ทิศตกของทวีปิญญาดึกดำบรรพ์ ดินแดนพิภพ ของจักรวรรดิ อัคคี
วันนี้เป็วันที่สำคัญที่สุดของสำหรับผู้ฝึกฝนของเมืองไป๋หนาน วันนี้เป็วันปลุกจิติญญาแห่งการต่อสู้!
จิติญญาการต่อสู้แบ่งออกเป็หนึ่งถึงเก้า ระดับจากต่ำไปสูง!
จิติญญาการต่อสู้กำหนดขีดจำกัดการฝึกฝนของผู้ฝึกฝนในอนาคต และยังกำหนดระดับพร์ของผู้ฝึกฝนด้วย
หากไม่สามารถปลุกจิติญญาการต่อสู้ของตนเองได้สำเร็จก่อนอายุสิบหกปี คนผู้นั้นจะติดอยู่ในอาณาจักรปราณยุทธ์ไปตลอดชีวิต
ก่อนอายุสิบหกปี ยิ่งระดับการฝึกตนของอาณาจักรปราณยุทธ์สูงเท่าไร ระดับของจิติญญาที่ตื่นขึ้นก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น
การตื่นขึ้นของจิติญญาเป็ขั้นตอนที่ผู้ฝึกฝนทุกคนในทวีปิญญาดึกดำบรรพ์ต้องผ่าน นี่แสดงถึงความสำเร็จในอนาคตของผู้ฝึกยุทธ์!
ในวันสำคัญเช่นนี้ เมืองไป๋หนาน น่าจะมีชีวิตชีวามากและทุกคนควรปรบมือให้กับอัจฉริยะรุ่นเยาว์เช่นเดียวกับในปีที่แล้ว
แต่วันนี้กลับตรงกันข้าม!
ในเวทีของเมืองไป๋หนาน ชายหนุ่มรูปงามกำลังต่อสู้อย่างสิ้นหวังโดยถือหอกยาว ใบหน้าหล่อของชายหนุ่มตอนนี้ดูน่าเกลียด
ฝูงชนที่ชมอยู่รอบๆ เวทีถอนหายใจและส่ายหัว
ความเห็นอกเห็นใจ สงสาร ดูถูก เยาะเย้ย.
ชายหนุ่มคนนี้เป็นายน้อยคนโตของตระกูลโจวเมืองไป๋หนาน โจวเย่
มีสี่ตระกูลหลักในเมืองไป๋หนาน ตระกูลกู่เป็ผู้นำ และตระกูลโจวก็เป็หนึ่งในนั้น
“โจวเย่เ้ายอมแพ้ซะ เ้าไม่มีทางชนะ!” บนเวทีลานประลองผู้หญิงคนหนึ่งพูดด้วยทัศนคติเ็าซึ่งเธอรู้จักโจวเย่เป็อย่างดี
ในสายตาของหญิงสาว นอกจากจะเ็าแล้ว ยังมีความรังเกียจอีกด้วย
สายตาที่ไม่เต็มใจและโกรธแค้นของโจวเย่กวาดมองหญิงสาว ราวกับเสือ และะโด้วยความโกรธ "กู่หยิง! เ้าสัญญาว่าจะให้เวลาข้าสองปี แต่ตอนนี้ผ่านไปเพียงหนึ่งปีเท่านั้น ทำไมเ้าไม่รอข้าล่ะ? ทำไมเ้าถึงทำแบบนี้!"
“ให้ข้ารอเ้านะหรอ? ฮืม! เ้าไม่คู่ควร!” ใบหน้าสวยของหญิงสาวแสดงการเยาะเย้ย: "ใน่หนึ่งปีที่ผ่านมา ข้าค่อยๆค้นพบว่าข้าโง่มาก ที่มองคนผิด โจวเย่ ในฐานะนายน้อยคนโตของตระกูลโจว จิติญญาการต่อสู้ที่ตื่นขึ้นมาในวันนี้ก็เป็เพียงระดับสองเท่านั้น ตระกูลโจวของเ้าเสียหน้าได้ แต่ไม่ใช้ตระกูลของข้า จิติญญาการต่อสู้ที่ตื่นขึ้นของข้าคือระดับที่ห้า และตอนนี้ข้าเป็อัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลกู่ เป็อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองไป๋หนาน เ้าเป็เพียงจิติญญาการต่อสู้ระดับสอง เ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะให้ข้ารอ! เ้าไม่ดีพอสำหรับข้า พูดถึงการปกป้อง เ้าจะปกป้องข้าได้อย่างไร การที่ข้าติดตามเ้าถือเป็การดูถูกตัวข้าเอง!"
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ โจวเย่ก็หดตัวลง และร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน ใบหน้าของเขาแข็งทื่อ น้ำตาไหลลิน และใบหน้าที่หมองคล้ำของเขามองไปที่ กู่หยิง และภาพนับไม่ถ้วนของการได้อยู่กับ กู่หยิง ก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา
ภาพเหล่านี้เต็มไปด้วยความสวยงามและความสุข แต่ในขณะนี้ ดูเหมือนจะถูกทำลายทิ้ง
นี่ไม่ใช่ กู่หยิง ที่เขารู้จักอีกต่อไป
หัวใจของโจวเย่ กำลังแตกหัก ความทรงจำอันมีค่าตลอด 16 ปีไหลเขามาในจิตใจของเขา ความทรงจำนี้มีค่าหรับเขาเพียงใด แต่ในสายตาของกู่หยิง มันคือการดูถูกเธอ!
คำพูดของกู่หยิง ทำให้ใบหน้าของผู้าุโตระกูลโจว มืดมน และความโกรธในดวงตาของพวกเขาก็ะเิออกมา แต่พวกเขาไม่สามารถปฏิเสธได้
เพราะมันเป็เช่นนั้นจริงๆ
โจวเย่ มีอายุสิบหกปี มีพร์ต่ำมาก และ การฝึกฝนของคนรอบข้างก็อยู่เหนือเขามาก
ในเมืองไป๋หนาน ความแข็งแกร่งของโจวเย่ อยู่ด้านล่างสุดของกลุ่มคนทั้งเมือง
แต่กู่หยิงแตกต่างออกไป ไม่ต้องพูดถึงว่าความแข็งแกร่งของตระกูลกู่นั้นอยู่เหนือตระกูลโจว พร์ของกู่หยิงก็อยู่เหนือโจวเย่มากนัก มีเพียงกู่หยิงเท่านั้นที่ปลุกจิติญญาการต่อสู้ระดับที่ห้าขึ้นมาได้ ความสำเร็จในอนาคตของทั้งสองต่างอยู่ห่างกันคนละโลก
ยิ่งไปกว่านั้น กู่หยิงยังอยู่ระดับที่เก้าของอาณาจักรปราณยุทธ์ และเธอสามารถก้าวเข้าสู่อาณาจักรนักยุทธ์ได้ตลอดเวลา!
“จิติญญาการต่อสู้ระดับห้า? กู่หยิงสามารถปลุกจิติญญาระดับที่ห้าได้เหรอ? ข้าได้ยินไม่ผิดใช้มั้ย?”
“โอ้พระเ้า นี่คือสิ่งที่เราไม่เคยเห็นในหมู่คนรุ่นใหม่ของเมืองไป๋หนาน! แม้ว่าคำพูดของกู่หยิงจะดูน่าเกลียด แต่ก็ค่อนข้างสมเหตุสมผล และพร์ของคุณชายเย่ ก็แย่เกินไปจริงๆ"
"ใช่แล้ว กู่หยิงสามารถปลุกจิติญญาการต่อสู้ระดับที่ห้าได้ ในเมืองไป๋หนาน ไม่มีใครในรุ่นเยาว์ที่สามารถเทียบเคียงได้ "
“จิติญญาการต่อสู้ระดับสองเป็เพียงขยะ ยังอยากปีนขึ้นไปอีกเหรอ? มันไม่คู่ควร มันก็แค่คางคกอยากกินเนื้อหงส์!”
ฝูงชนถอนหายใจ แม้ว่าคำพูดของกู่หยิงจะมากเกินไป แต่จริงๆ แล้วคนส่วนใหญ่ก็อยู่ข้าง กู่หยิง เหตุผลง่ายๆ เพราะตระกูลกู่ เป็ผู้นำของสี่ตระกูลใหญ่!
คำพูดของกู่หยิง และการสนทนาของทุกคนยังคงปรากฏในใจของโจวเย่ รสชาติของคำพูดที่กระแทกหัวใจนั้นน่าอึดอัดยิ่งกว่าความตาย และความเ็ปและความโกรธทำให้หัวใจของเขาแทบจะะเิ
ในที่สุดร่างกายที่แข็งกระด้างของโจวเย่ก็อ่อนแรงลง
"ตูมม!"
กู่หยิงที่ต่อสู้กับโจวเย่ เอาชนะโจวเย่ด้วยฝ่ามือ พละกำลังของเธอเหนือกว่าโจวเย่มาก
“เฮอะ! อาณาจักรปราณยุทธ์ระดับที่สาม กล้าท้าทายอาณาจักรปราณยุทธ์ระดับที่เก้า โจวเย่ เ้าไม่มีวันเอาชนะข้าได้ในชีวิตนี้!” กู่หยิงเยาะเย้ยอย่างภาคภูมิใจและจ้องมองโจวเย่อย่างเหยียดหยาม
“พี่ใหญ่!” ภายใต้เวทีปะลอง ใบหน้าของชายหนุ่มอายุเพียงสิบหาปีคนหนึ่งเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เขากังวลว่าโจวเย่ ไม่สามารถทนต่อการโจมตีดังกล่าวได้
เขาคือโจวเซียว เป็น้องชายของโจวเย่!
โจวเฟิง ขยับสายตาเล็กน้อยมองดูตระกูลกู่ และพูดอย่างเคร่งขรึม: "นี่คือวิธีที่ท่านสอนลูกสาวของท่านสินะ พร์ของ เย่เอ๋อ นั้นไม่ดีเท่ากู่หยิงอย่างแน่นอน แต่ท่านรู้ไหมว่า เย่เอ๋อ ปฏิบัติต่อกู่หยิง ใน่ หลายปีที่ผ่านมาอย่างไร แม้ว่ากู่หยิงจะดูถูกเขา แต่เธอไม่ควรหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเย่เอ๋อขนาดนี้ ท่านคิดว่าตระกูลโจว ของข้าจะรังแกได้ง่ายๆจริงๆเหรอ!”
ฟูมม!
“ระดับที่เก้าของอาณาจักรคุรุยุทธ์ ! ผู้นำตระกูลโจว ได้ทะลวงผ่านระดับที่เก้าของอาณาจักรคุรุยุทธ์แล้วเหรอ! ” รัศมีแรงกดดันที่ปะทุขึ้นของโจวเฟิง ทำให้ทุกคนในกลุ่มผู้ชมต่างตื่นตระหนก
สายตาจางๆกวาดไปทางโจวเฟิง และผู้นำตระกูลกู่ก็ยิ้มเบาๆ "ผู้นำตระกูลโจว ไม่จำเป็ต้องโกรธ เื่นี้ตัดสินใจเองโดยหยิงเอ๋อ "
"ลุงเฟิง สิ่งที่ข้าตัดสินใจจะไม่เปลี่ยนแปลง และเป็ความจริงที่ว่าโจวเย่มีจิติญญาการต่อสู้อยู่ระดับสองเท่านั้น ชะตากรรมของเขาในชีวิตนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้” กู่หยิงพูดช้าๆ
โจวเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย คำพูดของกู่หยิง ได้บอกชัดเจนว่า โจวเย่ไม่คู่ควรกับเธอ ชีวิตนี้ของโจวเย่เป็ได้แค่คนธรรมดา ส่วนกู่หยิง เรียกได้ว่าไร้ขีดจำกัด
“เ้าคิดถึงแต่ตัวเองเท่านั้น เ้าเคยคิดถึงความรู้สึกของพี่เย่บ้างไหม? เ้าเคยคิดถึงตระกูลโจวของเราบ้างไหม? หลายปีที่ผ่านมาพี่เย่ปฏิบัติต่อเ้าอย่างไร เ้าเห็นแก่ตัวเกินไป!” โจวเซียวพูดอย่างไม่พอใจ!
"เห็นแก่ตัวเหรอ? ข้ามีทางเลือกที่ดีกว่า ข้าไม่อยากเสียใจในภายหลัง สำหรับโจวเย่ ข้าจะไม่มีวันมองย้อนกลับมาที่เขาอีก!" กู่หยิง ตอบกลับอย่างเ็า
_______________________________________________
ระดับพลังยุทธ์ในดินแดนพิภพ
ปราณยุทธ์ 1-9
นักยุทธ์ 1-9
คุรุยุทธ์ 1-9
มหาคุรุยุทธ์ 1-9
ยอดยุทธ์ 1-9
8K
