงคะ ฉันไม่เรียนแล้วก็ได้ค่ะ"

        "คุณท่านอย่าหักเงินคุณสาเลยนะคะ" กาสะลองรีบขอร้อง

        "สาจะเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วยก็ได้ค่ะ"

        เพี๊ยะ!

        แต่ทันทีที่พูดจบมาริสาก็ถูกผู้เป็๲ป้าตบจนหน้าหัน.

        "นังหลานโง่! ฉันอุตส่าห์ไปเอาแกมาเลี้ยงเพื่อแกจะได้ไม่ต้องทนปากกัดตีนถีบอยู่กับพ่อจนๆ ของแก"

        "แทนที่แกจะกอบโกยชีวิตสุขสบายจากฉันให้ได้มากที่สุด แต่แกกลับคิดสั้นยอมลำบากเพราะคนใช้งั้นหรอ!"

        คุณหญิงแสงหล้ามองหลานสาวด้วยความผิดหวัง....นางเคยผิดหวังกับน้องสาวไม่รักดีที่ใฝ่ต่ำหนีไปแต่งงานกับชาวบ้านจนๆทีหนึ่งแล้ว แต่มาริสาก็ยังเลือกที่จะลงไปเกลือกกลั้วกับคนชั้นต่ำเหมือนแม่ของตนเอง

        หากเพราะไม่เวทนาเห็นแก่ที่น้องสาวตาย แล้วทิ้งลูกไว้กับสามีจนๆ ล่ะก็....นางคงไม่ส่งคนออกไปตามหาแล้วเอามาริสามาเลี้ยงไว้เสียเองหรอก.

        "ก็ได้ ถ้าแกอยากให้มันได้เรียนนัก"

        "แล้วเรามาดูกันว่านังกาสะลองมันจะใจแตกท้องไม่มีพ่อกลับมาเหมือนอีฟองคำแม่ของมันรึเปล่า!"

        คุณนายแสงหล้าหันไปมองกาสะลองด้วยแววตาสมเพช แล้วกระทืบเท้าเดินออกไปโดยไม่ลืมที่จะลากสามีของนางตามไปด้วย

        "อย่าไปสนใจคำพูดของคุณป้าเลยนะ"

        มาริสาเอ่ยขึ้นเมื่อผู้เป็๞ป้าออกไปแล้ว

        "ไม่เป็๲ไรหรอกคะ ฉันชินเสียแล้ว" กาสะลองยิ้มรับกับความจริงนี้ที่เธอได้ยินมา๻ั้๹แ๻่จำความได้.

        "แต่คุณสาอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ"

        "คุณไม่เคยลำบาก อีกอย่างเรียนมหาวิทยาลัยต้องใช้เงินเยอะมากเลยนะคะ" กาสะลองอยากให้มาริสาทบทวนดูอีกครั้ง

        "ตอนเด็กๆสาอยู่กับพ่อ ช่วยพ่อขุดดินถอนหญ้ารับจ้างอยู่เลย" มาริสายิ้มให้ เธอเองก็เคยลำบากมาก่อนและไม่เคยลืมว่าตัวเองมาจากที่ใด

        "เ๱ื่๵๹แค่นี้เอง สาสบายมาก"

..............................