“อ่าว......ฝาจีบ....ได้ร้านนี้เหมือนกันหรือ” ภาณุกำลังเปิดประตูเข้ามาในร้านขนมเค้กเพื่อมารับออเดอร์ บังเอิญเจอฝาจีบที่มานั่งรออยู่แล้ว
“อืม....ร้านนี้เพิ่งมาครั้งแรกอ่ะ”
“ขับมาเกือบเดือนแล้ว เป็ไงบ้าง”
“หลงรักเลยแหละ สนุกดี ลุ้นทุกงาน เจออะไรแปลกๆ เยอะ 555555 แต่เสียอย่างเดียว ไม่มีที่จะให้ขาวแล้วนะ จะเป็สาวผิวสีไปแล้วอ่ะ”
“ก็สวย ดูดีไปอีกแบบนิ ผู้หญิงผิวสองสีนะ”
“แหม๋.......ชมกันซะไปไม่ถูกเลยนะณุ ปากหวานแบบนี้นี่เอง ถึงว่ามีแต่สาวๆ สวยๆ ไม่ซ้ำหน้าเลย เบาได้เบานะ เกรงใจณคุณบ้าง 555555”
“เห้ย.....จีบเห็นที่ไหน ณุยังไม่เคยพามาแถวนี้เลยนะ”
“เห็นก็แล้วกันนะ โลกมันกลม 5555555”
ระหว่างที่ภาณุและฝาจีบคุยกัน หยอกล้อกันในร้านอย่างสนิทสนม สายตาคู่หนึ่งของชายหนุ่มตาคมเข้มจ้องมองดูทั้งคู่อย่างไม่ละสายตาจากร้านอาหารญี่ปุ่นฝั่งตรงข้าม ณคุณนั่งอยู่ที่ร้านนี้ก่อนที่ภาณุและฝาจีบจะเข้าไปที่ร้าน ความน่ารักของฝาจีบทำให้ณคุณมองจนเคลิ้ม พร้อมถ่ายรูปเก็บไว้เช่นเคย จนกระทั่งภาณุมาถึง ความสุขในหัวใจที่เค้ากำลังรู้สึกก็พลันหายไปทันที ความรู้สึกเศร้า เสียใจก็เข้ามาแทนที่ทันทีและยิ่งเห็นทั้งคู่ดูสนิทกันมาก ซึ่งเขาเคยคิดเื่นี้ไว้แล้วว่าถ้าภาณุดันชอบฝาจีบเหมือนกัน เขาจะยอมถอยและไม่อยากจะทำร้ายจิตใจเพื่อน...........
ฝาจีบเห็นณคุณกำลังขับรถออกจากร้านอาหารญี่ปุ่นที่ตรงข้าม จึงทักข้อความไปหา แต่ณคุณยังไม่อ่าน ไม่ตอบข้อความ ฝาจีบคิดว่ามันผิดปกติมาก ซึ่ง ปกติแล้วณคุณจะตอบแทบจะทันทีเลยทีเดียว ส่วนงานที่ทำมันก็ไม่ได้ยุ่งจนไม่มีเวลาตอบ
“น้องฝาจีบจ๊ะ ข้าวกะเพราได้แล้วจ้ะห้ากล่อง” พี่หนูแดงเ้าของร้านกะเพราเรียกให้ฝาจีบมารับออเดอร์ของลูกค้า
“ขอบคุณค่ะพี่หนูแดง”
ฝาจีบกำลังคิดเื่ของณคุณอยู่ วันนี้ทั้งวันฝาจีบก็เห็นณคุณขับรถสวนทางกับเธอตั้งหลายครั้งแต่ไม่ทักเธอเหมือนทำเป็ไม่เห็น ฝาจีบเริ่มสับสนและคิดวนไปวนมาว่าเธอพูดหรือทำอะไรให้ณคุณไม่พอใจหรือเปล่า แต่ก็คิดไม่ออก ฝาจีบเดินออกจากร้านขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ขับออกร้านไปแต่ดันลืมเอาอาหารของลูกค้าไปด้วย
“ตายแล้ว ฝาจีบเอ๊ยลืมเอาอาหารลูกค้าไปอีก ทำไงดีนะ เบอร์โทรน้องก็ไม่มี” พี่หนูแดงเหลือบมาเห็นข้าวกะเพราห้ากล่องที่ยังวางบนโต๊ะเหมือนเดิมขณะกำลังเตรียมอาหารของลูกค้าอีกออเดอร์
............................................
ณคุณขับรถเข้ามาที่ร้านเพื่อมารับออเดอร์ของตัวเอง
“สวัสดีครับพี่หนูแดง ของคุณเสร็จหรือยังครับ”
“ณคุณมาพอดี เอ่อ ณคุณมีเบอร์ของฝาจีบหรือเปล่า น้องลืมเอาอาหารไปให้ลูกค้า เพิ่งออกไปเมื่อกี้นี้เอง น่าจะยังไม่รู้ตัว”
“เอ่อ มีครับ คุณขอเบอร์ลูกค้าหน่อยครับ เผื่อไปทางเดียวกัน จะเอาติดรถไปให้เลย”
ณคุณลังเลที่จะตอบ เพราะอยากเลี่ยงไม่อยากคุยกับฝาจีบตอนนี้ กลัวว่าใจตัวเองจะหวั่นไหวที่กำลังพยายามจะออกห่างจากฝาจีบเพื่อหลีกทางให้กับภาณุเพื่อของเขา หลังจากที่ได้เบอร์จากพี่หนูแดงและโทรสอบถามลูกค้าเรียบร้อยแล้ว จึงทราบว่าฝาจีบไปส่งที่โรงเรียนเดียวกับเขาแต่ลูกค้าคนละคน โรงเรียนอยู่ค่อนข้างไกลขี่ประมาณยี่สิบนาทีจากร้าน ณคุณพยายามโทรหาฝาจีบแบบฝืนใจแต่ก็ติดต่อไม่ได้
“พี่หนูแดงครับ คุณติดต่อฝาจีบไม่ได้ คงกำลังขี่รถอยู่เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ งั้นถ้าฝาจีบโทรมาหาพี่หนูแดงฝากบอกด้วยนะครับว่าคุณเอาอาหารมาด้วยแล้ว ให้รอที่โรงเรียนเลยนะครับ ส่งที่เดียวกันเลย”
“ขอบคุณมากนะครับณคุณ เอาแต่ของฝาจีบไป อย่าลืมของตัวเองนะ 555555”
“ไม่มีพลาดครับ มืออาชีพ”
ณคุณรีบออกจากร้านและขับรถออกไปด้วยความเร็วมากกว่าปกติที่ขี่ แต่ก็ยังไม่ถึงครึ่งของความเร็วที่เขาเคยขี่ในสนาม.............
.............................................................................
“สวัสดีค่ะ ลูกค้า อาหารมาถึงแล้ว อยู่ที่ประตูหน้าโรงเรียนรอนะคะ”
ฝาจีบถึงหน้าโรงเรียนและโทรแจ้งลูกค้าให้มารับอาหาร แต่เมื่อเปิดกล่องใส่อาหารเท่านั้น...........
“เห้ย.......ข้าว....ข้าวกะเพราหาย หายไปไหน ตายแล้ว กล่องก็ปิดอย่างดีไม่น่าร่วงข้างทาง เราก็ไม่ได้ขับเร็ว หรือว่าลืมเอาไว้ที่ร้าน.....แย่ๆๆๆๆ มันแต่คิดอะไรบ้าบอ เอาไงดีหว่ะจีบ ไม่รอบคอบเอง เห้ยจะบ้าตาย.................”
ลูกค้าเดินมาถึงใกล้จะถึงตำแหน่งที่ฝาจีบรอแล้ว เหงื่อเม็ดเท่าองุ่นไหลลงมาถึงคาง เธอกลัวว่าลูกค้าจะไม่พอใจและไม่รู้จะบอกกับลูกค้ายังไงที่จะลดความไม่พอใจของลูกค้า เพราะกว่าเธอจะขับย้อนไปเอาอาหารที่ร้านแล้วกลับมาใหม่ก็คงเลยเที่ยงไปแล้ว เบอร์ร้านก็ไม่มีถามระบบไปก็ยังไม่ตอบ ขณะที่กำลังคิดว่าจะแสดงความรับผิดชอบต่อลูกค้ายังไง เสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่คุ้นหูและคนขี่ที่คุ้นตาก็คือคนที่เธออยากจะเจอมากที่สุดในตอนนี้ รถเวสป้าเข้ามาจอดข้างๆ รถเธอพร้อมกับอาหารห้ากล่องยื่นให้เธอส่งให้ลูกค้าที่เดินมาถึงจุดนัดหมายพอดี
“ออเดอร์ของจีบนะ”
“เดี๋ยวสิคุณ รอจีบก่อน จีบอยากคุยด้วย”
“เท่าไหร่ค่ะ” ลูกค้าเดินมาถึงพอดีกับที่ณคุณขี่รถจากเธอไปเหมือนกับไม่ได้ยินเสียงเรียกจากเธอ ฝาจีบหันมาดูแลลูกค้าจนปิดงานสำเร็จ
“เป็อะไรของนางนะ มันต้องมีอะไรแน่นอนที่เกี่ยวกับเรา จะถามใครดี....ภาณุ.....นางต้องรู้แน่นอน สนิทมากที่สุดล่ะ”
“ฮัลโหล ณุ ยุ่งไหมอ่ะ จีบถามอะไรหน่อยสิ”
“จีบว่าไง”
“เอ่อ......ณคุณเป็อะไรหรือเปล่าหรือว่ามีปัญหาอะไรไหม คือ วันนี้ทั้งวันไม่คุยกับจีบเลย”
“เอ...ก็ไม่นะจีบ คุณมันก็ปกติดีนะ ที่บ้านก็ไม่มีปัญหาอะไรนิ”
“แต่คุณไม่คุยกับจีบเลย จีบก็พยายามนึกแล้วนะว่าไปทำอะไรให้ ก็นึกไม่ออก”
“ไม่มีอะไรหรอกนะ ประจำเดือนมันอาจจะมาไม่ปกติก็ได้ 555555”
“ไม่ตลกนะณุ จีบไม่สบายใจอยู่นะ”
“อ่ะๆๆๆ ขอโทษครับ ถ้าเจอหน้ามันณุจะถามให้นะ จีบสบายใจเถอะมันไม่เป็อะไรหรอก เดี๋ยวมันหายหงุดหงิดก็ทักมาเอง”
“ขอบคุณนะ งั้นจีบกลับบ้านก่อนนะ หมดกะแล้วตอนนี้”
“พักผ่อนนะ ทำใจให้สบาย ไม่ต้องคิดมาก เื่ไอ้คุณ ณุจัดการให้เองไม่ต้องห่วง”
“ขอบคุณมากนะณุ บายๆๆๆๆ”
‘สองคนนี่ มันยังไงๆ กันอยู่นะ พฤติกรรมน่าสงสัย.....’
………………………………………………………………………
“เจอตัวสักที......แกมานั่งกินกาแฟเย็นๆ กับกูหน่อย”
“มีอะไรหว่ะ”
“มึงกับฝาจีบมีเื่อะไรกันหว่ะ จีบมาถามกูเื่มึง บอกว่ามึงไม่คุยด้วย หลบหน้าหลบตาอีก”
“ก็....ไม่มีอะไร มึงจะให้มีอะไรหว่ะ กูก็เป็แบบนี้ของกู”
“กูเป็เพื่อนมึงมานานแค่ไหนแล้ว ั้แ่ช้างน้อยมึงเท่าของชินจัง ทำไมกูจะดูไม่ออกหว่ะ ั้แ่ฝ้ายทิ้งมึงไป กูก็ไม่เห็นมึงสนใจผู้หญิงคนไหนเลยนี่หว่ะ แต่กับฝาจีบมึงดูแปลกๆ ไป มึงชอบจีบใช่ไหม.........”
..............................................................................
ณคุณแทบจะสำลักกาแฟที่กำลังดูดไป...........
“รู้ดีนะมึง........แต่ว่ามึงก็ชอบจีบไม่ใช่เห็นขอเบอร์กูไป กูก็เลยไม่อยากจะแข่งกับมึง จริงๆ กูก็เพิ่งรู้จักกับจีบไม่นาน ก็คุยกันทุกวัน เอ่อ........แบบเพื่อนนะ ยังไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลย มึงสบายใจได้”
“สบายใจอะไรของมึง…………มึงคิดว่ากูชอบจีบแบบสาวๆๆ ที่กูคบมาหรือประสาทแล้ว กูชอบจีบแบบที่กูชอบมึง ก็เพื่อนกันไม่ได้รู้สึกมากกว่านั้นแล้ว อ่อๆๆๆๆ มึงหึงกู.....คิดว่ากูชอบจีบแล้วมึงจะหลีกทางให้งั้น พระเอกจริงนะมึง”
ณคุณได้ยินคำตอบจากปากภาณุเหมือนกับสวิชไฟในหัวใจเปิดสว่างจ้าขึ้นมาอีกครั้ง จนแทบจะะโกอดเพื่อนที่รักที่นั่งอยู่ตรงหน้า
“มึงไม่ได้ชอบจีบแบบนั้นจริงๆ นะ”
“เอ่อ......มึงข้องใจอะไรอีก”
“แล้วมึงขอเบอร์จีบทำไม”
“เอ่อ.....กู......กูขอเบอร์คุณบีมโว้ย กูอยากปรึกษาเื่งาน ก็แค่นั้น”
“มีอะไรให้ปรึกษาหว่ะ ทำงานก็เป็ปีแล้วมีปัญหาอะไรก็ปรึกษากูก็ได้”
“ช่างเหอะมึง กูมีของกูก็แล้วกัน มึงไปเคลียร์ปัญหามึงก่อนเหอะ”
ณคุณยิ้มจนจะเห็นฟันครบสามสิบสองซี่ ทั้งดีใจและโล่งใจที่เค้าจะได้สานต่อความสัมพันธ์กับฝาจีบต่อและไม่ต้องผิดใจกับเพื่อนรักอีกด้วย…………….
8K
![[Beginning of everything] จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
