ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

    อี้เฉิน นั่งศึกษาคัมภีร์เก่าแก่โบราณอยู่นานหลายชั่วยาม อักขระสีทองพร่างพราวภายในแผ่นหินลอยล่องออกมา มันค่อยๆ ถูกอี้เฉินอ่านย่อยความหมายไปทีละน้อย คัมภีร์เล่มนี้บอกถึงการเสียสละร่างกายตัวเองคล้ายกับการบูชายัญ ร่างที่ถูกทำลายจะก่อเกิดขึ้นใหม่เหมือนได้หลุดพ้นเป็นร่างเซียน

    อี้เฉินยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ตัวเขา ยิ่งหดหู่ภายในคัมภีร์กลับไม่บอกเคล็ดวิชาหรือวิธีการกลายเป็นร่างเซียนแม้แต่น้อย มันเหมือนเป็นเพียงคัมภีร์หินเก่าแก่โบราณเท่านั้น

เขาไปสะดุดคำหนึ่งที่อยู่ในหน้าส่วนท้ายที่สุดมันเขียนว่าเต๋าแห่งการเกิดใหม่แต่เขาไม่เข้าใจความหมายของมัน เขาไม่เคยได้ยินคำว่าเต๋ามาก่อนด้วยซ้ำ

อี้เฉินใช้เวลาศึกษาไปถึง2วัน เขาถึงกับหน้ามืดทะมึนคัมภีร์เล่มนี้กลับไม่บอกวิธีการเกิดใหม่เหมือนมันเป็นแค่ทฤษฎีเก่าแก่โบราณที่ถูกเขียนขึ้นเท่านั้น มันไม่สามารถเอามาใช้จริงได้อย่างแน่นอน

อี้เฉินไม่ยอมแพ้เขาพยายามลองส่งปราณจิตเข้าไปภายใน คัมภีร์เล่มนี้ดู เผื่อมันจะมีปฏิกิริยาอะไรบ้าง ทันทีที่ส่งปราณจิตเข้าไปมันกลับว่างเปล่าไม่เกิดอะไรขึ้น

เมี่ยนจือ ที่เห็นอี้เฉินถึงทางตันนางส่ายหัว ก่อนส่งปราณจิตออกมา "หากเจ้าไม่พร้อมมอบดวงตาให้นางก็ไม่มีใครว่าเจ้าหรอก ในเมื่อนางอยากโง่เอง"

     อี้เฉินได้ยินเขาถึงกับเดือดดาล ไม่คิดเมี่ยนจือนางจะเสียดสีมาที่เขารุนแรงเช่นนี้ อี้เฉินกัดฟันแน่นจนเลือดไหลซึมออกมา ไม่คิดเมี่ยนจือจะปากร้ายถึงเพียงนี้

แต่สิ่งที่อี้เฉินไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ทันทีที่หยดเลือกจากปากของเขา ไปโดนคัมภีร์เก่าแก่โบราณ แผ่นหินก็ส่องแสงสีทองพร่างพราวออกมาจนแสบตามองไม่เห็นอะไร ก่อนที่มันจะดูดปราณจิตอี้เฉินเข้าไปภายในคัมภีร์นั้น

อี้เฉินไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เหมือนว่าเลือดของชิงหรั่นในกายาของเขา จะกระตุ้นคัมภีร์เก่าแก่โบราณ อี้เฉินมั่นใจหากเป็นเลือดธรรมดามันจะไม่ส่งผลเป็นแน่ เหมือนคัมภีร์นี้จะมีอะไรที่สอดคล้องกับเลือดของชิงหรั่น

เมี่ยนจือที่เห็นถึงกับเบิกตากว้าง หรือต้องใช้เลือดในการเปิดเคล็ดวิชาที่แท้จริง ตัวนางกำหมัดด้วยความเสียดายคัมภีร์เก่าแก่โบราณ อยู่ในมือนางแท้ๆ กับไม่สามารถเปิดออกมาได้นางเองก็เคยคิดใช้วิธีนี้อยู่แต่ ตัวนางเป็นแค่ปราณจิต ไม่มีเลือดเนื้อ

    ปราณจิตอี้เฉินที่จมดิ่งลงไปภายในคัมภีร์ มาอยู่ในห้องหินสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอักขระ มันมืดมิดเป็นอย่างมากจนอ่านอักษรที่สลักภายในห้องหินขนาดใหญ่ไม่ออกเลย ห้องหินนี้เหมือนมันหมุนตลอดเวลา แม้แต่ปราณจิตของเขายังร่องรอยอยู่กลางอากาศ

อี้เฉินไม่รู้ภายในคืออะไรกันแน่ เขาพุ่งออกไปแตะที่กำแพงหินนั้นทันที หมายมั่นอ่านอักษรที่สลักอยู่รอบๆ ห้องหินสี่เหลี่ยม ทันทีที่อี้เฉินเอามือไปแตะกำแพงหิน ห้องหินสี่เหลี่ยมอยู่ๆ ก็สั่นไหว หมุนวนอย่างรวดเร็วรอบๆ เต็มไปด้วยแสงสีทองพร่างพราว

    ก่อนจะมีอักขระลอยล่องออกมาจากกำแพง เข้าใส่ร่างปราณจิตของอี้เฉิน ร่างปราณจิตอี้เฉินสั่นไหวอย่างรุนแรง หัวของเขาถูกอักขระนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ศีรษะอย่างบ้าคลั่ง เหมือนเป็นการสืบทอดอะไรบางอย่างเขาไม่รู้ดีหรือร้าย แต่หัวของเขาปวดอย่างมากจวนแทบจะระเบิด ร่างปราณจิตอี้เฉินเริ่มแตกร้าว แต่เขาก็ไม่อาจต่อต้านได้ หากปราณจิตของเขาถูกทำลาย เขาจะตายลงในทันที อี้เฉินทนทุกข์ทรมานอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานอักขระสีทองที่อยู่บนห้องหินสี่เหลี่ยมก็หมดลง ก่อนที่ตัวเขาจะหลุดออกมาด้านนอก

    อี้เฉินที่ลืมตาเขามองดูคัมภีร์ที่อยู่ในมือ มันกลับแตกร้าวสลายหายไปในทันที ตัวเขาปวดหัวเป็นอย่างมากไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหมือนร่างกายเขามีอักขระบางอย่างฝังตัวอยู่ คล้ายกับคำสาปที่ตัวเขาเคยโดนก่อนหน้าอย่างไรอย่างนั้น แต่มันกลับไม่ทำลายร่างกายเขาในตอนนี้

เมี่ยนจือที่เห็นอี้เฉินลืมตาตื่น นางไต่ถามอี้เฉินในทันทีอยากรู้อี้เฉินได้อะไรกลับมาหรือไม่" 10วันมานี้เจ้าได้อะไรกลับมาบ้างเล่าให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่"
เมี่ยนจือมั่นใจอี้เฉินต้องได้เคล็ดลับวิชาอะไรกลับมาแน่ นี่ก็ผ่านไปตั้งหลายวัน หากเป็นวิชาสร้างร่างเนื้อ ตัวนางก็จะได้เป็นอิสระไม่ต้องถูกผูกมัด จากตัวอี้เฉินอีกต่อไป

อี้เฉินที่ได้ยินถึงกับตกตะลึง ผ่านไป10วันแล้วงั้นหรือ เขามึนงงกับคำพูดของนางเป็นอย่างมาก ก่อนเอ่ยถามด้วยความตกใจ "ข้าพึ่งเข้าไปไม่ถึง 2ชั่วยามเลย เจ้าพูดบ้าอะไรเมี่ยนจือ"

    เมี่ยนจือถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้าง นางเฝ้ามองอี้เฉินมาตลอดสิบวัน ไม่คิดอี้เฉินที่ออกมากลับพูดแบบนั้น หรือว่าอี้เฉินจะไปติดอยู่ในมิติเวลามันไม่น่าจะเป็นไปได้ที่ดินแดนแห่งนี้ไม่มีใครมีความสามารถบิดเบือนเวลาได้นอกจากผู้ฝึกฝนเต๋าแห่งเวลา แถมระยะเวลายังห่างกันมากถึงเพียงนี้ต้องเป็นจอมยุทธขั้นพลังอะไรกันแน่ ตัวนางเริ่มใจสั่นสะท้านหรือว่าจะเป็นมรดก ตกทอดจากยุคสมัยจักรพรรดิผู้ร่วงหล่น

แม้แต่อี้เฉินยังตกใจหรือเวลาในนั้นจะเดินเร็วกว่าภายนอกหลายสิบเท่างั้นหรือ หากเขาติดในนั้นนานกว่านี้คงผ่านไปเป็นปีเป็นแน่ เขาไม่รั้งรออีกต่อไป คิดไปดูอาการเยว่ฉานตอนนี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้วแคว้นเยว่คงลดการเฝ้าระวังไปมากแล้วเป็นแน่

    อี้เฉินยันร่างขึ้นมาได้ เขาพุ่งทะยานกลับไปเมืองหลวงแคว้นเยว่อย่างไม่ลังเล เขาใช้เวลาในการเดินทางไปถึง2ชั่วยามกว่าเขาจะมาถึง เขตรอบนอกเมืองหลวงแคว้นเยว่ ตัวเขาเก็บซ่อนปราณพลังทั้งหมดจนไม่ต่างอะไรกับชาวบ้านธรรมดาใช้หมวกที่ทำจากฟางปกปิดใบหน้า ด้านหลังแบกฟืนเข้าเมืองหลวงแคว้นเยว่ไป

รอบๆ เมืองหลวงเต็มไปด้วย เหล่าจอมยุทธลาดตระเวนหนาแน่น อี้เฉินไม่คิดว่าตระกูลเยว่ยังจะคุ้มกันหนาแน่นเช่นนี้ เหมือนพวกเขากลัว ตัวเขาจะย้อนกลับมาอย่างไรอย่างนั้น

อี้เฉินรู้ได้ทันที ชายชราคงเกลียดเขาเป็นอย่างมากถึงขนาดไม่ลดการป้องกัน เหมือนชายชราจะคาดเดาได้ว่าอย่างไรตัวเขาก็ต้องมาเยือนยังแคว้นเยว่อีกครั้งเป็นแน่

  ....ไม่นานอี้เฉินก็ลักลอบเข้าภายในตระกูลเยว่จนสำเร็จ แต่เขาไม่รู้ว่าเยว่ฉานนางพักอยู่ที่ใดแต่ไม่ช้าเขาก็ต้องเบิกตากว้าง อี้เฉินเห็นชายชราผู้นำแคว้นเยว่ เดินจูงมือเยว่ฉานออกไปที่สวนดอกไม้ข้างจวนพร้อมกับสาวรับใช้สามคน เยว่ฉานนางหลับตาทั้งสองข้าง เหมือนดวงตาของนางจะยังรักษาไม่ได้

อี้เฉิน มองดูด้วยความเสียใจไม่คิดว่านางจะยังยิ้มได้ เมื่อพูดคุยกับปู่ของนาง มันทำให้อี้เฉินใจสั่นสะท้าน ไม่คิดเยว่ฉานจะไม่เสียใจแม้แต่น้อยเมื่อสูญเสียดวงตาไป

อี้เฉินถอนหายใจยาว ไม่คิดเยว่ฉานนางจะเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ แม้แต่เขาก็ยังทำไม่ได้เมื่อจะเสียดวงตาคู่นี้ไป หากตัวเขายังเกี่ยวข้องกับนางอีกละก็ จะกลายเป็นตัวนางที่เจ็บปวดเป็นแน่ อี้เฉินตัดสินใจเด็ดขาด เขาจะมอบดวงตาคู่นี้ให้กับนาง ตัวเขาจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกับเยว่ฉานอีกต่อไป