Love Status : รัก..แบบไหน?

และแล้ว ~วันหยุดสุดสัปดาห์แรกก็มากถึง.....ผมนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ณ หอพักรูปทรงสี่เหลี่ยมเหมือนสระว่ายน้ำที่พึ่งย้ายเข้ามาเมื่อปลายอาทิตย์ที่แล้วครับ ตอนนี้..ข้าวของในกล่องของผมถูกแกะออกมาเกือบหมดแล้ว แต่บางอย่างผมก็ตัดสินใจว่าให้มันอยู่ในกล่องแบบนั้นต่อไป ก็ดูจะไม่เลวดีเหมือนกันแฮะ.. = =แต่จะให้พูดจริงๆก็คือ.. ห้องมันไม่มีที่จะไว้ของแล้วน่ะสิคร้าบบบ.. โอยยย~ T^Tใครมันจะไปนึกล่ะครับ ว่าการอยู่หอคนเดียวมาตั้งแต่เรียนมหาลัยฯปี 1 จนถึงตอนนี้ จะสามารถเก็บสะสมข้าวของได้เยอะแยะมากมายขนาดนี้ นี่มันห้องหรือร้านของเก่าเนี่ยะ แค่กองชีทที่เรียนในแต่ละวิชาก็จะทับผมตายให้แบนแต๋อยู่ละ ยังจะมีกองหนังสือการ์ตูนที่ตามซื้ออีกนะ~...“ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก” ~ เอ้าอะไรวะ?..เสียงตอบรับจากโทรศัพท์มือถือที่ตอนนี้มันถูกเอามาแปะไว้ตรงแก้มพร้อมท่านอนตะแคงของผม ร้องบอกว่าปลายสายไม่สามารถติดต่อได้ .. โฮ่..วันหยุดทั้งที .. นี่ผมก็กะว่าจะชวนไอ้ก็อตมันออกไปดูหนังด้วยกันซะหน่อย ไง๋ถึงติดต่อมันไม่ได้ล่ะวะเนี่ยะ.. แบบนี้ก็เซ็งสิครับ.. เฮ้อออ~ผมนอนกลิ้งไปๆมาๆ ซ้ายที ขวาที อยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่หลายตลบ บิดขี้เกียจไปพร้อมกับกดรีโมทในมือเปลี่ยนช่องโทรทัศน์เพื่อดูรายการอื่นไปเรื่อยๆ … เอาจริงมันก็ออกจะสบายดีอยู่หรอกครับกับวันหยุดแบบนี้ .. ได้นอนตากแอร์เย็นฉ่ำ แถมไม่ต้องออกไปทรมารทรกรรมกับความร้อนของแสงแดดกรุงเทพฯที่ร้อนแรงแซงทุกสถิติขึ้นทุกวัน .. ถึงแม้นช่วงหน้าหนาวมันจะหนาวอยู่บ้างสักหน่อยก็เถอะแต่เอ่อ.. ยามแดดเปรี้ยงพระอาทิตย์เที่ยงวันเกือบกลางหัวแบบนี้เนี่ยนะ ขนาดแค่คิดเฉยๆผมก็ชักจะหน้ามืดขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ = =“...อืมมม…อยู่แบบนี้......ก็สบายดีจริงๆน่านแหละนะ...แต่มัน....น่าเบื่อจังโว้ยยยยยยยยยย~ = =“..ในเมื่อไม่มีอะไรทำไปมากกว่าที่เป็นอยู่ ผมเลยตัดสินใจม้วนหน้าลุกจากเตียงออกมาเดินเล่นข้างนอกห้องแทนซะเลยแล้วกันครับ เอาน่ะ.. ทนฝ่าความร้อนนิดหน่อย ออกมารับวิตามิน D บ้างก็ไม่เลว .. อืมมม.. รับวิตามิน แต่มึงก็รีบวิ่งหนีแดดวิตามิน D เข้าห้างฯอยู่ดีนะไอ้ดรี๊มมม~!!!ก็มันร้อนจริงๆนี่นาทำไงได้ล่ะ ปัดโถ่ววว์~ T^Tเอาเถอะ.. อย่างน้อยในห้างสรรพสินค้าข้างตึกใหญ่โบ้มทรงตัว G ก็มีอะไรให้ทำอยู่บ้างล่ะครับ.. ได้เดินดูโมเดลของเล่น แวะซื้อหนังสือการ์ตูนที่ชอบ แล้วก็มีของอร่อยให้กินอีก ที่สำคัญ..ยังเย็นสบายดีด้วย ก็โอเครแล้วล่ะแบบนี้.. ขืนอยู่แต่ในห้องต่อไปมื้อเย็นคงไม่พ้นเมนูบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแน่นอนล่ะคร้าบ… = =“..“ไอ้ดรีม…” ผมหันซ้ายหันขวาก่อนป๊ะเข้าให้กับพี่อาร์ตโดยบังเอิญเชี่ยยย..วันนี้พี่อาร์ตแกมาในลุคสบายๆแต่โคตรจะเท่ห์ไปเลยครับ แค่เสื้อเชิ้ตสีพื้นๆ กับกางเกงยีนส์พอดีตัว เชดดด~ ความหล่อพี่แกก็ทะลุผู้คนที่เดินไปๆมาๆแบบกินขาดไปแล้วเนี่ยะ..*0*//ตัดภาพมาที่ผมในชุดเสื้อยืด กางเกงขาสั้น แถมรองเท้าแตะแบบคุณลุงอีกต่างหาก นี่ผมออกมาเดินห้างฯในสภาพเหมือนพึ่งลุกมาจากเตียงนอนจริงๆแฮะก็เออไง.. นี่มึงพึ่งลุกมาจากเตียงนอน !!! = =““อ้าววว..พี่อาร์ต” ผมร้องทักพี่อาร์ต โบกมือให้ขณะเดินดูดชานมไข่มุกรสธัญพืชเข้าไปปื๊ดใหญ่อยู่ตามทางเดิน“ไงวะ.. ฉายเดี่ยวเลยนะวันนี้?” พี่อาร์ตส่งยิ้มมาให้เหมือนเช่นเคย ก่อนเดินเข้ามาใกล้ๆผม“ก็นิดนึงแหละพี่..แล้วนี่พี่มาทำอะไรเหรอครับ?” ผมถามพี่อาร์ตกลับไปบ้าง“กูมาเอาของว่ะ นี่ไง..สั่งไว้ตั้งนานละพึ่งได้” พี่อาร์ตพูดพร้อมกับยกถุงสีขาวในมือให้ผมเห็น“โฮ่~ ผมก็นึกว่าพี่จะนัดสาวที่ไหนไว้ซะอีก ไม่ใช่ว่าแอบนัดใครไว้แล้วไม่บอกผมนะ ไหนๆๆ..อยู่หนายยย..” ผมพูดไปพลางมองซ้ายมองขวาของพี่แกไปด้วยแบบจับผิดสุดๆ แต่ก็ดูเหมือนจะเห็นแค่บรรดาสาวๆที่เดินสวนผ่านไปมาพร้อมกับโปรยยิ้มให้พี่อาร์ตเพียงเท่านั้น .. เห็นบางคนนี่ถึงขนาดมองพี่อาร์ตจนเหลียวหลังกันเลยทีเดียวแฮะ.. *0*//“ฮ่าๆๆๆ..อย่างกูเนี่ยะนะ..มีก็ดีดิวะ” เออ..ก็อย่างเพ่น่านแหละที่ควรจะมี = =“...“ว่าแต่มึงเหอะ มาทำไรเนี่ยะ?”“ผมเหรอ.. มาเดินเล่นน่ะพี่ อยู่ห้องมันเบื่อ แถมในห้องก็มีแต่เมนูมาม่า”“แล้วไอ้ก็อตของมึงล่ะ มันหายไปไหนวะ? หรือว่าาา.. นี่มึงโดนมันทิ้งแล้วเหรอ?” พี่อาร์ตหรี่ตามองผมเหมือนกำลังเค้นหาความจริงบางอย่างดะ..เดี๋ยวนะ.. แล้วทำไมถึงพลิกกลายมาเป็นพี่อาร์ตที่เริ่มจะจับผิดผมแทนได้เร็วขนาดนี้ล่ะเนี่ยะ?ว่าแต่.. ท็อปปิกผมกับไอ้เชี่ยก็อตเนี่ยะนะ นี่มันอะไรก้านนน~ T^T”“เฮ้ยยย..ไม่ใช่แล้วพี่~ คงต้องตั้งโต๊ะแถลงข่าวแล้วเนี่ยะ ไอ้ก็อตแม่ง..ทำเอาพี่เข้าใจผิดกันไปหมด” ผมร้องบอกแถมปัดมือไปมาเป็นระวิง สภาพนี้อีกนิดผมคิดว่าน่าจะบินได้แล้วล่ะ = =““กูล้อเล่น.. ฮ่าๆๆๆ.. มึงนี่ก็ตลกดีเนอะ” พี่อาร์ตหัวเราะใหญ่“โฮ่..พี่อ่ะ..” T^T..“เออ.. มึง.. อยากดูหนังปะ? ไปดูหนังเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง” พี่อาร์จพูดชวนเชดดด.. อะไรจะเป๊ะขนาดได้นี้ ก็ก่อนเจอพี่แกผมยังเดินเตร่อยู่หน้าโรงหนัง ชั่งใจอยู่เลยว่าจะเข้าไปดูหนังคนเดียวดีมั้ย? พอได้ยินพี่อาร์ตชวนแบบนี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็นโคตรพ่อพระมาโปรดผมเลยล่ะพี่เอ้ยยย.. #มองพี่แกตาเป็นประกาย *0*//“หนังมาเวลเรื่องใหม่ปะพี่? ไปๆๆๆ~ แต่ผมขอเป็นคนเลี้ยงพี่แทนได้มั้ยอ่ะ?” ผมถาม“ได้ที่ไหนกันวะไอ้นี่” พี่อาร์ตบอกปัด แถมเคาะหัวผมเข้าให้โป๊กใหญ่เป็นของแถม“ก็ผมเกรงใจนี่นา อีกอย่าง..คราวที่แล้วพี่ก็เลี้ยงข้าวผมกับไอ้ก็อตไปทีแล้วด้วยอ่ะ” ผมลูบหัวตัวเองปอยๆ โอยยย~ T^T“ตัวมึงก็แค่เนี่ยะ..กูเลี้ยงได้ อีกอย่างปกติกูก็ดูหนังคนเดียว มีมึงไปดูหนังเป็นเพื่อนด้วยก็ดีเหมือนกัน” พี่อาร์ตบอก“หาาา..แบบพี่เนี่ยะนะดูหนังคนเดียว” สาบานว่าถ้ามีกระจกอยู่แถวนี้ ผมว่า..ผมคงต้องเห็นตัวเองแสดงสีหน้าช็อคสุดแบบปิดไม่มิดแน่นอนก็แล้ววว..จะไม่ให้ช็อคได้ไงล่ะครับ โอ้โหววว~ว์.. พี่อาร์ตนะ แก ทั้งโคตรจะเท่ห์ หล่อครบเครื่อง นิสัยดี หุ่นนักกีฬา แถมเป็นที่กรี๊ดกร๊าดของบรรดาสาวๆขนาดนี้ แต่ไม่มีคนควง? แล้วววว..ยังดูหนังคนเดียวอีกต่างหาก ไปบอกใคร ใครค้าววว~ จะเชื่อผมมั้ยล่ะเนี่ยะ~ *0*//เอ่อออ.. อย่าว่าแต่คนอื่นเลย.. ผมก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยครับ~“นี่ถ้าสาวๆที่ออฟฟิตเค้ารู้ว่าพี่ดูหนังคนเดียวแถมไม่มีคนควงแบบนี้นะ มีหวัง..ต้องมีคนขอต่อคิวควงพี่ยาวไปถึงหน้าออฟฟิตแน่นอนอ่ะ ฮ่าๆๆๆ~” ผมพูดไปก็ยังคงทำหน้าอึ้งไป“เหรอวะ” พี่อาร์ตยิ้มหน่อยๆ“ก็ใช่น่ะเซ่.. แต่คราวนี้ผมขอเลี้ยงหนังพี่นะ น้าาาา..ผมเกรงใจอ่ะ”...มันก็แปลกดีเหมือนกันนะครับ ช่วงเวลา 3 ปีที่แล้ว ผมสนิทกับไอ้พี่ควอตซ์ และรู้จักกับพี่อาร์ตอยู่บ้างก็จริง แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกับพี่อาร์ตแกแบบจริงๆจังๆอย่างนี้เท่าไหร่เลย .. เพราะตอนนั้น.. ส่วนใหญ่เวลาไปไหนมาไหนพวกเราก็ไปเป็นกลุ่ม หรือไม่.. ผมก็ใช้เวลาส่วนมากติดแหง็กอยู่กับไอ้พี่ควอตซ์ซะมากกว่า นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยะที่ผมได้มาเที่ยวเล่นกับพี่อาร์ตแบบนี้สองคน ~ *0*//...และแล้ววววว~...รู้ตัวอีกที.. ผมก็นั่งงับป๊อบคอนชีสผสมบาบีคิวอย่างละครึ่ง พร้อมดูดน้ำแดงแก้วใหญ่อยู่ในโรงหนังเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ ฮ่าๆๆๆ~ เป็นโชคดีของผมจริงจี๊งงงง..ที่วันนี้ผมได้ดูหนังที่อยากดูสมใจ จะเรียกว่ามิชชั่นคอมพลีทแบบไม่คาดหมายสุดๆเลยก็ว่าได้ล่ะน้าาา.. แถมหนังก็ยังสนุกสมการรอคอยสำหรับผมมากอีกด้วย โคตรรร..จะฟินไปเลยครับพ่อแม่พี่น้องเอ้ยยย~ >//<จริงๆช่วงหนังฉายผมก็แอบมองพี่อาร์ตอยู่บ่อยๆเหมือนกัน ก็พี่แกเป็นคนชวนผมดูหนังด้วยนี่นา.. แต่ไปๆมาๆ กลายเป็นผมซะงั้นที่ดันลากพี่อาร์ตมาดูหนังซุปเปอร์ฮีโร่ที่ผมชอบจนได้.. ไม่รู้ว่าจะใช่เรื่องที่พี่อาร์ตอยากดู หรือใช่แนวของพี่แกรึเปล่านี่สิ?เอ่อ..ชักจะเริ่มรู้สึกผิดแล้วแฮะแต่มึงก็รู้สึกช้าไปมั้ยวะไอ้ดรี๊มมม~!!! หนังแม่งเล่นไปจะครึ่งเรื่องละเนี่ยะ = =“แต่เอาเถอะ.. พอผมเห็นพี่อาร์ตหัวเราะไปกับหนังพร้อมกับผมบ้าง ผมก็สบายใจขึ้นมาแล้วล่ะครับ ฮ่าๆๆๆ~ คิดเข้าข้างตัวเองชะมัด ^^//..“โคตรเจ๋งอ่ะพี่ CG แม่งเทพมากเลยอ่ะ ผมอยากทำแบบนั้นได้มั่งจัง พี่ชอบปะ?”“เออ กูชอบ~”“เยส! ผมก็โคตรจะชอบเลยพี่ ฮ่าๆๆๆ ว่าแต่..” ผมพูดไปก็ยิ้มให้แกไป ดีใจสิครับที่แกชอบหนังด้วย แต่ก็ชักจะเริ่มหิวแล้วแฮะ..“เดี๋ยว.. เมื่อกี้กูเห็นมึงกินป๊อบคอนหมดไปเป็นถังเลยไม่ใช่เหรอวะ?”“นั่นมันของกินเล่นไม่ใช่เหรอพี่?” นี่หน้าผมมันแสดงออกขนาดนั้นเลยเหรอวะเนี๊ยะ ?“ฮ่าๆๆๆ.. มึงนี่นะ แดกขนาดนี้เอาไปเก็บไว้ตรงไหนวะ?” พี่อาร์ตส่ายหัวหน่อยๆ“หลายตรงเลยเนี่ยะ.. โดยเฉพาะตรงเหนียง นี่ไง...ยืดได้ด้วยนะพี่ เหมือนลูฟี่เลย ฮ่าๆๆๆ~” ผมพยายามยืดเหนียงให้แกดู“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~”ดูเหมือนพี่อาร์ตแกจะขำกับท่ายืดเหนียงของผมน่าดู พอแล้วม้างงง.. พอเถ้อออ~ ถ้าพี่จะขำขนาดนี้ ผมก็ชักจะเริ่มอายตัวเองขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกันนะ.. โอยยย~ = =“...“อ้าวไอ้ควอตซ์ แพร์รี่” พี่อาร์ตร้องทักคนข้างหลังผม ทำเอาผมขนลุกซู่ รีบหันควับไปมองตามสายตาที่พี่อาร์ตมองไปแทบจะในทันทีเชี่ยยยยยยยย..นี่ก็ตัดอารมณ์กันเร็วเกิ๊นนน..!!! #มือยังยืดเหนียงคาอยู่เล้ยยย~ T^T”พอถึงบทโลกจะกลม มันก็กลมเกินไปนะผมว่า..แม่งเอ้ยยย.. อะไรดลใจให้มาเจอไอ้พี่ควอตซ์ กับพี่แพร์รี่มันตอนนี้วะเนี่ยะ..? วันปกติยังเจอกันไม่พออีกเหรอไงวะ แม่งงง..วันหยุดแบบนี้ทั้งที ก็ย้างงง..ต้องมาเจอแม่งอีก แถมมาเจอตอนผมกำลังโชว์เหนียงเนี่ยะนะ โอ้ยยย~T^T//#ได้แต่โวยวายในใจ..“อืม..” ไอ้พี่ควอตซ์ตอบเสียงเรียบๆตอบพี่อาร์ต พร้อมกับเดินเข้ามาทางผมกับพี่อาร์ตยืนอยู่ มีพี่แพร์รี่เดินตามมาข้างๆ.. แม่ง.. มีแต่คนหล่อสวยดูดี กูนี่.. ด๊อบบี้ที่มาในชุดนอนเลยจ่ะ = =““นี่มาดูหนังกันเหรอวะ…” พี่อาร์ตถามกลับไปด้วยท่าทางสบายๆ“เออ..” ไอ้พี่ควอตซ์ตอบด้วยใบหน้านิ่งๆ หล่อๆของมันเหมือนเดิมนั่นแหละครับ เหอะ = =““หวัดดีจ่ะอาร์ต ไงน้องดรีม” พี่แพร์รี่ส่งคำทักทายมาให้พี่อาร์ตและผม แต่ทำไมมองแค่พี่อาร์ตล่ะ?“เอ่อ...หวัดดีครับ” ผมตอบกลับคำทักทายของเธอไป (กับอากาศ = =?)“พวกมึงมาดูหนังกันสองคนเหรอวะ?” ไอ้พี่ควอตซ์ถามพี่อาร์ต“อืม.. วันนี้ว่างว่ะ กูเลยชวนน้องมันดูหนัง”“ควอตซ์คะ แพร์รี่หิวแล้วค่ะ เราไปหาไรทานกันดีกว่านะ..” พี่แพร์รี่หันไปพูดกับไอ้พี่ควอตซ์ ก่อนที่จะทันได้ตอบอะไรพี่อาร์ต“เอ้า..ไอ้ดรีมก็หิวเหมือนกัน จะไปหาไรกินด้วยกันมั้ยล่ะ?” แว๊กกก..ตายห่าไอ้พี่อาร์ตตตต.. พี่อย่าไปชวนเค้าแบบนั้นเซ่.. เค้าอาจจะกำลังเดทกันอยู่ก็ได้~ T^Tพี่แพร์รี่เธอดูจะชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็หันหน้าไปยิ้มหวานเยิ้มให้กับไอ้พี่ควอตซ์ แต่ตอนนี้มันกลับมองมาทางผมด้วยสายตานิ่งเฉย .. ความรู้สึกเดิมๆเหมือนจะกลับมาหาผมอีกแล้วแฮะ บรรยากาศที่แสนอึดอัดนี้หวนคืนมาแทบจะในทันที นี่มันยิ่งกว่าเจอผู้คุมวิญญาณบินผ่านซะอี๊กกก~ = =“..“แพร์รี่ว่า..ก็ดีเหมือนกันนะคะควอตซ์” นั่นง่ะ “เราไปทานข้าวกับพวกเค้ากันมั้ยคะ?” พี่แพร์รี่หันไปยิ้มให้กับไอ้พี่ควอตซ์หลังจากที่เธอตัดสินใจได้แล้วมะ มะ ม่ายดีหรอกครับ.. ไง๋เป็นงี้ไปได้ล่ะวะ.. นึกว่าวันนี้จะเป็นวันดวงดีสุดๆของผมไปซะแล้วแท้ๆ... ฮือออ.. ต้องร่วมโต๊ะอาหารพร้อมหน้ากันแบบนี้ แค่คิดก็อยากละลายหายตัวไปให้รู้แล้วรู้รอดจริงๆ ขอไปสิงเก้าอี้แทนได้มั้ยอ่ะ โอ้ยยยยย~T^T..“เอ่อออ..พะ..พี่อาร์..ต” ผมพยายามสะกิดพี่อาร์ต“ไม่ล่ะ..กูอยากไปกินข้าวกับแพร์รี่.. แค่สองคน!” อยู่ๆไอ้พี่ควอตซ์พูดตอบพี่อาร์ตขึ้นมา...แค่..สองคน..ทำไมถึงรู้สึกหวิวๆแปลกๆแฮะ..นี่ผม.. กำลังรู้สึก.. โล่งอกอยู่ใช่มั้ยวะ... ?...“โอเค~ งั้นพวกกูไม่เป็นก้างละคร้าบ..ฮ่าๆๆๆ พวกกูไปล่ะ ไว้เจอกัน” พี่อาร์ตตอบกลับไปก่อนจะพาผมเดินแยกออกมาจากตรงนั้น..แม้ว่าจะเดินออกมาสักพักแต่ทำไมในหัวของผมกลับมีเรื่องอะไรไม่รู้ผุดขึ้นมาเต็มไปหมดจนไม่ทันตั้งตัวกันนะ....นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้ยินไอ้พี่ควอตซ์พูดอะไรแบบนี้.. ไม่สิ.. หรือว่าก่อนหน้านี้ผมจะยึดติดกับเรื่องในอดีตที่มันเคยบอกผมว่าไม่ได้ชอบพี่แพร์รี่ มากจนเกินไป..จริงสิเนอะ.. นี่เวลามันก็ผ่านมานานแค่ไหนแล้ววะ? มันก็ตั้ง 3 ปีแล้วนะ.. ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างก็คงเปลี่ยนไปแล้ว ขนาดผมกับไอ้พี่ควอตซ์ยังไม่เหมือนเดิมเลย.. บางที.. ไอ้พี่ควอตซ์กับพี่แพร์รี่ คงพัฒนาความสัมพันธ์ไปไกลเกินกว่าที่คนอย่างผมจะเคยรับรู้อีกแล้วก็ได้..บางที..ตอนนี้ไอ้พี่ควอตซ์มันคงจะชอบพี่แพร์รี่ไปแล้วจริงๆก็ได้..ทำไม.. ตอนที่ผมรู้สถานะของคนสองคนนี้จากพี่คิมเบอรี่ หรือตอนที่ได้ยินคำพูดแสดงความรักจากพี่แพร์รี่ที่บอกกับไอ้พี่ควอตซ์ในห้องทำงานนั้น มันดูจะไม่หนักแน่นเท่าคำพูดแค่ไม่กี่คำที่มันเป็นคนพูดออกมาเองกันนะ ..หรือการที่เราจากลากับใครสักคน เรื่องราวของเค้า..ก็ดูเหมือนหยุดเวลาลงตรงนั้นไปพร้อมกับความทรงจำของเราที่มีต่อเค้าไปด้วย จนเราอาจลืมไปแล้วว่า..สิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวทั้งเค้าและเรา ก็ยังคงเดินหน้าต่อไปในทุกวินาทีเหมือนเดิม ~..คงเป็นแค่ผมคนเดียวล่ะมั้ง..ที่ยังคงมัวแต่คิดถึงเรื่องในอดีต ~.....ยามเที่ยงวันจันทร์ ~ !!!..“เป็นเชี่ยไรเนี่ยะ ?” ไอ้ก็อตเดินมาตีไหล่ผม พร้อมกับวางจานข้าวแล้วนั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะเหมือนทุกที“เปล่า..” ผมบอกปัดๆ เขี่ยข้าวในจานไปเรื่อย“เปล่าเชี่ยไรคร้าบ..บอกมา~” ไอ้ก็อตถามซ้ำ“กู..ก็แค่คิดว่า.. ทำไมเมื่อวานกูถึงโทรหามึงไม่ติด?” ผมพูดตอบไอ้ก็อตไป“อ๋อ.. เมื่อวานกูเอามือถือไปซ่อมว่ะ กูทำตกน้ำ อาทิตย์หน้าโน่นแหนะกว่าจะได้” ไอ้ก็อตตอบ ถึงว่า..วันนี้ไม่เห็นมึงงัดมือถือมาเล่นเกมเลยสักแอะ ~!“ฟาวเลยครับ กูก็กะจะชวนมึงไปดูหนังด้วยกันซะหน่อย”“แต่มึงก็ได้ดูแล้วนี่ เป็นไงวะ..หนุกป๊ะ?” มันพูดพร้อมตักข้าวเข้าปาก“เออ ก็หนุกดีว่ะ.. โคตรดีอ่ะ................. เดี๋ยว!..นี่มึงรู้ได้ไงว่ากูไปดูมาแล้วเนี่ยะ?” ผมจำได้ว่ายังไม่ได้บอกมันเลยนะว่าผมไปดูหนังมาแล้ว ?“เออ~ กูมีเนตรวงแหวน ฮ่าๆๆๆ" ไอ้ก็อตตอบพร้อมกับหัวเราะหน่อยๆ “แต่ที่มึงซึมอยู่นี่..ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ใช่มะ ? มีอะไรวะ ?” ไอ้ก็อตถามต่อ มึงนี่แม่ง..สมแล้ววว~ ที่โตมาพร้อมกับกู รู้ทันกูซะทุกเรื่องเลยวุ้ยยย~ T^T...ก็จริงครับ.. ยอมรับแบบลูกผู้ชายเลยว่าเรื่องที่เจอกับไอ้พี่ควอตซ์เมื่อวานนี้ มันดูจะกวนใจผมอยู่ไม่น้อยเหมือนกันแต่แปลกแฮะ ~ = =?ผมก็ไม่เข้าใจหรอกครับ และไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาได้ ทำไมถึงยังคิดถึงเรื่องนี้ซ้ำๆวนอยู่ในหัว.. แต่มันเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างที่ค่อยๆแจ่มชัดขึ้นมาเรื่อยๆ.. ความรู้สึกที่ว่าตอนนี้..ความสนิทกัน มันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น~ปัจจุบัน.. ผมไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับตัวไอ้พี่ควอตซ์มันอีกต่อไปแล้ว..ถึงเมื่อก่อนผมกับไอ้พี่ควอตซ์จะเคยสนิทกันมาก คุยกันเยอะแยะไปหมด แต่ตอนนี้เหมือนมันเป็นแค่เรื่องที่ผ่านมาเนิ่นนานแล้วจริงๆ.. มันผ่านไปแล้วจริงๆ.. แล้วพอมาคิดๆดู.. มันก็จริงนั่นแหละที่ตอนนี้ผม..มันก็แค่คนเคยรู้จักกับเค้า ไม่ใช่หรือไงครับ~ ?...“ไอ้ก็อต..”“อะไรวะ…?”“กูว่า..กูจะไม่เคลียร์เรื่องเชี่ยอะไรกับไอ้พี่ควอตซ์มันแล้วว่ะ” ~

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง