บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเงียบลงพักใหญ่เธโอไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่นึกถึงตอนที่เฟรเดินเข้ามาในร้านเดอะโมเมนโตครั้งแรกคำทักทายที่เธอกล่าวเมื่อแรกพบหน้ามันช่างลืมได้ยากแต่มีบางอย่างที่ติดอยู่ในใจเขามาตลอดทุกครั้งที่พบหน้าเฟร สิ่งที่เหมือนจะเป็กำแพงบางๆซึ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเธโอเม้มปากกำลังใช้ความคิดว่าควรช่วยเรียกความทรงจำของเธอกลับมาดีหรือไม่ก่อนจะเป็ฝ่ายทำลายความเงียบในห้องลง
“ครั้งแรกที่คุณถามผมว่ายังไม่ตายหรือหมายถึงเื่ที่เห็นภาพผมนอนจมกองเืหรือเปล่าครับ”
“ใช่ฉันจำได้แต่ภาพนั้น”
“แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับเื่โคมไฟที่เห็นเป็กล่องดนตรีหรือเปล่า”
“จำไม่ได้หรอกมันโผล่ขึ้นมาในหัวตอนเห็นโคมไฟนั่นก็เท่านั้นเอง”
เธโอเงียบไปเหมือนกำลังใช้ความคิดก่อนเริ่มตั้งคำถามกับเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงทุ้มฟังดูสงบนิ่ง“ถ้าอย่างนั้นลองนึกย้อนกลับไปซักหน่อย หลังจากที่ผมนอนบนพื้นแล้วเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง”
เฟรส่ายหน้าหลบสายตา“ฉันจำไม่ได้”
เธโอดีดนิ้วเพื่อเรียกความสนใจเมื่อเฟรเงยหน้ามองตามเสียง เขาก็จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ดูหน้าผมให้ชัดๆ นะผมคือคนที่นอนอยู่บนพื้นตอนนั้น เมื่อผมล้มลงคุณน่าจะได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่าหรือว่าคุณวิ่งเข้ามาหาผม...”
“ฉันจำไม่ได้”เฟรยังคงยืนยันคำเดิมเหมือนไม่อยากนึกถึงแต่เธโอกล่าวต่อไปด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“เฟรมองผมและอย่าใช้อารมณ์ลองใช้ความคิด” เขาพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็นตอนแรกเฟรขัดขืนแด่ไม่นานก็มีท่าทีอ่อนลง “ในสถานการณ์แบบนั้นถ้าเป็คุณจะทำยังไงวิ่งมาหาผมหรือเปล่า”
เฟรลองหยุดเสียงปฏิเสธที่ดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในหัวแล้วค่อยๆนึกถึง่เวลาหลังจากเธโอล้มลงก่อนพึมพำเบาๆ ออกมา “เปล่า...ตอนนั้นฉันอยากเข้าไปดูอาการนาย แต่มีคนฉุดมือฉันวิ่งห่างออกไปฉันเลยได้แต่มองนายนอนจมกองเือยู่ตรงนั้น” เฟรเผลอกล่าวออกมาก่อนจะก้มหน้าซบลงบนฝ่ามือ“ฉันขอโทษที่ไม่ได้กลับไปดู... ขอโทษ”
เธโอมองดูหญิงสาวเริ่มสะอื้นไห้โดยมีฝ่ามือปิดบังใบหน้าเอาไว้เขาเข้าใจสาเหตุที่ทำให้เธอมีแววตาเศร้าสร้อยราวกับรู้สึกผิดตลอดเวลาที่เห็นใบหน้าของเขาและเขาไม่ได้ชอบใจนักเธโออยากรู้อดีตจากมุมมองของเฟรให้มากกว่านี้แต่กลัวว่าจะไปสะกิดปมที่ใหญ่กว่าในใจเธอจึงค่อยๆยื่นมือไปดึงมือเธอออกห่างจากใบหน้าช้าๆเผยให้เห็นคราบน้ำตาที่ไหลนองอาบแก้มจนน่าใจหาย ความใทำให้เขานึกถึงเนื้อหาในบันทึกประจำวันที่เขียนเกี่ยวกับหญิงสาวเอาไว้ไม่เคยมีครั้งใดเลยที่เนื้อหาในบันทึกเด่นชัดขึ้นในความทรงจำจนราวกับว่ามันคือความจริงที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตเขาเหมือนอย่างคราวนี้เขาใช้นิ้วปาดน้ำตาให้เธอเบาๆ
“ไม่เป็ไรแล้วผมปลอดภัยดี” เธโอกล่าวพลางดึงมือเธอขึ้นมาัับนใบหน้าของเขา “เห็นมั้ยผมนั่งอยู่ตรงนี้”
“แต่ถ้าตอนนั้นฉันกลับไปหานายนายก็คงไม่หายตัวไปใช่มั้ย”
“ไม่เลย” เธโอตอบทันควันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ถ้าตอนนั้นเฟรวิ่งกลับมา ผมต้องเสียใจภายหลังแน่ๆ ”
เฟรชะงักเหมือนจะเริ่มเรียกสติกลับมาได้เธอชักมือออกจากใบหน้าของเขา แก้มของเธอเจือสีชมพูเรื่อๆ ไปจนถึงใบหูก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาเขา“เมื่อกี้นายทำอะไรน่ะ ทำไมอยู่ๆ ฉันก็นึกอดีตออก”
เธโอเลิกคิ้วนิดหนึ่งปรับตัวไม่ทันกับบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนแปลงเร็วเกินไปก่อนจะออกความเห็นตามปกติ“คุณก็แค่ปฏิเสธที่จะคิดถึงมันพอดีว่าผมซึ่งเป็ต้นเหตุนั่งอยู่ตรงหน้าคุณและไม่ใช่ภัยคุกคามที่ทำให้คุณปิดกั้นมันอีกแล้ว”
“พูดอะไรไม่เห็นรู้เื่เลย”
“ช่างเถอะครับ”เธโอจนใจที่จะอธิบายก่อนจะสรุปสั้นๆ ให้เข้าใจง่าย“ผมแค่อยากช่วยรักษาโรคความจำเสื่อมให้คุณ”
“รักษาตัวเองยังไม่ได้เลยจะมารักษาฉันเนี่ยนะ”
เฟรกล่าวท่าทางไม่สบอารมณ์นักทำให้เธโอหน้าเสียเขาเพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบนิดหนึ่งเพื่อแก้เขิน เฟรเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบโต้ก็เป็ฝ่ายถามขึ้นบ้าง
“แล้วนายล่ะจำเื่ตอนที่นอนจมกองเืได้บ้างมั้ย”
เธโอนึกถึงเนื้อหาในบันทึกประจำวันของตนเองถึงแม้จะมีเขียนถึงเหตุการณ์ที่ว่าแต่เขาไม่รู้สึกว่ามันเป็ความทรงจำของตนเองจึงส่ายหน้าปฏิเสธ“อาการของผมน่าจะหนักกว่าคุณ สงสัยคงนึกไม่ออกไปตลอดชีวิต”
เฟรหยุดสายตาที่ศีรษะของเธโอสลับกับมองหน้าเขาเหมือนกำลังรอคำอนุมัติจากเ้าตัวก่อนจะเอ่ยปากถาม“ขอฉันลองจับหัวนายดูหน่อยได้มั้ยจำได้ว่าตอนนั้นนายน่าจะหัวแตกแต่ไม่รู้เป็เพราะอะไร”
เธโอเห็นเฟรสีหน้าเครียดก็ไม่อยากฝืนให้เธอนึกถึงอีกจึงยื่นศีรษะเข้าไปใกล้เธอจนเธอมองเห็นรอยแผลเป็ทางยาวบางๆ ปรากฏอยู่ท่ามกลางผมสีน้ำตาลเข้มของเขาเขาเห็นเธอจะยื่นมือมาแตะก็รีบขยับตัวกลับมานั่งหลังตรงก่อนพูดแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์“เห็นแล้วไม่ใช่หรือครับว่าแผลหายไปเยอะแล้วและผมก็พูดคุยรู้เื่ไม่มีอาการสมองกระทบกระเทือนสบายใจได้ครับ”
เฟรรู้สึกใจชื้นขึ้นก่อนจะเหลือบมองดูนาฬิกาซึ่งบอกเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้วเธอกล่าวด้วยสีหน้าแปลกใจ “นี่ฉันมารบกวนซะนานเลย นายไม่ว่าอะไรใช่มั้ย”
“ไม่ว่าหรอกยิ่งคุยกับคุณก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย ร้านเดอะโมเมนโตยินดีต้อนรับเสมอครับ”
เฟรยิ้มกว้างก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายเตรียมตัวกลับ“งั้นวันนี้ฉันขอตัวก่อน คราวหน้าจะมาใหม่”
“ผมจะเดินไปส่งนะครับ”
เธโอเดินนำเฟรออกไปส่งที่ลานจอดรถเหมือนเดิมเมื่อเห็นเธอขับรถหายลับสายตาไปแล้วเขาจึงเดินกลับมาที่ร้านเดอะโมเมนโต เธโอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมในห้องรับแขกด้วยความเหนื่อยล้าก่อนจะก้มลงแตะััจอบนโต๊ะเพื่อเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ทันทีที่คอมพิวเตอร์ทำงานเสียงเตือนข้อความเรียกเข้าจากสกอเลอร์ก็ปรากฏขึ้นเขาจึงลองเปิดอ่านดู
“ข้อมูลจากข่าวล่าสุดเกรซ บลูเกอร์หนีออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ตอนนี้ตำรวจกำลังตามจับอยู่”อ่านจบเธโอก็ยกมือขึ้นกุมขมับวิธีการทำงานของตำรวจบนเกาะออลันด์ช่างยากเกินกว่าจะทำความเข้าใจจริงๆ
เช้าวันรุ่งขึ้นเป็วันที่ท้องฟ้าขมุกขมัวไปด้วยเมฆสีเทาคาดเดาได้ว่าฝนกำลังตั้งเค้าอย่างไม่ต้องพึ่งพยากรณ์อากาศ เธโอเปิดร้านตามปกติเขากำลังตรวจเช็คของในร้านผ่านโปรแกรมจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะเคาน์เตอร์ไม่นานนักเสียงประตูร้านก็เปิดออกเฟรในชุดกระโปรงกึ่งทางการสีม่วงเดินเข้ามาในร้าน เธอวางร่มที่เตรียมมาเผื่อไว้ในกระบะเหล็กทรงสี่เหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่ข้างประตูก่อนเดินเข้ามาทักทายเธโออย่างอารมณ์ดี
“ทายซิว่าวันนี้ฉันเจอข่าวอะไรน่าสนใจมา”
เธโอหรี่ตานึกถึงข่าวล่าสุดเมื่อวานที่ได้อ่านจากสกอเลอร์ก็ทำสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะตอบเฟร“เกรซ บลูเกอร์ หนีออกจากโรงพยาบาลเมื่อวานนี้หรือเปล่าครับไม่น่าจะจับตัวได้เร็วขนาดนี้มั้ง”
“เื่นั้นปล่อยเป็หน้าที่ของตำรวจเถอะ”ท่าทางของเฟรไม่ได้สนใจข่าวที่เธโอพูดถึงเลยเธอหยิบมือถือขึ้นมากดสองสามทีก่อนยื่นหน้าจอให้เขาดู “เขาจัดอันดับสถานที่ตายยอดนิยมตอนนี้”
เธโออ่านข้อความจากหน้าจอแบบออกเสียง“อันดับสามคือหอพัก อันดับสองคือในรถ และอันดับหนึ่งคือบนถนน”
“ใช่อันดับหนึ่งนี่แทบไม่เคยเปลี่ยนเลย ฉันอยากจะหาข่าวที่แปลกแต่น่าสนใจไปลงช่องออนไลน์บ้างน่ะ”
“แล้วข่าวแบบไหนถึงเรียกว่าแปลกแต่น่าสนใจล่ะครับ”
“อันดับสองไงสถานที่ตายคือในรถ นายคิดว่ายังไงบ้าง”
เธโอใช้ความคิดอยู่พักหนึ่งเขาจำได้ว่า่นี้เห็นข่าวพบศพคนตายในรถบ่อยขึ้นจึงลองเดาดู “หมายถึงข่าวคนฆ่าตัวตายโดยใช้เตาถ่านวางในรถหรือเปล่าครับ”
“ใช่นอกจากใช้เตาถ่านแล้วยังมีผูกคอตายในรถ แล้วก็จอดรถนอนหลับตายด้วย”
“จอดรถนอนหลับน่าจะเป็เฉพาะรถใช้น้ำมันนะครับเดี๋ยวนี้คนใช้รถไฟฟ้าเพิ่มขึ้นมาก อาจจะเป็เคสหายากแล้ว”
“หายากแต่ก็ยังมีนะ”เฟรเถียงพลางมองสำรวจไปรอบๆ ร้าน “ว่าแต่ในร้านเดอะโมเมนโตมีของชิ้นไหนที่เกี่ยวกับอุบัติเหตุตายในรถบ้างมั้ย”
เธโอใช้เวลาคิดอยู่ซักพักก็เดินไปดูที่ตู้กระจกในเขตพื้นที่หลังร้านเขากวาดสายตาดูของซึ่งวางเรียงรายทีละชิ้นแล้วมาหยุดลงที่ไฟแช็กรูปร่างเหมือนลิปสติกก่อนจะหยิบขึ้นมาวางบนผ้ากำมะหยี่แล้วเรียกเฟรมาดู
“นึกออกแต่ไฟแช็กชิ้นนี้แต่ไม่ใช่อุบัติเหตุนะครับ”
“ไฟแช็กหรือมีประวัติยังไง”
“น่าจะซักสิบกว่าปีก่อนได้มั้งเ้าของไฟแช็กเป็ผู้หญิงขับรถไปยังจุดนัดพบกับผู้ชายคนหนึ่งที่เข้ามาตีสนิทเธอจนเริ่มคบหาดูใจกันหลังจากรับผู้ชายคนนั้นขึ้นมาบนรถก็มีการพูดคุยกันและผู้ชายน่าจะขอไฟแช็กจากเธอเพื่อจุดบุหรี่สูบผู้ตายคงไม่ได้ให้ผู้ชายเห็นรูปร่างของไฟแช็กเธอเก็บมันลงกระเป๋าก่อนจะถูกโปะยาสลบหลังจากนั้นผู้ชายก็หาที่จัดฉากวางเตาถ่านในรถแล้วปิดประตูล็อกรถไม่นานก็มีคนพบศพเธอและคิดว่าเธอฆ่าตัวตายแต่ตอนที่ตรวจสอบกระเป่าของผู้ตายกลับเจอไฟแช็กนี้ซึ่งมีดีเอ็นเอของผู้ชายที่ฆ่าเธอติดอยู่ฆาตกรสารภาพทีหลังว่าพยายามค้นหาไปแช็กแล้วแต่หาไม่เจอด้วยความรีบร้อนก็เลยรีบหนีไปก่อนมันรอดจากสายตาของคนร้ายได้เพราะรูปร่างที่แปลกตาน่ะครับ”
“เข้ามาตีสนิทแบบแกล้งทำให้ผู้หญิงหลงรักน่ะหรือสมัยก่อนไม่น่าจะทำได้ง่ายๆ นะ น่าสนใจจัง”
“น่าสนใจยังไงหรือครับ”น้ำเสียงของเธโอเรียบนิ่งแต่แอบลอบสังเกตท่าทีของเฟรไม่วางตา
“ก็มีผู้ตายหลายรายเลยที่มีประวัติโสดส่วนใหญ่เหยื่อจะเป็ผู้หญิงที่มีรถเป็ของตัวเอง”เฟรใช้ความคิดครู่หนึ่งจึงกล่าวต่อ“เมื่อก่อนกว่าจะทำให้ไว้ใจจนยอมคบกันเป็เื่ยากนะ แต่ปัจจุบันมีโซเชียลทำให้การนัดพบง่ายขึ้น”
เธโอหยุดจับผิดเปลี่ยนเป็กล่าวเตือนแทน“ช่วยระวังตัวอย่าไปพัวพันกับเื่อันตรายนะ”
“พัวพันเื่อันตรายอะไรงั้นหรือ”
เสียงคุ้นหูดังแทรกขึ้นพร้อมๆกับประตูร้านเปิดออก เควินก้าวเข้ามาในร้านและอีกคนที่ตามมาด้วยก็คือ เทอรี่ ธอดจ์คู่หูของเขา ชายร่างใหญ่สองคนเดินเข้ามาทำให้ภายในร้านดูคับแคบลงไปถนัดตาเธโอเดินมาที่หลังโต๊ะเคาน์เตอร์ก่อนเริ่มทักทายเควินก่อนด้วยความเคยชิน
“ทำไมวันนี้แวะมาได้ครับนี่พึ่งจะสิบโมงเอง”
“ได้ยินข่าวเื่ที่เกรซบลูเกอร์ หนีออกจากโรงพยาบาลแล้วไม่ใช่หรือ ฉันเลยแวะมาดูว่าเธอออกไปตามล่าเขาหรือเปล่าน่ะสิเดี๋ยวไปโผล่ในกล้องวงจรปิดขึ้นมาจะแก้ตัวลำบาก”
เธโอยิ้มแห้งๆก่อนจะกล่าวตอบ “ก็ถ้าตำรวจทำงานรัดกุมแล้วผมจะไปยุ่งทำไมล่ะครับ”
“เราก็เฝ้าเกรซเต็มที่แล้วแต่ไม่คิดว่าเกรซจะใช้ข้ออ้างให้พยาบาลเข้าไปช่วยทำธุระส่วนตัวแล้วทำร้ายพยาบาลน่ะสิสุดท้ายพอปลอมเป็พยาบาลออกมา ตำรวจก็เลยไม่ได้ตรวจค้น” เทอรี่ที่ฟังอยู่เงียบๆ แก้ตัวขึ้นมาทันควัน
“เข้าใจแล้วครับตำรวจทำงานเต็มที่แล้ว” เธโอพูดพลางพยักหน้ารับแบบส่งๆ
เควินหันมองหน้าเฟรก่อนจะถามขึ้นบ้างด้วยความสงสัย“แล้วเมื่อกี้คุยอะไรกันเื่อันตราย คิดจะทำอะไรกันอีกล่ะ”
เฟรสะดุ้งนิดหนึ่งก่อนตอบอย่างลนลาน“คือว่าฉันทำช่องข่าวออนไลน์อยู่น่ะค่ะกำลังสงสัยเื่ที่มีจำนวนคนตายในรถเพิ่มขึ้น ก็เลยคิดว่าจะลองหาข้อมูลดู”
“เื่นั้นพวกฉันก็กำลังสืบอยู่แต่เท่าที่มีข้อมูลตอนนี้ยังเป็การฆ่าตัวตายนะ มีอะไรน่าสนใจงั้นหรือ”
“ตำรวจน่าจะมีช่องทางหาข้อมูลง่ายกว่านะครับฆ่าตัวตายในรถกันถี่ขนาดนี้ทั้งที่ผู้ตายส่วนใหญ่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องฆ่าตัวตายอีกอย่างเศรษฐกิจของเกาะออลันด์ก็ยังไม่แย่ขนาดจะมีปัญหาการเงินรุนแรงกันทุกครัวเรือนนะ”
“เื่นั้นฉันก็คิดอยู่เพียงแต่ในฐานะตำรวจถ้ายังหาหลักฐานไม่ได้ก็ไม่สามารถพูดได้ไม่งั้นมันก็เป็แค่การคาดเดา” เควินตอบทำให้เธโอเถียงไม่ขึ้นเหมือนกัน
เฟรเห็นบรรยากาศตึงเครียดลงก็เป็ฝ่ายพูดขึ้นบ้าง“พอเถอะค่ะ คุยกันเื่เบาๆ บ้างได้มั้ยเนี่ย”
“ที่จริงฉันแค่จะแวะมาดูว่าเ้าเด็กนี่กินข้าวหรือยังเท่านั้นแหละ”เควินกล่าวพลางพยักพเยิดไปทางเธโอ “ส่วนใหญ่ฉันจะแวะมา่บ่ายๆ แต่บ่ายนี้ติดธุระเลยแวะมาตอนสายแทน”
“จะไปไหนหรือครับ”
“เห็นมั้ยว่าเ้านี่มันหลอกถามเื่คดีตลอดแล้วจะไม่ให้พูดเื่เครียดตลอดเวลาได้ยังไง”เควินชี้ไปทางเธโอพลางหันไปฟ้องเฟรที่พยายามห้ามทัพ
“ผมยังไม่ได้พูดเื่คดีอะไรเลยครับแค่ถามว่าจะไปไหนเท่านั้น”
“ผมก็ได้ยินแค่นั้นนะครับหัวหน้า”เทอรี่เข้าข้างเธโอทำให้เควินชะงักไปนิดหนึ่ง เขาถอนหายใจยาวแล้วเปลี่ยนเื่คุยไปซะเฉยๆ
“เอาเป็ว่าห้ามแอบทำอะไรอันตรายลับหลังฉันเด็ดขาด”เขากำชับเธโอกับเฟรแล้วจึงหันไปเรียกเทอรี่ให้เดินตามออกจากร้านเดอะโมเมนโตไป
เฟรมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดจนกระทั่งแผ่นหลังของเควินและเทอรี่หายลับสายตาไปแล้วเธอจึงหันไปมองหน้าเธโออย่างงุนงงก่อนถามขึ้น
“คุณเควินเป็แบบนี้ประจำหรือเมื่อก่อนไม่เคยเห็นด้านนี้ของเขาเลย”
“ตัวจริงของแกเป็คุณลุงที่รั่วนิดหน่อยอย่างที่เห็นนั่นล่ะครับ”
“ตำรวจยืนยันเองว่าเป็การฆ่าตัวตายแล้วฉันควรจะตามเื่นี้ต่อดีมั้ยล่ะเนี่ย”
“ถ้ามั่นใจว่าตัวเองคิดถูกก็ลองหาหลักฐานพิสูจน์ดูสิถึงจะพิสูจน์ได้ว่าคิดผิดก็ยังสามารถเอาหลักฐานและข้อพิสูจน์พวกนั้นลงเป็ข้อมูลในช่องออนไลน์ได้ไม่ใช่หรือ”
“นั่นสินะ”ดวงตาของเฟรเป็ประกายในขณะที่เธโอแอบยิ้มน้อยๆ ให้เธอเฟรหลบสายตาเธโอเหมือนความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อเขาเปลี่ยนไป“โชคดีที่นายไม่ห้ามฉัน”
“นิสัยของผมก็เหมือนกับเฟรนั่นแหละจะให้ห้ามยังไงล่ะเพียงแต่ถ้ามันอันตรายเกินไปก็อย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวคนเดียวนะครับ”
เฟรฟังคำเตือนอย่างตั้งใจพลางพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะกล่าวกับเธโอ “รู้แล้ว แล้วนายทานข้าวหรือยังทำไมคุณเควินถึงต้องแวะมาดูบ่อยๆ ด้วยล่ะ”
เธโอนิ่งเงียบเหลือบมองนาฬิกาในร้านซึ่งบอกเวลาจะสิบเอ็ดโมงแล้ว“ผมเน้นให้ความสำคัญกับมื้อเช้าครับ บางทีก็เลยลืมทานมื้อกลางวันกับมื้อเย็น”
“นายทำอาหารทานเองหรือ”
“ทำได้แต่พวกไข่ดาวกับอาหารไมโครเวฟยุคนี้ยังมีใครทำอาหารทานเองหรือครับ”
“มีเยอะแยะมีแต่นายนี่แหละที่แปลก ทานแค่นั้นจะอิ่มได้นานขนาดไหนกัน” เฟรกล่าวก่อนจะชวนเขา“ออกไปทานอาหารข้างนอกกันมั้ย”
“แต่ผมต้องเฝ้าร้านนะสั่งให้ร้านอาหารมาส่งได้มั้ยครับ”
“ปิดซักชั่วโมงนึงไม่ตายหรอก”
เมื่อออกจากร้านเดอะโมเมนโตแล้วเดินไปตามทางฟุตบาตรเลียบถนนใหญ่ผ่านตรอกสองสามแห่งจึงมาถึงร้านอาหารขนาดใหญ่ที่มีคนแวะเวียนเข้ามามากที่สุดในย่านนี้ในร้านมีพื้นที่มากแบ่งเป็โซนด้านหน้าที่เปิดกว้างรับลมและโซนด้านหลังที่ติดเครื่องปรับอากาศเฟรเดินนำเธโอเข้ามานั่งบนโต๊ะติดกำแพงที่จัดเก้าอี้นวมสีครีมสำหรับสองคน
เธโอมองสำรวจรอบๆร้าน กำแพงและพื้นตกแต่งด้วยแผ่นไม้สีน้ำตาลเข้มวางเรียงกัน มีต้นไม้เตี้ยๆในกระถางกระเบื้องเคลือบประดับอยู่ตามจุดต่างๆให้ความรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ในเรือนไม้กลางป่าในฤดูฝนแบบนี้แม้จะไม่มีเครื่องปรับอากาศก็ยังเย็นสบายเพราะลมธรรมชาติ ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากร้านเดอะโมเมนโตก็จริงแต่เธโอไม่เคยเดินมารับประทานอาหารที่ร้านนี้เลย
4K
