แผ่นดินนี้ข้าจอง (这是我的土地)

เพราะอีกเหตุผลหนึงคือเเคว้นถังขาดเเคลนบุคลากร เป็๲อย่างมากพราะจากเหตุเมื่อ 300 ปีก่อนทำให้ประชาชนในเเคว้นถังลดลงถึง 7 ใน 10 ส่วนเลยที่เดียว ชูยงเดินต่อไปเรื่อยๆจนถึงบ้าน ตระกูลชูของเขาจะมีบ้านของเขาเองกับร้านขายผลไม้ซึ่งเป็๲กิจการของครอบครัวที่ตั้งอยู่ห่างบ้านไม่ใกล้ซึ่งบ้านของชูยงก็จัดเป็๲เป็๲ของชนชั้นกลางทั่วไปไม่ใหญ่มากนัก ซึ่งผลไม้ส่วนใหญ่ที่ตระกูลของเขานำมาขายก็มาจากการเพาะพันธุ์จากการตะวันตก เมื่อ 1000 ปีก่อนตระกูลชูของเขาบรรพบุรุษเคยเป็๲รับซื้อพันธุ์ผลไม้มาเพาะปลูกเองที่เเคว้นถัง เเต่เมื่อ 1000 ปี ก่อนเทพเซียนได้ทำการปิดไม่ให้ค้าขายกับชาติตะวันตกอีกเลยทำให้ตระกูลเขาไม่มีผลไม้ใหม่ๆมาเพิ่มอีกเลยเเละผลไม้บางส่วนก็ได้ตายลงจนปัจจุบันผ่านมา 1000 ปีเลยเหลืออยู่ไม่กี่อย่างเเต่ก็เยอะอยู่ดี ส่วนเหตุผลที่ทำไมเทพเซียนถึงทำอย่างงั้นก็ไม่มีใครทราบอีกเช่นเคย คนส่วนใหญ่ในเเคว้นถัง ณ ปัจจุบันจะใช้การเเลกเปลี่ยนเป็๲สิ่งของมากกว่าที่จะเป็๲เงินจริงๆเสียอีก พอเขาเข้ามาในบ้านก็สังเกตได้ว่าไม่มีใครอยู่เขาจึงเดินไปเขาไปยังห้องของเขา พี่ของเขาชูเกียวได้เดินทางไปฝากตัวไปเป็๲ศิษย์ของสำนักซมซานสำนักอันดับ 2 ของเเคว้นถังไปเมื่อปีก่อน ชูยี่น้องสาวเขาก็คงไปเล่นกับเพื่อนเเถวตลาด ส่วนพ่อของเขาชูหลี่เองนั้นเเน่ว่าต้องเผ้าร้านขายผลไม้ เมื่อไปในห้องชูยงก็ได้ยกกล่องขนาดไม่ใหญ่มากนักขึ้นมาจากข้างหัวเตียงมาวางไว้บนเตียงแล้วก็เปิดออก ในงั้นคือสมุดบันทึก อย่างหนา 3 เล่ม พอเห็นสิ่งนั้นเเล้วชูยงถึงได้พึมพำกับตนเองว่า

“อีกไม่นานหรอกจะทำมันให้สำเร็จเอง อาจิน”