.... โรงเตี๊ยมแห่งนึง. ไม่ห่างจากค่ายทหารมากนัก. . เฟยหลงและหวังกุน กำลังกินไปคุยไปอยู่. หัวข้อสนทนาหลักๆก็เกี่ยวกับเพลงทวนทั้งนั้น ไม่นาน เฟยหลงก็ขอตัวกลับมายังที่พักของตน
.... ่เวลาที่เหลือ เฟยหลงก็ ทบทวนวิชาในตำราทุกแขนง จนเวลาครบกำหนดสิบห้าวัน.
" พวกเ้าทุกคน สิบห้าวันผ่านมานี้ พวกเ้าคงแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อยสินะ. " เฟยหลงเอ่ยขึ้น
" ขอรับท่านนายกอง. " ทุกคนร้องออกมาพร้อมๆกัน
" ดี... ท่าเช่นนั้น อีกสิบห้าวันที่เหลือ ให้พวกเ้า จับคู่และต่อสู้กันเอง เพื่อจะได้เคยชิ้นกับการใช้อาวุทธ. ส่วนเ้า. มู่ปิง กับหมีดำ ตามข้ามา. " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ท่านนายกองมีอะไรหรือครับ ". หมีดำเอ่ยออกไป
" เอานี้ เพลงอาวุทธที่ข้าฝึกฝนมา. เ้าทั้งสองเอาไปฝึกตามนี้ ข้าคิดว่า ก่อนที่เราจะบุกเทือกเขาอี้ซาน วรยุทธของพวกเ้าคงจะดีขึ้นไปมากที่เดียว. " เฟยหลงเอ่ยออกไปพร้อมกับนำตำราที่เขาเขียนเองให้แก่ มู่ปิงและหมีดำ. ( จริงๆเนื้อหาในตำราทั้งสองเล่ม เฟยหลงคัดลอกมาบ้างส่วนจากตำราโบราณที่เขามี เขารู้ดีว่า สองคนนี้มีความสามารถพอที่จะช่วยเหลือเขาในอนาคตได้ )
.... ทั้งสอง เมื่อได้ตำราอาวุทธที่ เฟยหลงมอบให้ ต่างก็ดีใจเป็อย่างมาก. เนื่องด้วยว่า พวกเขาต่างก็ได้เห็นแล้วว่าฝีมือของ เฟยหลงนั้นเป็ของจริง. " ขอบคุณท่านนายกองขอรับ พวกข้าสองคนจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง. " ทั้งสองกล่าวออกมา
" อืม. ข้าเองก็หวังเช่นนั้น. เอาละพวกเ้าไปฝึกฝนกันให้ดีเถอะ ข้าไปหล่ะ " เฟยหลงเอ่ยออกไป พร้อมๆกับเดินไปยัง จวนของท่านแม่ทัพ....
" คารวะท่านแม่ทัพ." เฟยเอ่ยขึ้น
" อ้าว.... มาแล้วหรอเฟยหลง ข้าได้ยินว่าเ้าฝึกทหารได้ดีทีเดียว มานี่มา มาดูแผนที่ของเขาอี้ซาน. " จางชิงเอ่ยออกไป
.... เฟยหลงมองดูแผนที่อยู่ครู่นึง. ก่อนจะพูดขึ้น " ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพ คิดเห็นเป็เช่นใดบ้าง.
" ข้าว่า ด้วยทหารรักษาเมืองที่มี บวกกับทหารใหม่ที่รับมา ก็น่าจะเพียงพอที่จะบุกเขาอี้ซานได้สบายๆ. " จางชิงเอ่ยออกไป
" แบบนั้นไม่ดีแน่. ด้วยกำลังของเราทั้งหมด หากบุกขึ้นเขาไปตรงๆ แม้จะชนะแต่ก็คงสูญเสียเกินครึ่งเป็แน่. " เฟยหลงตอบออกไป
" เ้าหมายความว่ายังไง. " จางชิงถามออกไป
" ท่านแม่ทัพ. เขาอี้ซานมีทางขึ้นเขาแค่ทางเดียว แต่กับมียอดเขาถึงสองยอด. หากท่านนำทหารบุกขึ้นไปตรงๆ ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่า ค่ายโจรอยู่บนเขาลูกไหน. อีกอย่างสองข้างทางระหว่างเขายังสูงชันเหมาะแก่การซุ่มโจมตียิ่งนัก. ข้าเกรงว่าหากบุกเขาไปจะร้ายมากกว่าดี ขอท่านแม่ทัพไตร่ตรองด้วย." เฟยหลงเอ่ยออกไป
" หือ... ที่เ้าพูดมาล้วนมีเหตุผล แล้วแบบนี้พวกเราจะทำเช่นไรดี... " จางชิงถามออกไป
" ท่านแม่ทัพ ค่ายโจรแม้จะเป็ต่อ แต่ก็ใช้ว่าเราจะตีไม่แตก. ข้ากับทหารร้อยคนขออาสา. ปีนเขาขึ้นไปทางด้านหลังเพื่อหาค่ายหลักของพวกมัน หากเจอแล้วจะทำการโจมตี. หลังจากประทะกัน พวกโจรที่เฝ้าอยู่ทางหุบเขาก็จะรีบกลับมาช่วยค่ายหลักทันที. ท่านแค่เพียงทำทหารทั้งหมดบุกทะลวงเข้าไป ข้าเชื่อว่าไม่เกินครึ่งวันเราก็สามารถยึดค่ายโจรได้โดยง่าย. " เฟยหลงเอ่ยออกไป
.... จางชิง ได้ฟังแผนการของ เฟยหลง ก็รู้สึกชื่นชมไม่น้อย ก่อนที่เขาจะพูดขึ้น " เยี่ยม อายุเ้าแค่นี้กับมีความรู้เื่พิชัยยุทธนับว่าหาได้ยากยิ่ง องค์ชายรองช่างตาแหลมจริงๆ."
" ท่านแม่ทัพ ชมข้ามากไปแล้ว ข้าเพียงแค่ชอบอ่านตำรามาั้แ่เด็กๆ. อีกทั้งได้อาจาย์ผู้เฒ่าสั่งสอน." เฟยหลงเอ่ยออกไป. ( เขายังคงแต่งเื่อีกตามเคย )
" เอาล่ะๆ. เ้ากลับไปก่อนเถอะ อีกสองอาทิตย์ พวกเราจะบุกเขาอี้ซานกัน. " จางชิงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านแม่ทัพ ข้าน้อยขอลา." เฟยหลงพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไป
.... หลังจาก เฟยหลงกลับมา เค้าก็กลับไปยังห้องของตัวเองทันที. เค้าใช้เวลาที่เหลือในการศึกษาตำราให้แตกฉานมากขึ้นบ้างครั้งก็ชี้แนะวรยุทธให้แก่ มู่ปิงและหมีดำ....
.... ภายในหุบเขาอี้ซาน ณ ค่ายหลักของกลุ่มโจร
" นายท่าน นายท่าน. สายที่ไปสืบข่าวจากเมืองหลิวกลับมาแล้วขอรับ " ลูกสมุนคนนึงเอ่ยขึ้น
" อืม.... ทางการมีข่าวอะไรบ้าง ไหนบอกข้ามาสิ. " เสียงที่ดูเข้มขรึมตอบออกไป. ใช้แล้ว เค้าคือหัวหน้าโจรป่า ผู้มีนามว่า อู๋ทง นั้นเอง.
" รายงานนายท่าน. ข้าเข้าไปสือข่าวในเมือง ได้รู้มาว่า อีกสิบห้าวันทางการจะส่งทหารมาปราบพวกเราขอรับ." ลูกสมุนเอ่ยออกไป
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ให้พวกมันมาเลย ข้าอยากจะรู้นักว่าครั้งนี้พวกมันะมาตายกันอีกเท่าไหร่. " อู๋ทงเอ่ยออกไป
" นายท่าน ท่านอย่าได้ประมาทข้าได้ยินมาว่า ครั้งนี้ทางการจะส่งทหารมาถึงห้าพันคนเลยนะครับ. "
" หึ.... ห้าพันแล้วยังไง ต่อให้เป็หมื่นพวกมันก็อย่าหวังว่าจะขึ้นเขามาได้." อู๋ทงเอ่ยออกไป
" เอาล่ะ. สั่งการลงไป. ให้หัวหน้าหน่วยทั้งสี่ มาพบข้าเตรียมรับมือพวกทหารที่กำลังจะมา. " อู๋ทงเอ่ยขึ้น
" ขอรับนายท่าน." ลูกสมุนรับคำก่อนจะรีบออกไปทันที.....
.... กลับมายังค่ายทหาร. ภายในลานประชุมทหาร. หลังครบกำหนดหนึ่งเดือน
" ทหารทุกนาย. วันนี้ พวกเราจะออกไปปราบโจรกัน ข้าหวังว่าทุกคนจะกลับมาอย่างปลอดภัย. เอาละ เดินทางได้." จางชิงพูดขึ้น. ก่อนที่เค้าจะขี่ม้านำหน้าออกไป
" นี่ๆๆๆๆ. ทำไมวันนี้ข้าไม่เห็นพวกกองร้อยที่สิบเลยหละ. " นายกองคนนึงเอ่ยออกไป
"นั่นสิ ข้าไม่เห็นพวกเขาั้แ่เมื่อวานแล้ว. " นายกองอีกคนเอ่ยออกมา
" คงไม่ได้กลัวพวกโจรกันทั้งกองหรอกหน่ะ. " นายกองคนเดิมเอ่ยขึ้น
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า นั้นหน่ะสิ. เห็นว่านายกอายุแค่สิบหกเองนิ. เด็กขนาดนั้นไม่กลัวสินับว่าแปลก. ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า. " เหล่าทหารต่างหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
.... ด้านเฟยหลง. ที่ได้รับคำสังจาก จางชิงให้แอบเดินทางมาั้แ่เมื่อคืน. ในที่สุดพวกเค้าก็มาถึงยังด้านหลังของหุบเขาอี้ซาน
" ท่านนายกอง พวกเราจะปีนขึ้นไปจริงๆหรือ. " ทหารคนนึงพูดขึ้น
" อืม ใช่แล้ว. จะแพ้หรือชนะก็อยู่ที่พวกเรานี่หล่ะ. มู่ปิง หมีดำ. เ้าสองคนนำทหารปีนขึ้นไปทางนั้น ส่วนข้าจะนำทหารอีกกลุ่มปีนขึ้นไปทางนี้. จำไว้ หากขึ้นไปแล้วไม่พบค่ายใหญ่ให้มาสมทบกับข้าทันที แต่ว่าหากพวกเ้าพบค่ายใหญ่. ให้ทำการวางเพลิงและสังหารพวกมันทันที. เดี๋ยวข้าจะรีบไปเสริม. " เฟยหลงพูดออกไป
" ขอรับท่านนายกอง. " ทั้งสองรับคำก่อนจะเริ่มปีน
" เดี๋ยวก่อน. " เฟยหลงเอ่ยขึ้น
" ขอรับท่านนายกอง.มีอะไรหรือครับ "
" มู่ปิง หมีดำ. และพวกเ้าทุกคน ระวังตัวด้วย " เฟยหลงกล่าวออกไป
" ขอรับท่านนายกอง." ทุกคนเอ่ยออกมาพร้อมกัน.
" ท่านเองก็ระวังตัวด้วย " มู่ปิงเอ่ยออกไป
" อืม. เอาล่ะไปได้แล้ว." เฟยหลงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันไปทางทหารที่อยู่ด้านหลัง " พวกเ้าทุกคนตามข้ามา ชัยชนะต้องเป็ของเรา.
" สู้ สู้ สู้. ๆๆ " ทหารทุกคนร้องออกมาพร้อมๆกัน. .........
2K
