ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

จริงอยู่ที่น้ำจิ้มกับลูกชิ้นอร่อย แต่เมื่อไม่มีลูกค้าเข้ามันก็เท่านั้น บาสเองก็เข้าใจความกังวลของพี่ทราย แม้จะมีคนเดินผ่านไปผ่านมาแต่ไม่เเวะซักราย เด็กหนุ่มเท้าคางใบหน้าครุ่นคิด พี่ทรายมองเขาก่อนจะถอนหายใจ นี่เป็นเงินเก็บจากโรงเรียนเกือบหมดของเธอ ถ้าหากมันขาดทุนล่ะก็เธอจะไม่เหลืออะไรเลยแต่เมื่อซื้อของมาแล้วจะตำหนิเด็กหนุ่มก็ยังไงอยู่ ตอนนี้เลยนั่งรอเขาคิดว่าจะทำยังไงต่อไปดีไม่นานหลังจากนั้นบาสก็ลืมตาขึ้นมา มีรอยยิ้มอยู่บนริมฝีปากพี่ทรายที่เห็นอย่างนั้นยิ้มแป้น รีบถามว่า “เป็นไงบ้าง คิดออกหรือยัง” เสียงเธอฟังดูเร่งเร้า เด็กหนุ่มมองหน้าก่อนจะตอบ“คิดออกแล้วพี่ มันก็ไม่ได้ยากอะไร แค่ให้ลูกค้าชิมก่อนเท่านั้นเอง” “ยังไงล่ะ?” พี่ทรายทำหน้างงๆ บาสเลยหยิบลูกชิ้นที่ปิ้งแล้วมารูดไม้ จากนั้นหันไปหาป้าที่ขายยำมะม่วงร้านข้างๆ ก่อนจะบอกว่า“ป้าครับขอถ้วยโฟมหน่อยได้มั้ยครับ หรือไม่ขอซื้อสักใบก็ได้”
ป้าร้านขายยำมะม่วงดูเหมือนจะเป็นคนในพื้นที่ แกไม่มีรถมอเตอร์ไซค์หากแต่ใช้รถไสน้ำเข็นโต๊ะตัวหนึ่งมากับของสำหรับยำมะม่วงป้ามองหน้าบาสก่อนจะยิ้ม “ได้สิลูก เข้ามาหยิบเลยป้าไม่เอาเงินหรอก”“ขอบคุณครับป้า” บาสพยักหน้าแล้วเดินไปเอาถ้วยโฟม “เดี๋ยวผมปิ้งลูกชิ้นให้กินนะครับ”“ไม่ดีมั้งลูก แค่โฟมใบเดียวเองไม่ต้องให้อะไรป้าหรอก”“เอาเถอะน่าป้า ผมเพิ่งหัดมาขายเนี่ยเลยอยากจะรู้ว่ารสชาติถูกปากหรือเปล่า ถ้าได้ป้าช่วยชิมคงดีไม่น้อย” เด็กหนุ่มคะยั้นคะยอ ป้ามีสีหน้าลำบากใจ“ถ้าว่าอย่างนั้นล่ะก็...ป้าจะชิมให้นะ” “รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมขอจัดการกับลูกชิ้นนี่ก่อน” จากนั้นบาสก็หันมาสนใจลูกชิ้นที่รูดไม้ เขาเริ่มหั่นลูกชิ้นเอ็นหมูในขณะที่พี่ทรายยืนมองดู“จะหั่นให้ชิมใช่มั้ย” พี่ทรายเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่าย แม้เขาจะยังหั่นไม่เสร็จแต่เธอก็รู้แล้วว่าเขาจะทำอะไร “ใช่ วิธีนี้จะทำให้คนเข้าร้าน...” เมื่อของดูไม่น่าทานหรือมีน้อยก็ต้องชิมก่อน อีกทั้งพวกเขายังเด็กอยู่มากคนที่เข้ามาซื้อเลยค่อนข้างลังเล กลัวว่าน้ำจิ้มลูกชิ้นจะไม่อร่อย หั่นเสร็จแล้วก็วางหน้าร้าน จากนั้นหยิบเอาสมุดที่พกมากับรถเขียนด้วยปากกาว่า ชิมฟรี ก่อนจะฉีกกระดาษที่เขียนเอาไปแปะตรงหน้าถ้วยโฟม “ต่อจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของพี่แหละนะ” บาสยิ้มกริ่ม หน้าที่ของเขาหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่ให้พี่ทรายจัดการ เรียกคนเข้ามาชิมดู “หา...พี่เหรอ?” พี่ทรายชี้หน้าตัวเองพร้อมกับทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ จะให้เธอตะโกนปาวๆเนี่ยนะ? ดูน่าอายชะมัด ถึงแม้ว่าจะช่วยขายหมูปิ้งมาก่อนแต่ก็ไม่เคยตะโกนเรียกลูกค้า นั่นเพราะว่ามีลูกค้าเข้าร้านไม่ขาดสายจนไม่มีความจำเป็นเลยที่ต้องตะโกน แต่ร้านปิ้งลูกชิ้นนั้นไม่เหมือนกัน...เธอจำต้องตะโกน“ใช่พี่นั่นและ ถ้าไม่ใช่พี่แล้วจะเป็นใครล่ะ?” บาสหัวเราะร่า หยิบลูกชิ้นเอ็นหมูกับบีลัคกี้ร้อนๆสามไม้ใส่ถุงที่มีกระหล่ำหั่นไว้แล้ว จากนั้นราดด้วยน้ำจิ้มซาดิสม์ก่อนจะยื่นให้ป้าร้านข้างๆ“ป้า ได้แล้วครับ” “หูยป้าจะรับได้ไงล่ะลูก อ่ะนี่เงิน” ป้าแกไม่ยอมที่จะรับไปกินฟรี แกยื่นเงินยี่สิบบาทให้ บาสตั้งใจให้ป้าชิมฟรีอยู่แล้วจึงไม่อาจรับได้เช่นกัน เขาดันเงินคืนไปก่อนจะบอกว่า“ไม่เอาน่าป้า นี่ผมตั้งใจให้เลยนะ”ป้าแกมีสีหน้าลำบากใจ บาสเองก็มีสีหน้าลำบากใจเช่นกัน เนิ่นนานแกจึงรับไปแล้วบอกว่า“งั้นเอางี้นะ ป้าจะทำยำมะม่วงให้กิน ถือว่าเจ๊ากันดีมั้ย”“เอางั้นก็ได้ครับ”“งั้นดีเลย จะได้รู้ว่าฝีมือป้าตกหรือเปล่า ช่วยชิมด้วยนะ”“ครับ...แต่ตอนนี้ลองลูกชิ้นผมก่อนสิครับ กินตอนที่ยังร้อนๆเดี๋ยวเย็นไปจะไม่อร่อย” “อืมม์ ได้สิ งั้นป้าไม่เกรงใจล่ะนะ” ป้าแกหยิบลูกชิ้นเอ็นหมูขึ้นมาเป่าโฮกๆ ในขณะที่พี่ทรายกำลังเรียกลูกค้า เมื่อรู้ว่าสามารถชิมดูก่อนได้ลูกค้าก็เริ่มทยอยกันเข้ามา ประจวบเหมาะกับที่ป้าแกกัดลูกชิ้นเข้าไป...ทันใดนั้นแกก็ส่งเสียง! “อร่อย!! อร่อยจริงๆ เกิดมาตั้งสี่สิบปีเพิ่งจะเคยกินนี่แหละลูกชิ้นที่อร่อยขนาดนี้!” สีหน้าป้าแกดูเกินจริงมาก “เพียงกัดแค่คำแรกเข้าไปก็แทบจะพ่นไปออกมา รสชาติเผ็ดที่เหมือนกับมีนรกมาคั่วอยู่ในปาก! อร่อยจริงโว้ยยย!!!” คนที่กำลังจะชิมลูกชิ้นที่หั่นเป็นต้องชะงัก เขาคิดว่านี่ต้องเป็นหน้าม้าแน่ แต่เมื่อหยิบแล้วไม่กินก็ยังไงอยู่ เลยกัดเข้าปากอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่แล้วสีหน้าที่ยิ้มเยาะในคราแรกกลับเปลี่ยนไปในพริบตา มันเป็นสีหน้าที่ประหลาดใจ มีความสุข อยากจะร้องไห้ จากนั้นเขามองพี่ทรายก่อนจะอ้าปากค้าง...เนิ่นนานจึงบอกว่า“เอาลูกชิ้นมาให้พี่ห้าสิบบาทด่วนๆ!” “ได้ค่ะ จะเอาลูกชิ้นหมูหรือบีลัคกี้ดีคะ” พี่ทรายถอนหายใจโล่งอกที่รสชาติถูกปากลูกค้า ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอกังวลกับน้ำจิ้มที่ทำ ถึงแม้บาสจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่เธอรู้ตัวดีว่าฝีมือตัวเองมีแค่ไหน เธอทำอาหารได้แค่รสชาติเดียว หรือจะพูดง่ายๆให้เข้าใจคือห่วยนั่นแหละ“เอาอะไรก็ได้ด่วนๆ” เขาดูร้อนรนอยากจะกินลูกชิ้นปิ้งซาดิสม์เร็วๆ โดยไม่สนใจเลือกลูกชิ้นแม้แต่น้อย ตอนนี้ลูกชิ้นอะไรก็ได้ แค่ได้กระแทกปากเผ็ดๆเป็นพอ“งั้น...เอารวมๆนะคะ” คนที่ยืนอยู่ด้านหลังขมวดคิ้วมุ่น ลูกชิ้นเอ็นหมูกับบีลัคกี้อร่อยขนาดนี้เชียวหรือ? มันก็แค่ลูกชิ้นปิ้งเองนี่นา ด้วยความสงสัยเขาจึงขอชิมอันที่บาสตัดเป็นชิ้นเล็กสำหรับชิม ทันทีที่ลูกชิ้นเข้าปากเป็นต้องระเบิดเสียงกรีดร้อง! เขาร้องเหมือนกับผู้หญิง กว่าจะรู้ตัวว่ามีคนมองมาก็ตอนที่กินหมด เขาแทบอยากเอาปี๊บมาคลุมหัว แต่ใบหน้าเขานั้นหนายิ่ง ไม่สนใจสายตาที่มองมาชี้นิ้วสั่งลูกชิ้นบีลัคกี้ไปห้าสิบบาท ก่อนไปไม่ลืมที่จะยักคิ้วให้บาส “นี่...หนุ่ม ถ้าขายไม่หมดบอกพี่นะ เดี๋ยวพี่จะจัดการเอง....อิอิ” “แหะๆ...ครับพี่” ถ้ามีผู้หญิงมาพูดแบบนี้คงดีไม่น้อย แต่นี่เป็นผู้ชายด้วยกันเลยรู้สึกแปลกๆ แต่ยังดีที่เป็นลูกค้าไม่งั้นแล้วเขาคงเก็บไปคิดทั้งคืน“นี่! อย่ามัวยืนยิ้มสิรีบๆปิ้งได้เเล้ว เห็นมั้ยว่าลูกค้ายืนรออยู่” ช่วยไม่ได้ที่พี่ทรายจะเอ็ด ลูกค้าที่รกร้างอย่างกับป่าช้าในตอนแรกกลับเพิ่มจำนวนขึ้นมาจนดูน่ากลัว บาสพยักหน้าแล้วรีบปิ้งลูกชิ้นให้ทันกับความต้องการ ส่วนพี่ทรายเอากระหล่ำที่หั่นแล้วใส่ถุงรอลูกชิ้นพวกเขาขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แม้จะร้อนหรือแดดแรงพี่ทรายก็ไม่ได้บ่น มีเพียงรอยยิ้มบนริมฝีปากเธอเท่านั้นคุณป้าร้านยำมะม่วงได้รับผลพลอยได้จากร้านของบาส ป้าแกขายดีเหมือนกันแม้จะร้อนแต่คนยังชอบที่จะกินของเผ็ดๆ
“เหนื่อยหน่อยนะพี่” บาสยื่นน้ำให้พี่ทราย นี่ก็ยืนขายตั้งแต่ตอนนั้นเพิ่งได้พัก ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่า พอมีเวลาได้พักหายใจก่อนลิเกจะเริ่มแสดงตอนสองทุ่มงานวัดแน่นอนว่าขาดลิเกไปไม่ได้ มันเป็นของคู่กันที่เหมือนกับมินิมาร์ทในปั้มน้ำมัน“ขอบใจนะ” พี่ทรายรับน้ำไปก่อนจะเปิดแล้วดื่มไปครึ่งขวด ดูเหมือนการขายลูกชิ้นปิ้งจะเหนื่อยไม่น้อยเธอถึงได้กระดกเอากระดกเอาจนแทบหมด “ไปสอยดอกไม้กันมั้ย” มางานวัดไม่ได้สอยดอกไม้ก็เหมือนไม่ได้มา ตอนนี้ก็ขายลูกชิ้นหมดแล้วบาสจึงชวนพี่ทรายไปสอยดอกไม้“เอาสิ” พี่ทรายพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นยืดเส้นยือสาย“ไม่รู้ว่าป่านนี้ดอกไม้หมดยัง”“นั่นสิ เรารีบไปกันเถอะ ถ้าหมดก่อนนี่แย่เลย” “อื้ม...”แล้วพวกเขาก็ไปสอยดอกไม้ กลางคืนคนเยอะกว่ากลางวันอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศบ้านนอกเหมาะที่จะเดินงานแบบนี้ที่สุดบัตรสอยดอกไม้ราคาบัตรละสิบบาท ซึ่งเป็นราคาบัตรก่อนที่จะปรับตัวในอีกไม่กี่ปี หลังจากนี้คงมีแต่บัตรราคา 20 บาทบาสซื้อบัตรมาสิบใบ มองบัตรในมือก่อนจะยื่นให้พี่ทรายห้าใบ“อ๊ะของพี่”“ขอบใจนะ” ของขวัญบกลงจากกลางวันมาก ตอนนี้มีไม่ถึงยี่สิบชิ้นด้วยซ้ำ นอกจากนี้ยังมีขนมน้ำอัดลมและพัดลมรวมถึงรถจักรยาน บาสมองกระดานที่เขียนหมายเลขว่าได้อะไรก่อนจะสอยดอกไม้ ดอกไม้หลากสีน่าชมดูไม่น้อย ตอนนี้หลายวัดยังไม่เริ่มการจับไหซึ่งเป็นวิธีที่ง่ายกว่าในการสอยดอกไม้ กว่าจะสอยได้แต่ละดอกก็ล่อไปหลายนาที ยืนเลือกแล้วเลือกอีก สร้างความรำคาญให้กับคนรอไม้สอยจนทำหน้าถมึงดุร้าย บาสหัวเราะแหะๆเมื่อเห็นว่าคนรอไม้มีสีหน้าไม่ดี แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ นี่ก็นานแล้วตั้งแต่จำความได้ เขาคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ บรรยากาศแบบนี้นี่แหละคือความสุข...“ได้อะไรบ้างบาส” พี่ทรายถาม ในมือมีถุงใส่ของขวัญ “มาม่าแล้วก็....น้ำอัดลม” เขามองถุงในมือที่เพิ่งแลกมาก่อนจะตอบ “ก็ยังดีนะที่ได้น้ำขวดใหญ่ แล้วดูของพี่สินอกจากของขวัญกล่องเดียวก็มีแค่กล่องสบู่กับยาสีฟัน เฮ้อ” พี่ทรายยกถุงขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ ในถุงมีแค่ของขวัญที่ไม่รู้ว่ามีอะไรกับกล่องใส่ยาสีฟันกับสบู่ บาสยิ้มเเหะๆ กล่องสบู่กับยาสีฟันคือไอเท็มที่ไม่มีใครอยากได้ สอยไปแล้วก็โยนทิ้ง คงไม่มีใครหรอกที่จะใช้ของแบบนี้ เรื่องนี้จะโทษใครไม่ได้ ในเมื่อญาติโยมนำของมาถวายก็ย่อมมีกล่องสบู่ยาสีฟัน แล้วของพวกนี้จะทำไง? ก็เอามาเป็นรางวัลสอยดอกไม้ไง บาสกับพี่ทรายไม่ได้แค่สอยดอกไม้แล้วกลับ แต่เลือกที่จะเดินเล่นรอบๆงานวัด ซื้อขนมเบื้อง ปาโป่ง ยิงปืน จากนั้นตบท้ายด้วยก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตกก่อนจะกลับมาขึ้นรถ ในตอนนั้นเองลูกสาวของป้าขายยำมะม่วงก็มาช่วยแกขายพอดี เธอมีอายุพอๆกับพี่ทราย รูปร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์ เมื่อเห็นว่าร้านข้างๆเป็นพี่ทรายเธอก็ทักว่า“อ้าว...ไม่ได้มากับพี่ไม้เหรอยายทราย แล้วนี่ใครล่ะหรือว่า...กิ๊กแกวะ”พี่ทรายถึงกับหน้าเหวอ “อ้าวเฮ้ย” บาสถึงกับอุทานในใจ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่37 อ้าวเฮ้ย

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่37 อ้าวเฮ้ย

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้