อันตัวข้าก็แค่...
อยากจะนอนกอดอยู่กับคนที่ข้ารัก อยากจะสูดดมกลิ่นหอมจากเรือนผม อยากจะซุกหน้าลงอิงแอบบนเนินอกนั้น
อา...หญิงงามของข้า
แม่นางแห่ง ‘โลกความฝัน’ ของข้า
มีเพียงแค่เราสองคน ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแห่งนี้...
แต่อนิจจา ก็มีหญิงอีกคนบุกเข้ามา ทำลายรังรักของพวกเราสองคน
คุณแม่แห่ง ‘โลกความจริง’ ผู้เข้ามาตะคอกใส่ข้า
ทุบตีข้า
กระชากหัวข้า
โขกมันใส่กำแพง จนเืจากศีรษะสาดกระเซ็น ใส่นาง ‘โลกความฝัน’ ของข้า
อย่ากรีดร้องไปเลย
อย่าหวาดกลัวไปเลย
และได้โปรด...อย่าทิ้งข้าไปอีกเลย
เฉกเช่นทุกครั้ง...
แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นเอง...
“อือ...ว่าด้วยการบรรยายระหว่าง ‘โลกความฝัน’ และ ‘โลกความจริง’ เหรอ...”
[ความฝัน...สินะ]
หลังจากเข้าโรงเรียนเด็กกิฟท์ก็ผ่านมากว่าครึ่งปีแล้ว
หรือถ้านับั้แ่ลืมตาดูโลกใบนี้ ก็ผ่านมา 2 ปีกว่าแล้ว
ทุกวันนี้ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่เป็ความจริง คิดว่านี่คงเป็เพียงตอนต่อของความฝันหลังจากตัวเองจบชีวิตลงไปเท่านั้น แต่ััที่รับรู้อยู่ทุกวันบ่งบอกชัดว่านี่คือความจริง
พูดถึงโรงเรียนเด็กกิฟท์
กว่าครึ่งปีที่ผ่านมา ชีวิตในโรงเรียนไม่มีอะไรหวือหวา แต่ละวันก็ไม่ต่างจากเด็กอนุบาลทั่วไป...แต่ก็ยอมรับว่าในบางครั้ง ผมก็ทำตัวไม่สมกับเป็เด็ก 5 ขวบ คิดว่าบางทีอาจทำให้คนรอบตัวสงสัยหรือสับสน แต่ก็เพราะมี ‘อดาจิโอ’ ที่เป็ความสามารถติดตัว หนึ่งในพลังของ ‘มาสเตอร์มายด์’ จึงทำให้ผู้คนเชื่อใจ วางใจในตัวผม
‘ความเชื่อ’ เป็สิ่งตรงข้ามกับ ‘ความสงสัย’ อยู่แล้ว
“แหม พ่อหนู อายุแค่นี้ อ่านหนังสือได้แล้วเหรอ”
“ครูใหญ่อดัมสอนฮะ”
คนที่ถามผมคือ คุณยายเ้าของร้านหนังสือ ร้านที่ผมอยู่ในตอนนี้ เป็คุณยายท่าทางใจดี อายุน่าจะราวๆ 70 ปี ได้
ตัวผมในตอนนี้กำลังยืนอ่านหนังสืออยู่ในร้านหนังสือ
ร้านหนังสือของคุณยาย ร้าน ‘บัตเตอร์ฟลาย’ นี้ เป็ร้านที่ไม่ใหญ่มาก แต่มีหนังสือค่อนข้างอัดแน่นอยู่เต็มร้าน จัดวางเป็ระเบียบบนชั้นหนังสือ เฟอร์นิเจอร์ ชั้นวาง และพื้น เป็ไม้ น่าจะไม้สน ได้กลิ่นไอของแมกไม้แถบเมืองหนาวปกคลุมไปทั่วร้าน รวมทั้งกลิ่นของเนื้อกระดาษด้วย ทำให้จิตใจสงบ ผ่อนคลาย เหมาะสมกับบรรยากาศของร้านหนังสือ
หนังสือที่วางขายมีทั้งใหม่และเก่า แม้จะเป็หนังสือเก่าที่ตีพิมพ์มากว่า 20 ปี ก็ยังคงอยู่ในสภาพดี ไม่ฉีกขาด ไม่เปื่อยยุ่ย รู้ได้เลยว่าคุณยายดูแลรักษาหนังสือในร้านดี ราวกับของสำคัญของตัวเอง
คุณยายคนนี้ใจดีอย่างที่คิด เพราะเมื่อผมสารภาพความจริงเื่ ‘ไฮเปอร์อินเทลลิเจนท์’ ที่ทำให้อ่านหนังสือได้ไม่มีทางลืม ซึ่งหมายความว่า ไม่จำเป็ต้องควักเงินซื้อหนังสือเลยออกไป คุณยายก็เพียงยิ้ม แล้วตอบว่า
“ดีแล้ว ยายชอบคนรักในการอ่าน...พวกหนังสือเองก็คงดีใจ ที่พวกมันได้อยู่ในความทรงจำหนู และไม่มีวันสูญสลายไปตามกาลเวลา มากกว่าอยู่ข้างนอก”
ผมรู้สึกประทับใจ ในความคิดของคุณยายคนนี้ จึงคิดว่าจะมาอุดหนุนเท่าที่ทำได้ ทั้งตอนนี้และหลังจากนี้
แต่ว่า นี่ไม่ใช่เหตุผลเดียวหรอกที่ผมซื้อหนังสือ
อีกเหตุผลคือ ผมเป็คนรักในหนังสือ...เหตุผลเรียบง่าย
ผมเป็คนชอบตัวหนังสือ...อาจเป็เพราะั้แ่เกิด (ในอดีตชาติ) ผมก็อยู่แต่กับหนังสือแล้วก็ได้ ในทุกๆครั้งที่ใช้สายตาซึมซับตัวอักษร แล้วใช้ปลายนิ้วพลิกหน้ากระดาษ...มันเหมือนกับกระแสประสาททุกเซลล์สมองได้รับการปรับจูน อีกทั้งยังมีกลิ่นของเนื้อกระดาษ กลิ่นน้ำหมึก กลิ่นพวกนี้เป็กลิ่นที่ผมโปรดปราน คนรักในหนังสือจะเข้าใจดี มันช่างหอมเย้ายวน ชวนให้ผ่อนคลาย เป็สิ่งที่เข้ากันได้ดีกับ กาแฟและใบชาที่สุด
ผมรับหนังสือที่ซื้อ เก็บมันใส่เป้ แล้วเดินออกจากร้าน
ทันทีที่ออกมา สายลมที่เย็นะเืก็ปะทะเข้ากับใบหน้า ลมของฤดูหนาว
รัฐรูซเบฮ์ตั้งอยู่แถบตอนเหนือ จึงมีฤดูหนาวที่ยาวนานเกิอบ 6 เดือน
ตอนนี้ทิวทัศน์ที่ผมเห็นคือ กองหิมะขาวโพลนเป็หย่อมๆ มีทั้งบนพื้นดิน และบนหลังคาบ้านเรือน เห็นแท่งน้ำแข็งย้อยลงมาตามหน้าต่าง และหลังคา หิมะละลายไปบ้างแล้ว เนื่องจากตอนนี้เป็เวลา่บ่าย
ตัวผมที่ใส่หมวกอูชานก้าทำจากหนังแกะสีขาวอยู่ จึงไม่รู้สึกหนาวมากนัก
ถึงแบบนั้นก็ยังมีลมหายใจเป็ไอสีขาว ให้เห็นอยู่ดี
[ได้หนังสือแล้ว กลับไปนอนอ่านข้างเตาผิงในบ้านละกัน]
เมื่อผมคิดแบบนั้นและกำลังจะเดินกลับ
สายตาก็พลันไปเห็น คนที่รู้จักเป็อย่างดี เดินมาจากอีกฟากของถนน ดูเหมือนคนๆนั้นจะสังเกตเห็นผมก่อนจึงเข้ามาหา
“โยฮัน~” เสียงของสาวน้อย ฟังดูสดใส
“แองจี้” ผมยิ้มตอบเธอไป
เธอเดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าผม
แองจี้แต่งตัวในชุดขนแกะ พันผ้าพันคอจากขนมิงค์
“มาทำอะไรเหรอ” เธอถาม
“มาซื้อหนังสือน่ะ” ผมตอบเธอไป
“ร้านนี้น่ะเหรอ ชั้นก็ไม่เคยเข้าหรอก แต่เคยเห็นเ้าของร้านเป็คุณยายดูท่าทางเหงาๆนะ”
“อือ ยายแกเพิ่งเสียสามีไปเมื่อ 2 ปีก่อน”
“งั้นเหรอ คุณยายเล่าให้เธอฟังเหรอ”
“อื้อ ท่านบอกผมเอง”
[ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่เป็ความทรงจำ]
ในครึ่งปีที่ผ่านมา เพราะการตระเวนสำรวจและวิเคราะห์ ประวัติของผู้คน ทำให้ผมได้ความสามารถใหม่มา ความสามารถที่้า มันคือ ‘การมองเห็นอดีตของผู้คน’ แองจี้เรียกว่า ‘ตาทิพย์’ ในหนังสือที่ผมเคยอ่านเรียก ‘แคลวอยแอนซ์’ แต่ผมเรียกมันว่า ‘โปรไฟลิ่ง’
‘โปรไฟลิ่ง’ จะเรียกว่ามองเห็นอดีตก็ไม่เชิง พูดให้ถูกคือมันเป็การมองภาพความทรงจำของคนนั้นมากกว่า
อย่างที่รู้ว่า ความทรงจำของเราก็คือ เื่ราวในอดีตของตัวเรา อดีตหล่อหลอมตัวเราในปัจจุบัน
น่าเสียดายที่ ‘โปรไฟลิ่ง’ ยังเติบโตไม่เต็มที่ ผมสามารถไล่ดูความทรงจำผู้คนได้เต็มที่ก็ 5 ปีเท่านั้น เพียงแค่เพ่งจิตไปที่คนๆนั้น ภาพความทรงจำก็จะทะลักเข้ามาในหัวผมเป็เื่ราวชีวิต แต่พอเทียบกับครึ่งปีที่แล้วตอนพลังเพิ่งปรากฏออกมา ตอนนี้ผมอ่านได้มากกว่าเดิมตั้ง 5 เท่าแล้ว...ยังสามารถเติบโตได้อีก
“แล้วแองจี้ล่ะ มาทำอะไรข้างนอกในวันอากาศหนาวแบบนี้เหรอ”
“มาร้านคุณปิแอร์น่ะ”
[อ๋อ ร้านน้ำหอม] ผมคิด
“จะว่าไปคุณปิแอร์ถามหาเธอด้วยนะ”
[จะทวงเื่คุณแม่เหรอ]
“งั้นเหรอ ไว้มีโอกาสจะแวะไปละกัน”
[รู้มาว่าร้านน้ำหอมนั้น มีน้ำหอมมาใหม่แค่ปีละขวดสองขวดเอง ไม่มีอะไรน่าสนใจอีกแล้ว]
ผมมองไปที่ถุงกระดาษที่เธอถืออยู่ มีน้ำหอมอยู่สองขวด
“ไปร้านน้ำหอม แล้วคุณแม่ของเธอล่ะ” เพราะแองจี้ยังซื้อของไม่เป็ แถมคุณปิแอร์ยังเคยบอกอีกว่า แองจี้ชอบมากับคุณแม่
“คุณแม่กำลังเลือกวัตถุดิบทำอาหารกับจีน่าน่ะ ชั้นเลยว่าจะกลับไปบ้านก่อน” จีน่าคือชื่อของเมดประจำครอบครัวแองจี้ อายุพอๆกับเฟรอร์
“นี่ ไหนๆก็อุตส่าห์เจอกันแล้ว ไปคุยเล่นกันซักหน่อยไหม” แองจี้ออกความเห็น
“ก็ดีครับ” ผมยิ้มรับไป
พวกเราจึงเดินกันไป จุดหมายคือสวนสาธารณะ
“จะว่าไปไม่ได้เจอกันนานเลยเนอะ ั้แ่ปิดเทอมเลย” แองจี้เริ่มบทสนทนา
“แค่เดือนเดียวเองนะ”
“ตั้งเดือนนึงต่างหาก”
“มันช่วยไม่ได้หรอก ก็พวกเราเรียนจบจากโรงเรียนกันแล้วนี่”
“อือ...มันก็ใช่หรอก” แองจี้ลดเสียงลงเล็กน้อย
“แต่เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว เมื่อเข้าเรียนที่โรงเรียนประถม” ผมบอกเธอ
“อื้อ จริงด้วย”
แองจี้พูดพร้อมรอยยิ้มเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้
“แต่ว่า” แล้วเธอก็ลดเสียงลงอีก “มาร์ธาน่ะสิ”
“อ๋อ มาร์ธาจะไม่เรียนต่อสินะ”
“อือ”
เพราะด้วยฐานะทางบ้าน ทำให้มาร์ธาไม่เลือกเรียนต่อ โรงเรียนประถมมีค่าใช้จ่ายมากกว่าโรงเรียนเด็กกิฟท์มาก แถมยังเรียนตั้ง 6 ปี คงทำให้ลำบากพอตัว
สำหรับคนขี้เป็ห่วงเป็ใยแบบแองจี้ การที่ต้องพลัดพรากคนรู้จัก คงทำให้เศร้าน่าดู
“แวะร้านนี้หน่อยไหม” ผมเอ่ยปาก เพื่อลากเธอออกมาจากอารมณ์เซื่องซึม
“หือ!? ร้านขาย ชมอร์บรึด เหรอ”
“ผมเลี้ยงเอง อยากทานหน้าอะไรล่ะ”
ชมอร์บรึด (Smorrebrod) หรือ แซนด์วิชเปิดหน้า ในโลกเก่าเป็อาหารเดนมาร์ก แต่ในโลกนี้เป็อาหารประจำชาติจักรวรรดิ เพราะหาทานได้ง่าย คุณพ่อเล่าว่าไปรัฐไหนก็มีให้ทานหมด
ลักษณะจะเป็ ขนมปังที่ทาเนยทับและโปะด้วยเครื่องเคียงที่้า ตรงส่วนเครื่องเคียงนี้มีหลากหลาย ขึ้นอยู่กับเมืองหรือรัฐนั้นๆ อย่างเมืองโคเวอร์ที่โดดเด่นเื่ปลา หน้าขนมปังส่วนใหญ่ก็จะเป็ ปลาแซลมอน ปลาเทราต์ ปลาค็อด หรือแม้แต่ไข่ปลาคาเวียร์ก็มี
“อือ...เอาเป็ สตรอว์เบอร์รีกับชีสละกัน”
“ผมเอา แกะย่างกับมะเขือเทศเหยาะด้วยเลมอน นะครับ” ผมหันไปสั่งอาหารกับพ่อค้า ตอนแรกเค้าดูลังเลที่เห็นเด็กมาซื้ออาหาร แต่พอผมจ่ายเงินตรงตามราคาอาหาร เค้าก็เลิกลังเลไป
ในระหว่างที่กำลังยืนรออาหาร เราก็ได้ยินเสียง
“ล้อกันเล่นเหรอ!!”
เราหันไปมองตามเสียง มันดังมาจากร้านฝั่งตรงข้าม เป็ร้านขายแกะย่างไม้
หน้าร้านมีทหารยามในเครื่องแบบเกราะเบาทำจากโลหะสองคนยืนอยู่ ที่น่าใยิ่งกว่าคือ สองคนนี้จูงไวเวิร์นตัวสีเขียวมาด้วยตัวนึง เ้าไวเวิร์นมองไปยังภายในร้านที่พ่อค้ากำลังโวยวายอยู่
“ก็นี่ไง ค่าอาหาร” ทหารยามผิวเข้ม ผมทอง เป็คนพูด
“เฮ้ย!! นี่มันไม่ครบนะ!” พ่อค้าบอก
“หา!? ก็จ่ายให้เท่ากับราคาที่แท้จริงของแกะย่างนี้แล้วไง ราคาต้นทุนน่ะ”
“พวกเรารู้นา เพราะพวกนายต้องแจ้งเื่นี้ไปยังกองรักษาการณ์ก่อนจะเปิดร้านได้นี่” ทหารยามอีกคน ตัวอ้วนเตี้ยกล่าวเสริม
“บ้าเหรอ!? นี่มันคือเื่ปกติจองการค้าขายอยู่แล้ว เอากำไรน่ะ”
“เห~ แต่ในสายตาของพวกชั้น มันคือ ‘การหลอกลวงผู้บริโภค’ นา”
“หรือว่า นายคิดจะ ‘ขัดขืนการทำงานของเ้าหน้าที่’ เหรอ”
ทหารยามผิวเข้มและอ้วนพูดตอกกลับไปตามลำดับ แล้วทั้งสองก็แสยะยิ้ม
พ่อค้าทำได้แค่กัดฟัน พูดเถียงอะไรไม่ได้
แล้วพวกทหารก็หัวเราะเดินจากไป พร้อมกับจูงัไปด้วย
โยฮันลอง ‘โปรไฟลิ่ง’ ทหารยามทั้งสองดู
—คนแรก ทหารยามผิวเข้ม ผมทอง
[“ขอร้องล่ะ...ซึก...ฉันมีสามีแล้วนะ”
“หุบปากน่า อยู่นิ่งๆ”
“อย่า! ไม่นะ!”
“แฮ่ก แฮ่ก ฮ่า”
นายทหารกดผู้หญิงคนหนึ่งกับพื้น แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าทั้งของผู้หญิงและตัวเองออก จากนั้นก็มีแต่เสียงหอบหายใจ]
ทหารคนนี้ชื่อ ทอมมี่ มีพฤติกรรมเสพติดเซ็กส์ ่ 5 ปีที่ผ่านมา ข่มขืนและแอบเล่นชู้กับเมียชาวบ้านไม่ต่ำกว่า 10 คน
—คนที่สอง ทหารยามอ้วน เตี้ย
[“ซืด...ฮ่า...เฮ้ย!! มีแค่นี้เหรอ”
“ชะ ใช่ แค่นี้แหละ”
“มันไม่พอ!! ไปเอามาอีก!!” เพล้ง!!
ทหารอ้วนสูดดมผงสีขาว เงยหน้าขึ้นมาทำหน้าเคลิ้มซักพัก ก่อนจะหันไปโวยวายใส่ผู้ชายอีกคน แล้วเขวี้ยงขวดเหล้าเปล่าใส่]
ทหารคนนี้ชื่อ บัทต์ เสพติดโคเคนและยาเสพติดชนิดอื่นๆ ที่แอบใช้เส้นสายตนเองขู่กรรโชกมาจากพวกกุ๊ย
เห็นได้ชัดว่าพฤติกรรมของทั้งสองเกินกว่าจะเรียกว่าผู้ปกป้องบ้านเมืองแล้ว
“คุณลุงฮะ ชาวบ้านไม่มีการไปร้องเรียนพฤติกรรมของทหารยามกันเหรอฮะ” ผมหันไปถามพ่อค้า
“ถึงร้องเรียนไปก็โดนปัดตก แถมจะสืบสวนก็ต้องมีทหารยามอีกชุดเห็นเหตุการณ์กับตาด้วย...แต่ก็นะ พวกนี้มมันก็พวกเดียวกันหมด ต่อให้เห็น ก็แค่รายงานไปว่าไม่มีอะไรผิดปกติก็พอ แถมชาวบ้านที่แจ้งไปยังโดนโทษ ‘กล่าวหาเ้าหน้าที่’ ซ้ำไปอีก เคยเห็นไก่โดนเชือดให้ดูแบบนี้มาเยอะแล้ว”
ผู้บังคับใช้กฎหมายกลายเป็กฎหมายซะเอง...ก็เป็เื่ธรรมดาที่เกิดขึ้นได้กับมนุษย์ทุกคน
แถมที่เมืองนี้ยังเรียกได้ว่าแถบชนบทอีก ห่างไกลจากรัฐหลวงมาเยอะ ไม่มีการเข้มงวดกวดขัน ทหารพวกนี้เลยหย่อนยานในระเบียบ มีอิสระมากไปจนขาดความรับผิดชอบ
“ว่าแต่ พาไวเวิร์นออกมาเดินเพ่นพ่านแบบนี้ได้เหรอ”
เคยเล่าไปว่าจักรวรรดินิยมเลี้ยงไวเวิร์นไว้ใช้ในการา ัชอบอากาศหนาว ดังนั้นเมืองในแถบหนาวอย่างเมืองโคเวอร์นี้ จึงมีศูนย์ฝึกัตั้งอยู่บนเทือกเขาของเมือง แต่รัฐที่โดดเด่นเื่การฝึกและเลี้ยงัที่สุด คือรัฐมาซิสเทซ รัฐที่ติดกับรัฐรูซเบฮ์ทางตะวันออก
“ถ้าเป็ัที่ฝีกจนเชื่องแล้วก็ไม่ทำร้ายคนหรอก แถมทหารเป็คนพามาเองอีก มันไม่ผิดกฎ...คงอยากพามาเดินอวดล่ะมั้ง เ้าสองตัวนั้น”
“เอ...ผมเคยเห็นไวเวิร์นบินอยู่ตามอ่าวด้วยนะ ทำไมไวเวิร์นพวกนั้นถึงไม่เข้ามาทำร้ายคนในเมืองล่ะ หรือว่าพวกนั้นก็เป็ไวเวิร์นฝึกด้วยเหรอ”
“เปล่าหรอก นั่นมันไวเวิร์นตามธรรมชาติ เพียงแต่รอบเมืองจะมีเวทย์มนต์ที่ทางโบสถ์กางไว้ไม่ให้ัเข้ามาในเมืองได้น่ะ”
“เป็แบบนี้นี่เอง”
พออธิบายจบ พ่อค้าก็ยื่นแซนด์วิชให้กับเราสองคน พวกเรารับมาแล้วไปหาที่นั่งทานบนม้านั่งใกล้ๆ
นั่งทานไปได้ชั่วครู่ก็มีหมาตัวหนึ่งโผล่มา
พันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี ตัวสีเทา น่าจะโตเต็มวัยแล้ว เนื้อตัวมอมแมม ผอมโซ ไม่มีปลอกคอ มันมองมาทางแองจี้ แลบลิ้น แฮ่ก แฮ่ก กระดิกหางใหญ่
“เอ๋!? อยากกินเหรอ”
มันตอบรับด้วยการนั่งลง น้ำลายไหลย้อยจากปาก
“ไม่ได้หรอก”
มันเขยิบเข้ามา ใช้ขาหน้าเขี่ยที่ขาของแองจี้เบาๆ
“อือ...” แองจี้ส่งเสียงลำบากใจ
มันลงไปกลิ้งหมุนตัวกับพื้น พอหยุดนิ่งก็หันมามองแองจี้ค้าง ในท่าเอียงคอ
“ก็ได้!! เอ้า!” แองจี้ใจอ่อน ยอมเ้าหมาแต่โดยดี
มันใช้ปากรับไป และตะครุบทานอย่างตะกละตะกลาม
ผมจึงจำเป็ต้องรีบทานก่อนที่มันจะหันมาทางผม
แม้ผมจะอ่านใจสัตว์ไม่ได้ แต่ ‘โปรไฟลิ่ง’ สามารถอ่านความทรงจำสัตว์ได้ เพราะสัตว์เองก็มีความทรงจำ
[“เคอรี่ ขอโทษนะ”
โฮ่ง โฮ่ง
“ห้ามตามมานะ นั่งลง!!”
งึด
“รออยู่นี่แหละ!!”
เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ทำหน้าเศร้า สั่งห้ามเ้าหมาตามตนไป แล้วเด็กหญิงก็หายไปจากสายตาของเ้าหมา ไม่ปรากฏตัวออกมาอีกเลยวันแล้ววันเล่า]
เ้าหมาถูกปล่อยทิ้งไว้สินะ
“คงถูกทิ้งล่ะมั้ง” ผมบอกแองจี้
“น่าสงสารจัง” เธอหันไปมองเ้าหมา และมันก็กินเสร็จแล้ว
“ตั้งชื่อว่าเคอรี่ละกัน” ผมบอก
“เหรอ ทำไมล่ะ”
“ไม่อะไรหรอก แค่ชื่อนี้มันผุดขึ้นมาในหัวลอยๆ แองจี้ก็ลองเรียกมันดูสิ เผื่อมันชอบ”
“เคอรี่!!”
โฮ่ง! โฮ่ง!
เ้าหมาะโขึ้นมานั่งข้างๆแองจี้ แล้วเริ่มเลียแก้มเธอ เธอหัวเราะชอบใจ
“แองจี้ขอบสุนัขจังนะ”
“อือ ชั้นชอบสัตว์ทุกตัวที่มีขนนุ่มฟูน่ะ”
“งั้นเหรอ”
“เมื่อสองเดือนก่อนก็เพิ่งรับน้องเหมียวมาเลี้ยง”
“เห!! พันธุ์อะไรเหรอ!?”
“รู้สึกจะพันธุ์ เทอร์กิช แองโกร่า นะ เห็นคุณพ่อบอกว่างั้น”
“ต้องไปทำความรู้จักกันหน่อยแล้วสิ!!”
“ฮิฮิ โยฮันชอบแมวเหรอ”
“ไม่เชิงชอบหรอก แค่คิดว่าเ้าพวกนี้มันคาดเดาไม่ได้ เลยชวนให้จับตามอง คล้ายๆกับความสงสัยใครรู้ ประมาณนั้น” ผมสาธยายเหตุผลที่น่าเชื่อถือออกไป
“ฮิฮิ งั้นเหรอ~” แองจี้กอดคอเคอรี่ เธอยิ้มแล้วมองผมด้วยสายตาแบบเดียวกับเวลาที่เธอมองเ้าหมา
“แล้วแองจี้ล่ะ ทำไมถึงชอบพวกสัตว์ขนปุยเหรอ” ผมพยายามเปลี่ยนเื่
“อืม ไม่รู้สิ ชอบมาั้แ่เมื่อก่อนแล้ว...นั่นสิ ั้แ่ไปอยู่กับคุณยายล่ะมั้ง”
คุณยาย...ที่เราคาดว่าอาจไม่อยู่แล้วสินะ
“ไปเยื่ยมท่านน่ะเหรอ”
“ใช่จ้ะ”
“ไปบ่อยไหม”
“ทุกๆฤดูหนาวนี่แหละ”
“แสดงว่าเดี๋ยวก็จะไปเยี่ยมท่านอีกสินะ”
“...อือ คงไม่ไปแล้วล่ะ” เธอลดเสียงลง ทำหน้าเศร้าเล็กน้อย
“เล่าให้ผมฟังหน่อย...จะได้ไหมครับ”
จากที่แองจี้เล่า และภาพความทรงจำในหัวของเธอ
—แองเจลิน่า อาร์คาเดีย แฮมเลต
สมัยเด็กมักจะถูกฝากให้คุณยายดูแลในทุกๆฤดูหนาวเป็เวลา 1 เดือนตลอด เหตุเพราะงานของคุณพ่อที่ยุ่ง และในตอนนั้นคุณแม่ยังต้องดูแลกิจการส่วนตัวอยู่ แองจี้เองก็ติดคุณยาย ทั้งสองอยู่ด้วยกันในบ้านแถบชายเมืองตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองโคเวอร์ ที่นั่นมีทั้ง แกะ สุนัข กระต่าย เป็เพื่อนเล่นกับแองจี้เสมอ
จนกระทั่งเมื่ออายุได้ 4 ขวบ วันหนึ่ง แองจี้มองเห็นคุณยายเรืองแสงได้ คุณยายบอกว่าเป็เพราะเ้าตัวใช้เวทย์แสงได้นั่นเอง แองจี้กับคุณยายอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปอีก 1 สัปดาห์ พ่อแม่ก็มารับ และทั้งคู่ต่างใ เพราะคุณยายเสียชีวิตไปแล้วกว่า 1 สัปดาห์ แองจี้เองเมื่อได้ยินจากพ่อแม่ก็สงสัย บอกว่าคุณยายยังคุยกับตนเองอยู่เลย แต่พอหันไปหาคุณยายที่คุยกันอยู่เมื่อครู่ ร่างนั้นก็ส่งยิ้มให้ และค่อยๆสลายกลายเป็อณูไป อณูแสงเ่าั้บางส่วนก็ล่องลอยขึ้นฟ้า บางส่วนก็เข้าไปอยู่ในตัวแองจี้ พ่อและแม่
ั้แ่วันนั้น ทาเลนท์ ‘เนตริญญา’ ของตนเองก็ตื่นขึ้นมา
“งั้นเหรอ...แล้วแองจี้มองเห็นิญญาเป็แบบไหนเหรอ” ผมถาม
“ส่วนใหญ่เป็ก้อนแสงเล็กๆ บ้างก็เป็ลูกไฟพูดได้ และนานๆจะเจอมาเป็รูปร่างคนส่องแสงได้ก็มี”
“เหรอ แล้วเวลามองคนทั่วไปที่ยังมีชีวิตอยู่ล่ะ เธอเห็นิญญาพวกเค้าด้วยหรือเปล่า”
“อื้อ เห็นเป็เหมือนแสงสว่างจากคนๆนั้น บางครั้งก็เป็เปลวไฟ”
“...แล้วของผมล่ะ” [จะว่าไปในวันแรกที่เจอกัน เธอเห็นอะไรกันนะ บนหัวผม]
“ของโยฮัน ไม่เหมือนกับของคนอื่น เป็เปลวไฟที่โชติ่ ขนาดใหญ่มาก ใหญ่กว่าคนอื่นมากๆเลย”
“เหรอ มองดูให้ดี แล้วบอกผมหน่อยว่าประมาณไหน”
“อือ...” เธอมองอยู่พักหนึ่ง เงยหน้าขึ้น แล้วชี้ขึ้นฟ้า “สูงประมาณนั้นแหละ”
แต่ผมไม่ได้มองตามเธอ
ผมใช้ ‘มาสเตอร์มายด์’ เข้าไปมองสิ่งที่เธอเห็น ผ่านสายตาของเธอ ผ่านความทรงจำของเธอ จึงทำให้เห็น สิ่งที่ออกมาจากตัวผม เป็เปลวไฟสีฟ้า มีสีชมพูผสมอยู่บ้าง กำลังลุกไหม้โชติ่ขึ้นไปบนอากาศ ส่วนขนาด...ถ้าอิงตามประสบการณ์ของเธอ จะใหญ่กว่าคนทั่วไป 10 เท่าได้
[งั้นเหรอ นี่เองเหรอ...ิญญาของเรา]
เมื่อแองจี้ไม่ได้กอดเ้าเคอรี่
มันจึงพุ่งลงไปจากม้านั่ง เห่า โฮ่งโฮ่ง แล้ววิ่งตรงเข้าไปในป่าที่อยู่ใกล้ๆ
“อะ! รอเดี๋ยวสิ” แองจี้เห็นดังนั้นก็ลงจากม้านั่ง แล้วรีบวิ่งตามไป
[สงสัยคงอยากเก็บไปเลี้ยงแน่ๆเลย]
ผมคิดแบบนั้น แล้วก็เริ่มออกวิ่งตามทั้งสองไป
พวกเราเข้าไปในป่า
ผืนป่านี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมือง เป็ป่าที่กระจายตัวปกคลุมอยู่ตามเทือกเขารอบอ่าว
บรรดาแมกไม้ก็เหมือนป่าเมืองหนาวทั่วๆไป คือป่าไทกา มีพวกต้นสนเป็ส่วนใหญ่ ทั้งไซเปรส เฮมล็อก สปรูซ ซีดาร์ และอีกมากมาย
ต้นทุกต้นปกคลุมด้วยหิมะประปราย เฉกเช่นเดียวกับพื้นดิน รอยเท้าของแองจี้ยังเหลืออยู่บนพื้นหิมะ ผมจึงตามรอยไปได้
ยิ่งเข้าไปลึก หมู่ไม้ก็ยิ่งหนาแน่น แสงแดดก็ส่องลงมาได้น้อยลงเรื่อยๆ
ได้ยินเสียงแองจี้และสุนัขอยู่ไม่ไกล
ผมตามทิศทางของเสียงไป
ต้นไม้ตรงหน้าวางตัวหนาแน่นมาก ราวกับเป็กำแพง แต่ก็พอมีช่องให้เดินลอดผ่านไปได้ ขนาดช่องพอดีกับเด็กและหมาหนึ่งตัว เมื่อผมผ่านออกมา ก็เห็นว่าผมอยู่ในสวน สวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกสโนว์ดรอป และมีกำแพงหมู่ไม้ล้อมรอบสวนเอาไว้ ณ ใจกลางมีทั้งสองที่กำลังตามหาอยู่
“อ๊ะ ฮะฮะฮะ อย่าสิ เ้าหมาบ้า!”
“เดี๋ยวเถอะ เคอรี่หยุดนะ!!”
มีเสียงสองเสียง เสียงหนึ่งเป็ของผู้หญิง แต่เสียงกลับเล็กและแหลมมาก ไม่ต่างจากเสียงเด็กน้อย ส่วนอีกเสียงเป็ของแองจี้
ภาพที่เห็นคือ เ้าเคอรี่กำลังก้มลงไปที่พื้น มันเหมือนกำลังตะครุบกินอะไรบางอย่าง แต่ผมมองไม่เห็น ดงดอกไม้บังอยู่ แองจี้ก็กำลังออกปากห้ามเ้าเคอรี่อยู่ข้างๆ
“นี่!! บอกให้พอแล้วไง ฮะฮะ”
เสียงที่ไม่ใช่เสียงของแองจี้นี้ ดังมาจากพื้น และเป็บริเวณที่เคอรี่กำลังตะคุ้ยกินอะไรบางอย่าง
ผมเข้าไปดูใกล้ๆแล้วก็เห็น
มนุษย์จิ๋ว กำลังถูกเ้าสุนัขโลมเลียอยู่
มนุษย์ตัวจิ๋ว ที่มีเสียงเด็กสาว กำลังทำท่าทางทุรนทุราย แต่ไม่ใช่ด้วยความเ็ป เพราะใบหน้าเธอกำลังแผดยิ้ม หัวเราะพร้อมน้ำตาที่เล็ดออกมา
“โยฮัน!! ช่วยห้ามเคอรี่ทีสิ” แองจี้ที่สังเกตเห็นผมหันมาขอร้อง
ผมจึงจับคอเ้านี่ พร้อมกับพูดด้วย ‘อดาจิโอ’ ว่า “พอแล้วเคอรี่ ปล่อยเค้าเถอะ” แล้วลากตัวมันออกมา
มนุษย์จิ๋วจึงเป็อิสระ
แองจี้เข้าไปกอดคอเ้าหมา และตะคอกใส่ มันได้ยินจึงร้อง งึด แล้วทำท่าซึมลง
“อี๋~ เหนอะไปทั้งตัวเลย” มนุษย์จิ๋วบ่น
จากนั้นจึงกางปีกที่เหมือนแมลงปอออกมา แล้วบินขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับใบหน้าพวกผม พลางสะบัดตัวไปด้วย
มนุษย์จิ๋วรูปร่างเหมือนเด็กสาว ดูแล้วน่าจะวัยประมาณ 16-17 ปี ถ้าเทียบกับมนุษย์ ผมสั้นทรงพิกซี่คัท สีเขียวอ่อน ั์ตาสีทอง ตาโต ขนตายาวอย่างเห็นได้ชัด แต่งตัวด้วยชุดเดรสสั้นลายลูกไม้สีดำ มีปีกเหมือนแมลงปอ 2 คู่ กระพืออยู่ด้านหลัง เวลาที่บินร่างกายจะเรืองแสง
ลักษณะแบบนี้ เคยอ่านเจอในหนังสือ
นี่สินะเผ่าพันธุ์ที่เรียกว่า ‘แฟรี่’
1K
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699707583_56996703.webp)
