“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันมีโปรแกรมท่องเที่ยวสำหรับเช้าวันพรุ่งนี้มาทูลเสนอองค์หญิงเพคะ”
บุญพูดอย่างอารมณ์ดีกับองค์หญิง
เ้าหญิงเทย่าเข้าใจความหมายที่บุญพูด จึงยิ้มและถามเธอ
“น่าสนใจนี่ คงจะเกี่ยวกับคดีเมื่อ 22 ปีก่อน ใช่หรือเปล่าคะ? ลองว่ามาสิคะว่าเธอไปนัดใครไว้ให้เราบ้าง”
บุญจึงเริ่มบอกกำหนดการคร่าวๆ ให้ทุกคนฟัง
“เพคะ พรุ่งนี้หม่อมฉันจะนำรถตู้ของบริษัทไปรับคุณการุณ คุณชัทชาทและคุณสิโรทเวลาแปดโมงเช้า แล้วไปรับองค์หญิงและองครักษ์ทั้งสองเวลาแปดโมงครึ่ง จากนั้นจึงไปที่สถานีตำรวจเวลาเก้าโมงตรงซึ่งเป็เวลาที่หม่อมฉันได้นัดหมายกับทางตำรวจเอาไว้แล้ว แต่หม่อมฉันสามารถพาองค์หญิงไปถามเื่คดีนี้ได้เพียงพระองค์เดียวเพคะ คนอื่นต้องรออยู่ที่รถ เราอยู่ในสถานีตำรวจคงไม่เป็ไรนะเพคะ”
องค์หญิงพยักหน้าเห็นชอบด้วย เธอจึงกล่าวต่อ
“จากนั้นเพื่อนของหม่อมฉันจะนำเราไปพบกับนายตำรวจท่านหนึ่งซึ่งเขาได้นัดท่านไว้ให้เวลา 11 โมง ที่บ้านท่านเพคะ ท่านเป็ผู้ที่ทำคดีนี้ในสมัยที่ยังเป็สารวัตรอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ท่านได้เกษียณอายุราชการแล้วเพคะ เพื่อความปลอดภัยหม่อมฉันเห็นว่าควรจะมีองครักษ์ติดตามองค์หญิงด้วย จึงขอเพิ่มคนที่จะเข้าพบท่าน และเขาก็ให้เพิ่มคนได้อีกหนึ่งคน ส่วนโปรแกรม่บ่ายคงจะต้องขึ้นอยู่กับว่าเราได้อะไรมาบ้างจากการสอบถามตำรวจเพคะ”
เมื่อบุญบอกกำหนดการเสร็จ เ้าหญิงเทย่าก็ยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วจึงกล่าว
“เราเห็นด้วยค่ะว่าคดีนี้เป็กุญแจสำคัญที่จะช่วยเราไขปริศนาว่าใครคือเทพธิดาแห่งโชค หลังสอบถามตำรวจเราคงจะได้รู้อะไรมากขึ้น พรุ่งนี้ตอน่บ่ายหรืออาจจะเป็่เย็นเราขอหารือกับพวกท่านที่นี่อีกจะได้หรือเปล่าคะ?”
“หม่อมฉันและลูกบุญรู้สึกเป็เกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับความไว้วางพระทัยจากเ้าหญิงเพคะ”
อารียากล่าวกับองค์หญิงด้วยความรู้สึกปลาบปลื้ม
“คืนนี้เราจะพาคนของเราทั้งห้าไปทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน เธอทั้งสองไปด้วยกันกับเราสิคะ”
องค์หญิงกล่าวชวนบุญและอารียา
บุญทราบว่าอารียาไม่ค่อยชอบไปสังสรรค์กับคนอื่นจึงได้หันไปสบตาแม่ของเธอด้วยสายตาอ้อนวอน
อารียาเห็นสายตาของลูกสาวจึงหันไปถามองค์หญิง
“เ้าหญิงทรงรู้จักร้านอาหารอร่อยๆ ในเชียงใหม่บ้างหรือเปล่าเพคะ?”
“เรายังไม่รู้จักสักร้านเลยค่ะ”
เ้าหญิงเทย่าตอบเธอตรงๆ
“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันและลูกบุญจะพาเ้าหญิงและผู้ติดตามทั้งห้าท่านไปแนะนำร้านอาหารให้เองเพคะ”
อารียากล่าวกับแขกทั้งหกคน ทำให้บุญยิ้มดีอกดีใจ เพราะั้แ่เด็กแล้วที่แม่ของเธอสั่งให้เธอต้องกลับบ้านก่อนค่ำ และไม่เคยยอมให้เธอออกไปไหนในเวลาค่ำคืนเลยสักครั้ง เว้นแต่จะมีแม่ของเธอไปด้วย
หลังจากที่เลิกประชุมกันแล้ว บุญและอารียาจึงตกลงเลือกร้านอาหารกัน และเรียกรถแท็กซี่มาสองคัน โดยอารียานั่งแท็กซี่คันแรก ไปพร้อมองครักษ์ทั้งสองกับเ้าหญิงที่กลับมาสวมแว่นตาเพื่อไม่ให้ใครจำเธอได้ ส่วนบุญนั่งแท็กซี่คันที่สอง ไปพร้อมกับชายหนุ่มจอมโชคร้ายทั้งสาม เพื่อคอยระวังไม่ให้พวกเขาสร้างปัญหาให้กับคนขับรถแท็กซี่ แต่นั่นกลับทำให้พวกเขาสงสัยเธอยิ่งขึ้นไปอีก
ในคืนนั้น หลังจากที่บุญและอารียาได้กลับถึงบ้านและแยกกันเข้านอน บุญก็เริ่มกังวลกับข้อเท็จจริงหลายอย่างที่เธอค้นพบตลอดสองวันที่ผ่านมาเกี่ยวกับผู้หญิงที่เ้าหญิงเทย่าตามหา โดยเฉพาะเื่อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่มีเด็กหายสาบสูญซึ่งองค์หญิงไม่ได้บอกเธอและอารียา แต่เพื่อนของเธอที่เป็ตำรวจได้เล่าเื่อุบัติเหตุจากแฟ้มรายงานของคดีนี้ให้เธอฟัง และบุญเชื่อว่าองค์หญิงคงทราบเื่นี้แล้ว แต่ไม่ได้บอกเธอกับแม่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ซึ่งบุญสามารถจะคาดเดาเหตุผลขององค์หญิงได้
เธอนอนครุ่นคิดจนหลับ...แล้วเธอก็เริ่มฝัน...และในความฝัน เธอก็ได้เห็น...เทพธิดาแห่งโชค