“หมายความว่ายังไงครับ?”
ผมถามทันทีหลังจากได้ยินคำพูดของอัลเฟรด
“ทำไมคุณถึงยังไม่ตาย?”
อัลเฟรดยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก
ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย
“ความลับครับ”
ผมมองเขาเงียบ ๆ
ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะถามอะไรเกี่ยวกับชายคนนี้...
ผมก็จะได้คำตอบแบบนี้กลับมาเสมอ
ความลับ
“เอาเป็ว่า...”
อัลเฟรดหันไปมองนาฬิกาบนผนัง
“ผมคิดว่าได้เวลาอาหารแล้วละครับ”
“อาหาร?”
“ใช่ครับ”
เขาหันกลับมา
“ตามผมมาสิครับ”
อัลเฟรดพาผมกลับเข้าไปในคฤหาสน์
จากห้องโถงใหญ่ เราเดินผ่านทางเดินอีกสายหนึ่ง ก่อนจะมาถึงห้องครัว
ผมมองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ
ห้องครัวแห่งนี้ใหญ่กว่าห้องที่ผมเคยเห็นในหมู่บ้านหลายเท่า
มีเตา โต๊ะ ตู้เก็บของ
เครื่องครัวจำนวนมาก
และวัตถุดิบที่ผมไม่รู้จักอีกหลายชนิด
อัลเฟรดพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย
ก่อนเริ่มลงมือทำอาหาร
“ไม่ได้ทำอาหารให้ใครนอกจากนายท่านมานานแล้วนะครับเนี่ย”
เขาพึมพำขณะหยิบวัตถุดิบขึ้นมา
จากนั้นก็หันมามองผม
“ว่าแต่... คุณทำอาหารเป็ไหมครับ?”
ผมส่ายหน้า
“ไม่ครับ”
“อย่างนั้นหรือครับ”
เขาพยักหน้า
“คงต้องสอนกันอีกหลายอย่างเลยสินะครับ”
ผมไม่ตอบ
เพราะไม่รู้จะตอบอะไร
ไม่นานกลิ่นหอมก็เริ่มลอยออกมาจากเตา
ผมมองอัลเฟรดอย่างประหลาดใจ
เขาทำอาหารได้เร็วมาก
และดูเหมือนจะชำนาญเป็พิเศษ
ในที่สุด...
อาหารก็เสร็จ
อัลเฟรดยกจานมาวางบนโต๊ะเล็ก ๆ ภายในห้องครัว
“เชิญครับ”
ผมนั่งลง
มองอาหารตรงหน้า
มันดูดีกว่าอาหารที่ผมเคยกินในคุกใต้ดินมาก
“แล้วของคุณล่ะครับ?”
ผมถาม
อัลเฟรดส่ายหน้า
“ผมทานหลังจากทำอาหารให้นายท่านเสร็จแล้วครับ”
ผมมองเขา
ก่อนจะเริ่มกิน
รสชาติ...
อร่อยมาก
ผมไม่คิดว่าตัวเองจะพูดคำนี้ได้ แต่หลังจากกินอาหารในคุกใต้ดินมาหลายวัน...
นี่แทบจะเหมือนอาหารจากอีกโลกหนึ่งเลย
อัลเฟรดยืนมองผมกินอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดขึ้น
“ว่าแต่...”
“ครับ?”
“ในฐานะที่ต่อจากนี้ผมต้องเป็คนสอนคุณ”
เขานั่งลงตรงข้ามผม
“ผมขอถามพื้นฐานของคุณหน่อยได้ไหมครับ?”
ผมวางช้อนลง
“ได้ครับ”
“คุณรู้อะไรบ้าง?”
ผมคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบตามความจริง
“ผมเป็เด็กกำพร้า”
อัลเฟรดฟังเงียบ ๆ
“ผมไม่รู้หนังสือ”
“ไม่มีพื้นฐานเกี่ยวกับชีวิตมากนัก”
“ไม่รู้เื่โลกภายนอก”
ผมหยุดเล็กน้อย
“พูดง่าย ๆ คือ... ผมแทบไม่รู้อะไรเลยครับ”
อัลเฟรดพยักหน้า
แต่ผมพูดต่อ
“แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมมั่นใจ”
“อะไรครับ?”
“ความจำกับมันสมองของผม”
ผมตอบอย่างจริงจัง
“ั้แ่เด็ก ผมไม่เคยเจอใครในหมู่บ้านที่จำเื่ต่าง ๆ ได้ดีกว่าผม”
อัลเฟรดนิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนจะยิ้ม
“อย่างนั้นหรือครับ”
เขาพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นคงต้องเริ่มั้แ่พื้นฐานเลย”
“ครับ”
ผมตอบ
แต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง
ถ้าผมจำทุกอย่างได้...
บางทีสิ่งที่เรียนรู้จากที่นี่ อาจกลายเป็สิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับผม
หลังจากทานอาหารเสร็จ
อัลเฟรดหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมา
แล้ววางมันลงตรงหน้าผม
“กรุณาทานทุกวัน วันละหนึ่งเม็ดนะครับ”
ผมมองกล่องนั้น
ทันทีที่เปิดออก...
ผมก็ชะงัก
ยาเม็ดสีขาวขุ่น รูปร่าง สี แม้แต่ขนาด...
มันดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
ผมเคยเห็นมันมาก่อน
ในคุกใต้ดิน
ผมเงยหน้ามองอัลเฟรด
“นี่คือ...?”
“ยาสำหรับผู้เริ่มต้นครับ”
“ผู้เริ่มต้น?”
“ครับ”
อัลเฟรดตอบอย่างเป็ธรรมชาติ
“ยานี้มีคำสาปอยู่เล็กน้อย”
ผมชะงัก
“คำสาป?”
“ไม่ต้องกังวลครับ เป็คำสาประดับอ่อน”
เขาอธิบายต่อ
“มันมีไว้สำหรับฝึกความต้านทาน”
ผมมองยาในมือ
“โดยเฉพาะคุณ”
อัลเฟรดพูดต่อ
“คุณต้องอยู่ท่ามกลางอันเดดเป็เวลานาน การสร้างความต้านทานเอาไว้ั้แ่ตอนนี้จึงเป็เื่จำเป็ครับ”
ผมก้มมองยา
นิ่งอยู่นาน
ยาสำหรับฝึกความต้านทาน...
แล้วเซนิธวางแผนจะใช้ผมั้แ่ตอนไหนกัน?
ผมไม่รู้คำตอบ
แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ คือ...
การที่ผมมาอยู่ที่นี่
ไม่ใช่เื่บังเอิญ
“ตอนนี้ห้องของคุณน่าจะเตรียมเสร็จแล้วครับ”
อัลเฟรดลุกขึ้น
“เชิญพักผ่อนตามสบายครับ”
เขาหันกลับมา
“แล้วก็... ถ้าเป็ไปได้ อย่าออกจากห้องในเวลากลางคืนนะครับ”
ผมขมวดคิ้ว
“ทำไมครับ?”
อัลเฟรดยิ้มบาง ๆ
“เพราะบางสิ่งในคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ชอบให้มีคนเดินไปมาในตอนกลางคืนครับ”
ผมรู้สึกขนลุกขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ก่อนจะถามต่อ...
เขาก็พูดขึ้นเสียก่อน
“พรุ่งนี้มาพบผมที่ห้องอาหารเวลาเก้าโมงตรงนะครับ”
“ครับ”
ผมกลับมาถึงห้อง
เปิดประตูเข้าไป
และต้องหยุดยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
ห้องกว้างมาก
กว้างจนผมรู้สึกว่าตัวเองแทบจะหายไปในห้องนี้ได้เลย
ภายในมีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะ นาฬิกาหนึ่งเรือน
และเสื้อผ้าชุดคนรับใช้ที่ถูกเตรียมเอาไว้
ผมหยิบชุดขึ้นมาดู
แม้ขนาดจะค่อนข้างใหญ่สำหรับผม
แต่เมื่อเทียบกับห้องทั้งหมดแล้ว...
เตียงกลับดูเล็กไปเลย
ผมเดินไปนั่งบนเตียง
ก่อนจะทิ้งตัวลง
นุ่ม...
นุ่มมาก
ผมหลับตา
ผมไม่เคยนอนสบายขนาดนี้มาก่อนเลย...
หลังจากนั้นไม่นาน...
ผมก็หลับไป
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง
แสงอ่อน ๆ จากหน้าต่างส่องเข้ามาในห้อง
ผมรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด
ร่างกายเบาสบาย
ไม่มีความเมื่อยล้า
ไม่มีความหนาวเย็นจากพื้นหิน
ผมเหลือบมองนาฬิกา
แล้วก็ต้องรีบลุกขึ้นทันที
“แปดโมงห้าสิบ!”
ผมรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า
จัดตัวเองให้เรียบร้อย
ก่อนจะรีบออกจากห้อง
เก้าโมงตรง
ผมมาถึงห้องอาหาร
อัลเฟรดยืนรออยู่แล้ว
“ตรงเวลาดีมากครับ”
เขายิ้ม
“มาทานอาหารเช้ากันก่อนครับ”
หลังจากทานอาหารเสร็จ...
อัลเฟรดก็พาผมออกจากห้องอาหาร
เดินผ่านทางเดินยาวของคฤหาสน์
จนมาหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่
เขาเปิดประตู
ด้านใน...
มีชั้นหนังสือเต็มไปหมด
หนังสือหลายพันเล่มถูกจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ
ผมยืนมองมันด้วยความตกตะลึง
“ที่นี่คือ...”
“ห้องหนังสือครับ”
อัลเฟรดเดินเข้าไป
ก่อนหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้น
“และั้แ่วันนี้เป็ต้นไป...”
เขาวางหนังสือลงตรงหน้าผม
“เราจะเริ่มจากสิ่งที่ง่ายที่สุดก่อน”
ผมมองหนังสือ
“การอ่าน”
จากนั้นเขาวางดินสอลงข้าง ๆ
“และการเขียนครับ”
ผมมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษ
3K
