Chapter 1
แฟนเก่าของญดา
ณ มหาวิทยาลัย
“ตอนเย็นมึงจะมารับกูเปล่า?”
ตอนนี้ฉันนั่งเล่นอยู่กับครามที่โต๊ะใต้คณะบริหารธุรกิจ ที่จริงฉันมีเรียนบ่ายแต่ว่าตอนนี้มาเรียนพร้อมกับครามเพราะว่าฉันไม่มีรถแล้วก็ี้เีขึ้นรถเมล์ด้วย
“มึงกลับเองได้ป่ะล่ะ”
“ก็ได้แหละ”
ฉันตอบเสียงแ่ ใครจะไปกล้าบอกล่ะว่าอยากกลับพร้อมมัน
“มึงสองคนทำตัวอย่างกับเป็แฟนกัน”
เปเปอร์พูดขึ้นมา ตอนนี้เราไม่ได้นั่งอยู่แค่สองคนแต่นั่งอยู่กับพวกเพื่อนๆ ของครามด้วย
คราม เปเปอร์ พี สามหนุ่มสามหล่อจากคณะบริหารธุรกิจ ทั้งสามคนฮ็อตมากเลยนะ
แค่ตัวต่อตัวก็หล่อมากแล้ว นี่มารวมตัวอยู่ด้วยกันก็ยิ่งดูหล่อไปใหญ่ทำให้สาวๆ ติดกันตรึม โดยเฉพาะครามที่ควงสาวไม่เว้นแต่ละวัน
“แฟนเชี่ยอะไรล่ะ”
ครามหันไปตาเขียวใส่เปเปอร์แทบจะะโเข้าไปขย้ำคอก็ว่าได้ มันไม่ชอบให้คนแซวแบบนี้
ไม่รู้ว่าเพราะห่วงว่าฉันจะเสียหาย หรือกลัวว่าความฮ็อตตัวเองจะหมดลงก็ไม่รู้ถ้าคนอื่นคิดว่ามีแฟน
“ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แถมญดาก็เข้านอกออกในห้องมึงไม่กลัวอะไรแบบนี้”
“บ้าแล้วเปอร์ เราสนิทกับครามมันมาั้แ่อนุบาลแล้วไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นสักหน่อย”
ฉันรีบแก้ตัวออกไปเพราะกลัวจะโดนมองเสียหาย
“คนอย่างกูไม่เอาเพื่อนตัวเองว่ะโทษที หาใหม่ได้ง่ายๆ ผู้หญิงอะ”
ฉันได้ยินครามพูดออกมาแบบนั้นก็รู้สึกสะอึก เขาชัดเจนมาตลอดว่าไม่มีทางเอาฉันไปอยู่ในสถานะแบบนั้น
“เออกูเชื่อพ่อหนุ่มฮ็อตคราม เอาผู้หญิงไม่เว้นแต่ละวันเลยมึงอ่ะ”
พีพูดขึ้นมาบ้างหลังจากนั่งเงียบมาสักพัก ส่วนฉันได้แต่นั่งยิ้มเจื่อน
“ขึ้นไปเรียนกันเถอะเดี๋ยวสาย ไปก่อนนะ มึงกลับเองเลยนะวันนี้”
“อะ อื้ม”
ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มให้ เมื่อทั้งสามคนขึ้นไปเรียนแล้วฉันก็เดินออกจากคณะบริหารแล้วตรงไปที่คณะนิเทศเพื่อที่จะรอเรียนตอนบ่าย
เวลาต่อมา
หลังจากเรียนคาบบ่ายเสร็จฉันก็กลับมาที่คอนโดของตัวเองแล้วเปิดประตูเข้ามาภายในห้องอย่างเหนื่อยอ่อน
“เฮ้อ เหนื่อยจังเลย”
ฉันวางกระเป๋าผ้าบนโซฟาแล้วนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับหยิบรีโมททีวีมาเปิดเพื่อให้ห้องไม่เงียบ
ฉันกลัวค่ะ มาอยู่คนเดียวแบบนี้ก็เลยต้องคอยเปิดทีวีไม่ให้ห้องเงียบแม้คนข้างห้องจะเป็เพื่อนสนิทแต่มันก็ไม่ค่อยจะอยู่ให้ฉันได้เรียกช่วยเหลืออะไรหรอก
ติ๊ด!
เสียงคีย์การ์ดตรงประตูดังขึ้นทำเอาฉันถึงกับสะดุ้งโหยง
คนที่มีคีการ์ดห้องของฉันจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากครามและ..
“พี่ซัน!”
ฉันใอย่างสุดขีดเมื่อคนที่เข้ามาคือพี่ซัน เขาเป็แฟนเก่าฉันเอง!
“ทำไมต้องทำหน้าใขนาดนั้นด้วยญดา?”
เขาปิดประตูแล้วเดินเข้ามาหาฉันที่นั่งที่โซฟาก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ
บอกตามตรงว่าตัวของฉันแข็งทื่อไปหมดในตอนนี้
“พี่ซันเข้ามาได้ยังไง เข้ามาทำไม!”
ฉันเลิกกับเขาได้ประมาณเดือนกว่าแล้วเพราะรู้ว่าเขาคบซ้อน
“ก็พี่คิดถึงญดา ทำไมจะมาหาไม่ได้เราเป็แฟนกันนี่”
“หนูบอกเลิกพี่ไปตั้งหลายรอบแล้ว”
“แต่พี่ไม่เลิก”
พูดจบพี่ซันก็จับมือของฉันขึ้นมากุมเอาไว้ เขาอายุมากกว่าหนึ่งปีหน้าตาหล่อ ผิวขาว ดวงตาเรียวเฉี่ยวยาวชั้นเดียวของเขายิ่งเสริมเสน่ห์ให้มีผู้หญิงเข้ามาติดพัน และแน่นอนว่าฉันถอนตัวออกมาแล้วจากความสัมพันธ์นั้น
“ปล่อยหนูนะ เราอย่ามายุ่งกันอีกเลย!”
ฉันรับไม่ได้กับความเ้าชู้ของพี่ซัน
“แต่พี่รักญดา”
“รักกันไม่ทำแบบนั้นหรอก”
ฉันยังจำภาพที่เขาเอาผู้หญิงขึ้นมาคั่วที่คอนโดของตัวเองได้เป็อย่างดี เราสองคนยังไม่เคยมีอะไรกันเพราะฉันรอวันที่ตัวเองพร้อม แต่ดูเหมือนว่าพี่ซันรอไม่ได้
“ก็ญดาไม่ยอมให้พี่ พี่เป็ผู้ชายมีเืมีเนื้อมีหัวใจ มีอารมณ์ทางเพศมันก็ไม่ใช่เื่แปลกป่ะวะ?”
“....”
“ในเมื่อแฟนไม่ให้พี่ก็ไม่ขืนใจ ก็แค่ไปเล่นสนุกกับคนอื่นจะโกรธอะไรขนาดนั้น”
“พี่ซัน!”
“ไม่ได้นอกใจสักหน่อย”
เขายังคงทำเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไร นั่นทำให้ฉันหงุดหงิดมากกว่าเดิม
“หนูเกลียดพี่! เลิกมายุ่งกันสักที!”
ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปสะบัดมือออกจากเขา
“แต่พี่รักญดา”
พูดจบพี่ซันก็ผลักฉันให้นอนลงบนโซฟาก่อนจะะโขึ้นมาคร่อมพร้อมกับโน้มหน้าเข้ามาเหมือนจะประกบปากจูบ
ฉันส่ายหน้าไม่เอา ไม่ยอมรับััจูบนั้นแล้วพยายามผลักหน้าของพี่ซันออก
“พี่ซันปล่อยนะ!”
ติ๊ดด!
เสียงคีย์การ์ดคอนโดถูกติ๊ดเข้ามาอีกครั้ง และแน่นอนว่าคนที่มีคีย์การ์ดของฉันอีกคนไม่ใช่ใครที่ไหน...แต่เป็คราม!
“ญดาทำอะไรอยู่ โทรหาหลายรอบทำไมไม่รับสาย”
คำพูดนั้นดังขึ้นก่อนที่ฉันจะเห็นตัวเค้าเดินเข้ามาซะอีก
เมื่อครามหันมาทางเราสองคนก็พบว่าพี่ซันะโขึ้นคร่อมฉันและพยายามจะจูบโดยที่ฉันเองก็ขัดขืนอยู่
“มึงทำเหี้ยอะไรวะ”
ครามขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงหล่อราบเรียบฟังดูเ็าไม่แสดงอาการ แต่ฉันรู้ในทันทีว่าอาการนี้ของครามคือกำลังโกรธมาก
และคำว่ามึงที่ครามใช้เรียกไม่ได้ใช้เรียกฉัน แต่ใช้เรียกพี่ซันที่พยายามจะขืนใจฉันอยู่...
“มึงเสือกอะไร? ผัวเมียจะเอากัน
1K
