My Sweetie หนูจ๋าเป็นเมียป๋าเหอะ(3P/SM/25+)

ตอนที่48 ชีวิตใหม่

           ท้องฟ้าสีฟ้า น้ำทะเลสีมรกต เกลียวคลื่นสีขาวม้วนตัวกันตีเข้าหาฝั่ง และสายลมทะเลที่โชยพัดเข้ามาปะทะร่างกายทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกตัวเบาสมองปลอดโปร่งโล่งสบายแบบนี้ คงนานทีเดียวสำหรับฉัน ญ่าหลิน… คุณหนูแห่งตระกูลจ่งซิ่น ที่ต้องแบกภาระมากมายเอาไว้บนบ่าเล็กๆ นี้เพียงลำพังมาหลายปี

           คุณลุงแทฮันบอกว่าพี่แจสเปอร์กับพี่มินนี่เดินทางไปฮ่องกงเพื่อเป็นธุระสะสางเรื่องน่าปวดหัวของฉันที่นั้น หลังจากได้คุยโทรศัพท์กับพวกเขาสองคนเมื่อวานทำให้ฉันหูตาสว่างหลายเรื่องเลยทีเดียว ทั้งเรื่องที่คุณอาเฉิงคือผู้บ่งการเรื่องเลวร้ายทั้งหมด ซึ่งเรื่องของคุณอาเฉิงฉันก็พอจะเดาได้อยู่ เพราะหากฉันเป็นอะไรไปหุ้นส่วนอย่างเขาย่อมต้องได้รับผลประโยชน์มากกว่าใคร

           ทว่าเรื่องที่เล่นเอาฉันแทบช็อกก็คือเรื่องที่หมอหวง คุณหมอที่ฉันไว้วางใจให้ดูแลอาการป่วยของคุณแม่มาตลอดหลายปี แอบฉีดยากล่อมประสาทให้ท่านเพราะโดนคุณอาเฉิงข่มขู่ว่าจะสังหารภรรยาและลูกสาวของเขา ทำให้ฉันรู้สึกผิดมหันต์ที่ไว้ใจคนผิดคิดว่าฉันดีกับใครเขาคนนั้นต้องดีตอบ หากก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นแบบนั้น

           ฉันไม่รู้ว่าเหยาจะเข้าข่ายข้อนี้ด้วยไหม?

           เหยาสารภาพว่าแอบรักฉันมานานหลายปี เขาคิดเองเออเองว่าความใกล้ชิดระหว่างหัวหน้ากับลูกน้องที่เป็นอยู่จะสามารถพัฒนาไปไกลได้มากว่าที่เป็นอยู่ เหยาถูกคุณอาเฉิงเกลี้ยงกล่อมให้เข้าเป็นพวก เสนอรางวัลชิ้นใหญ่ที่เขาต้องการมาโดยตลอด นั่นก็คือตัวฉัน ทว่าเหยามารู้ตัวว่าถูกหลอกใช้ก็ตอนที่คนร้ายพวกนั้นหมายเอาชีวิตของเขาด้วยเช่นกัน

           ความรัก ความหลง ทำให้คนฉลาดอย่างเหยากลายเป็นหมากในกระดานตัวหนึ่งให้อาเฉิงใช้ในเกมรวบกิจการของตระกูลจ่งซิ่น แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไม่ได้ง่ายเหมือนที่คุณอาเฉิงคิดเอาไว้ เหยาโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นสภาพภายในห้องพักวันนั้น แล้วเขาก็ทำเรื่องเลวร้ายลงไปอีกครั้ง

           พี่แจสปอร์บอกว่าปัญหาทางโน้นเขาจะจัดการให้เรียบร้อยก่อนจะเดินทางกลับมาประเทศไทย ซึ่งคงใช้เวลาอีกไม่กี่วัน และบอกอีกว่าคุณหมอคนใหม่ที่พี่เขาหามาดูแลคุณแม่บอกว่าคุณแม่อาจมีโอกาสกลับมาเป็นปรกติได้อีกครั้ง หากได้รับการดูแลรักษาอย่างต่อเนื่องและถูกวิธี ซึ่งนั่นเป็นข่าวดีมากๆ สำหรับฉันเลยทีเดียว

           พอปัญหาเก่าหมดไป ปัญหาใหม่ก็เข้ามาให้แก้ไขมันเป็นแบบนี้เหมือนวัฏจักรของชีวิต หากเรื่องร้ายๆ จบลงฉันคงต้องบินกลับไปฮ่องกง เรียนต่อแล้วก็ใช้ชีวิตเหมือนเด็กสาวปรกติทั่วไป

           “คุณหนูญ่าหลินครับ”

           เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ฉันหันกลับไปมอง เขาเป็นบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มผู้อารักษ์ขา

           “หือ มีอะไรหรือเปล่า”

           “หัวหน้าแทฮันให้ผมมาเรียนคุณหนูว่า ผู้ชายคนนั้นเขาฟื้นแล้วครับ”

           “ขอบใจนะ”

           ฉันใช้ปลายนิ้วปัดปอยผมที่ถูกสายลมทะเลพัดมาปรกหน้าปรกตาออกไปทัดไว้ที่ใบหู ฉีกยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้ชายคนนั้นที่บอดี้การ์ดมาบอก

           “ฟื้นได้ซะทีนะคะ… คุณเกรียน”