ตอนที่ 23: ค้นหา
ในบ้านหลังหนึ่งภายในเมืองซูเซียนมีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาสวมชุดสีเทา ดูซูบผอมมีหนวดเคราสีขาวห้อยลงมาที่อกเขากำลังนั่งสมาธิอยู่
“ ท่านปู่สาม หลานเอ๋อมีเื่จะถาม” เด็กสาวคนหนึ่งในชุดเขียวเดินเข้ามาในห้องเด็กสาวผู้นี้คือเว่ยหยานหลาน
“ หลานเอ๋อเ้าคิดถึงบ้านและอยากให้ปู่พาเ้ากลับไปรึ? ” ชายชราค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สายตาของเขาผันผวนเมื่อเขาเห็นเว่ยหยานหลานเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา
“ หลานเอ๋อไม่ได้อยากกลับไป แต่หลานเอ๋อมีเื่อื่นจะถามท่านปู่ ” เว่ยหยานหลานเดินเข้ามาหาชายชราแล้วนั่งลงไปพร้อมกับจับแขนของชายชราเอาไว้
ชายชรายิ้มและถามขึ้นมา“บอกมาได้เลย เ้า้าให้ปู่ทำอะไรให้เ้า ? ”
เว่ยหยานหลานเผยสีหน้ากังวลออกมา” ท่านปู่สาม พี่เฉินหายตัวไป ท่านช่วยหลานเอ๋อตามหาเขาได้รึไม่? ”
“ กลับเป็เื่เด็กนั่นนี่เองเ้าสบายใจได้เขาคงไม่ปล่อยให้ตัวเองาเ็หรอก ” ชายชราเหมือนจะไม่ได้ชอบใจในตัวหยางเฉินมากนัก
“ ท่านปู่สามพี่เฉินไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ” เว่ยหยานหลานทำแก้มป่องแล้วพูดขึ้นมา นางไม่ชอบให้คนอื่น ๆ พูดจาเสีย ๆ หายๆ กับหยางเฉิน
“ ก็ได้ๆ ปู่จะไม่ว่าเ้าเด็กนั่นก็ได้” ชายชราส่ายหน้าและยิ้มออกมา “ปู่จะช่วยเ้าหาตัวเด็กนั่นเองเ้าไม่ต้องกังวลไป”
“ ท่านปู่! ” เว่ยหยานหลานหน้าแดงขึ้นมาและจับแขนชายชราเขย่าไปมา ชายชราลูบหัวเว่ยหยานหลานและยิ้มออกมา “เขาคงไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองเจ็บตัวแต่ปู่ก็ชอบนิสัยของเขา ” ชายชราหลับตาลงก่อนจะขยับมือไปมาช้าๆ ราวกับเพ่งสมาธิค้นหาอะไรบางอย่าง
หลังจากนั้นเมื่อเว่ยหยานหลานเห็นว่าชายชราหลับตาลง ตอนนั้นนางก็ได้หยุดพูด นางไม่กล้าจะรบกวนชายชรา เมื่อชายชราหลับตาลงก็มีพลังแผ่กระจายออกไปทั่วทั้งห้องก่อนที่พลังจะกระจายไปทั่วทุกทิศทาง พลังนี้ไม่อาจจะมองเห็นได้ ไม่มีใครเห็นพลังนี้แม้แต่น้อยนี่ไม่ต้องนับการที่จะรับรู้ได้เลย
แทบจะพร้อมกันนั้นในโถงเถีย เย่หลุนที่กำลังทำความเคารพ ตรงหน้าของเขาเป็ชายวัยกลางคนในชุดขาวชายผู้นี้ดูสง่า คิ้วคมราวกับดาบ เขายิ้มออกมาเล็กน้อยรอยยิ้มราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ เขาฟังที่เย่หลุนรายงานมา แต่ตอนนั้นเมื่อรู้สึกได้ถึงพลังลึกลับแผ่มาถึงตัวพลังลึกลับนี้ก็ทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมาทันที จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะลึกลับมาพร้อมกับพลังนี้“เ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ได้คิดจะทำร้ายเ้า ” ในตอนนั้นเองพลังลึกลับก็กระจายออกไป แต่เสียงนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของชายชุดขาวมันจึงทำให้เขาเหงื่อชุ่มไปทั้งแผ่นหลัง
“ ท่านประธาน? ท่านเป็อะไรรึ ? ” เย่หลุนมองไปที่ชายชุดขาวด้วยความสงสัยชายหนุ่มคนนี้กลับเป็ประธานของโถงเถีย
“ ไม่เป็ไร ว่าต่อเถอะ” แม้ว่าชายหนุ่มจะแสดงสีหน้าเยือกเย็นออกมาแต่ในใจของเขาไม่อาจจะสงบลงได้เลย “ มีคนที่เก่งกาจเช่นนี้อยู่ในเมือง ว่าแต่เขากำลังค้นหาอะไรกัน? ”
“ นักล่าอสูรที่ขายยันต์ให้กับข้านั้นได้หนีเข้าไปในเขตหวงห้ามของูเาวูชานตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่รึไม่ ” เย่หลุนพูดขึ้นมา “ ยันต์พวกนี้เพิ่งจะทำขึ้นมาไม่นานข้าเดาว่านักล่าอสูรนั้นน่าจะเป็นักพรต ! ”
ชายในชุดขาวพูดขึ้นมา“ ดูเหมือนว่าข้าต้องเข้าไปดูในเขตหวงห้ามของูเาวูชานแล้ว หวังว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ไม่งั้นแล้วข้าคงเดินทางมาเสียเปล่า ”
ในห้องที่เว่ยหยานหลานอยู่ ชายชราก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ และมองไปที่เว่ยหยานหลานก่อนจะยิ้มออกมา“ ตอนนี้เขาอยู่ทีู่เา แต่ไม่ได้อยู่ในอันตรายอะไรเ้าไม่ต้องกังวลหรอก ”
“ ูเารึ? ด้วยความแข็งแกร่งของพี่เฉินแล้วที่นั่นมันอันตรายเกินไปท่านปู่ท่านรีบไปช่วยเขาเร็วเข้า !” เว่ยหยานหลานแสดงสีหน้ากังวลและอ้อนวอนออกมา
“ เด็กนั่นมีผู้ช่วยอยู่ข้างกายผู้ช่วยนั่นมีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะช่วยเขาได้ เพื่อความสบายใจของเ้าแล้ว หากเขาพบกับอันตรายอะไรปู่จะไปช่วยเขาอย่างแน่นอน” ชายชราหัวเราะออกมา
เมื่อได้ยินที่ท่านปู่พูดมาเว่ยหยานหลานก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมาหลายวันได้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าที่งดงามของนางอีกครั้ง
....
“ เถาเถา ูเานี่ไม่มีสัตว์อสูรขอบเขตกำลังภายในแล้ว มันไม่มีคู่ต่อสู้เพื่อฝึกฝนวรยุทธ์กระบี่ได้อีก” หยางเฉินเดินอยู่ในป่าเขาไม่ได้พบกับสัตว์อสูรกว่าครึ่งวันแล้วเขาจึงอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา และไม่รู้ว่าตอนนี้เว่ยหยานหลาน,กั้วติง และซงเทียนเอ๋อแทบจะเป็บ้าเพราะเขาแล้ว
“ อย่าเพิ่งพูดมีบางอย่างกำลังมุ่งหน้าเข้ามา! ” เสียงของเถาเถาดังขึ้นมา ตอนนั้นท่าทีเกียจคร้านของหยางเฉินจึงหายไปทันที เขาดึงกระบี่ออกมาจากด้านหลังและมองไปรอบๆ ด้วยท่าทีระมัดระวัง เงาสีดำก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ และพุ่งออกมาดั่งสายฟ้าก่อนจะพุ่งเข้าหาเขา!
เมื่อเห็นบางอย่างที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้า หยางเฉินก็ใช้ก้าววายุอสนีเพื่อหลบเงานั้นพุ่งตัดผ่านอากาศไปด้านหลังชของเขาทันที
หยางเฉินหันกลับไปมองก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป “ อสูรหมูป่า ! ”
อสูรหมูป่านี้กลับเป็สัตว์อสูรขอบเขตธุลีมันดูคล้ายหมูแต่เท้าของมันไม่ใช่กีบเท้าของหมู มันเป็กรงเล็บที่แหลมคม คมยิ่งกว่าดาบ ปากของมันเต็มไปด้วยฟันที่แหลมคมเรียงกันฟันของมันสามารถตัดผ่านกระดูกได้ ขนที่แหลมราวกับเข็มที่หลังทำให้มันดูดุดันพอ ๆ กับสิงโต
อสูรหมูนี้ร้องออกมาด้วยเสียงที่คล้ายกับหมู มันงอเขี้ยวและพุ่งเข้าหาหยางเฉินอีกรอบ! เมื่อรู้สึกว่าเถาเถาไม่คิดจะช่วย หยางเฉินก็สบถออกมาในใจ จากนั้นเขาก็รีบหลบไปข้างๆ พร้อมกับฟันกระบี่เข้าใส่อสูรหมูป่า กระบี่นี้ราวกับลมปราณกระบี่ได้พุ่งออกมาในพริบตา
ฉัวะ ! ปราณกระบี่ได้ฟันเข้าใส่ตัวอสูรหมูป่า แต่อสูรหมูป่าก็ไม่ได้โดนผ่าจนตาย หยางเฉินสบถออกมาในใจ ‘ บัดซบหมู่นี่หนังหนาชะมัด! ’
แม้ว่าอสูรหมูจะโดนกระบี่นี่ฟันเข้าอย่างจังแต่มันก็ไม่ได้าเ็ร้ายแรงนัก มันาเ็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่มันก็ยังต้องใกับพลังที่กระบี่แสดงออกมามันถึงกับกระเด็นออกไป
หยางเฉินรวดเร็วอย่างมาก เขาราวกับสายลมและสายฟ้า เขาวิ่งวนไปรอบ ๆ หมู กระบี่นั้นฟาดฟันไปมาอย่างรวดเร็ว ฟันเข้าใส่ส่วนสำคัญของหมูทั้งท้อง,ตา,จมูกและส่วนอื่น...
‘ เฮ้อ โจมตีแบบนี้ทำให้ข้าเสียเกียรติจริงๆ ! ‘ เถาเถาที่อยู่ในพู่กันถอนหายใจออกมา อันที่จริงหยางเฉินเองก็หมดหนทางเช่นกัน หมูนี่น่ะแข็งแกร่งส่วนที่สำคัญที่สุดคือมันใช้ปราณได้เหมือนกับมนุษย์ มันทั้งใช้กรงเล็บและใช้หางฟาดได้ การโจมตีง่าย ๆ ของมันนั้นแฝงไปด้วยปราณ ทั้งตัวของมันถือว่าเป็อาวุธได้
ดังนั้นหยางเฉินจึงต้องลอบโจมตีแบบโจร เขาต้องวิ่งวนไปเรื่อย ๆ และต้องหนีจากอีกฝ่ายโจมตีเมื่อสบโอกาสเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้เจ็บตัว แทนที่จะเป็เขา ยังไงซะแม้ว่าจะใช้ปราณกระบี่ออกมาได้แต่พลังนั้นก็ไม่ได้มากเท่ากับการโจมตีของหมู
กรร....หมูตาแดงก่ำและคำรามออกมา นอกจากตามันแล้วส่วนสำคัญอื่น ๆ ล้วนแต่โดนหยางเฉินโจมตีทั้งหมดแล้วอย่างนี้มันจะไม่โกรธได้ยังไง ?
หมูกระทืบพื้นพร้อมกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นมา มันพุ่งเข้าหาด้านข้างของหยางเฉิน จนทำให้หยางเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเขาต้องรีบะโและใช้กระบี่ในมือฟันเข้าที่ตาของหมู !
แต่ก็โชคร้ายที่หมูนั้นหลบได้การโจมตีของหยางเฉินล้มเหลว หมูจึงได้ะโขึ้นและอ้าปากเพื่อจะกัดก้นของเขาทันที
‘ ฝันไปเถอะแม้แต่ก้นข้าเ้าก็ไม่ได้เลียหรอกไอ้หมูนี่มันโรคจิตจริง ๆ ! ’ หยางเฉินสบถในใจและรีบสะบัดกระบี่ไปด้านหลัง ในเวลาเดียวกันก็ใช้ก้าววายุอสนีเพื่อหลบหนีออกไป อย่าคิดว่าหยางเฉินโจมตีออกมามั่ว ๆ อันที่จริงแล้วเขาใช้ปราณทั้งหมดที่มีออกมาแล้วแต่ก็โชคร้ายที่ผิวของหมูนั้นหนาเกินไป หากไม่ใช่เพราะกระบี่อสนีโลกันตร์นั้นเป็สมบัติระดับกลางและคมอย่างมากแล้ว หยางเฉินก็ไม่อาจจะทำร้ายมันได้เลยแม้แต่น้อย !
กระบี่ได้ฟันเข้าที่หัวของหมูจนตัดขนของมันออก พร้อมกับสะเก็ดไฟที่กระเด็นไปโดยรอบแต่ก็ยังไม่อาจจะเฉือนเข้าเนื้อมันได้ หยางเฉินได้แต่ถอนหายใจและยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เมื่อกระบี่ฟันเข้าที่หัวของหมู มันก็ทำให้หมูยิ่งโกรธขึ้นไปอีกหมูได้พุ่งเข้าหาหยางเฉินราวกับช้างตกมัน กรงเล็บของมันได้สะบัดเข้าใส่หยางเฉินจนทำให้เกิดเสียงตัดอากาศดังขึ้นมา
สีหน้าของหยางเฉินเปลี่ยนไปเขาไม่กล้าที่จะประมาทอีก เขารีบใช้ก้าววายุอสนี เพื่อจะถอย ในเวลาเดียวกันเขาก็ได้โคจรพลังไปที่มือแสงสีทองได้ส่องประกายออกมาที่นิ้วของเขาก่อนที่จะใช้กรงเล็บัสะบัดออกไป จนเกิดเสียงตัดอากาศที่ดังสนั่นขึ้นมา!
ครืน ! แขนของหยางเฉินชาขึ้นมาทันที เขาเซถอยกลับมากว่า 4– 5 ก้าว ก่อนจะประคองตัวได้ เขายังทำการรวบรวมปราณต่อแต่ตอนนั้นเขาก็พบว่าปราณในตันเถียนนั้นมาถึงจุดอิ่มตัวของมันแล้ว
หมูไม่ได้โจมตีทันทีเพราะมันได้รับาเ็จากกรงเล็บัของหยางเฉิน เืไหลออกมาจากกรงเล็บของมัน พลังของกรงเล็บันี่น่าเหลือเชื่อจริง ๆ !
ตอนนั้นตันเถียนของหยางเฉินก็เต็มไปด้วยปราณ เขาไม่อาจจะคิดอะไรมากได้ และต้องหวังพึ่งโชคปราณรอบตัวโดนสูบเข้ามาในตันเถียนพร้อมกับชั้นกำแพงที่เหมือนจะฉีกขาดออกจากกัน
แต่ตอนนั้นหมูก็ประคองตัวได้แล้วมันได้พุ่งเข้าหาหยางเฉินก่อนที่หยางเฉินจะะโขึ้น ” เถาเถาหากเ้าไม่ลงมือ ข้าตกที่นั่งลำบากแน่! ”
ตอนนั้นหยางเฉินไม่อยากเสียโอกาสในการทะลวงผ่านทิ้งหลังจากที่เถาเถาได้ยินที่หยางเฉินะโออกมาเขาก็ได้ควบคุมพู่กันให้บินออกไป
ปัง !ปลายพู่กันเฉือนเข้าใส่ตัวหมูได้อย่างง่ายดาย ร่างของหมูโดนตัดขาดออกเป็สองส่วนแล้วร่วงลงไปที่พื้นเืได้ไหลกระจายไปทั่ว
หยางเฉินได้นั่งสมาธิ ปราณรอบตัวของเขากระจายไปทั่วราวกับหมอก ปราณเหล่านี้โดนสูบเข้ามาในร่างอย่างต่อเนื่องชั้นกำแพงโดนปราณบีบอัดเข้าใส่ปราณในตันเถียนได้กระจายออกไปทำให้ตันเถียนนั้นกว้างขึ้นไปด้วย พลังเริ่มเพิ่มขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นหยางเฉินก็ดีใจขึ้นมา เขาได้พูดขึ้น “ หากข้าทะลวงผ่านได้ทุกวันก็คงจะดี”
เถาเถาพุ่งออกมาจากพู่กันทันที เมื่อได้ยินที่หยางเฉินพูดมาเขาก็แทบจะร่วงลงมาที่พื้นเขามองไปที่หยางเฉินโดยไม่รู้ว่าจะหัวเราะรึร้องไห้ดี ‘ เขาคิดจะทะลวงผ่านทุกวันเลยรึ ? ’
ตอนนั้นหยางเฉินก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ แสงในตาสั่นไหว พลังของเขาแข็งแกร่งขึ้นไปอีกปราณตอนนี้มีมากกว่าเดิมถึง 4 เท่า !เขาอดไม่ได้ที่จะคาดหวังว่าครั้งนี้เข้าจะทำลายหินเพชรได้กี่ก้อนกัน?
เถาเถาเองก็คาดหวังเช่นกันแค่ขอบเขตกำลังภายในขั้น 3 ก็ทำลายหินได้ถึง 9 ก้อนแล้ว ไม่รู้ว่าขั้น 4 จะทำลายหินได้กี่ก้อนกัน?
9K
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
