Chapter 2
เป็แฟนกันมั้ย?
หลังจากที่เมื่อวานไปดูหมอกับไอ้เต้เสร็จเราก็แยกย้ายกัน
และวันนี้ก็เป็อีกวันที่ผมตื่นเช้ามากๆ เพราะว่ามีเรียนตอนแปดโมงครึ่ง
ผมเป็เด็กต่างจังหวัดที่ย้ายเข้ามาเรียนในเมืองกรุุง พ่อกับแม่เช่าคอนโดให้อยู่แล้วก็ซื้อรถยนต์ให้ขับ เรียกได้ว่ามีพร้อมทุกอย่างจริงจริ๊ง ไม่ได้อวยตัวเองเลยนะครับเนี่ย
"ฮ้าววว ี้เีเรียนว่ะ"
วันนี้ก็เป็อีกวันที่ไอ้เอ็มเมอร์หาวี้เีขณะที่อาจารย์กำลังสอนอยู่
"มึงก็ช่วยตั้งใจเรียนสักวันให้อาจารย์ชื่นใจหน่อยเถอะ"
ไอ้ดีลว่าขึ้นบ้าง
ผมเองก็พยายามนั่งตั้งใจเรียนแม้ว่าเพื่อนๆ รอบตัวจะไม่เอื้อสักเท่าไร เห็นงี้ผมแม่งก็เด็กเนิร์ดนะครับ เรียบร้อย เรียนดี กีฬาไม่เด่นอิอิ
หลังจากเรานั่งเรียนกันไปสักพักก็ถึงเวลาพักเที่ยง แน่นอนว่าเราจะไปกินข้าวกันที่โรงอาหารประจำคณะซึ่งเป็ที่ประจำของพวกเรา
“วันนี้พวกพี่โคสัดมากินข้าวด้วยปะวะ”
ไอ้เอ็มเมอร์ถามขึ้น พวกเรามองหาโต๊ะจนเจอโต๊ะว่างเลยพากันเข้าไปนั่ง
“ไม่ว่ะ เห็นว่าติดงานอะไรกันไม่รู้ กลางวันน่าจะมีแค่เราอะ”
ไอ้ดีลตอบ พวกเราผลัดกันเดินไปซื้อข้าวแล้วกลับกันมาที่โต๊ะ
“กินข้าวเสร็จมึงจะไปไหนกันปะ กลับหอเลยมั้ย”
ไอ้ดีลถามขึ้นขณะที่พวกเรานั่งก้มหน้าก้มตากินข้าวกันอยู่ วันนี้ไม่มีเรียนบ่าย เพราะฉะนั้นกินข้าวเสร็จจะไปไหนก็ไปได้
“กูว่าจะกลับหอเลยว่ะ ง่วง”
ไอ้เอ็มเมอร์ตอบ มันกินข้าวไปด้วยจิ้มโทรศัพท์ไปด้วย ขยันจริงเพื่อนกู
“กูก็คงกลับอะ มึงจะไปไหนอะ”
ผมถามไอ้ดีล มันพูดเหมือนจะไปไหน
“ก็น่าจะอยู่ห้องสมุดว่ะ รอพี่การเรียนเสร็จอะมึง”
“มึงก็กลับไปรอหอดิ ให้ไอ้เอ็มไปส่ง”
“โถ่ไอ้จีน ั้แ่ไอ้ดีลมีแฟนมันสนใจกูที่ไหนล่ะครับ เอ็มเมอร์ฉายเดี่ยวทุกงาน”
ไอ้เอ็มเมอร์บ่นอุบ ปกติมันจะไปไหนมาไหนกับดีลเป็ประจำ
“แหมมึงก็ ต้องเข้าใจด้วยว่าเพื่อนมีแฟน”
ผมพูดขำๆ ไม่คิดมากอะไร
หลังกินข้าวกันเสร็จก็แยกย้าย ผมเองก็กำลังจะเดินไปที่ลานจอดรถของคณะวิศวะ
“อ๊ะ!”
แต่แล้วก็เดินชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง
ตัวสูงโปร่ง ผมสีดำอมน้ำเงิน หน้าต่อหล่อเหลาอย่างกับพระเ้าสร้าง เหมือนพระเอกซีรี่ย์เกาหลีที่ดูอยู่บ่อยๆ ดวงตาคมเฉี่ยว ผิวขาว…ทำไมหล่อจังวะ
ผมไม่อาจละสายตาไปจากผู้ชายคนนั้นได้
“เอ่อ น้องจีนปีสองวิศวะโยธาใข่ปะ?”
“อ่า ครับ พี่เป็ใคร รู้จักผมได้ไงอะ?”
ผมถามงงๆ ปกติผมเองก็ไม่ใช่คนดังซะด้วย ออกจะเฉิ่มๆ เนิร์ดๆ อยู่กับแค่แก๊งเพื่อนตัวเอง
“รู้จักสิ พี่เห็นเรามาั้แ่ปีหนึ่งละ”
ดวงตาคมเรียวเฉี่ยวนั้นจ้องหน้าผมอย่างไม่ลดละ ผมถึงกับต้องหลุบตาต่ำเพื่อหลบสายตา
“งั้นเหรอครับ…ผมไม่เคยเห็นพี่เลย อยู่เจอร์อะไรเหรอครับ”
เจอร์ที่ผมหมายถึงก็คือเมเจอร์ที่แปลว่าสาขานะครับ อย่างผมเองก็อยู่เจอร์โยธา
“พี่ชื่อยอร์ช อยู่นิเทศปีสาม เอกการแสดง”
“อ๋อ ถึงว่าไม่เคยเห็นหน้าแถวๆ นี้เลย”
ผมเองก็ไม่ใชนักกิจกรรมตัวยงแบบพี่โคซัสซะด้วยเลยไม่ค่อยได้ออกไปเจอคณะอื่น
“แล้วนี่เรามีแฟนยัง?”
“ฮะ!?”
ผมถึงกับอึ้งไปเลย มันถามอะไรออกมาเนี่ย แถมถามตรงๆ ด้วยนะ งงเลยสิครับแบบนี้
“เป็แฟนกันมั้ย พี่ชอบจีนว่ะ”
“ฮะ!! “
ประโยคนี้ยิ่งทำผมเหวอมากกว่าเดิม ชอบ? เอาอะไรมาชอบวะคนพึ่งเคยเจอกัน
"เ้าไม่ต้องกลัว เขาผู้นั้นจะมาในอีกไม่ช้า หล่อ สูง ตี๋ สไตล์เกาหลีแบบที่เ้าชอบ"
อยู่ๆ คำพูดของแม่หมอโมนาก็เข้ามาในหัว โอ้ว อย่าบอกนะว่าคำทำนายกำลังจะเป็จริง แม่งบ้า บ้ามากๆ มันจะเป็ไปได้ยังไงวะ
“พี่เห็นเรามาั้แ่ปีหนึ่งแล้ว พี่เองก็คลุกคลีอยู่กับโคซัสบ่อยๆ เลยพอจะรู้เื่ของแก๊งรุ่นน้องที่มันสนิทมากๆ แล้วสมการมันก็คบกับเพื่อนในกลุ่มจีนด้วยนี่”
“เอ่อ ละ แล้วพี่ยังไม่มีแฟนเหรอ”
ผมพยายามถามนิ่งๆ อย่างเก็บอาการ ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราระริกระรี้อยากจะมีผัว เอ๊ย แฟนจนตัวสั่น
“โสดอยู่ครับ^^”
พี่ยอร์ชยิ้มหวานพิมพ์ใจส่งมาให้ผม
“ตะ แต่ผมพึ่งรู้จักพี่เองน้า ผมว่ามันเร็วเกินไป”
จะใจง่ายไม่ได้นะเว้ยไอ้จีน ผู้หล่อหน่อยมาตามจีบจะใจง่ายยอมเขาไปหมดได้ยังไงกัน ไม่ได้เลยๆ
“เร็วอะไร? เร็วเกินไปที่เราจะคบกันเหรอ?”
“เรายังไม่รู้จัก ไม่ได้เรียนรู้อะไรกันเลยนะ”
“คบแล้วค่อยเรียนรู้ก็ได้ปะ”
“-0- “และนี่คือสีหน้าผมที่เหวอๆ เจอรุ่นพี่รุกหนักมากแบบนี้ใครบ้างจะไม่เหวอ
“ถ้าไม่ตอบแปลว่าจีนยอมคบกับพี่นะ”
“คะ คือ เราลองไปเดทกันดูก่อนมั้ย”
ผมกลั้นใจถามออกไป อายก็อาย มันเหมือนเป็การยอมรับสถานะนี้อย่างอ้อมๆ เลยอะ ฮืออ เขาจะคิดว่ากูใจง่ายปะวะไอ้จีน
“เดทงั้นเหรอ? ได้ดิ ที่ไหนดีล่ะ”
“พี่มีที่ไหนแนะนำมั้ยอะ ปกติผมไม่ค่อยได้ไปไหนเท่าไร มีออกไปร้านเหล้ากับแก๊งพี่โคซัสนานๆ ที”
“ร้านอาหารมั้ยล่ะ มีอยู่ร้านนึง”
“อืม ก็ได้ พี่จะไปพร้อมผมมั้ย ผมมีรถ”
ผมชี้ไปที่รถเก๋งที่พ่อซื้อให้
“ไปรถพี่ดีกว่า”
พี่ยอร์ชชี้ไปที่ด้านหลังซึ่งเป็มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์สีดำคันใหญ่
“มอเตอร์ไซค์มันอันตราย”
ผมมองรถมอร์เตอร์ไซค์คันใหญ่นั้นอย่างหวั่นใจ พ่อแม่ไม่ยอมให้ผมฝึกขี่ซะด้วยซ้ำ มาเรียนยังบังคับให้เอารถยนต์มา
“หึ เด็กน้อยเอ๊ย”
มันเหยียดยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
“ปละ เปล่านะ แต่แค่คิดว่ามันอันตราย”
ผมทำหน้าเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะพูดยังไง
พี่ยอร์ชยื่นมือมาแล้วจับมือผมเอาไว้
“ไปกับพี่ไม่ต้องกลัวอันตราย”
“แต่..”
“ปะ ไปกันเถอะ”
ไม่ทันที่จะได้ตอบรับอะไรก็โดนลากไปขึ้นบิ๊กไบค์คันโตซะแล้ว ฮืออ แล้วแบบนี้ไอ้ตี๋จีนจะมีชีวิตรอดไปได้มั้ยครับเนี่ยย พ่อรู้แม่รู้คงตีผมตายแน่ๆ เลย ยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อไปกับผู้ชาย แง้งงง ใครรู้เข้าจะด่าว่าผมใจง่ายมั้ยเนี่ย T0T
***********
น้องจีนไม่ได้ใจง่าย น้องจีนแค่อยากมีแฟนค่าาา อิอิ >.,<
843
![[จบ] ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1707367957_83105662.webp)
