บทที่11 สร้างความร้าวฉาน
บรรยากาศหลังงานเลี้ยงค่อยๆสงบลง แสงจากโคมไฟตามทางเดินยังคงส่องสว่าง แต่เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะค่อย ๆจางลงเมื่อแเื่ ทยอยเดินออกจากตำหนักใหญ่
เซี่ยเหมยเมี่ยน เดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอก ดวงตาของนาง ทอดมองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว นางคิดว่าคืนนี้ คงจะผ่านไปได้ด้วยดีเสียที ทว่ายังไม่ทันที่นางจะผ่อนลมหายใจให้โล่งขึ้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"ท่านหญิงเซี่ย ดูเหมือนว่าท่านจะเป็ที่สนใจ ของอ๋องหยางเหว่ยจิ๋นไม่น้อยเลยนะ" น้ำเสียงหวานเยียบเย็น ของหลี่เหิงดังขึ้นเื้ั
เซี่ยเหมยเมี่ยนหันกลับไป เผชิญหน้ากับหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า หลี่เหิงสง่างามและมั่นใจเช่นเคย แต่ในแววตาของนาง มีประกายบางอย่างที่ซ่อนความไม่พอใจไว้
"ท่าน้าสิ่งใดจากข้าอีกหรือ" เซี่ยเหมยเมี่ยนกล่าวเสียงเรียบ สายตาของนางไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย
"ข้าแค่สงสัยว่า ท่านหญิงรู้ตัวหรือไม่ ว่ากำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่อันตราย" หลี่เหิงยิ้มบาง แต่เป็รอยยิ้ม ที่ทำให้บรรยากาศเย็นะเื
"เส้นทางอันตราย?" เซี่ยเหมยเมี่ยนเลิกคิ้วเล็กน้อย " ข้าก็แค่ทำหน้าที่ของข้าเท่านั้น"
"หน้าที่ของท่าน? หรือว่าท่านกำลังคิดว่าตนเองมีความสำคัญพอ จะอยู่ข้างกายอ๋องได้" น้ำเสียงของหลี่เหิงแฝงไปด้วยการเย้ยหยัน "อย่าลืมว่า ท่านหญิงเป็เพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น"
เซี่ยเหมยเมี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น "ถ้าหากข้าเป็หมาก เช่นนั้นท่านก็เช่นกันมิใช่หรือ หรือนี่เป็เพียงข้ออ้างของท่าน เพื่อกำจัดข้า"
ดวงตาของหลี่เหิงหรี่ลงเล็กน้อย นางก้าวเข้าไปใกล้เซี่ยเหมยเมี่ยนอีกก้าวหนึ่ง "ข้าไม่จำเป็ต้องกำจัดท่าน เพราะท้ายที่สุดแล้ว ท่านจะเป็ผู้พาตัวเองไปสู่จุดจบ"
"นั่นเป็เื่ที่ข้าต้องเป็คนตัดสินเอง ไม่ใช่ท่าน" เซี่ยเหมยเมี่ยน กล่าวโดยไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย
ในขณะนั้นเอง ที่มุมหนึ่งของระเบียง อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นยืนเงียบ ๆ เขามองภาพตรงหน้า ดวงตาของเขาทอดมองไปยังเซี่ยเหมยเมี่ยน และหลี่เหิงโดยไม่กล่าวอะไร แต่ทุกคำพูด ทุกความตึงเครียดระหว่างสตรีทั้งสอง เขาได้ยินชัดเจน
'หมากอย่างนั้นหรือ' คำพูดของหลี่เหิงสะกิดใจเขา
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว... เขาควรจะทำเช่นไร กับความรู้สึกที่สับสนนี้กันแน่?
เซี่ยเหมยเมี่ยน เบื่อที่จะคุยกับผู้หญิงที่ไม่เป็มิตร จึงเดินออกมาจากท้องพระโรง พร้อมกับเหล่านางกำนัลที่ตามหลังอยู่ไม่ไกล แต่นางต้องหยุดชะงัก
“ท่านหญิงเซี่ย ท่านไม่คิดจะกล่าวคำอำลา กับข้าสักหน่อยหรือ?”
น้ำเสียงนั้นหวานล้ำ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน นางหันไปเผชิญหน้ากับ หลี่เหิง หญิงสาวที่เพิ่งปะทะคารมกันเมื่อสักครู่ ดวงตาของนางทอประกายเจิดจ้า เหมือนผู้ที่อยู่เหนือทุกสิ่ง
เซี่ยเหมยเมี่ยน ก้าวเข้ามาเผชิญหน้า ดวงตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความระแวดระวัง
“ข้าคิดว่าเราไม่มีสิ่งใดต้องกล่าวต่อกัน”
หลี่เหิง แย้มยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“หรือว่า... ท่านหญิงกลัวข้า จะพูดบางสิ่งที่ไม่ควรให้ผู้อื่นได้ยิน?”
คำพูดนั้นราวกับใบมีด ที่เฉือนลึกเข้าไปในจิตใจ เซี่ยเหมยเมี่ยนกำมือแน่น แต่นางยังคงควบคุมสีหน้าได้ดี
“หากท่านคิดจะข่มขู่ข้า ก็คงต้องผิดหวัง” นางเอ่ยเสียงเ็า “เพราะข้ามิใช่สตรี ที่จะหวั่นไหวต่อคำพูดลอย ๆ ของใคร”
หลี่เหิง หัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะ แขนเสื้อของตนเบา ๆ ดั่งสตรีสูงศักดิ์ที่กำลังชมเชยผ้าไหมงามๆ
“ข้าไม่ได้ข่มขู่ท่านหญิง เพียงแต่ข้าเป็ห่วง” นางพูดเสียงเบา “เป็ห่วงว่าท่านอาจจะลืมไปว่า ผู้ใดกันแน่ ที่เป็คนที่อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น ไว้วางใจมาตลอด”
เซี่ยเหมยเมี่ยน รู้สึกถึงความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง หลี่เหิงกำลังท้าทายอำนาจของตระกูลเซี่ย และที่สำคัญนางกำลังบอกเป็นัยๆว่า ตัวเองมีอำนาจเหนือกว่านาง ในเื่ของ "อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น"
แต่ก่อนที่เซี่ยเหมยเมี่ยนจะทันตอบโต้ เสียงฝีเท้าแ่เบาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“พูดถึงข้าอยู่รึ?”
เสียงนั้นราบเรียบ แต่หนักแน่น พอจะทำให้หลี่เหิงชะงักไปชั่วขณะ
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น ปรากฏตัวออกมาจากเงามืด ดวงตาคมกริบจ้องมองทั้งสองนางสลับกัน
หลี่เหิง รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็แววตาอ่อนโยน นางโค้งคำนับอย่างงดงาม
“ท่านอ๋อง” นางเอ่ยเสียงหวาน “ข้าเพียงแค่พูดคุยกับท่านหญิงเซี่ย เื่ที่น่าสนใจ”
“เื่ที่น่าสนใจ?” อ๋องหยางทวนคำ พลางปรายตามองไปยังเซี่ยเหมยเมี่ยน ที่ยังคงยืนสงบนิ่ง
เซี่ยเหมยเมี่ยน สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะตอบด้วยเสียงหนักแน่น
“เพียงแค่ความเห็นไม่ตรงกันในบางเื่เพคะ”
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นไม่ตอบ แต่แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง
“หากเป็เช่นนั้น ก็ขอให้ท่านทั้งสอง จบความเห็นต่างของตนเสีย” น้ำเสียงของเขา ฟังดูไม่เอื้ออาทรกับใครเป็พิเศษ “เพราะข้า ไม่้าให้ใครก่อความวุ่นวายในวัง”
เซี่ยเหมยเมี่ยนจ้องมองอ๋องหยางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค้อมศีรษะลง
“เพคะ”
หลี่เหิง แย้มรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะกล่าวเบาๆ “ข้าก็เพียงแต่หวังให้เป็เช่นนั้น”
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นเดินจากไป เซี่ยเหมยเมี่ยน รู้สึกถึงบางสิ่งในสายตาของเขา…ไม่ใช่เพียงความเคร่งขรึม แต่เหมือนเขา กำลังปกป้องนางจากบางอย่าง ที่นางเองก็ยังไม่อาจเข้าใจ
1K
