เด็กหญิงผิงผิงเดินไปหยิบเอาขนมทั้งหมดที่ตัวเองมีเดินมายื่นให้กับเด็กชายหลิวหยาง
“ขนมนี้อร่อยนะ หยางหยางลองกินดูสิ” เด็กหญิงผิงผิงคลี่ยิ้มหวาน เฟยอวี่เห็นแบบนั้นก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้
เด็กชายหลิวหยางนั่งอยู่บนตักของเฟยอวี่ไม่ยอมลุกไปไหน เห็นแบบนี้แล้วเธอก็ยิ่งเป็ห่วงความรู้สึกของหลิวหยาง เธออยากจะให้หยวนเหวินรีบฟ้องศาลได้เร็ว ๆ จะได้เลี้ยงดูลูกชายได้อย่างเต็มที่
เฟยอวี่พยายามที่จะไม่สนเสียงทะเลาะของหยวนเหวินและภรรยาอยู่ข้างนอก เธอเลือกที่จะเล่นกับหลิวหยางและผิงผิงแทน ไม่ว่ายังไงเื่นี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับเธออยู่แล้ว เธอกับหยวนเหวินไม่ได้เป็อะไรกัน ไม่จำเป็ที่จะต้องกลัวอะไรทั้งนั้น
หลี่เยี่ยนที่กำลังปั่นจักรยานมุ่งหน้ามาที่บ้านของเฟยอวี่ เห็นหยวนเหวินเพื่อนสนิทของตัวเองกำลังยืนทะเลาะกับอ้ายเหรินภรรยาเก่าอยู่ สายตารีบมองหาเฟยอวี่และเด็ก ๆ ทันที เห็นมีเพียงหยวนเหวินและอ้ายเหรินอยู่ตรงนั้นเขาก็รู้สึกอุ่นใจ รีบป่นจักรยานเข้าไปจอดอยู่หน้าบ้านของเฟยอวี่
“หยวนเหวิน อ้ายเหรินเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมายืนทะเลาะกันอยู่ที่หน้าบ้านของเฟยอวี่แบนี้”
“หลี่เยี่ยน นายมาก็ดีแล้ว นายดูเพื่อนของนายสิ อยากจะมาอยู่กับนังเมียใหม่นักให้ลูกมาโกหกฉัน ถ้าวันนี้ฉันไม่ตามมาถึงที่นี่ก็คงจะไม่รู้!!!”
“อ้ายเหริน เงียบปาก ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ ฉันกับเฟยอวี่เราไม่ได้เป็อะไรกัน”
หยวนเหวินเริ่มจะหมดความอดทนกับอ้ายเหรินแล้ว พยายามอธิบายเท่าไหร่หล่อนก็ไม่ยอมฟัง หลี่เยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ว่าอ้ายเหรินไปฟังใครพูดถึงได้เข้าใจผิดว่าเฟยอวี่คือภรรยาคนใหม่ของหยวนเหวิน
“อ้ายเหรินคุณเข้าใจผิดแล้วครับ หยวนเหวินไม่ได้คิดอะไรกับเฟยอวี่จริง ๆ นะ ผมยืนยันได้ว่าพวกเขาสองคนไม่มีอะไรเกินเลยจริง ๆ สิ่งที่คุณได้ยินมาไม่ใช่ความจริงนะครับอ้ายเหริน”
หลี่เยี่ยนพยายามอธิบายอบ่างใจเย็นให้อ้ายเหรินได้เข้าใจ แต่หล่อนก็ไม่สนใจ ไม่ว่าใครจะอธิบายให้ฟังก็ตาม เพราะหล่อนเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นไม่เชื่อในสิ่งที่คนอื่นพูด
“ถ้าไม่มีอะไรกันจริง ๆ ทำไมหยวนเหวินจะต้องพาหลิว หยางมาอยู่ที่นี่ทุกครั้งที่ไปรับล่ะ ถ้าคุณไม่คิดอะไรกับนังนั่นจริง ๆ คุณจะพาลูกมาที่นี่ทำไมหยวนเหวิน?!”
“อ้ายเหริน! ผมชักจะหมดความอดทนกับคุณแล้วนะ! ก็เพราะคุณเป็แบบนี้ไงผมถึงไปต่อกับคุณไม่ได้! คุณเคยย้อนมองดูตัวเองไหมว่าคุณทำอะไรกับผมไว้บ้าง?! ที่ผมยื่นเื่ขอดูแลลูกเพราะคุณไม่เคยสนใจลูกเลย! คุณสนใจแต่ตัวเอง! ลูกทำอะไรให้ไม่พอใจคุณก็ตบตีต่อว่าลูก! แล้วดูอย่างวันนี้สิ! คุณเห็นบ้างไหมว่าลูกกลัวคุณมากแค่ไหน! ลูกทำอะไรผิดทำไมคุณถึงตบตีลูกแบบนั้น! คุณเป็แม่ภาษาอะไรกันแน่! แล้วคุณฟังผมให้ดีนะ! ผมกับเฟยอวี่เราไม่ได้เป็อะไรกันทั้งนั้น! ที่ผมพาลูกมาอยู่ที่นี่มากกว่าอยู่ที่บ้านเพราะเฟยอวี่เธอเป็คนดี! ลูกอยู่ด้วยแล้วมีความสุข! ผมอยากจะเห็นลูกยิ้ม! เห็นลูกมีความสุข! ไม่ใช่เอาแต่ทำหน้าทำตาเศร้าเสียใจทุกครั้งที่อยู่กับคุณ! คุณเข้าใจไหมอ้ายเหริน!”
เพลียะ!!! อ้ายเหรินโกรธหยวนเหวินมากแทบจะคุมสติตัวเองไม่อยู่ ถ้าเขาไม่บ้างานจนทิ้งหล่อนให้เหงาตายคนเดียวที่บ้าน หล่อนก็คงไม่ขอหย่าเขาแบบนี้ ลูกใครใครก็รัก หล่อนจะยอมให้ลูกของหล่อนเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าม๊าได้อย่างไรกัน
“ไม่ว่ายังไงฉันไม่มีทางยอมให้หลิวหยางเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าม๊าแน่ ฉันจะทำทุกวิถีทางชนะคดีนี้ให้ได้!!!”
กล่าวจบ อ้ายเหรินก็เดินฟึดฟัดออกจากบ้านของเฟยอวี่ไป หยวนเหวินถอนหายใจแรงส่ายหน้าไปมา ตอนนี้เขาเป็ห่วงความรู้สึกของเฟยอวี่ที่สุด
“หยวนเหวินนายจะเอายังไงต่อ แล้วตอนนี้เฟยอวี่กับเด็ก ๆ ล่ะ”
“เธออยู่ในบ้านน่ะ” หลี่เยี่ยนตบไหล่เพื่อนเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในบ้าน ผลักประตูเข้าไปก็เห็นเฟยอวี่กำลังนั่งเล่นกับเด็ก ๆ อย่างสนุกสนานอยู่
“ลุงหลี่เยี่ยนมาแล้วเหรอคะ มานั่งเล่นทำอาหารด้วยกันสิคะ สนุกมาก ๆ เลยนะคะ”
เด็กหญิงผิงผิงวิ่งไปจูงมือหลี่เยี่ยนไปนั่งลงข้าง ๆ เฟยอวี่ เธอส่งยิ้มหวานให้กับหลี่เยี่ยนก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า
“ไปส่งของที่ต่างเมืองกลับมาแล้วเหรอคะ เหนื่อยมากไหมคะ แล้ว ...”
“อ้ายเหรินทำอะไรคุณไหมเฟยอวี่ ผมเป็ห่วงคุณมากเลยนะ”
แม้ว่าเขาจะเดินทางมาเหนื่อยแค่ไหนเขาก็ไม่สนใจ สิ่งที่เขาสนใจที่สุดตอนนี้ก็คือเฟยอวี่ หลี่เยี่ยนกลัวว่าอ้ายเหรินจะทำร้ายเธอจนได้รับาเ็
“ฉันไม่เป็ไรค่ะ คุณไม่ต้องเป็กังวลไปนะคะ” หลี่เยี่ยน พยักหน้าเบา ๆ แต่แววตายังคงฉายชัดความเป็ห่วงเป็กังวลอยู่ในนั้น
หยวนเหวินยืนครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่สักพัก ก่อนจะเดินเข้ามาข้างในแล้วนั่งลงข้าง ๆ เด็กชายหลิวหยางลูบศีรษะไปมา
“หยางหยางลูก วันนี้ลูกต้องกลับไปหาย่าแล้วนะครับ เดี๋ยวเสร็จงานที่คอกหมู ป๊าจะพากลับนะครับ”
“น้าเฟยอวี่ฮะ ไปส่งหยางหยางด้วยได้ไหมฮะ หยางหยาง กลัวจะไม่ได้มาเล่นกับน้าเฟยอวี่ที่นี่อีกแล้วฮะ”
เฟยอวี่ถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอมองหน้าหยวนเหวินและหลี่เยี่ยนอย่างลำบากใจ หลี่เยี่ยนผุดยิ้มแล้วกุมมือเล็กของเธอเบา ๆ ก่อนจะบอกกับเธอว่า
“เดี๋ยวผมจะไปด้วยครับ ไม่ต้องกลัวนะ” ได้ยินหลี่เยี่ยนพูดแบบนั้นเฟยอวี่ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาหน่อย
หยวนเหวินที่เหลือบมองเห็นหลี่เยี่ยนกุมมือของเฟยอวี่ ภายในใจของเขาก็รู้สึกเศร้าใจมาก ความรู้สึกลึก ๆ ภายในใจที่เขาไม่อาจบอกออกมาให้พวกเขารู้ได้ ‘ความรู้สึกพิเศษที่มีต่อเฟยอวี่’
“งั้นเย็นนี้ไปทานข้าวที่บ้านผมนะครับ”
“ดีเลยฮะ คุณย่าต้องชอบน้าเฟยอวี่แน่ ๆ เลยฮะ” เด็กชายตัวน้อยโผล่เข้ากอดร่างบางแน่น พอเกิดเื่วันนี้แล้วเธอยิ่งรู้สึกสงสารเด็กชายหลิวหยางมากกว่าเดิม
“งั้นน้าจะแต่งตัวให้หยางหยางหล่อ ๆ เลยดีไหม คุณย่าจะได้ดีใจเมื่อเห็นหยางหยางไงคะ”
“หยางหยางชอบทุกชุดที่น้าเฟยอวี่ซื้อให้เลยฮะ หยางหยางสัญญาว่าจะเก็บไว้อย่างดีเลย”
“นี่คือตุ๊กตาตัวโปรดของผิงผิง ผิงผิงมอบมันให้หยางหยางนะ ถ้าหยางหยางเศร้าหรือเสียใจให้หยางหยางมองดูตุ๊กตาตัวนี้นะ แล้วหยางหยางจะไม่รู้สึกโดดเดี่ยวหรือเศร้าใจคนอีกต่อไป”
464
