“นี่!..”ยูกะร้องเสียงดัง เมื่อไรอันเดินมาประชิดตัว จนร่างบางจำต้องขยับเท้าถอยหลังหลบหนี แต่ยิ่งถอยร่างอันใหญ่หนา ก็ยิ่งเดินประชิดขึ้นเรื่อยๆ จำต้องถอยแล้วถอยอีก
จนสุดท้ายถอยชนเข้ากับที่นอนของตน ทำให้ร่างบางเซถลานอนลงจมที่นอนทันที พรึบ!!!
“อื้อ~~.ไอ้บ้า!..จะทำอะไรของคุณเนี่ย!”ยูกะล้มหงายหลังนอนลงที่นอนของตัวเอง ขณะที่มีร่างของไรอัน คร่อมทับอยู่้า
จนใบหน้าเรียวรีบหันเอียงข้างหลบ หลับตาพริ้มเกร็งไปทั้งตัวเพราะคิดว่าไรอันจะปลุกปล้ำตน
“หึ!..โธ่..กระต่ายตัวน้อย..ปากเก่งกล้า แต่กลับตื่นกลัวจนตัวสั่น..ไม่เห็นเก่งเหมือนปากเลย...” ไรอันโน้มใบหน้าคม เข้าใกล้ใบหูบางของยูกะ เอ่ยถ้อยคำอย่างเย้ยหยันคนข้างล่าง
“นี้!...อ๊ะ....อื้อ..ถอยเลย”ยูกะรีบหันมาพูดคุยต่อว่าอีกคน ไม่ทันฉุกคิดสิ่งใด ใบหน้างอน ที่หันมากลับชิดใกล้ใบหน้าคมของไรอัน
เพียงเส้นผมกั้น ััได้ถึงไออุ่นลมหายใจ จนยูกะลุ่มหลงอยู่ในภวังค์ไปชั่ววูบ “หล่อใจละลาย”
ไรอันกลืนกันน้ำลายเหนียวลงคอ จนลูกกระเดือกนูนเลื่อนขึ้นลง เพราะทั้งกลิ่นอายกายหอม เนื้อตัวนุ่มนิ่ม
ทั้งใบหน้างอนที่จัดได้ว่าน่ารัก ชวนมองอยู่ไม่น้อย จนเขารู้สึกกระตุกวูบในความรู้สึก หลงลืมตัวจ้องมองไปชั่วขณะ“น่ารักดีแฮ่”
“อ๊ะ..อื้ม...”ไรอันยกตัวขึ้น จากร่างบางของยูกะ ยืนขึ้นเต็มความสูงด้วยท่าทีเสียอาการอย่างเห็นได้ชัด
“อะ..อื้ม..เข้ามาทำไม?”ยูกะที่ตื่นจากภวังค์ รีบเอ่ยคำถามพลางยกตัวลุกขึ้นยืน พยายามยามกดข่มอาการตื่นเต้นไว้ข้างใน
“รู้ดียัง...จะถาม”
“ไม่รู้..”ยูกะแกล้งเอ่ยคำ พลางสะบัดใบหน้างอนหลบหนี
“หึ!.นึกว่าจะแน่..ที่แท้ก็แค่กระต่ายตื่นตูม”
“นายนะสิ!..หมาป่าหน้าโง่”
“หึ!..รู้ใหม่?.ในห่วงโซ่อาหาร หมาป่าคือผู้ล่า.ส่วนกระต่าย...”
“คือผู้ถูกล่า”ไรอันล้วนกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างเก็บซ่อนอาการประหม่า ตบเท้าเดินเข้าใกล้ร่างบางของยูกะอย่างจงใจยั่วโมโห
“หึ..กระต่ายคือผู้ถูกล่า แต่กว่าจะได้กิน..ก็ทำเอาหมาป่า ถึงกับอ่อนเพลียได้เหมือนกัน”
“หึ!..เก่งนักนะ”
“ฉันไม่ได้เก่ง..แค่เปรียบเปรย”ยูกะรีบออกตัว เพราะคำพูดเมื่อครู่ ฟังดูกำกวมสิบแปดบวกอยู่ไม่น้อย
“ไม่ต้องแก้ตัวหรอก..มาขนาดนี้แล้ว”
“นี่นายหมายความว่ายังไง?”
“หึ!..แสร้งสร้างเื่มาทั้งหมด ก็เพราะหาพ่อให้เด็กในท้องสินะ..ฮ่าๆ..อยู่ๆฉันก็มีเมียแถมลูก หึ!”ไรอันแกล้งเอ่ยคำยั่วโมโห
พรึบ!! “อื้อ~~..”ยูกะโมโหที่โดนดูถูกรีบปรี่เข้าหาไรอัน หมายจะตบใบหน้าคม แต่กลับโดนฝ่ามือหนาของไรอันรับไว้ทัน
“นายจะดูถูก..ฉันมากเกินไปแล้วนะ..ฉันไม่เคยมีผัว”ยูกะรู้ดีว่าไรอันเพียงพูดจาให้ตนโมโห แต่ก็อดทนในคำดูถูกของเขาเสียไม่ได้
“พิสูจน์สิ่งที่ฉันกล่าวหาสิ!..”ไรอันจ้องมองั์ตางอน ที่น่าหลงใหลภายใต้ความร้ายกาจ ไม่ยอมใครที่แสดงออกภายนอก
“ได้!..ถ้าฉันไม่ใช่อย่างที่นายกล่าวหา..นายต้องทำตามสิ่งที่ฉัน้า” ยูกะตบเข้าเื่ทันทีเมื่อได้โอกาส
เพราะแผนการนี้เขาเพียงยื้อเวลา ให้พี่ชายได้สมหวัง และตัวเขาไม่ต้องแต่งงาน และเมื่อได้ดั่ง้าแล้ว ตัวเขาก็จะออกจาก ชีวิตหมาป่าตัวนี้ในทันที
“สามเดือน..ถ้าท้องไม่นูนออกมา”ไรอันยกยิ้มที่มุมปาก ในที่สุดเขาก็หว่านรอบกระต่ายจอมเ้าเล่ห์ ให้จนมุมจนได้
“ดีล..โน้นกระเป๋าเข็นมา”ยูกะเอ่ยคำ พลางเอ่ยสั่งงาน ว่าที่คุณสามีในทันที เมื่อบรรลุข้อตกลงต่อกัน อย่างที่เขาก็ไม่นึกว่าจะง่ายดายถึงเพียงนี้
ร่างบางรู้ดีว่าถ้าไรอันมาสู่ขอวันนี้ ตามธรรมเนียมแล้ว ตัวเขาจะต้องย้ายเข้าไปอยู่บ้านของเ้าบ่าวในทันที ด้วยเกิดเหตุการณ์มีผู้อื่นรู้เห็น คิดว่าได้เสียเป็ผัวเมียกันแล้ว
และที่สำคัญ ยูกะเป็ทายาท ลูกของตระกูลผู้นำ และผู้ที่มาสู่ขอ ก็เป็ถึงระดับหัวหน้าแก๊ง ดังนั้นจำเป็อย่างยิ่ง
ที่เ้าสาวจะต้องเดินเข้าไปอยู่บ้านของว่าที่เ้าบ่าวทันที หลังจากที่ตกลงยอมรับการสู่ขอ
ยูกะเดินลงจากห้องนอนของตน ด้วยใบหน้าสดใสเริงร่า เพราะรู้สึกมีความสุข ที่ทุกอย่างเป็ไปตามแผนการ
และที่สำคัญในตอนนี้ ผู้นำหมาป่าผู้ได้ชื่อว่าดุร้ายน่ายำเกรง ก็เป็เพียงแค่เด็กยกกระเป๋า ให้กับตัวเขาก็เท่านั้น
เมื่อเดินเข้ามายังห้องโถงรับแขกขนาดใหญ่ ไม่ต่างอะไรกับคฤหาสน์ของแก๊งหมาป่า ที่ตอนนี้มีญาติผู้ใหญ่ นั่งอยู่หลายคน
ยูกะผู้ชาญฉลาดมารยารอบตัว ก็นอบน้อมออดอ้อน ร่ายมนตร์มายา ให้เหตุผลว่า ที่ตนลงมาช้านั้น
เพียงเพราะคุณพี่เรย์ ไรอัน ของเขา ไม่ยอมกล่าวถ้อยคำขอโทษ จนทำให้ตนนั้นยังขุ่นเคือง จึงทำให้ร่างบางดูเป็เด็กไม่น่ารัก ไร้มารยาท ทำให้ผู้ใหญ่ ต้องมานั่งรอนาน
ทั้งกิริยาอ่อนน้อม ถ้อยวาจาอ่อนหวาน และใบหน้าออดอ้อนของยูกะ ซ้ำยังมีฐานะที่คู่ควรกับไรอัน ก็ยิ่งทำให้บิดามารดาของไรอัน เอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้ อย่างหมดหัวใจในทันที
แม้แต่พี่ชายแท้ๆ ยังต้องแอบไลค์ส่งหัวใจรัวๆ ชื่นชมในความสมจริงสมจัง ทำเอาเขาเกือบเชื่อ หากไม่รู้เื่มาก่อน
จะมีก็เพียงไรอัน ที่นั่งขำขันส่ายใบหน้าคมไปมา ให้กับการเล่นละครของกระต่ายเ้าเล่ห์
แม้ในบางครั้งจะแอบพลั้งเผลอ หลงใหลไปมายาความน่ารัก อยู่หลายครา คนอะไรช่างไหลลื่น ยังกับปลาไหล
ไม่เพียงฉลาด ช่างพูดจา แต่มารยาเหนือชั้น ยิ่งกว่าหญิงสาวพราวเสน่ห์ด้วยซ้ำไป ทำเอาไรอันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที เมื่อคิดว่า จะต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน
“ไปแล้วนะ..รีบจัดการธุระของพี่ให้เรียบร้อยละ”ยูกะโอบกอดพี่ชายเพื่อบอกลา เมื่อถึงเวลาที่เขาจะต้องเดินทางอยู่กับไรอัน
ในขณะญาติผู้ใหญ่ที่เดินทางมา ได้ออกเดินทางไปยังบ้านพำนักหรือที่เรียกกันว่า บ้านกลางที่ยูกะและพ่อแม่อาศัยอยู่ เป็ไปตามธรรมเนียมเพื่อเป็การให้เกียรติ
ถึงแม้คนที่ตัดสินใจ จะเป็ผู้นำแก๊งก็ตาม ซึ่งตามกฎหากผู้นำแก๊ง ที่สละตำแหน่งให้แก่ทายาทแล้ว อดีตผู้นำจะต้องไปพักพิงอาศัยอยู่ที่บ้านกลาง
แม้แต่บิดามารดาของไรอันเองก็เช่นกัน เพื่อให้สิทธิ์อำนาจการปกครองเต็มที่แก่ผู้นำแก๊ง ได้ดูลูกน้องบริวาร และกิจการทุกอย่าง
“ยู..สัญญากับพี่นะ..จะต้องระมัดระวังตัว ถึงแม้น้องจะเข้าไป..เอ่อ...แต่ต้องไม่พลาดท่าเสียทีเขา”เร็นจิ อดเป็กังวลเสียไม่ได้
เพราะต้องส่งเ้ากระต่ายตัวน้อย ไปอยู่ในกรงหมาป่าบ้าคลั่ง หากมันนึกสนุกขย้ำกลืนกินขึ้นมา จึงไม่อาจชะล่าใจ
“พี่~..เราคุยกันแล้วนะ น้องไปที่นั่นแค่ถ่วงเวลา และแค่น้องไม่ต้องแต่งงาน..อีกไม่นานน้องก็กลับมาแล้ว”
“อีกอย่างบ้านนั้นกับที่นี่ ห่างกันแค่คนละฟากฝั่งเมือง น้องจะมาหาพี่ทุกวันยังได้เลย”
“แต่น้องก็รู้..ว่าน้องเข้าไปอยู่ที่นั่นในฐานะอะไร การจะไปไหนมาไหนไม่ได้ง่าย และที่สำคัญ ได้ชื่อว่าเป็คนของหมาป่า ย่อมมีอริศัตรูอยู่รอบด้าน พี่..”
“ไม่เอาน่า..ยังไม่แก่..กังวลไปได้..รีบจัดการตัวเองก่อนเถอะ น้องรู้ว่าไอ้หมาป่ามันไม่ชอบน้อง..ไม่สิ! เพศแบบน้อง”
“น้องรู้”
“อื้ม~..ถึงได้กล้าเข้าไปอยู่ไง..เื่ทำร้ายร่างกายมันไม่กล้าอยู่แล้ว ส่วนเื่แบบนั้น ยิ่งไม่มีทาง ดังนั้นน้องปลอดภัยแน่นอน”
“ก็ขอให้จริง..”เร็นจิไม่สิ้นกังวล รู้สึกห่วงใยน้องของตน
“เชื่อหัวไอ้ยูเถอะ!..”
“ไม่แน่นะ..หมาป่าอาจจะบ้าคลั่ง หลงรัก เ้ากระต่ายตัวน้อยแสนน่ารักขึ้นมาก็ได้ ฮ่าๆ.. ไปแล้ว รักพี่นะ”
ยูกะเอ่ยคำจบ รีบวิ่งแจ้นออกจากบ้านด้วยความตื่นเต้นราวกับกำลังจะได้ออกไปท่องเที่ยวโลกกว้าง
“เฮ่อ!..แล้วถ้าหมาป่า มันคลั่งน้องขึ้นมาจริงๆ ก็จะหัวเราะไม่ออกบอกเลย ยูกะ”เร็นจิเอ่ยคำพึมพำ ตามหลังน้องชาย
ที่กำลังวิ่งแจ้นขึ้นรถยนต์คันโตหรูหรา มีเ้าหมาป่าไรอันนั่งรออยู่ข้างใน ความรู้สึกของคนเป็พี่ รู้ดีว่าน้องชาย เพียงหวังดี
อยากจะให้ตนสมหวัง ไร้การต่อสู้แย่งชิงให้เสียเืเนื้อ แต่หารู้ไม่ว่าน้องกำลัง เล่นกับกลองเพลิงลูกใหญ่
เ้าไรอัน ยอมมาสู่ขอวันนี้ มันไม่ใช่เื่ที่หมาป่าผู้ทระนง จะลดตัวลงมาเล่นสนุกขำๆ กับน้องของตนเป็แน่
“เชิญครับคุณยูทากะ”ปีเตอร์เปิดประตูรถยนต์คันโต
“ขอบคุณนะ...คุณ..เลขาสุดหล่อ”ยูกะรีบเอ่ยคำ ชื่นชมก่อนจะขึ้นนั่งบนรถยนต์ ที่มีหมาป่าร่างใหญ่ นั่งแผ่รังสีอำมหิตรออยู่บนรถก่อนหน้า จนบรรยากาศในรถดูเยือกเย็นขึ้นมาทันที
แกร๊ก..ประตูรถปิดลง รถยนต์กำลังขับเคลื่อนออกไปอย่างช้าๆ โดยมีคนขับและปีเตอร์เลขาคนสนิท นั่งข้างหน้ารถคู่คนขับ
“ปีเตอร์ ไปส่งฉันที่ร้านกาแฟ แล้วนายพาคุณยูทากะ ไปส่งที่บ้าน”ไรอัน นั่งกอดอกขาไขว่ห้าง บ่งบอกถึงความเหย่อยิ่งปิดกันตัวเอง
“คุณปีเตอร์..วนรถกลับ.. ยูจะกลับบ้าน” ยูกะรีบเอ่ยคำต่อ อย่างรู้ทัน ทั้งท่าทางการพูดจา รู้ได้เลยว่ารังเกียจตน มากแค่ไหน
“ปีเตอร์..”ไรอันเอ่ยเรียกชื่อลูกน้องเสียงดัง
“คุณปีเตอร์”ยูกะไม่ยอมแพ้เอ่ยคำเช่นกัน
ในขณะปีเตอร์ที่นั่งอยู่ข้างหน้า ทำอะไรไม่ถูก เหงื่อไหลชุ่มทั่วทั้งกาย แค่เพียงเ้านายตนว่าน่ากลัวพอแล้ว
นี่เสริมทับเพิ่มขึ้นมา เป็น้องของหัวหน้าแก๊งกระต่าย แม้ชื่อแก๊งดูน่ารัก แต่เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว แม้แต่เ้านายของเขายังสยบ
“ได้!..กลับบ้านกันหมดนี่ล่ะ!”ไรอันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยคำเสียงเบาออกจากไรฟัน จ้องใบหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆราวจะกินเนื้อ
ยูกะยกแขนสองข้างขึ้นมากอดอก พร้อมกับยกขาข้างซ้ายขึ้นมานั่งไขว่ห้าง อยู่ในท่วงท่าเดียวกันกับไรอันที่นั่งอยู่ก่อน
จากนั้นก็เชิดใบหน้างอนยกขึ้น ยกยิ้มที่มุมปาก พร้อมกับยักคิ้วโก่งเบาๆ ส่งั์ตางอนเยอะเย้ยอย่างผู้ชนะ
ไรอันจ้องมองอีกกาย ด้วยใบหน้าแน่นิ่ง แต่ข้างมันกลับรุกโชติด้วยไฟแห่งความโมโห เวลาไม่ถึง 72ชั่วโมง ที่ได้รู้จักกับใครคนนี้
ตัวเขารู้สึกโมโหเป็ร้อยๆครั้ง โดยที่ไม่สามารถระบาย ความโกรธแค้นลงทัณฑ์ ให้กับคนที่ทำได้เลย หากเป็ผู้อื่น ป่านนี้คงส่งขึ้นเตาเผา เป็เถ้ากระดูกไปเรียบร้อยแล้ว
รถยนต์คันโตวิ่งเข้าสู่คฤหาสน์ หลังใหญ่ทางทิศเหนือของตัวเมืองใหญ่ใจกลางเกาะอีกครั้ง ถึงแม้เมื่อคืนยูกะพึ่งจะมาที่นี่ แต่ก็ไม่ได้สังเกตมองเห็นอะไรเพราะเป็เวลากลางคืน และรีบเร่งออกไป
แต่พอมาตอนนี้ เป็เวลากลางวัน ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า กลับสวยงามตรงกันข้ามกับเ้าของอย่างสิ้นเชิง
“เดี๋ยวผมให้เด็กยกกระเป๋าขึ้นไปไว้บนห้องให้นะครับ”ปีเตอร์เปิดประตูให้กับเ้านายทั้งสอง รีบเอ่ยคำทันที
“ไม่ได้!...เอ่อ...ขอบคุณนะ..คุณปีเตอร์..”
“กระเป๋าของเมีย..ก็ต้องให้ผัวจัดการสิ!”ยูกะเอ่ยคำ พลางส่งสายตามองไปยังไรอัน ที่กำลังลงจากรถมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“คิ..หึ!”เหล่าบรรดาแม่บ้านคนรับใช้ ที่มายืนรอต้อนรับถึงกับแอบขำขัน แม้แต่ปีเตอร์ และคนขับรถก็ไม่เว้นที่จะยกยิ้มบางๆ
“หึ!”ไรอันลงจากรถมายังไม่ทันตั้งตัว ถึงกับถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะขบกัดคมฟันแน่น จนกรอบกรามใบหน้าขึ้นสันนูน
ยูกะยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน ตั้งคำท้าทายด้วยสายตา ว่าไรอันจะกล้าทำอย่างที่ตนบอก หรือจะยอมหักดิบเดินหนี ยูกะจะได้เดินทางกลับบ้านของเขาในตอนนี้เช่นกัน
“อ่ะ..ผะ..ผมยกไปแทนนายเองครับ..อ่ะ..เอ่อ..ขะ. คุณยูทากะ”ปีเตอร์เอ่ยคำเสียงสั่นเครือ ปรี่เข้าเตรียมจะยกกระเป๋าใบใหญ่
“ไม่ต้อง..เมียฉัน..ฉันดูแลเอง...อ้อ~..ทุกคนต่อไปนี้..คุณยูกิจะมาอยู่ที่นี่ ดูแลเขาให้ประทับใจด้วยละ”
ไรอันรีบคว้ากระเป๋าเ้าปัญหา เดินเข้าในบ้าน ด้วยความโมโหจุกดันอยู่ในซอกอก แทบจะทะลุออกมาแสดงความบ้าคลั่ง
“นี่!..อ๊ะ..เอ่อ~.พี่เรย์~..อ๊ะ!..ชอบเรียกชื่อที่ใช้กันแค่สองคนต่อหน้าคนอื่นอีกแล้วนะ..”ยูกะกำลัง จะอ้าปากก่นด่า สายตางอนมองไปยังลูกน้องบริวาร ที่ยืนต้อนรับตนอยู่นับสิบ พลันรีบเอ่ยคำแกล้งเอาคืนอีกคนต่อทันที
เพราะรู้ดีในความหมายของคำว่า ยูกิ ที่ไรอัน เรียกขานตนมันคงไม่ใช่ เ้านิ่มเนื้อตัวขาวดุจหิมะ
แต่มันหมายถึงปีศาจหิมะน่ารังเกียจ ซึ่งชาวเกาะนี้มักเปรียบเปรย ในยามที่หิมะตกหนักอย่างบ้าคลั่ง จนผู้คนกล่าวขาน ว่าดุร้าย ดุจดั่งปีศาจ
ส่วนเ้านิ่มเนื้อตัวขาวดุจหิมะ ใช้สำหรับคนที่น่ารักน่าเอ็นดู หรือคู่รักเรียกขานกัน ซึ่งไรอันไม่มีทางเอ็นดู มองตนเป็ยูกิตัวขาวน่ารักดั่งหิมะแน่นอน
ไรอันกำลังก้าวเดินเข้าบ้าน ได้ยินยูกะเอ่ยตามหลัง ถึงกับชะงักเท้ากึก! พลันคิดในใจ ความมโนของยูกะ ช่างแผงด้วยหนามแหลมคม ทิ่มแทงอารมณ์โมโหของเขาได้ทุกจุดเสียจริง “หึ!..คนบ้า!”
183
