ลิขิตฟ้าภรรยาสลับร่าง

            เสี่ยวหยี่เกิดภาพแวบเข้ามาในหัวนางเคยเดินเล่นอยู่ในตลาดที่ใหญ่ยิ่งกว่านี้ ชอบใจสิ่งไหนก็ชี้เอาสาวใช้ที่เดินตามหลังก็จะคอยตามจ่ายเงินและข้าวของพวกนั้นจะมีบ่าวอีกสามสี่คนข้างหลังคอยถือเดินตาม

            “เ๯้าอยากกินถังหูลู่หรือไม่?”เสียงของกงเชาดังขึ้นข้างๆ

            เด็กหญิงได้สติมองไปข้างหน้า พ่อค้ายิ้มให้ด้วยไมตรีจิตคนผู้นั้นใช้นิ้วชี้ไปยังลำท่อนใหญ่ที่มัดฟางเอาไว้รอบๆมีไม้เสียบถังหูลู่สีแดงดูน่ากินอยู่รอบๆ

            “ดีเหมือนกันข้าไม่ได้กินนานแล้ว”

            กงเชาควักถุงเงินออกมาแล้วซื้อให้นางหนึ่งไม้เสี่ยวหยี่เอ่ยขอบคุณ นางยังไม่มีความรู้สึกคิดถึงบ้านเพราะไม่รู้ว่าบ้านอยู่ที่ใด?ความรู้สึกโหยหาคนในครอบครัวปรากฏขึ้นเป็๲บางคราวแต่นางอ่อนล้าและท้อแท้เพราะนึกใบหน้าของคนในครอบครัวไม่ออกสักคน

            “ศิษย์พี่รองข้าเก็บเอารองเท้าข้างนั้นมาด้วย เผื่อเราจะตามร้านขายเจอ”

            "รองเท้าของเ๽้าดูมีราคาสูงครั้งก่อนข้าเดินดูตามร้านแถวนี้แล้ว ไม่มีร้านใดขายรองเท้าที่คล้ายของเ๽้าเลยแม้แต่เสื้อผ้าชุดนี้ของเ๽้าก็เช่นนั้นใช้ผ้าไหมเนื้อดีแถมยังปักด้วยฝีมืออันประณีตข้าว่าเสื้อผ้าและรองเท้าของเ๽้าคงราคาแพงมากเชียวล่ะ”

            เสี่ยวหยี่มองดูเสื้อผ้าสำเร็จรูปของเด็กหญิงที่แขวนอยู่หน้าร้านแล้วก้มมองชุดเดิมของตนที่สวมมาก็พยักหน้าเห็นด้วย

            “ดูสิ!ชุดที่แพงที่สุดในร้านนี้ยังสวยสู้ชุดของเ๽้าไม่ได้เลย”

            เถ้าแก่ร้านเสื้อผ้ามองเห็นกงเชาก็จำได้“เ๯้านั่นเอง ครั้งก่อนที่ซื้อชุดไปคงจะให้แม่หนูน้อยคนนี้สินะ”เถ้าแก่มองดูชุดที่เสี่ยวหยี่สวมใส่แล้วดวงตาเป็๞ประกาย “แม่หนูชุดที่เ๯้าสวมดูท่าคงจะราคาแพงมากทีเดียว ร้านค้าไม่มีชุดที่งดงามเท่าเ๯้าขายหรอก”

            “น้องสาวข้าทำรองเท้าที่เข้าชุดหายไปข้างหนึ่งน่ะเถ้าแก่ครั้งก่อนข้าจึงได้ซื้อรองเท้าใหม่ให้นาง”

            เถ้าแก่ถึงกับส่ายหน้า“รองเท้าที่จะปักได้งดงามเข้ากับชุดของเ๯้าคงจะมีขายตามเมืองใหญ่เท่านั้นร้านในตำบลอย่างข้าคงไม่ได้นำมาขายหรอกนะ”

            ชายวัยกลางคนก้มลงมองรองเท้าที่เสี่ยวหยี่สวมนั่นคือรองเท้าที่กงเชาซื้อไปครั้งที่แล้วซึ่งก็ดูแล้วเห็นได้ชัดว่าไม่ได้งดงามเหมาะสมกับชุดที่เด็กหญิงสวมใส่แม้จะบอกว่าพอกล้อมแกล้มก็ยังยากดูจากการแต่งกายของกงเชาแล้วก็ไม่น่าจะเป็๲คุณชายร่ำรวยแต่เหตุใด? น้องสาวของเขาจึงได้มีผิวพรรณงดงามสวมเสื้อผ้าและเครื่องประดับดูมีราคาเช่นนี้

            “น้องสาวเ๯้าไปได้ชุดนี้มาจากที่ใด?ข้าดูแล้วไม่เหมือนผ้าไหมที่ทอในแถบภาคกลางเลยสักนิดถ้าจำไม่ผิดผ้าไหมชนิดนี้น่าจะเป็๞ผ้าไหมต้าเป่ย

            สองพี่น้องกำมะลอหันไปมองหน้ากัน 

            “เมืองต้าเป่ยภาคเหนือน่ะหรือ?”

            “ใช่แล้วผ้าไหมต้าเป่ยทั้งเบาและสวมใส่ได้ทุกฤดูกาล สวมหน้าร้อนจะทำให้เย็นสวมหน้าหนาวก็ทำให้อุ่นหากไม่ใช่คนในราชสำนักหรือสกุลคหบดีเห็นทีคงจะไม่มีโอกาสได้ใส่ แม่หนูน้อยเ๽้าโชคดีนักที่ได้ชุดราคาแพงเช่นนี้”

            กงเชาเกรงว่าเถ้าแก่จะคิดว่าพวกเขาไปลักขโมยมาก็รีบโกหก“นี่เป็๞ชุดที่นายหญิงของท่านแม่มอบให้เป็๞ชุดที่บุตรสาวของนายหญิงไม่ค่อยได้สวมแล้วน่ะก็เหมือนชุดที่ข้าซื้อจากท่านไปครั้งก่อนนั่นล่ะ จะว่าไปก็เป็๞ชุดมือสองเหมือนกัน”

            เสี่ยวหยี่ทำตัวเป็๲ลูกคู่ที่ดีนางพยักหน้ารับคำหงึกหงัก “ใช่ๆ ชุดนี้ท่านแม่ข้าเอามาให้จากจวนนายหญิงเ๽้าค่ะ”

            เถ้าแก่ยิ้มอย่างเอ็นดู“เ๯้าเองก็หน้าตาจิ้มลิ้มเหมาะกับชุดนี้นักหากหารองเท้าที่เข้าคู่กับเสื้อผ้าชุดนี้ก็คงจะงดงามยิ่ง”

            เสี่ยวหยี่ขอบคุณเถ้าแก่ร้านเสื้อผ้าแล้วรีบดึงมือของกงเชาออกมาชายหนุ่มและเด็กหญิงตัวน้อยต่างก็คิดเหมือนกันว่าเห็นทีตระกูลของนางน่าจะเป็๲ขุนนางสกุลใหญ่เพราะเทียบจากราคาเสื้อผ้าและรองเท้ารวมทั้งเครื่องประดับบนศีรษะของนางนับว่าราคามิใช่น้อย

            “ศิษย์พี่รองท่านว่าครอบครัวของข้าจะอยู่ในเมืองหลวงหรือไม่?”

            กงเชาส่ายหน้า“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าไม่เคยรู้จักขุนนางสักคน หากเ๽้ายังนึกไม่ออกเราอาจจะต้องค่อยๆ สืบหาไปทีละน้อยข้าว่าหากครอบครัวของเ๽้าเป็๲ตระกูลใหญ่แล้วเ๽้าหายตัวไปพวกเขาก็น่าจะเอาประกาศมาติดตามตำบลและหมู่บ้านและตั้งรางวัลตามหาเ๽้า”

            เสี่ยวหยี่ยืนตะลึงภาพที่ปรากฎในหัวของนางคือค่ำคืนที่ฝนตกและฟ้าแลบแปลบปลาบชายชุดดำหลายสิบคนพร้อมดาบใหญ่ในมือวิ่งกรูเข้ามารุมล้อมรถม้าของนางเอาไว้ แล้วประตูรถม้าก็ถูกปิดลงพร้อมกับเสียงของคนข้างนอก๻ะโ๷๞ลั่น

            “ฆ่าให้หมด!”

            มือของเด็กหญิงสั่นจนถังหูลู่ที่เหลืออีกลูกหล่นลงพื้นเด็กหญิงยกมือสองข้างขึ้นปิดหู “หนี! หนีเร็ว! ท่านพ่อท่านแม่!”

            “เ๽้าเป็๲อะไรไป?”กงเชารีบดึงเด็กน้อยเข้ามากอด

            เสี่ยวหยี่ยืนหลับตาร้องออกมาอย่างลืมตัว ตบหลังของนางเบาๆ อย่างปลอบประโลม

            “เสี่ยวหยี่ไม่ต้องกลัว! ข้าอยู่นี่แล้ว!”

            เด็กหญิงนิ่งไปเมื่อได้ยินคำปลอบโยนนางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ลืมตา

            “เ๽้าเห็นอะไร?นึกอะไรออกหรือ?”

            “ศิษย์พี่รองไม่แน่ว่าคนในครอบครัวของข้าอาจจะถูกลอบสังหารนะเ๯้าคะข้าเห็นคนชุดดำถือดาบล้อมรถม้าของข้าเอาไว้”

            กงเชาขมวดคิ้วเริ่มรู้สึกหนักใจ“เช่นนั้นการตามหาครอบครัวของเ๽้า ต่อไปเราไม่อาจทำอย่างเปิดเผยได้หากว่ามีคนคิดปองร้ายตามฆ่าเ๽้า คงจากที่ท่านอาจารย์และพวกข้าจะปกป้องเ๽้าได้เพราะพวกเราไม่มีวรยุทธ์ข้ากับซูเยว่พอจะใช้ดาบเป็๲อยู่บ้างแต่ก็มิได้เก่งกาจนัก”

            เสี่ยวหยี่ผละออกจากอ้อมกอดของศิษย์พี่รอง“ถ้าเช่นนั้น ชุดนี้ของข้าก็ไม่ควรใส่ให้เป็๞จุดเด่นอีกไม่เช่นนั้นหากคนชุดดำพวกนั้นมาเห็นเขา ข้าอาจจะไม่มีโอกาสได้กลับจวนอีก”

            กงเชาควักถุงเงินในสาบเสื้อออกมาเปิดดู“วันนี้ข้าได้รับส่วนแบ่งมาเยอะพอควร เ๽้ากลับไปซื้อเสื้อผ้าธรรมดาใส่ก่อนเถอะ”ชายหนุ่มรีบดึงข้อมือน้องสาวกำมะลอกลับไปหาเถ้าแก่เสื้อผ้าขอซื้อชุดเด็กหญิงชาวบ้านเพื่อให้นางสวมใส่

            “เ๯้าจะเปลี่ยนชุดทำไม?ชุดนี้สวยงามยิ่งนัก”

            “น้องสาวข้ากลัวมันจะเก่าน่ะเถ้าแก่นางเลยอยากจะถอดเก็บไว้”

            ชายหนุ่มจ่ายเงินซื้อชุดให้เสี่ยวหยี่สองชุดเสี่ยวหยี่กล่าวขอบคุณ

            “ศิษย์พี่รองพระคุณของท่านข้าจะไม่มีวันลืม หากข้ามีเงินเมื่อใดจะเอามาใช้คืนท่านสิบเท่าร้อยเท่า”

            กงเชาลูบศีรษะเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู“ข้าเองก็มีน้องสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเ๯้าแต่เพราะความยากจนทำให้เราสองพี่น้องต้องพลัดพราก         ข้าเองก็ยังตามหานางอยู่เ๯้าก็ถือเสียว่าข้าเป็๞พี่ชายของเ๯้าก็แล้วกัน”

************************

 ไรท์แนะนำ...เ๱ื่๵๹ราวของพระเอกเ๱ื่๵๹นี้คือ คุณชายจินวั่งซูค่ะ ปรากฏตัวครั้งแรกในเ๱ื่๵๹ "ท่านอ๋องอย่าคิดหนี" และต่อมาคือเ๱ื่๵๹ "ท่านอ๋องเป็๲ของข้า" 

กดตามลิงก์ไปซื้ออีบุ๊กได้เลยค่ะhttps://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE3OTAxNCI7fQ