ตอนที่ 13 ดอกไม้ประหลาดมีพิษ (1)
“น้องฮั่นใกล้จะกลับมาแล้ว ได้ยินว่าอีกไม่นานก็คงถึงจวน” กู้ิจูขบเม้มมุมปากเบาๆ กู้ิฮั่นเป็ที่พึ่งใหญ่สุดของอินอี๋เหนียง ทั้งยังเป็จุดอ่อนสำคัญของฮูหยินผู้เฒ่ากู้
เมื่อก่อนอินอี๋เหนียงคิดชิงอำนาจในมือของฮูหยินใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เพราะเกรงกลัวจวนหนิงกั๋วกงจึงไม่กล้าเอ่ยปากง่ายๆ ครั้งนี้ท่านแม่เป็ฝ่ายยอมถอยให้เอง อินอี๋เหนียงย่อมไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้หลุดมือ ยิ่งไปกว่านั้นหากอำนาจในจวนตกอยู่ในมืออินอี๋เหนียงแล้วละก็ คิดจะเอากลับคืนมาคงยากแล้ว
กู้อวิ๋นหวงย่อมเข้าใจจุดนี้ดี แต่ที่กู้ิจูคิดไม่ตกคือ ในเมื่อนางเข้าใจดี แล้วเหตุใดถึงยังต้องทำเช่นนี้
กู้อวิ๋นหวงเคาะโต๊ะเบาๆ “เฉินซื่ออยู่ที่เรือนเล่อโซ่วทำหน้าที่อะไร”
“เหมือนซุนหมอมอเ้าค่ะ ดูแลความเป็อยู่ของท่านย่า” รู้ว่าบางทีนี่อาจเป็คำตอบที่นาง้า กู้ิจูจึงเตรียมคำตอบมา
“น้องหญิงสามาเ็ ใช้ยาอะไรทาหรือ” กู้อวิ๋นหวงถามต่อ
“เหมือนกับของแม่นางเจียงเ้าค่ะ เป็ยาอวี้จือหนิงลู่เกาที่ฝ่าาพระราชทานให้จวนอัครเสนาบดี แต่ที่ผ่านมาเก็บไว้กับท่านย่าตลอด” กู้ิจูหยุดไปครู่หนึ่ง นางแน่ใจว่ากู้อวิ๋นหวงรู้อยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ยังกล่าวต่อ “ก่อนข้ามาศาลาโบตั๋น เห็นน้องหญิงสามไปหาท่านย่าที่เรือนเล่อโซ่ว ได้มาอีกสองตลับ”
กู้อวิ๋นหวงส่งสายตาให้ชิงอวี้ อีกฝ่ายจึงหยิบถุงเครื่องหอมใบหนึ่งส่งให้กู้ิจู นางรับถุงเครื่องหอมไป ก่อนจะมองกู้อวิ๋นหวงอย่างไม่เข้าใจ
“ได้ยินว่าปกติน้องหญิงรองจะมอบถุงเครื่องหอมให้คนในจวนทุกปี ปีนี้ก็มอบถุงใบนี้ให้น้องหญิงสามแล้วกัน”
คิ้วทั้งคู่ของกู้ิจูขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
ชิงอวี้อธิบายด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูรองวางใจได้เ้าค่ะ ในถุงเครื่องหอมมีแค่พวกกลีบดอกไม้ธรรมดาทั่วไป อย่าว่าแต่ท่านหมอในเมืองหลวงเลยเ้าค่ะ ต่อให้เป็หมอหลวงในวังมาตรวจดูก็ไม่พบเจอสิ่งผิดปกติอันใด”
ฝีมืองานปักถุงเครื่องหอมประณีตชั้นเลิศ ใช้วิธีการปักแบบทางใต้ กู้ิจูพลิกดูไปมาสองรอบ เหลือบมองถุงเครื่องหอมตรงเอวของกู้อวิ๋นหวงและชิงอวี้ แล้วพยักหน้ากล่าว “ประเดี๋ยวกลับไป ข้าจะส่งถุงเครื่องหอมไปให้น้องหญิงสามเ้าค่ะ”
ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ตอนนี้คงได้แต่ลองเสี่ยงพนันดูสักตา พนันว่าจวนหนิงกั๋วกงไม่มีทางปล่อยให้หนิงหว่านโหรวกับกู้อวิ๋นหวงโดนเอาเปรียบเด็ดขาด และพนันว่ากู้อวิ๋นหวงย่อมไม่ใช่คนไร้น้ำใจ ข้ามแม่น้ำเสร็จก็รื้อสะพานทิ้ง เห็นคนหมดผลประโยชน์ก็ถีบหัวส่ง
“คุณหนูเ้าคะ คุณชายกลับมาแล้วเ้าค่ะ” กู้ิจูเพิ่งเก็บถุงเครื่องหอมเสร็จ ทิงหลานสาวใช้ข้างกายที่ถูกสั่งให้ไปเฝ้าด้านนอกก็รีบสาวเท้าเข้ามา หยุดยืนรายงานอยู่นอกศาลา “จิ่งซื่อจื่อก็มาด้วยเ้าค่ะ มาพร้อมกับคุณชาย”
“จิ่งซื่อจื่อของจวนจิ่งอ๋องน่ะหรือ เขามากับคุณชายได้อย่างไร” มือของกู้ิจูที่ถือถ้วยชาจับแน่นขึ้น
กู้อวิ๋นหวงสีหน้าเรียบนิ่งไม่แปรเปลี่ยน ทว่าก็เกิดความสงสัยเช่นกัน นางมองหน้าทิงหลาน รอให้อีกฝ่ายอธิบาย
จิ่งซื่อจื่อ จิ่งอวี้ ชาติก่อนนางไม่เคยไปมาหาสู่กันแต่อย่างใด รู้เพียงว่าจิ่งอ๋องสิ้นชีพกลางสมรภูมิในาระหว่างต้าเยี่ยนกับเป่ยเหลียวเมื่อสิบสองปีก่อน ครั้นข่าวถ่ายทอดกลับมาถึงเมืองหลวง พระชายาจิ่งอ๋องตรอมใจลาจากไป ทิ้งจวนจิ่งอ๋องกับจิ่งอวี้ที่อายุแค่สี่ขวบไว้เพียงลำพัง ครั้งนางแต่งงานกับเยี่ยนจวินสือได้สองปี เป่ยเหลียวเข้ารุกรานอีกครั้ง จิ่งอวี้ขออาสานำทัพใหญ่นับร้อยหมื่นออกรับศึกด้วยตนเอง ทว่าเขากลับได้พบเยียลี่ว์เหยี่ย แม่ทัพใหญ่แห่งเป่ยเหลียวผู้พิชิตจิ่งอ๋องได้ในปีนั้น ผลสุดท้ายทวนหักจมผืนทราย สิ้นชีพไปในสมรภูมิเช่นเดียวกัน
ตอนข่าวส่งมาถึงเมืองหลวง นางเองก็ใจหายมากทีเดียว
คิดไม่ถึงว่ากลับมาเกิดอีกภพชาติ จะได้ยินชื่อของเขาในรูปแบบนี้ อีกทั้งเขายังอยู่กับกู้ิฮั่น ไม่แน่ว่าอนาคตอาจกลายเป็ศัตรูของนางก็ได้
“บ่าวไม่ทราบเ้าค่ะ” ทิงหลานแอบชำเลืองมองกู้อวิ๋นหวง เห็นว่ากู้อวิ๋นหวงกำลังจ้องนางอยู่ ก็รีบหลุบตาลงต่ำทันที
กู้ิจูมองกู้อวิ๋นหวง
1K
