เช้าวันรุ่งขึ้นเจนจิรารีบแต่งชุดนักศึกษาอย่างอารมณ์ดีเป็พิเศษโดยมีป้ามุกยืนอยู่ข้างๆ “วันนี้คุณหนูจะลงไปทานอาหารเช้าก่อนไปเรียนไหมคะ?”
“ไม่ดีกว่าป้ามุกกะว่าวันนี้จะไปกินข้าวเช้ากับพลอย, ส้มที่โรงอาหารใหญ่เลยดีกว่า หนูไม่ได้ไปเรียน2 วันแล้ว หนูว่ารีบไปดีกว่า เผื่อๆ ไว้ก่อน...ตอนนี้หนูคิดถึงมหาวิทยาลัยมากค่ะป้ามุก”
“ค่ะๆๆ”
“พลอยกับส้มบอกว่าให้ไปเจอก่อนคลาสเช้าสัก1 ชั่วโมง จะนั่งคุยงานพรีเซนต์ก่อนด้วยค่ะ หนูไม่ได้เข้าคลาสมา 2 วัน”
“คุณหนูเพิ่งฟื้นจากป่วยอย่าเพิ่งเร่งรีบมากนะคะ ดูแลตัวเองด้วยค่ะ”
“ค่ะๆๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะป้ามุกวันนี้หนูอยู่กัน 3 คนเหมือนปกติแหละค่ะ”
พลอยกับส้มนั่งรอเจนที่ม้านั่งหินอ่อนของแก๊งค์3 สาวตัวเดิมตามปกติ ไม่นานนักเห็นเจนวิ่งมาแต่ไกล “กูแวะซื้อเบเกอรี่มาฝากมึง2 คนด้วย”
“ตอนที่มึงป่วยอาจารย์สั่งงานกลุ่มกูขออาจารย์ให้มึงมาอยู่กลุ่มเดียวกับกู เดี๋ยวตอนพรีเซนต์กูพูดเองมึงไม่ต้องทำอะไร”
“อืมๆ”
“ส้มเดี๋ยววันนี้เสร็จคลาสเช้าแล้ว พี่คุยกับพลอยไว้ว่าไปหาอะไรกินกันวันนี้อยากกินอาหารเกาหลี พวกเรา 3 คนไม่ได้กินนานละ วันนี้พี่เลี้ยงเหมือนเดิม”
คำชวนของเจนทำให้พลอยกับส้มตบมือตอบรับด้วยความดีใจทันที“เย้ๆๆๆๆ”
นุ่นกับพนักงานส่วนหนึ่งกำลังนั่งเช็คระบบคอมพิวเตอร์ในห้องประชุมชั้น32 อาคาร A อย่างเร่งรีบ “วันนี้ระบบห้ามล่มเด็ดขาดเช็คระบบสำรองไว้ด้วย”
“พี่นุ่น!พี่บุญเสริมบอกว่าหลังจากได้ข้อมูลจากที่ประชุมมาแล้ว บอกให้ชัดด้วยว่าข้อมูลไหนเปิดเผยได้ ข้อมูลไหนเปิดเผยไม่ได้ ตอนนี้ฝ่ายประชาสัมพันธ์พร้อมแล้ว”
“โอเคๆๆตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกประมาณชั่วโมงกว่าๆ เช็คทุกอย่างให้พร้อม ใครติดปัญหาอะไรเข้าสาย 1 ทันที พี่เช็คตลอดเวลา ย้ำว่าวันนี้ห้ามพลาดเด็ดขาดทุกระบบต้องพร้อมก่อนเริ่มประชุมครึ่งชั่วโมง พี่จะรันระบบด้วยตัวเอง”
“พี่นุ่นคะวันนี้จะเป็ยังงัยบ้างเนีย? หนูหวั่นใจจริงๆ...แรงด้วยกันทั้ง 2ฝ่าย ไม่มีใครยอมใครด้วย”
“พี่เครียดมาั้แ่คุณวรวิทย์โทรมาบอกว่าขอนัดประชุมเช้าด่วนแล้วล่ะ นัดแบบนี้ไม่เคยมีดีสักครั้ง...วันนี้อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดพวกเราจะไปทำอะไรได้”
ลุงหมูเดินตรวจตราสภาพรถเหมือนกับทุกวันตามปกติหน้าจอแสดงแถบสีเขียว มีตัวเลข 100% ทุกระบบ “รถพร้อมแล้ว”
ป้ามุกกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากประตูใหญ่ตรงเข้ามาที่ลุงหมูด้วยท่าทีร้อนรนอย่างมากสีหน้าไม่สู้ดีของป้ามุกทำให้ลุงหมูต้องรีบเอ่ยถามทันที
“มีอะไรเหรอแม่?!!?มีอะไรผิดปกติเหรอแม่??!!?”
“เมื่อกี้เรียกนายท่านมาลงมาทานข้าว...แต่ไม่มีเสียงตอบรับอะไรกลับมา...แม่ก็เลยลองเดินไปเรียกหน้าห้องก็เงียบ”
คำตอบของป้ามุกทำให้ลุงหมูใมากรีบวิ่งตรงไปที่ห้องนอนวรวิทย์ทันที
“วันนี้ตามที่ตกลงเราจะพรีเซนต์งานตามลำดับที่จับฉลากกันไว้ั้แ่คลาสครั้งก่อน”อาจารย์ประจำวิชาบอกกติกาให้กับนักศึกษาทุกคน “เริ่มต้นที่กลุ่มพลอยเป็กลุ่มแรกอาจารย์ทราบว่าเจนจิราเพิ่งหายจากอาการป่วย ดังนั้นให้พลอยพรีเซนต์คนเดียวก็ได้อาจารย์ยกเว้นเป็กรณีพิเศษ ส่วนกลุ่มอื่นๆ ออกมาพรีเซนต์ 2 คนตามปกติ”
ลุงหมูพยายามกดรหัสเข้าห้องนอนของวรวิทย์ปรากฎว่าทำไม่ได้ระบบไม่ยินยอมให้เปิดประตูทั้งๆ ที่กดรหัสถูกต้อง “ลายนิ้วมือผิดเข้าไม่ได้!!! เกิดอะไรขึ้นกับนายท่าน!!!!!!!!!!”
“ทำยังงัยดีอ่ะพ่อ...แม่ใจไม่ดีแล้วนะปกติเรียกนายท่าน นายท่านต้องตอบกลับมาบ้าง!!!!!!!!!!”
“ยังมีวิธีเปิดห้องอีก1 วิธี นายท่านเคยบอกไว้!!!”
ลุงหมูรีบวิ่งสุดชีวิตกลับมาที่บริเวณหน้าบ้านตรงเข้าไปเปิดประตูรถ กระชากฝาปิดช่องเก็บของฝั่งคนขับออกมา รุนแรงถึงขนาดกรอบหลุดออกมาจากแถบคอนโซลรถทั้งหมด เืไหลอาบมือ มีการ์ดสีเทาใบหนึ่งวางอยู่ด้านใน
เขารีบหยิบการ์ดใบนี้สอดไปที่ช่องรับการ์ดบริเวณห้องโถงใหญ่ด้านล่างกดป้อนรหัสลับจนสัญญาณขึ้นไฟเขียว เขากดสั่งการทันที “เปิดห้องนอนคุณวรวิทย์ตอนนี้ทันที”
“รับทราบ...ปลดล็อครหัสความปลอดภัย”
“ปลดล็อคระบบรักษาความปลอดภัย”
“เร็วๆหน่อยสิ!!!! เร็วๆๆๆ”ลุงหมูร้อนใจอย่างมาก “เร็วๆๆๆ”
“เปิดระบบจำลองขอใช้สิทธิ์เ้าของบ้าน”
“ตรวจสอบและยืนยัน...สแกนม่านตา...ยืนยันลุงหมู100%”
“Authorized Access….100%”
การ์ดใบนี้สามารถสั่งให้ระบบคอมพิวเตอร์ตอบรับคำสั่งยินยอมเปิดห้องนอนวรวิทย์ผ่านทางลุงหมูในฐานะเ้าของบ้านชั่วคราวเขารีบวิ่งตรงขึ้นไปห้องนอนวรวิทย์ทันที ได้ยินเสียงกรีดร้องของป้ามุกดังมาแต่ไกลทำให้เขารีบเร่งฝีเท้าจนถึงจุดหมาย
ป้ามุกกำลังประคองวรวิทย์อยู่ในอ้อมกอดทั้งน้ำตาในขณะที่วรวิทย์ไม่รู้สึกตัวแล้ว “นายท่านๆๆๆ นายท่านอย่าเป็อะไรนะคะนายท่าน นายท่านคะ!!!!! นายท่าน!!! นายท่านๆๆๆๆๆ”คำอ้อนวอนปนน้ำตาของป้ามุกดังลั่นและต่อเนื่อง “นายท่านคะป้ามุก ลุงหมูอยู่นี่แล้วนะคะ นายท่านๆๆๆ”
ภาพตรงหน้าลุงหมูเห็นวรวิทย์ลุ้มฟุบบริเวณด้านข้างโต๊ะทำงานที่อยู่ในห้องนอนสภาพแน่นิ่ง เขารีบวิ่งออกมานอกห้องใช้มือต่อยไปที่ปุ่มกดสีแดงที่ติดตั้งอยู่กำแพงด้านหนึ่งจนมือแตกซ้ำเืไหลออกมาเลอะกำแพง“เหตุด่วนๆๆ ครับ ขอรถพยาบาลด่วนครับๆๆ”ลุงหมูะโเสียงดังลั่นไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติ “มาตอนนี้ๆๆขอรถพยาบาลด้วยครับ!!!!! คุณวรวิทย์หมดสติครับ!!!!!”
“พ่อๆๆปั๊มหัวใจๆๆ ปั้มหัวใจนายท่าน!!!!!!!!!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงป้ามุกดีลุงหมีรีบขึ้นไปนั่งคร่อมร่างวรวิทย์ ตรวจลมหายใจ “ไม่หายใจ....นายท่านไม่หายใจแล้ว!!”
“อะไรนะพ่อ!!!...พ่อพูดว่าอะไรนะ!!!!!!!”
“ลุงหมูรีบทำCPR (ปั๊มหัวใจ) วรวิทย์ทันทีทำไปร้องไห้ไป...นายท่านต้องกลับมานะ นายท่าน!!!...นายท่านจะตายแบบนี้ไม่ได้!!นายท่านต้องกลับมา...ต้องกลับมานะนายท่าน!!นายท่านจะตายแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!!!”
เวลาไม่นานนักเสียงหวอรถพยาบาลดังมาแต่ไกลลุงหมูยังคงปั๊มหัวใจวรวิทย์อย่างต่อเนื่อง “แม่!!!ลงไปพาเ้าหน้าที่มาห้องนี้ด่วน!!!”
มุกรีบปาดน้ำตาวิ่งไม่คิดชีวิตลงไปพาหมอและเ้าหน้าที่ตรงมาที่ห้องนอนอาการของวรวิทย์ยังคงแน่นิ่ง เ้าหน้าที่เห็นอาการไม่สู้ดีเท่าใดนัก หยิบเครื่องช๊อตไฟฟ้าออกมาทันที
“คนไข้หมดสติแบบนี้ั้แ่เห็นตอนแรกเลยใช่ไหมครับ?”
“ค่ะๆๆคุณหมอ...ช่วยนายท่านด้วยนะคะคุณหมอ”ป้ามุกปล่อยโฮออกมาฟังแทบไม่ได้ศัพท์ “ป้าขอร้องๆๆช่วยนายท่านด้วยนะคะ” ป้ามุกควบคุมสติตัวเองไม่ได้แล้ว ยกมือไหว้หมอไหว้เ้าหน้าที่จนมือสั่นไปหมด
“ใจเย็นๆนะครับคุณป้า”
“1...2...เอา!!!”
“1...2...เอา!!!”
“เด้งขึ้นมานิดหน่อยครับ!!!”
“1..2...เอา!!!”
“1..2...เอา!!!”
อาจารย์สมบูรณ์เปิดประตูเข้ามาในคลาสอย่างเร่งรีบทำให้นักศึกษาร่วมถึงอาจารย์ประจำคลาสแตกตื่น“มีอะไรเหรอครับอาจารย์สมบูรณ์”
“เจนจิรา!!!เธอมากับอาจารย์ด่วนเลย พลอยมาด้วยก็ได้...ตอนนี้ส้มอยู่ที่รถอาจารย์แล้ว”อาจารย์สมบูรณ์ะโเสียงดังลั่นห้องเรียน
ท่าทีของอาจารย์สมบูรณ์ทำให้เจนจิรากับพลอยใมาก“มีอะไรเหรอคะอาจารย์!!???! เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”
“ตอนนี้คุณพ่อของเธออยู่ICU ไม่ได้สติ!!ข่าวเต็มไปหมดเลย ป้ามุกโทรมาหาอาจารย์เมื่อกี้นี้ เธอเช็คหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น!!!!”
คำตอบของอาจารย์สมบูรณ์ทำให้เจนจิราขาดสติร้องไห้ออกมาทันที“อาจารย์ว่ายังงัยนะคะ...ข่าวอะไรคะ? พ่อหนูอยู่ICU ได้ยังงัยคะ?พ่อ...พ่อๆๆๆๆๆ”
เจนรีบโทรหาป้ามุกกับลุงหมูทันทีปรากฎว่าสายติดแต่ไม่มีคนรับสายเพราะว่าทั้ง2 คนไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดตัวไปด้วย
“ไอ้เจน!!มึงโทรหาคุณอาวินัยๆๆ ด่วนเลย”
เจนรีบกดโทรหาวินัยมือไม้สั่นไปหมด“คุณอาวินัยคะ ตอนนี้คุณอาอยู่กับพ่อไหมคะ?”
“ไม่ได้อยู่ครับผมกำลังรอนายท่านประชุมที่ห้องรับรองครับ...เกิดอะไรขึ้นเหรอครับคุณเจน?”
“มีข่าวออกมาว่าพ่อหนูอยู่ ICU ค่ะตอนแรกหนูคิดว่าคุณพ่อน่าจะอยู่กับคุณอาวินัยค่ะ”
คำตอบของเจนทำให้วินัยต้องรีบถามกลับทันที“อะไรนะครับ ตอนนี้นายท่านอยู่ ICU เหรอครับ?!!!??”
“เดี๋ยวหนูขอวางสายก่อนนะคะ”
“ครับๆๆๆ”
พลอยรีบจูงมือเจนออกมาจากที่นั่งทันที“เจน!! มึงกับกูไปรถอาจารย์สมบูรณ์ก่อน”
ป้ามุกกับลุงหมูนั่งรออยู่หน้าห้องICU เพิ่งรู้ว่าตัวเองลืมหยิบโทรศัพท์ออกมาทั้ง 2 คนเขารีบเดินตรงเข้าไปที่เคาท์เตอร์พยาบาลที่อยู่ไม่ห่างมากนัก “คุณพยาบาลครับผมขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหมครับ? พอดีผมลืมเอามา”
“ได้ค่ะเชิญค่ะ”
ลุงหมูรีบโทรหาเจนจิราทันทีเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดให้ฟังหลังจากที่เจนได้รับทราบความจริงจากปากลุงหมูทำให้เธอร้องไห้เสียใจจนควบคุมสติตัวเองไม่ได้
“พ่อๆๆๆๆๆ....พ่อต้องไม่เป็อะไร!!!!!พ่อๆๆๆๆๆ”
“เจนใจเย็นๆคุณพ่อต้องไม่เป็อะไร มึงต้องเชื่อกูสิ!...ตอนนี้ถึงมือคุณหมอแล้วไม่ต้องห่วง คุณหมอต้องช่วยคุณพ่อได้อย่างแน่นอน” พลอยโอบกอดเจนด้วยความห่วงใย
ส้มได้ยินคำพูดของพลอยทำให้เธอรู้สึกะเืใจมากปล่อยโฮออกมาต้องโผเข้ากอดเจนอีกคน“หนูเชื่อพี่พลอยค่ะว่า คุณพ่อต้องไม่เป็อะไร”
“เธอ 2คนอยู่เป็เพื่อนเจนจิราที่โรงพยาบาลก่อน เดี๋ยวอาจารย์จัดการเื่ที่มหาลัยเอง”
เจน, ป้ามุก, ลุงหมู, พลอย, ส้ม, อาจารย์สมบูรณ์และวินัยยืนอยู่หน้าห้อง ICU แต่ละคนต่างเป็กังวลใจอย่างยิ่ง เจนยังคงนั่งร้องไห้ตลอดเวลาเธอทำใจไม่ได้ที่เห็นพ่อต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ โดยมีป้ามุกกอดนั่งปลอบใจไม่ห่าง
ไม่นานนักหมอเ้าของไข้เดินออกมาจากห้องICU ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก
“หมอค่ะอาการพ่อหนูเป็งัยบ้าง?”
“อาการของคุณวรวิทย์เกิดจากเส้นเืในสมองแตกเฉียบพลันครับ....”
“แล้วตอนนี้พ่อหนูเป็ยังงัยบ้างคะ?”
หมอมีท่าทีหนักใจอย่างมาก“ผมอนุญาตคุณเจนคนเดียวครับขอเชิญเข้ามาในห้อง ICUครับ”
คุณหมอพาเจนเดินเข้ามาในห้องICU เธอเห็นพ่อตัวเองนอนพันศีรษะมีสายเครื่องช่วยหายใจและสายน้ำเกลือเต็มไปหมด นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ เจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ร้องไห้อย่างหนัก รับไม่ได้กับสิ่งที่ตัวเองเห็น
“หมอต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ...คุณวรวิทย์เสียั้แ่เมื่อคืนแล้วครับ”
“พ่อ!!!!!!!!”
คำพูดของหมอทำให้เจนจิราร้องไห้ดังลั่นจนสุดชีวิตของเธอ ส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นจนทำให้คนข้างนอกใเสียงที่เกิดขึ้นทันที
“เสียงไอ้เจนนิน่า!!เกิดอะไรขึ้น!!!!”
พลอยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นวิ่งเปิดประตูห้องICU เข้าไปเห็นเจนนั่งทรุดลงที่พื้นร้องไห้อย่างหนักเธอเงยหน้าขึ้นมามองทางคุณหมอทันทีเห็นคุณหมอส่ายหน้าไป-มาพร้อมกับหันไปทางเตียงวรวิทย์ทำให้เธอต้องก้มหน้าร้องไห้เสียใจไม่แพ้กัน
ป้ามุก,ลุงหมู, ส้ม, อาจารย์สมบูรณ์และวินัยเข้ามาเห็นพลอยกำลังกอดเจนร้องไห้ไม่แพ้กันทุกคนทราบแล้วว่า...วรวิทย์จากทุกคนไปแล้ว
ลุงหมูต้องรีบเข้าไปประคองป้ามุกไม่ต่างอะไรกับอาจารย์สมบูรณ์ต้องใช้มือข้างหนึ่งต้องประคองส้ม อีกข้างหนึ่งต้องประคองวินัย
“คุณวินัย...ผมอยู่เป็เพื่อนคุณเองครับ”
ข่าวการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของวรวิทย์เผยแพร่ออกไปทั่วโลกอย่างรวดเร็วสำนักข่าวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็ไทยหรือเทศต่างรายงานข่าวเจาะลึกกันทุกสำนักเกิดแฮชแท็ก #RIPวรวิทย์มีผู้คนให้ความสนใจทั่วโลกกว่า 62 ล้านคนเศษในชั่วเวลาเพียง 20 นาที
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของบริษัทซีคอร์ปได้ออกหนังสือประกาศข่าวร้ายอย่างเป็ทางการเช่นกัน“จากข่าวการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของคุณวรวิทย์ประธานเ้าหน้าที่บริหารบริษัทซีคอร์ปที่เผยแพร่อยู่ ณ เวลานี้ทางบริษัทขอยืนยันว่าเป็ความจริงในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของคุณวรวิทย์ขอกราบขอบพระคุณเป็อย่างสูงถึงความห่วงใยต่างๆจากทุกช่องทางที่มีต่อคุณพ่อวรวิทย์ ทางครอบครัวได้ตัดสินใจแล้วว่าจะประกอบพิธีเป็การส่วนตัว ขอขอบคุณทุกท่านเป็อย่างสูงมา ณโอกาสนี้ค่ะ...เจนจิรา”
ลุงหมูทำหน้าที่เป็ธุระติดต่อเคลื่อนย้ายร่างของวรวิทย์ไปที่วัดประจำตระกูลเคียงข้างวิไลพรเจนจิรายังคงตกอยู่ในอาการโศกเศร้าอย่างหนักจนพลอยและส้มต้องประกบตัวตลอดเวลา
“ทางวัดขอเวลาจัดเตรียมสถานที่ประมาณ2 ชั่วโมง...ส่วนทางโรงพยาบาลบอกว่าจะนำร่างออกมาได้เวลาประมาณบ่าย 2โมงครึ่ง...คิดว่าร่างคุณพ่อจะไปถึงที่วัดประมาณ 4-5 โมงเย็น”พลอยนั่งประกบเจนจิราไม่ห่าง ในขณะที่ส้มยังทำใจไม่ได้ก้มหน้าร้องไห้ตลอดเวลา
“ตอนนี้มีระยะเวลารอคอยประมาณ5 ชั่วโมง ่นี่แกพักผ่อนก่อน...”
เจนจิราสะอึกสะอื้นพูดติดขัดตลอดเวลา“ขอ..ขอ...ขอกลับ...ขอกลับไปห้องพ่อ...ตอนนี้...ตอน...ตอ...ก่อนได้ไหม?”
“โอเคๆๆถ้าแกอยากไปห้องพ่อตอนนี้...ถ้างั้นเดี๋ยวพลอยขับรถเอง...ส้มนั่งเป็เพื่อนพี่เจนด้านหลังนะ”
“ค่ะพี่พลอย...”
128
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)
