ระบบบรรพบุรุษหลังโลกาวินาศ 12 ไล่ตาม
ร่างแสงสีทองพุ่งมาถึงบริเวณหน้าห้องพักฟื้น
บริเวณโดยรอบไม่ได้มีอะไรหักพังเสียหาย เสียงน่าจะดังมาจากด้านในห้องพักฟื้น
ร่างแสงกำลังตัดสินใจจะบุกเข้าไปด้านใน ทว่ากลับมีร่างหนึ่งพังประตูออกมาก่อน
ชายชุดดำอีกแล้ว! ท่าทางจะเป็พวกเดียวกันกับอีกคนที่ลอบเข้ามาในตระกูลเมื่อครู่
ทั้งชายชุดดำที่พังประตูออกมา รวมถึงจินในร่างแสงสีทองต่างก็ไม่คาดคิดว่าจะเจออีกฝ่ายด้วยกันทั้งคู่
เพียงแต่ว่าจินนั้นเตรียมพร้อมโจมตีอยู่ก่อนแล้ว บวกกับเวลาในการใช้งานยันต์ผู้พิทักษ์ที่เหลือไม่มาก เขาจำเป็ต้องชิงลงมือก่อน
ชายชุดดำผงะไปเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าจะโผล่ออกมาเจอคนดักรออยู่แบบนี้ และที่น่าใกว่านั้น คนที่รออยู่กลับเป็ร่างคลุมเครือสีทองจึงทำอะไรไม่ถูกไปชั่วเสี้ยววินาที
แต่เสี้ยววินาทีก็เพียงพอแล้วสำหรับร่างิญญาอย่างจินที่จะโจมตีเข้าที่คอหอยของชายชุดดำ
“ฉึก!”
การโจมตีครั้งนี้รุนแรงอย่างยิ่ง และดูเหมือนชายชุดดำจะมีอาการาเ็อยู่ก่อนแล้วจึงไม่อาจต่อต้านสันมือที่สับเข้ามาได้เลย
ส่วนศีรษะของชายชุดดำลอยคว้างกลับเข้าไปในห้องพักฟื้น
สำหรับร่างกายส่วนล่างหลังจากยืนแข็งทื่ออยู่ได้ครู่หนึ่ง ก็ค่อยๆ ทรุดลงไปกับพื้น
ขณะที่จินกำลังจะเข้าไปสำรวจด้านใน ตัวเขาก็ตรวจจับได้ถึงการเคลื่อนไหววูบหนึ่ง ร่างเงาสีดำอีกหนึ่งร่างกำลังเคลื่อนที่หลบหนีจากเรือนย่อยฝั่งตะวันตก ดูเหมือนมัน้าจะหนีออกไปจากตระกูลนี้โดยเร็วที่สุด
ร่างแสงสีทองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจติดตามร่างเงาสีดำนั้นไปทันที
ผู้ไม่หวังดีจะต้องไม่สามารถหลบหนีออกจากตระกูลพีไรซ์ไปได้!
ร่างแสงสีทองพุ่งตามร่างเงาสีดำไป ตอนแรกก็เหมือนว่าความเร็วของร่างสีทองจะมากกว่าร่างเงาสีดำมาก คงจะติดตามไปทันในเวลาไม่นาน
แต่เมื่อเวลาผ่านไปความเร็วของร่างเงาสีดำดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะเร็วพอๆ กับร่างสีทอง
ทำให้ระยะห่างของทั้งคู่รักษาระยะเอาไว้ได้ประมาณหนึ่ง แต่คงไม่อาจถึงตัวอีกฝ่ายได้ภายในเร็วๆ นี้แน่
'จะต้องเป็วิชาลับที่ใช้ในการเพิ่มความเร็วเป็แน่ ไม่มีทางที่อเวกระดับสี่จะมีความเร็วขนาดนี้ได้!'
วิชาลับมักจะเป็วิชาก้นหีบที่คนส่วนใหญ่เก็บเอาไว้ใช้ยามหน้าสิ่วหน้าขวาน เพราะส่วนใหญ่แล้วจะสร้างผลกระทบร้ายแรงต่อร่างกายหลังจากใช้วิชาออกไป
แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยมอบพลังงานบางอย่างที่ผู้คนไม่สามารถมีได้ใน่เวลาปกติ
สิ่งนี้ทำให้ร่างสีทองร้อนใจเป็อย่างมาก เขาเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา ตรวจสอบเวลาในการใช้ยันต์ผู้พิทักษ์ และพบว่า...มันเหลือเวลาอีกเพียงสามวินาทีเท่านั้นก่อนที่พลังของยันต์จะหมดลง
'สามวินาที......สามวินาทีไม่มีทางตามทันแน่ เราต้องทำอะไรสักอย่าง' ในขณะที่คิดอยู่ภายในใจ ร่างแสงสีทองก็ยังคงวิ่งไล่ตามร่างสีดำไปไม่หยุด
สุดท้ายจึงรวมพลังทั้งหมดที่มีไว้ที่ฝ่ามือ ควบรวมเป็พลังที่ปลดปล่อยออกไปภายนอกร่างกาย
พลังงานคล้ายสายฟ้าเส้นเล็กๆ รวมตัวเป็กระจุกเท่าปลายนิ้ว พุ่งฝ่าอากาศเข้าไปหาร่างในชุดสีดำเบื้องหน้า
“อัก!”
โจมตีเข้ากลางหลังเต็มๆ!
เพียงแต่พลังที่ส่งออกจากร่างกายกลุ่มนี้ไม่รุนแรงพอจะสังหารร่างสีดำเบื้องหน้าได้ ไม่แม้แต่จะทำให้าเ็สาหัส
ร่างสีดำยังคงพุ่งต่อไปด้านหน้าโดยเสียจังหวะไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ส่วนร่างสีทองหยุดยืนอยู่กับที่ ไม่ได้เคลื่อนที่ต่อไป เวลาของเขาได้หมดลงแล้ว และเขาก็ได้ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ไปแล้ว
จริงๆ แล้ว การโจมตีเมื่อครู่ เป้าหมายไม่ใช่เพื่อสังหาร
แต่เป็การแฝงเศษเสี้ยวจิติญญาไปกับการโจมตี ให้เกาะติดไปที่าแของเป้าหมายเป็การชั่วคราว ความตั้งใจก็เพื่อสร้างรอยประทับ
แสงสีทองรอบตัวค่อยๆ จางหายไป กลับคือสู่ร่างิญญาโปร่งใสที่ไม่มีใครมองเห็นเหมือนปกติ
จินไม่ได้ตามร่างในชุดสีดำนั้นอีกต่อไป แต่ลอยกลับไปยังเรือนย่อยฝั่งตะวันตกแทน
ตอนนี้สมาชิกในตระกูลหลายคนยืนออกันอยู่หน้าประตูห้องที่ถูกพัง ดูเหมือนว่าเสียงเมื่อครู่จะดึงดูดความสนใจคนในตระกูลที่อยู่รอบๆ ทุกคนจึงรีบเร่งมาถึงที่เกิดเหตุ
มาธาร์พร้อมกับสมาชิกคนอื่นอีกสองคนเข้าไปดูอาการของมาดิออสภายในห้องพักฟื้น ส่วนที่เหลือก็รอกันอยู่ด้านนอก
จินเดินตามเข้าไปภายในโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
มาธาร์และสมาชิกตระกูลอีกสองคนช่วยกันพยุงร่างของมาดิออสกลับขึ้นไปที่เตียง มาธาร์สำรวจร่างกาย ไม่พบอาการาเ็ภายนอก คาดว่าคงเป็อาการาเ็ภายในเสียมากกว่า
ตอนนี้เป็อีกครั้งที่ผู้าุโสี่หรือมาดิออสนอนสลบไม่ได้สติ
จินสันนิษฐานว่าน่าจะเกิดการต่อสู้ขึ้นภายในห้อง เพียงแต่มาดิออสฟื้นตัวได้พอสมควรแล้วจึงโจมตีเข้าใส่ชายชุดดำโดยที่ไม่ให้จังหวะอีกฝ่ายโต้ตอบ
ร่างของอีกฝ่ายกระแทกเข้าไปที่ผนังด้านหลังอย่างแรง สังเกตได้จากร่องรอยซากกำแพงที่หลงเหลืออยู่
นั่นเป็เหตุผลว่าทำไมมันจึงหลบหนี น่าเสียดายที่มันออกมาประจันหน้ากับจินในขณะที่เป็ร่างแสงสีทองพอดี ชีวิตมันจึงต้องจบลงตรงหน้าประตูเช่นนี้
เมื่อคนในตระกูลเข้ามาจัดการเื่ราวทุกอย่าง ร่างิญญาโปร่งใสก็เคลื่อนตัวกลับไปยังศาลบรรพชน เพราะเื่ทุกอย่างได้จบลงแล้ว
[ปฏิบัติภารกิจเร่งด่วนเป็ผลสำเร็จ กำลังประมวลผลความสำเร็จ......]
[ได้รับ : ยันต์ค่าประสบการณ์x5, ยันต์นักเดินทางผู้ร่วงโรยx1, หีบสุ่มรางวัลx1]
จินมองหน้าต่างระบบที่ลอยขึ้นมา เห็นสิ่งของที่ตนได้รับพลางคิดในใจว่า
'เหมือนของที่ได้จะน้อยกว่าภารกิจก่อนหน้านี้เยอะเลยแฮะ เป็ภารกิจระดับต่ำกว่าอย่างนั้นหรือ? หรือเราทำภารกิจได้ไม่ดี?'
จินไม่แน่ใจว่าเป็เหตุผลอะไรกันแน่ หรือสิ่งของที่ได้รับมาใหม่มันมีมูลค่าสูง?
“ยันต์ค่าประสบการณ์แค่ห้าใบ?” เขาหยิบยันต์ทั้งห้าใบออกจากระบบ ยันต์ค่าประสบการณ์จำนวนเท่านี้ไม่พอจะเลื่อนระดับไปเป็อเวกระดับที่เจ็ดด้วยซ้ำ แต่จินก็ยังเลือกใช้มันเพิ่มพลังให้กับตนเอง
ส่วน[ยันต์นักเดินทางผู้ร่วงโรย]ที่ได้มาใหม่ ดูจากข้อมูลก็เป็สิ่งที่คล้ายคลึงกับกายเทียม สามารถใช้งานได้เป็เวลาหนึ่งชั่วโมงเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่ยันต์นักเดินทางผู้ร่วงโรยจะทำให้ผู้ใช้ที่เป็ิญญาได้รับอิสระจากพันธนาการทั้งปวง มีิญญาที่แข็งแกร่งเทียบเท่าการใช้ยันต์ผู้พิทักษ์ (ซึ่งขึ้นอยู่กับพลังของผู้ใช้เองด้วย)
เมื่อเห็นของที่ได้มาใหม่ จินก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที
ตอนแรกเขาคิดว่าตนเองจะต้องใช้กายเทียมเพื่อจัดการเื่ราวส่วนที่เหลือเสียแล้ว ตอนนี้กลับได้ยันต์นักเดินทางผู้ร่วงโรยแผ่นนี้มาเพิ่ม หลายๆ สิ่งน่าจะสะดวกมากขึ้น
หลังจากนั้นจินก็มองไปที่ของรางวัลอย่างสุดท้ายที่ได้รับ เป็หีบเหล็กโล้นๆ ใบหนึ่ง รูปทรงดูธรรมดาอย่างยิ่ง
“หีบสุ่มรางวัลอย่างนั้นหรอ? ทำไมระบบถึงต้องให้ของที่มีหน้าที่ซ้ำซ้อนเช่นนี้มากัน? มอบของมาตรงๆ เลยไม่ได้หรือ ทำไมต้องสุ่มอีกทีด้วย”
ร่างิญญาโปร่งใสเกาหัวไม่เข้าใจ แต่สุดท้ายก็เลือกเปิดหีบอยู่ดี
ขณะที่แง้มเปิดฝาหีบขึ้น แสงสว่างสีขาวก็พุ่งออกมาจากหีบ เป็เอฟเฟ็คของหีบที่ดูตระการตาไม่น้อยทีเดียวสำหรับหีบหน้าตาธรรมดาเช่นนี้
เมื่อก้มหน้าดูของที่อยู่ด้านใน เขาก็พบขวานด้ามสั้นอันหนึ่งวางนิ่งอยู่ก้นหีบ
ด้ามขวานทำจากไม้อะไรสักอย่างที่จินไม่รู้จัก เป็ลายไม้สีน้ำตาลสลับส้ม ส่วนตัวขวานเป็เหมือนอัญมณีสีแดงเพลิง มันดูหรูหราเกินกว่าขวานปกติที่มักจะนำมาใช้งาน
จินค่อยๆ หยิบมันออกมาจากก้นหีบ
[ท่านได้รับขวานเพลิงสุริยัน]
เสียงของระบบทำให้เขารู้ว่าได้รับสิ่งของแบบไหนมา รวมถึงพลังอันร้อนแรงก็ไหลทะลักเข้ามาภายในร่างิญญาของเขาหลังจากัั
เป็พลังเปลวเพลิงที่ร้อนแรงยิ่งนัก รวมถึงตัวอาวุธก็เป็ของชั้นดีทั้งหมด ช่วยเสริมพลังให้กับผู้ใช้ได้มากโข หากตัวเขาในอดีตมีสิ่งนี้ ก็คงไม่ต้องตายอย่างน่าอนาถภายในดันเจี้ยนแบบนั้นเป็แน่
จินควงขวานด้ามสั้นไปมาพร้อมกับยิ้มหัวเราะด้วยความยินดี ภายในใจก็คิดจะมอบให้ลูกหลานสักคนที่เหมาะสมในภายหลัง
เมื่อสำรวจสิ่งของเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับไปที่ศาลบรรพชน รอคอยให้่รัตติกาลมาถึง
2K
