ตอนที่ 13 ช่วยชีวิต
ดรีมยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ริมฝีปากของเธอยังคงเปียกชื้น และมีดวงตาแดงก่ำจากการทำ 'การรักษา' ที่แปลกประหลาด
ลุงชาญ ยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าดรีม เขาปล่อยให้แท่งเอ็นของเขาสงบลงหลังจากความสุขสม
จากนั้นลุงชาญก็ค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับใบหน้าของดรีมอย่างอ่อนโยน นิ้วหัวแม่มือของเขาเช็ดคราบน้ำกามที่เปรอะอยู่ข้างริมฝีปากของเธอออกอย่างแ่เบา
“เก่งมากจ้ะหนูดรีม...หนูเก่งที่สุดเลย”
ลุงชาญกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักใคร่และการชื่นชมอย่างล้นเหลือ
“ลุงรู้สึกเหมือนมีชีวิตใหม่เลย...ขอบใจหนูมาก ๆ ที่ช่วยลุงไว้”
ดรีมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่นิ้วมือของเขา ความรู้สึกใและคลื่นไส้ก่อนหน้านี้เริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้ช่วยเหลือผู้มีพระคุณ
ลุงชาญค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ ดรีม เขากอดเธอเบา ๆ ในขณะที่เธอยังคงอยู่ในชุดคอสเพลย์กระต่าย
“ลุงจะไม่มีวันลืมความช่วยเหลือของหนูเลย”
ลุงชาญกระซิบที่ข้างหูของเธอ
“แต่หมอบอกว่าการรักษาแบบนี้จะต้องทำต่อเนื่อง...ถ้าลุงหยุดทำอาการอาจจะกลับมาทรุดหนักได้”
ดรีมรีบผละออกและมองเขาด้วยความกังวล
“จริงเหรอคะ? แล้วต้องทำบ่อยแค่ไหนคะคุณลุง?”
ลุงชาญยิ้มออกมาเบา ๆ
“อาจจะสัปดาห์ละครั้ง...หรือสองครั้ง...แล้วแต่อาการ”
ลุงชาญพูดต่อน้ำเสียงที่ดูน่าสงสาร
“แต่หนูไม่ต้องห่วงนะ...ลุงจะพยายามไม่รบกวนหนูมากเกินไป”
“ไม่เป็ไรค่ะคุณลุง ถ้ามันจะช่วยให้คุณลุงมีชีวิตอยู่ได้ หนูจะทำทุกวันเลยก็ได้ค่ะ”
ดรีมตอบอย่างเด็ดเดี่ยว
ลุงชาญคว้ามือเล็ก ๆ ของดรีมมาจูบเบา ๆ
“หนูคือนางฟ้าตัวน้อยของลุงจริง ๆ ลุงจะให้รางวัลหนูตอบแทน”
“ลุงจะให้เงินหนูไปซื้อชุดคอสเพลย์สวย ๆ ทุกชุดที่หนูอยากได้ หนูอยากได้อะไรบอกลุงได้เลยนะ...แต่เื่นี้...ต้องเก็บเป็ความลับระหว่างเราสองคนนะ เข้าใจไหม?”
ดรีมพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
“ค่ะคุณลุง หนูจะไม่บอกใคร…เื่นี้จะเป็ความลับของเราสองคน”
ลุงชาญยิ้มอย่างสุขใจ