เกิดมาตบเกรียน เซียนก้มกราบ

โปปุ กริซลี่ หรือที่ใครๆเรียกว่า พญาหมีหนังเพชร เป็๲หมีที่ชอบอาศัยอยู่รวมกันเป็๲กลุ่ม และบางกลุ่มถึงกับมีตัวหัวหน้า คือ คิงส์ โปปุ กริซลี่ และเพราะคิงส์ โปปุ กริซลี่นี้เอง ทำให้เกิดฤดู ผสมพันธ์

พอถึงฤดูผสมพันธ์ ของทุกปี มันจะดุร้ายมากขึ้น และหวงอาณาเขต ใน 1ฝูงจะมีตัวผู้ 10 ตัว ต่อตัวเมีย 30 ตัว และจะเอากันตั้งแต่เช้าจรดเย็น เพื่อทำลูก หลังจากนั้นพวกมันก็จะนอน
ดังนั้นเวลาที่ควรจะโจมตีมันมากที่สุดก็คือช่วงตอนเย็น จนถึงช่วงหัวค่ำ
ผมกับผู้วิเศษ ซาฟา พ่อตา แอบมาสำรวจพื้นที่ไว้ก่อนล่วงหน้า และพบกับฝูงโปปุ กริซลี่ ที่มี คิงส์ โปปุ กริซลี่อยู่ด้วย ถ้ากำจัดมันได้ ฤดูผสมพันธ์ จะหยุดลง และโปปุ กริซลี่จะกลับไปเป็นปกติ อีกครั้ง
ฟ้าค่อยๆมืดลง พวกโปปุ กริซลี่ หลังจากเอากันเสร็จ ก็กำลังเพลีย บางตัวถึงกับล้มตัวลงนอน ในโคลน เพื่อประหยัดแรง ผู้วิเศษ ซาฟา ยืนอยู่เหนือ พื้นหิน แล้วคำรามก้อง ร่ายคาถาเพลิงอัคคี เข้าโจมตี โปปุ กริซลี่ นับร้อยตัว
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมม เสียงดังกระหึ่ม เหมือน คนเปิดสตูดิโอ เสียงดัง
ฝูง โปปุ กริซลี่ ที่พากันหลับไหลตื่นขึ้น และกำลังแตกตื่น ก่อนที่ คิงส์ โปปุ กริซลี่จะคำรามให้ทุกตัวอยู่ในความสงบ และเริ่มตั้งวงล้อมผม กับ ผู้วิเศษ ซาฟา
" ก็แค่ลูกหมี ธรรมด๊าธรรมดาที่ตัวใหญ่และมีจำนวนมากก็เท่านั้นเอง " ผมกล่าว พร้อมกับยกมือขึ้นสู่ฟ้า เกิดเป็นเมฆครึ้มสีดำ ราวกับควันไฟ
" อาวิน ระวังตัวด้วยนะ " ผู้วิเศษ ซาฟากล่าว ก่อนจะยิงเวทย์สกัด พวกโปปุ กริซลี่ ที่กำลังดาหน้ากันเข้ามา
" ได้เลย ท่านพ่อตา " ผมปลุกเร้าพลังถึงระดับเซียน แล้วพุ่งทะลวงไปใจกลางกองทัพของโปปุ กริซลี่ในทันที ไม่มีโปปุ กริซลี่หน้าไหนจะหาญต่อกรผมได้ ถ้ามีตัวไหนขัดขวางผม ตัวมันผู้นั้นต้อง ตาย
กองทัพของโปปุ กริซลี่ ล้มตายเป็นใบไม้ร่วง จนคิงส์ โปปุ กริซลี่ ทนดูลูกน้องและฮาเร็มของตนล้มตายไม่ได้ มันจึงออกโรงเอง
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
คิงส์ โปปุ กริซลี่ ตัวสีขาว ขนาดใหญ่เกือบสี่เมตร เข้าประชิดผมด้วยทักษะ อัศวิน พุ่งประชิด
' เป็นแค่สัตว์ชั้นต่ำ กลับสามารถใช้ทักษะอัศวินของมนุษย์ได้ด้วยเหรอเนี่ย ' ผมคิด แต่ความสนใจของผมก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อ เราแลกหมัดกัน
ตุบ ตับ ตุบ ตับ
หมัดของผม กับหมัดของคิงส์ โปปุ กริซลี่ ปะทะกันหลายร้อยครั้งใน 1 นาที ช่างเป็นการต่อสู้ที่เร้าใจที่สุดเท่าที่เคยสู้มาในโลกใบนี้ ผมนับถือ ความเป็นผู้นำของมันจริงๆ แต่เพราะมันขวางทางผม มันจึงต้องตาย
" อานาตะ โทส!!!(ฉันจะล้มคุณเอง) " ผมกล่าวข้อความสั้นๆ ที่ดูในอนิเมะเรื่องหนึ่ง เป็นตอนที่พระเอก กำลังจะกำจัดจอมปีศาจ ผมเห็นว่ามันเท่ห์ดี เลยจำมาลองพูดบ้าง
เมื่อผ่านไปหลายนาที คิงส์ โปปุ กริซลี่ เริ่มรู้ตัวแล้วว่าตัวเองสู้ผมไม่ได้ มันค่อยๆถูกหมัดของผมดันถอยทีละก้าวทีละก้าว จนเหงื่อตก และพยายามคิดหาทางหนี เป็นจังหวะเดียวกันที่ผมเริ่มใจอ่อน ที่จะกำจัดสัตว์โลกผู้แสนน่ารักตัวนี้
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
คิงส์ โปปุ กริซลี่ ก้มลงกราบเท้าผมราวกับมนุษย์ เป็นท่ากราบโคคาคุ ( ท่ากราบขออภัยอย่างสูง ในเกมส์ โปซาปุ แอดแวนเจอร์ ) 
ผมยิ้มเยาะแล้วใช้เท้าเขี่ยหน้ามันเบาๆ ก่อนจะหันหลังให้ และกำลังจะประกาศชัยชนะ
ตอนนั้นเองที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ของคิงส์ โปปุ กริซลี่ เผยออกมา มันโจมตีผมจากทางด้านหลัง
ในนาทีวิกฤตินั้นเอง ผู้วิเศษ ซาฟา ก็ได้เสกกำแพงดินขึ้นมา ป้องกันผม ทำให้คิงส์ โปปุ กริซลี่เสียจังหวะโจมตี และถูกผมต่อยเข้าไปยังจุด จุมพิตมัจจุราช(จุดในร่างกายของมนุษย์ ที่ถ้าถูกโจมตีแล้วจะเกิดอาการบาดเจ็บถึงตาย ) เป็นการเผด็จศึก
" ลุง ผมไม่ได้บอกให้มาช่วยเลย แย่งซีน เท่ห์ๆของผมหมด " ผมกล่าวออกมาแม้ในใจจะนึกขอบคุณ ผู้วิเศษ ซาฟาที่ช่วยขัดจังหวะ คิงส์ โปปุ กริซลี่
" แล้วหันหลังให้มันทำไม ละ พ่อหนุ่ม " พ่อตาผมกล่าวเพราะกลัวจะเสียลูกเขย
" ผมกะจะจัดการมันด้วยท่าไม้ตาย เท่ห์ๆอยู่เลยเชียว ลุง"
" เออ ทีหลังตรูจะไม่ช่วยมึงล่ะ "
" ถึงผมโดนมันต่อยก็ไม่ตายหรอก อย่างมากแค่บาดเจ็บ "
"ขี้คุยจริงๆ "
" 555555+ ก็คนมันเกิดมาเก่ง "
หลังจากพวกเราสองคนคุยกันอยู่ราวชั่วโมง พวกโปปุ กริซลี่ทั้งหมดก็ยอมแพ้ และยอมกลับเข้าป่าแต่โดยดี เหลือไว้แต่ศพ ของ คิงส์ โปปุ กริซลี่
" เอาไงดีละ ลุง "
" ก็ถลกหนังมันไปขายสิ "
" ผมว่าเอาไปประมูลดีกว่านะ " หลังจากพูดเสร็จแล้ว ผมก็ลงมือ กรีดหนังของคิงส์ โปปุ กริซลี่ด้วยความชำนาญ เพราะผมมี สกิล ชำแหละLv.10 ที่ได้มาจากพ่อ
แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้เป็นอย่างใจผมคิดเมื่อผม เดินทางกลับเมือง และ ผู้วิเศษ ซาฟา ขอแยกตัวไป เพื่อสำรวจป่า
30นาทีต่อมา....ในที่สุดผมก็ใช้เวทย์มนต์ [ฟลาย] บินกลับเมือง
ชิลรอน เธอมารออยู่ที่หน้าเมือง พร้อมกับบ่นงุบงิบ เหมือน หมีกินผึ้งที่ผมใช้เวลานานกว่าจะจัดการคิงส์ โปปุ กริซลี่ได้
จาก้า ทหารยามเฝ้าประตูเมือง ที่เห็นหน้าผมกำลังเดินเข้ามาที่ประตูเมือง ก็กำลังยืนขาสั่นอยู่ ปกติมันต้องเข้ามาเก็บเงินแล้ว แต่วันนี้มันใจไม่กล้าพอ ผมจึงเดินเข้าไปเอาเงินหย่อนให้มัน เหรียญนึง เป็นเหรียญทองคำมูลค่า 300 เหรียญทอง ก่อนที่จาก้าจะเป็นลมไป แล้วผมกับชิลรอน ก็เดินเข้าเมือง โดยไม่ดู คนที่กำลังเข้ามามุงจาก้า เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมเดินเข้าเมืองมากับชิลรอน ยังไม่ทันถึงหนึ่งนาที ก็มีพวกเกรียนราว 20คน เดินเข้ามาหาเรื่อง มันเป็นพวกคนของตำหนักแม่ทัพเถียน ซึ่งชาวบ้านแถวนั้นรู้จักหน้าพวกมันดี ว่าชอบหาเรื่องชาวบ้าน
" แกส่ง แม่นางคนนั้นมาซะดีๆ คืนนี้นายน้อยของข้าจะมีความสุขกับนาง " หัวหน้าพวกเกรียนที่ใส่ชุดเกราะสีทองกล่าว อย่างออกนอกหน้า แล้วโชว์ อาวุธขั้นนภาที่ได้มา มันเป็นดาบน้ำแข็ง ที่ดูไม่เหมาะ จะอยู่ในมือมันเลย
" ถ้าข้าส่งผู้หญิงให้แล้ว เอ็งจะมอบอาวุธขั้นนภาให้ตรูมั๊ย " ผมกล่าวถามออกไป
" ไม่มีทาง อาวุธขั้นนภาของข้ามีค่ามากกว่า นังหน้าสวยของเจ้า " หัวหน้าพวกเกรียนกล่าวตอบ
" ถ้างั้นข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะเอาทั้งอาวุธขั้นนภา และผู้หญิงสวย ข้าก็จะเอาด้วย " ผมกล่าว พร้อมกับชกไปที่ท้องของหัวหน้าพวกเกรียน ที่ชื่อ หวังถงในทันที เพียงแค่หมัดเดียว หวังถง ก็เป็นลม หมดสติ
' กระจอกกว่า คิงส์ โปปุ กริซลี่อีก ' ผมคิด
เมื่อพวกเกรียนเห็นดังนั้น พวกมันต่างคนต่างก็รีบแบกหวังถง หนีตาย พร้อมกับคำพูดของตัวร้ายกากๆ ที่ชอบพูดใน อนิเมะ " ฝากไว้ก่อนเถอะ เจ้าหนุ่ม "
และแล้ว ผมก็ได้ดาบน้ำแข็ง ขั้นนภา ฟรอสเซ่นซอร์ด มา โดยที่ไม่ต้องสูญเสียหญิงงามอย่างชิลรอนไป
" ถ้าเจ้าเอาข้าไปแลกกับดาบอีกครั้ง ข้าจะฆ่าเจ้า " ชิลรอนงอนผมนิดๆ เนื่องจากผมพูดล้อเล่นแทงใจดำเธอ
" เอาล่ะ เอาล่ะ จบเรื่องแล้ว เราไปโรงประมูลกันดีกว่า " ผมกล่าวชวนชิลรอน ไปโรงประมูล ซึ่งเธอ ก็เดินตามผมมาราวกับลูกแมวเชื่องๆ
แต่เมื่อ พวกเราเหยียบเข้าไปในโรงประมูล ก็มีผู้หญิงหน้าสวย ผมสีน้ำตาล เดินออกมารับแขก
" พวกท่านจะมาประมูลสินค้า หรือ เอาสินค้ามาประมูลกันคะ "
แต่ผมยังไม่ทันตอบ ก็มีเสียงหนึ่งดังเข้ามาขัดขวาง การพูดคุยของสองเรา
" แม่นาง หลิงเอ๋อ อย่าไปพูดดีกับคนจนๆพรรณนั้นเลย ดูเสื้อผ้าที่ใส่เข้าซิ ขาดรุ่งริ่ง ยังไม่พอ กลิ่นตัวยังอุบาท อีก " ฮิโรชิ กล่าวออกไปโดยไม่ยั้งปากแม้ซักคำ ทำให้ผมเริ่มโกรธ และกำหมัดเตรียมจะชกปากมันให้ฟันหัก แต่มันก็ยังคงไม่รู้สึกตัวยังคงพูดต่อไป
" ส่วนแม่นาง ชิลรอน ที่ตามมาด้วย มาเป็นแฟนข้าเถอะ อย่าอยู่กับคน อาภัพ อนาคตไม่มีพรรณนี้เลย "
ตุบ
เสียงชกหมัดขวาตรงของผมปล่อยออกไป เพียงแค่หมัดเดียว ฮิโรชิ ก็ลงไปกองกับพื้น นอนนับดาว นี่ขนาดผมยังไม่ได้เอาจริงนะ เพียงใช้พลังแค่ครึ่งที่สู้กับ คิงส์ โปปุ กริซลี่ก็เท่านั้นเอง
หลิงเอ๋อ เมื่อเห็น ฮิโรชิ นอนสลบเหมือด เธอก็หน้าแดงเป็นลูกตำลึง ขึ้นมา แล้วกล่าวกับผมว่า
" ข้าตัดสินใจแล้วจะแต่งงานกับท่าน "
สาเหตุเกิดจาก ฮิโรชิ คนที่นอนนับดาวอยู่นั้น เป็นจอมเวทย์ชั้นสูง ระดับแนวหน้าในรุ่นเยาว์ ที่มีกำหนดการจะแต่ง หลิงเอ๋อ ประมาณ คู่หมั้น คู่หมายกัน แต่หลิงเอ๋อ อยากได้ สามี เป็น วีรบุรุษ เธอจึงคิดในใจว่า หากใครสามารถเอาชนะฮิโรชิได้ เธอจะยอมแต่งด้วย
" ได้สิจ๊ะน้อง หลิงเอ๋อร์ " คนที่พูดกลับเป็น ชิลรอน ที่ยืนดูอยู่เงียบๆมาโดยตลอด เธอตัดสินใจแทนผมทันที ทั้งๆที่ผมไม่ได้อยากมีฮาเร็มแท้ๆ
" พี่ชิลรอ... " หลิงเอ๋อ กำลังจะพูด แต่ชิลรอนกลับเอามือปิดปากนาง
" พี่รู้ดีว่าเราก็รักคนประเภทเดียวกัน น้องหลิงเอ๋อ " ชิลรอนกล่าวทำให้หลิงเอ๋อ พยักหน้าแล้วกลับมาทำหน้าที่เหมือนปกติ
" ท่านเอาอะไรมาประมูลเหรอ คุณสามี " หลิงเอ๋อ กล่าวอย่างน่ารักแถมเรียกผมว่า สามีทุกคำ
" ข้าเอาของดีมาประมูลน่ะ "
" ของดี? "
" มันคือ... "
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป