บทที่ 3 - 1/5
ตอนที่ 11 - เสียงลึกลับกลางดึก !
.
.
.
ตึกตัก ตึกตัก
หัวใจเราเต้นแรง ในนาทีนั้น ความทรงจำย้อนเข้ามาในหัวรวดเร็วไปหมด
.
"เถิบไปหน่อย นายกำลังบังฉันนะ
ดูซิรุ่นพี่เดินผ่านไปแล้ว" ภาพตอนอยู่ในห้องเรียนฉายแว้บขึ้นมาแป๊บนึง
.
ต่อด้วยภาพตอนโดนลูกบาสกระแทรกเข้าที่หน้า ทุกคนสับสนวุ่ยวาย เหมือนตอนนี้ ใน่ที่ทุกคนวิ่งเข้ามาหาเรา เสียงนึงที่เรียกเราในตอนนั้น...
.
ซอลมี ! เป็อะไรมากไหม !
.
ใครบางคนกำลังอุ้มเราวิ่งไป !
และใครคนนั้น ! คือรุ่นพี่ซองฮุนนั่นเอง !!!
.
.
เป็ยังไงบ้าง นอนพักสักหน่อยรู้สึกดีขึ้นไหม?
รุ่นพี่ซองฮุนเอ่ยถาม พร้อมยื่นน้ำเปล่าเย็นๆ มาให้
.
"รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ" ซอลมีพูดพร้อมลุกขึ้นมานั่ง
.
"รุ่นพี่คะ เราเคยรู้จักกันก่อนหน้านี้ใช่ไหม"
.
"ใช่สิ ก่อนที่จะมาทำงานทีมเดียวกัน เราก็คุยงานกันมาบ้างแล้ว" ซอนฮุนตอบพร้อมกับปิดฝาขวดน้ำให้
.
"หมายถึงก่อนหน้านี้อีกน่ะค่ะ เราเคยเรียนที่เดียวกันใช่ไหมคะ" ซอลมีอยากถามให้แน่ใจ
.
ซอนฮุนยิ้มแล้วเอามือลูบหัวซอลมีอย่างอ่อนโยน
.
.
ั้แ่รู้ว่าเคยเจอกันตั้งนานมาแล้ว ซอลมีก็รู้สึกไว้ใจรุ่นพี่ขึ้น เลยเล่าเหตุการในฝันให้รุ่นพี่ฟัง แต่ยังไม่ได้เล่าเื่ทั้งหมด เพียงแค่บอกว่า่นี้ฝันถึงเพื่อนบ่อยๆ และกังวลใจ บวกกับขอโทษที่จำรุ่นพี่ไม่ได้ T_T
.
"ไม่เป็ไรหรอก ถึงจำไม่ได้ก็ไม่เป็ไร คนเราสร้างความทรงจำใหม่ก็ได้หนิ" รุ่นพี่ตอบและยิ้มให้
.
"ตอนนี้ยังไม่อยากให้คิดมาก อยากให้พักเยอะๆ ก่อน" พี่ซองฮุนมองมาด้วยสายตาเป็ห่วง
.
.
.
ณ โรงพยาบาล
.
"่นี้เหมือนหลับไม่สนิทค่ะหมอ
ปกติคนเราฝันเยอะไหมคะ ไม่สิ หมายถึงถ้าจะฝันทุกวันก็ไม่มีผลต่อร่างกายใช่ไหมคะ?"
.
"ไม่มีผลอะไรนะ นอกซะจากจะฝันร้ายมากๆ จนทำให้คนๆ นั้นเครียด ก็จะมีผลกระทบกับร่างกายได้" คุณหมอหันมามองและเช็กอาการไปด้วย
.
"ก็ไม่เชิงฝันร้ายนะคะหมอ ส่วนมากฝันถึงเพื่อนๆ ตอนเรียนม.ปลายมากกว่า แต่รู้สึกฝันเหมือนจริงมาก จนบางครั้งก็ตื่นมาเหนื่อยหอบ"
.
"ในบางครั้งก็อาจมีอาการแบบนั้นได้ ถ้าไม่บ่อยจนเกินไปก็ไม่ถึงกับต้องกังวลนะ แต่ถ้ารู้สึกฝันแล้วเหนื่อยจริงๆ ก็คงต้องพักบ้าง" คุณหมอแนะนำ พร้อมจดอาการตาม
.
คุณหมอให้วิธีผ่อนคลายก่อนนอนมา ถ้ายังไม่ดีขึ้นให้กินยานอนหลับแบบอ่อนๆ กินแล้วจะหลับลึกไม่ฝัน
.
.
วันนี้เราลองออกกำลังกายเบาๆ และฟังเพลงผ่อนคลายก่อนนอนก่อนละกัน ถ้ายังฝันอีกเดี๋ยวพรุ่งนี้จะลองกินยาดู
.
แต่ก็ยังไงเราก็ต้องไปหาบ้านจูยองที่ต่างจังหวัดให้ได้
"หรือจะขอให้พี่ซองฮุนไปเป็เพื่อนดีนะ ถ้าอยู่ๆ ชวนไปต่างจังหวัดจะน่าเกลียดรึเปล่า..." ซอลมีกรอกตาคิดไปมาครู่หนึ่ง
.
"จะต้องเสิตวิธีชวนผู้ยังไงให้ดูไม่น่าเกลียดไหม???
โอ้ยยยยย ไม่รู้ด้วยแล้ว นอนดีกว่า z Z Z"
.
.
.
และคืนนั้นฉันก็ฝันอีก
.
"เอ๊ะ ไฟดับเหรอ ! ไม่ใช่สิ"
ทำไมอยู่ๆ เรามาโรงเรียนตอนกลางคืน?
.
"เกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้กันนะ" ทางเดินโรงเรียนมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากตึกข้างนอกส่องมานิดเดียวเท่านั้น
.
ซอลมีไม่แน่ใจว่ากี่โมงแล้ว
.
หรือเราต้องหาอะไรบางอย่าง อะไรที่เรากำลังตามหาอยู่?
.
เอ๊ะ !
ตรงนั้นมีคน !!
ซอลมีเห็นคนกำลังเดินเลี้ยวเข้าห้องตรงสุดทาง
.
เราก้าวขาเดินตามเข้าไปแบบไม่รู้ตัว จริงๆ เราควรเดินตามไปมั้ยนะ หรือเราควรรีบออกจากโรงเรียนนี้ดี
.
แต่ยังไม่ทันที่ซอลมีจะเปลี่ยนใจ เธอก็เดินมาถึงหน้าประตูซะแล้ว
.
.
"ใครหน่ะ ?"
.
"เราถามว่าใคร มาทำอะไรในห้องมืดๆ ?
สวิทเปิดไฟอยู่ตรงไหนกันนะ" ซอลมีเดินหาปุ่มข้างประตู พยายามจะเปิดไฟก่อนเป็อย่างแรก
.
"อย่าเปิดไฟนะ"
เสียงะโดังขึ้นมาจากมุมห้อง !
.
แล้วเ้าของเสียงนั้นก็วิ่งมาชนซอลมีอย่างแรง
.
ผลักกกก
.
ซอลมีกำลังจะล้มลง แต่ก็คว้ามือคนที่วิ่งมาไว้ได้ทัน
.
เธอ !!!!!!!!
.
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป >>
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
☆ จากใจผู้เขียน ☆
มีให้ลุ้นกันอีกแล้ววววววว ตอนแต่งนี้ ใจก็คิดๆ ว่าจะออกไปทางผีดีไหม แต่กลัวผู้อ่านที่น่ารักจะงงในเนื้อเื่จนเกินไปจึงพักไว้ก่อนฮ่าๆๆ คิดว่าซอลมีเจอใคร และใครกันที่เข้าไปในห้องเรียนตอนดึกๆ มาทายกันๆ เม้นที่ด้านล่างเลยน้า ♡
6K
