เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

มหาจอมเวทย์นาธาน เกลเลียน ชายผู้ซึ่งได้รับตำหน่งมหาจอมเวทย์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ตั้งแต่อายุ 41 ปีจนปัจจุบันอายุ 46 ปีแล้ว ชายวัยกลางคนผู้ที่ผ่านชีวิตการต่อสู้ในฐานะผู้ใช้เวทมนตร์มาตั้งแต่ยังเด็ก โดยที่เริ่มต้นมาจากการเป็นผู้ไร้พรสวรรค์ในตระกูลจอมเวทย์เสียด้วยซ้ำ ด้วยถูกตระกูลจอมเวทย์เวทย์ที่เป็นคู่แข่ง และตระกูลขุนนางมากมายกดดัน รวมทั้งตัวของนาธานว่าที่ผู้นำตระกูลในวัยเด็กที่มีทั้งพลัง และฝีมืออ่อนด้อยกว่าคนในรุ่นราวคราวเดียวกัน สุดท้ายครอบครัวของเขาก็ถูกตามล่าสังหารจนเหลือเพียงนาธาน และอีธาน เด็กหนุ่มสองพี่น้องเท่านั้น ทายาทของตระกูลเกลเลียนทั้งสองคนต้องหลบหนีลี้ภัยไปยังต่างแดน เพื่อรักษาชีวิตไว้ และหวังว่าจะได้กลับมาทวงความยุติธรรมกลับคืนมา จนกระทั่งวันหนึ่งในดินแดนตะวันออกห่างไกลจากเขตอิทธิพลของจักรวรรดิกาลอเรีย พวกเขารับจ้างหาของป่ายังชีพจนหลงทางเข้าไปในป่าลึก และอดอาหารหลายวัน เหมือนโชคชะตากำหนดไว้สองหนุ่มน้อยได้พบกับ ชายชราหนวดเครา และผมทั้งศีรษะยาวสีขาวตามวัยขมวดมุ่นเป็นมวยไว้กลางกระหม่อม ร่างอันผอมแห้งเหี่ยวย่นนั้นห่มคลุมด้วยหนังเสือโคร่ง และสะพายย่ามเก่าๆ สังขารชราอ่อนแรงต้องใช้ไม้เท้าที่ได้มาจากเถาวัลย์คดงอที่แห้งตายช่วยประคองร่างยามเดิน สองหนุ่มแม้ใกล้จะสิ้นแรงกลับอาสาจะพาคนแก่ออกจากป่า จากการแสดงน้ำใจไมตรีของคนทั้งสองทำให้ชายชราเกิดอยากจะช่วยเหลือผู้หลง ผู้สูงวัยแม้ภายนอกดูไร้เรี่ยวแรงแต่กลับทรงพลังมหาศาล ทั้งร่ายกาย และวิชาอาคม เพียงผู้ชราคว้าสมุนไพรสองสามอย่างในย่ามเก่าๆที่ติดตัวมา ปลุกปั้นด้วยสองมือแล้วปลุกเสกด้วยคาถาอาคมก็กลายเป็นยาวิเศษให้สองหนุ่มน้อยผู้หลงทางได้กินเพื่อฟื้นกำลัง แค่กลืนเม็ดยาลงท้องร่างที่แทบจะหมดเรี่ยวแรงของพี่น้องตระกูลเกลเลียนก็กลับมา ด้วยตกตะลึงในอิทธิฤทธิ์ และต้องการตอบแทนพระคุณ เด็กหนุ่มทั้งสองจึงกราบกรานขอเรียนวิชาแลกกับการดูแลปรนนิบัติต่อผู้ห่มหนังเสือ จอมเวทย์ผู้รักสันโดษจึงตัดสินใจรับศิษย์ทั้งสองคน สอนสรรพวิชาพิสดารแกร่งกล้า ค้นหา และดึงศักยภาพแฝงของเด็กทั้งสองออกมาจนเด่นชัดเชี่ยวชาญ เมื่อทั้งสองเติบใหญ่ก็กราบลาอาจารย์เพื่อตามหาเส้นทางของตนเอง ผู้ชรามิได้มีสิ่งมีของมีค่าใดติดตัวแต่ก็อยากจะมอบของที่ระลึกให้แก่ศิษย์รัก จึงได้มอบหนังเสือที่ห่มคลุมให้แก่นาธานผู้พี่ และมอบไม้เท้าเถาวัลย์ให้แก่อีธานผู้น้อง ภายใต้อาศรมไม้เก่าโทรมกลางป่านั้นชราได้ละทิ้งเครื่องนุ่มห่ม และเครื่องอำนวยความสะดวกของตนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าอันเหี่ยวเฉา แต่ทันใดนั้นแววตาฝ้าฟางกลับสดใสดุจมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ชีเปลือยลุกเดินออกจากที่พำนักไปยืนเด่นอยู่กลางแจ้งพร้อมกับแสงสว่างจ้ารอบกาย เมื่อแสงสว่างนั้นดับลง ชายชราได้หายไปแต่กลับปรากฏร่างชายหนุ่มเนื้อทองผู้หล่อเหลาเปลือยกายอยู่แทน สองพี่น้องได้แต่ตกตะลึงปากอ้าตาค้าง แต่ยังไม่ทันที่จะกล่าววาจาใด ชายผู้หล่อเหลาดุจเทพเทวะได้เฉลยความจริงว่าเขาก็คือผู้ชราคนเดิมที่บรรลุวิชาไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว ชายหนุ่มร่างเปลือยกล่าวให้พร และร่ำลากับลูกศิษย์ จากนั้นก็เหาะเหินหายไปกลางอากาศดุจเทพเซียน พี่น้องตระกูลเกลเลียนได้แต่อึ้งตะลึงอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ และเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวอีกครั้ง วันเวลาผ่านไปหลายปีนาธาน และอีธานกลายเป็นผู้แกร่งกล้าจนสามารถโค่นล้มศัตรูของตระกูลได้จนหมดสิ้น จนกระทั่งสองพี่น้องแห่งตระกูลจอมเวทย์ธาตุลมได้รับฉายาคู่กันว่า วายุ และเม... เอาเป็นว่าเบื้องหลังความสามารถของครูใหญ่โรงเรียนลูน่าซองค์นั้นไม่ธรรมดา แต่ชายหนุ่มตรงหน้าเหมือนกับอยากท้าทายเสียเหลือเกิน“เจ้าตั้งใจเรียกข้าออกมา อย่างนั้นรึ?” ครูใหญ่ผู้ห่มหนังเสือกล่าวถามเกษตรกรหนุ่ม และดวงตาของเขาก็ยังจับจ้องเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้า“ถ้าท่านคือครูใหญ่ คำตอบก็คือใช่แล้วขอรับ ข้าเรียกท่านมาก็เพราะต้องการพบท่าน” ภามยังคงยิ้มตอบอย่างมั่นใจ ไม่เกรงกลัวคนตรงหน้าสักนิด“แล้วมีเรื่องอะไรสำคัญถึงขนาดต้องใช้วิธีการใหญ่โต ให้คนอื่นเขาตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ?” ชายผมยุ่งกล่าวถามอย่างสบายๆเช่นกัน แต่ก็แน่นอนว่าท่ามกลางกลุ่มคนที่อยู่ในห้องโถงนี้เกือบสิบคน ก็ต้องมีคนแย้งขึ้นมาจากสถานการณ์ที่ไม่สมเหตุสมผลตรงหน้า“ครูใหญ่เจ้าคะ ชายผู้นั้นต้องการพาเด็กมาเข้าเรียนที่นี่จึงอยากพบท่าน ก็ไม่ต่างจากคนอื่นๆที่คงจะมาขอร้องอ้อนวอนเช่นเคย อย่าเสียเวลากับคนแบบนั้นในตอนนี้ดีกว่าเจ้าค่ะ” เลขาสาวแนะนำครูใหญ่“หึ! อิอิ” ภามยิ้มเยาะเย้ยหญิงสาว แม้ว่าเธอที่อยู่ห่างออกไปจะไม่เห็น แต่ครูใหญ่เห็นท่าทางของชายหนุ่มผมดำชัดเจน ชายหนวดยาวจึงหันหน้ากลับไปกล่าวเล็กน้อย“สเตล่าเรื่องชายคนนี้กับเรื่องคลื่นพลังนั่นเดี๋ยวข้าจัดการเอง เจ้าดูแลท่านอาเดลไปเถอะ” ผู้อำนวยการกล่าวปรามหญิงสาวอย่างจริงจัง ซึ่งเป็นไม่กี่ครั้งที่เขาจะพูดเรื่องเป็นการเป็นงานกับเธอ“แต่...ก็ได้เจ้าค่ะ” หญิงสาวผมขาวกำลังจะโต้แย้งคำสั่ง แต่หญิงชราที่อยู่ด้านข้างก็เอามือมาแตะบ่าเธอเพื่อปรามไว้ก่อนอีกทีหนึ่ง ครูใหญ่สูดหายใจลึกแล้วเดินวนไปรอบตัวของภาม โดยที่ไม่สนใจมีอาที่ยืนอยู่ใกล้ๆเลยสักนิด แต่ครูจอมเวทย์ที่เหลืออยู่5-6 คนก็เริ่มกระจายตัวกันออกเพื่อยืนคุมเชิงเผื่อมีเหตุไม่คาดฝัน“ที่ข้าถามไปเมื่อครู่ คำตอบล่ะ?” ครูใหญ่ถามซ้ำกับเกษตรกรหนุ่ม เมื่อเดินรอบตัวภามครบหนึ่งรอบแล้ว“ก็เพราะพวกเขาไม่ให้ข้าพบท่าน ทั้งที่ก็บอกความจริงไปแล้วว่าอยากจะรู้จักนิสัยใจคอของครูใหญ่ เพราะถ้าท่านเป็นคนดีน่าเชื่อถือจริง ข้าก็ไว้ใจให้น้องชาย และน้องสาวมาเรียนที่นี่ได้ แต่ถ้าไม่ตรงตามที่ข้าคาดหวังไว้ ก็คงต้องให้พวกเขาไปเรียนที่เมืองอื่น” ชายหนุ่มผมดำกล่าวอธิบาย“ตอนนี้เจ้าก็ได้เห็นแล้ว คิดว่ายังไงล่ะ หืม?” จอมเวทย์ภายใต้หนังเสือถามความคิดเห็น“ถึงท่านจะเป็นคนแปลกๆ อืม ไม่ใช่สิต้องเรียกว่ามีความเป็นตัวของตัวเองสูงจนผู้อื่นไม่อาจเข้าใจต่างหาก แต่ท่านก็ยังสามารถปรับตัว และเข้าใจสังคมได้ แถมยังมีฝีมือสูงส่งอีกด้วย ก็ถือว่าเหมาะสมกับการเป็นผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาเวทมนตร์ลูน่าซองค์แห่งนี้อย่างยิ่ง” ถึงจะเหมือนกับจงใจพูดเสียดสีฝ่ายตรงข้าม แต่ภามก็ตั้งใจชมมากกว่า และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะชอบเสียด้วย“ฮ่ะๆๆ มีเจ้าเป็นคนแรกนะที่กล่าวชื่อเต็มของที่นี่ และตำแหน่งของข้าได้ นับว่ามีไหวพริบ และชาญฉลาดเป็นเลิศมากกว่าที่จะเป็นชาวไร่ชาวสวนทั่วไป” กล่าวจบครูใหญ่ก็หรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้าเหมือนอยากจะเห็นถึงเบื้องหลังอันลึกลับนั้น แต่เป้าหมายอีกอย่างของภามนอกจากจะมาทำความรู้จักกับคนที่เป็นครูใหญ่ของที่โรงเรียนนี้แล้ว เขายังต้องการยืนยันให้แน่ชัดว่าชายประหลาดที่แอบโจมตีเขาที่สมาคมการค้า และคนที่เห็นพรสวรรค์ของแอนเน่จนอยากรับเป็นศิษย์นั้นคือชายประหลาดตรงหน้าหรือไม่ ซึ่งคำตอบก็ชัดเจนอยู่แล้ว“ก่อนข้าจะไปเป็นชาวสวนข้าเคยเป็นทหารมาก่อน มันก็ต้องรู้เรื่องราวอะไรบ้างอยู่แล้ว แต่ข้าอยากถามท่านสักหน่อย ท่านเคยออกไปตามหาเด็กที่มีพรสวรรค์ในเมืองเพื่อมาเป็นศิษย์หรือไม่” ในที่สุดชายหนุ่มก็เข้าเรื่อง“เคยสิ แต่ในปีนี้ข้าไปตั้งหลายครั้งกลับเจอแค่เด็กผู้หญิงคนเดียว และแม่ของนางก็ดูจะไม่ยอมซะด้วย แปลกจริงๆทั้งที่ปกติใครๆก็อยากส่งลูกมาเป็นจอมเวทย์แท้ๆ” ครูใหญ่อธิบายไปตามเรื่องตามราว“แม่ของเด็กบอกรึเปล่าว่านางยังติดสัญญาทาสอยู่ ต้องรอใช้หนี้เจ้านายให้หมดก่อนถึงจะตัดสินใจอีกที?” ภามกล่าวถามในรายละเอียด“อ้า! ใช่แล้ว นางบอกเช่นนั้นจริง หรือว่าเจ้าก็คือ...” ชายห่มหนังเสือนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาได้ และกำลังจะตอบกลับไป แต่ก็มีมารมาขัดคออีกเช่นเคย“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ ครูใหญ่!” สเตล่าตะโกนโพล่งขึ้นมา ด้วยสาเหตุใดกันแน่?

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 113

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 113

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้