ผู้สืบทอดลำดับเจ็ดแห่งเทพราชันจักรพรรดิแวมไพร์ (รอรีไรท์)

โจมตี
         เมื่อเควินออกคำสั่งเหล่าอสูรก็พุ่งเข้าประชิดร่วมกันปลดปล่อยพลังท่าไม้ตายพร้อมๆกันในทันที จ้าวแห่งมนตราคิดว่าเด็กนี่คงอย่างมากก็แค่ถ่วงเวลามันเองคิดผิดไปแล้วทันทีที่มันคิดได้อสูรวิณญาณทั้งสี่ก็ปล่อยไม้ตายออกมาจนหมดแล้วนั่นทำให้มันหน้าถอดสีทันที ทันทีที่โดนท่าไม้ตายเข้าไปจ้าวแห่งมนตราก็ลอยละลิ่วไปไกลราวสองร้อยเมตร มันคิดว่าการโจมตีจะหมดลงแล้วหลังจากที่ตัวมันถึงพื้นดินได้มันคิดที่จะเตรียมใช้เวทมนโต้ตอบแต่ก็ไม่ทันที่จะได้ถึงพื้นดินตัวอสูรทั้งสี่ก็ราวกับเทพแห่งความตายพุ่งเข้ามาฉีกกระชากจ้าวแห่งมนตราจนร่างกายตัดแยกส่วนไปสี่ส่วนทันใดนั้นพลังชีวิตของมันก็เหือดแห้งไปในที่สุดแต่เควินเองก็ต้องหลั่งเหงื่อออกมาเช่นเดียวกัน
          "ใช้พลังเวทย์เยอะไปแล้ว ข้าคิดน้อยเกินไปหากเมื่อสักครู่ไม่สามารถกำจัดมันได้ข้าคงได้ตายไปแน่ๆยังดีที่มีวิธีรับมือจ้าวแห่งมนตรา ถึงจะเรียกว่าปีศาจระดับแปดชั้นแนวหน้าแต่ก็หากถูกรบกวนการร่ายของมันในระยะเวลาเสี้ยววินาทีให้ทันเวลาละก็ก็สามารถกำจัดได้ทันที ข้าไม่อาจดูถูกการโจมตีของไวเวิร์นสายฟ้าได้จริงๆถึงจะรุนแรงแต่ก็กินพลังเวทไปเยอะเช่นเดียวกัน" หลังจากที่กำลังจะร่วงลงไปบนพื้นดินชาร์ลก็มาถึงพอดีพุ่งเข้ามาพยุงเควินเอาไว้และพาลงมาพักที่พื้นดิน              "เฮ้ เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า เมื่อสักครู่ข้าเห็นเจ้าสั่งให้พวกอสูรวิณญาณใช้ท่าไม้ตายอย่างนั้นรึ" ชาร์ลก็รีบสำรวจอาการของเควินทันที
            "ไม่มีอะไรหรอกแค่กำจัด จ้าวแห่งมนตราแค่นั้นเอง" เควินกล่าวด้วยท่าทีที่แสนเหนื่อยล้าไม่ใช่แค่พลังเวทย์แต่จิตวิณญาณก็ถูกใช้ด้วยคงต้องฟื้นฟูกันอีกหลายวัน
           "เฮ้อ เจ้านี่ไม่เคยทำอะไรเหมือนชาวบ้านเขาสักทีหรอกแต่การที่เจ้าทำการปลดปล่อยท่าไม้ตายของอสูรวิณญาณพร้อมกันมันอันตรายนะ มันอาจทำให้จิตวิณญาณเสียหายได้" ชาร์ลเองก็ไม่อาจแปลกใจกับเควินไปได้มากกว่านี้อีกแล้วนั่นก็เพราะเควินที่เขารู้จักเป็นอย่างดีชอบทำเรื่องที่สามัญสำนึกทั่วไปใช้กับเขาแทบไม่มีผล
           "ข้ามีทางเลือกที่ไหนละทันทีที่ข้ารู้ตัวว่ามันออกมาจากประตูมิติมันก็เตรียมกำลังที่จะสังหารข้าทิ้งทันทีแต่ยังไม่ทันที่จะร่ายเวทย์ก็ถูกข้าพบเข้า ยังดีที่มันประมาทข้ามากไปหน่อย" เควินก็กล่าวตอบชาร์ลด้วยท่าทีอ่อนแรงแต่ก็ทำสีหน้าราวกับเป็นเรื่องช่วยไม่ได้
            "เอาเถอะปลอดภัยก็ดีแล้ว ทางด้านคอเรนและเรทีน่าก็กำลังเตรียมกำพลใกล้เสร็จแล้วเจ้าวางใจเถอะ" กล่าวจบชาร์ลก็ใช้จิตวิณญาณตรวจสอบปฏิกิริยาบนประตูมิติทันทีแต่ก็ไม่พบอะไรคาดว่าคงใช้เวลาอีกสักพัก เพราะพวกมันคงคิดว่าจ้าวแห่งมนตราที่เป็นปีศาจระดับแปดชั้นแนวหน้าจะมาเปิดทางให้สำเร็จแต่ก็โดนกำจัดไปแล้ว ชาร์ลเองก็ไม่คิดที่จะประมาทเช่นกัน
             ชาร์ลก็วาดมือไปในอากาศจากนั้นก็ปรากฎวงเวทขึ้นมาห้าวง อสูรวิณญาณระดับแปดสองตัวค้างคาววายุและอินทรีสายฟ้าก็ปรากฎออกมา ต่อด้วยอีกสามวงเวทที่เป็นอสูรวิณญาณเช่นเดียวแต่มีเพียงระดับเจ็ดกากอยทมิฬสามตัวโผล่ออกมา
           ทันใดนั้นเองทั้งสองคิดว่าคงได้พักอีกสักหน่อยเพื่อเตรียมตัวสำหรับการบุกครั้งใหญ่แต่ก็ปรากฎเงาร่างคนมากมายนับร้อยที่ผ่านมาจากทิศทางส่วนลึกของแดนทางเหนือ ที่แห่งนั้นกล่าวได้ว่าเป็นแหล่งกบดานของพวกเงาปีศาจแต่ในตอนนี้พวกมันที่นี่แล้ว!
             "ฮ่า ฮ่า มีเหยื่ออยู่ที่นี่ด้วยละพวกเรา ดูท่าแล้วคงร่ำรวยน่าดู" คนที่นำหน้าเหล่าเงาปีศาจมาข้างหน้าเปิดปาดพูดออกมาคาดว่าคงเป็นหัวหน้าหน่วยของพวกมัน
             "ใช่แล้วหัวหน้าไอ้พวกเด็กหน้าขาวพวกนี้ท่าจะร่ำรวยกันจริงๆ" ลูกน้องคนหนึงก็พยักหน้าใบหน้าเปี่ยมไปด้วยร่องรอยความยินดี
           "โอะ หัวหน้านั่นมันวีรบุรุษสีแดงและอัศวินสายฟ้าฟาดนิ" ลูกน้องคนสนิทอีกคนที่จำหน้าของเควินและชาร์ลได้จึงกล่าวออกมาด่วยความตกใจ
           "โอ้ เป็นพวกมันเองรึที่เข้ามาขวางพวกเราในครั้งก่อนหน้าไม่นานนี้"หัวหน้าหน่วยของเงาปีศาจก็ทำท่าครุ่นคิด
           "หัวหน้าพวกเรากำจัดพวกมันกันเถอะเจ้าวีรบุรุษสีแดงดูท่าแล้วการต่อสู้กับปีศาจเมื่องสักครู่คงกินแรงไปเยอะแน่คาดว่าคงเหลือพลังเวทเพียงน้อยนิดเท่านั้น ส่วนเจ้าอัศวินสายฟ้าฟาดไม่คณามือของข้าหรอก รีบกำจัดพวกมันเป็นการดีที่สุดภายภาคหน้าจะได้ไม่มีใครมาขัดขวางพวกเราได้อีก" ลูกน้องคนสนิทอีกคนก็เสนอเหตุผลที่ฟังดูเข้าอย่างถึงที่สุดมา
          ใช่แล้วไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่พวกมันสองตัวมาขัดขวางเงาปีศาจเพียงครั้งเดียวแต่กลายเป็นว่าไม่ว่าพวกมันจะสร้างปรากฎการประหลาดเพียงใดก็ถูกเจ้าเด็กน้อยอวดดีสองคนนี้ตามพังแผนการพวกมันมาโดยตลอด
          "หึ เป็นความคิดที่ดีถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าไม่ต้องส่งไปต่อสู้กันตัวต่อตัวหรอก พวกเราทั้งหมดขยี้มันทิ้งเลยดีกว่าการประมาทเพราะคิดว่าฝ่ายเราเหนือการก็เป็นแค่การทำลายตนเอง ไปพวกเราพี่น้องชักอาวุธออกมาเถอะรุกเข้าไปกำจัดมันสองตัวเอาให้แน่นอนไปเลยว่ามันต้องตาย บุก" หัวหน้าหน่วยเงาปีศาจเองไม่คิดจะประมาทศัตรูโดยเด็ดขาดประสบการณ์จากพี่น้องหัวหน้าหน่วยทั้งหลายสอนให้แก่มันเรียบร้อยแล้ว พวกเงาปีศาจทั้งหนึ่งร้อยคนก็ชักอาวุธพุ่งตัดผ่านกระแสลมเข้าจู่โจมหวังทำลายเควินและชาร์ลให้ตายไปในทันทีอย่างแน่นอนที่สุด
             "บ้าจริง เควินเจ้าไหวไหม" ชาร์ลเองก็ร้อนใจนี่ไม่ใช่แค่สี่ห้าคนแต่เป็นกองทัพย่อมๆแล้วถ้าหากว่าเควินยังไม่ใช้พลังไปละก็เขาเองก็ไม่ต้องมากังวลขนาดนี้
             ใบหน้าซีดเผือกของเควินเริ่มมีสีแดงขึ้นมา "ข้าพอไหวอยู่ ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก"
             ชาร์ลพยักหน้าจากนั้นก็ไม่รอช้าให้พวกเงาปีศาจสามารถเข้าประชิดตัวได้แต่พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าราวสายฟ้าฟาด
   ปลดปล่อยขีดจำกัดพลัง
           พลังวิณญาณของชาร์ลก็พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติพร้อมฟาดฟันดาบเป็นประกายสายฟ้าเข้าหาพวกเงาปีศาจข้างหน้าราวยี่สิบคนหน้าเปลี่ยนสีรีบตั้งท่าหลบอย่างรวดเร็วและยกโล่ป้องกันอย่างรวดเร็วทำให้ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บร้ายแรงมีแต่ก็แค่กระแทกจากท่าฟันอันรุนแรงของดาบสายฟ้าจนลอยละลิ่วออกไปราวห้าคน ส่วนคนที่เหลือก็เพียงกระเด็นออกไปไม่กี่เมตรเท่านั้น
            ชาร์ลไม่คิดหยุดชะงักกระบวนท่ารีบปลดปล่อยกระบวนท่าฟันออกมาเป็นชุดๆอย่างต่อเนื่องพวกเงาปีศาจก็สับเปลี่ยนกันเข้าปะทะกับชาร์ล
          อัสนีบาตฟาดฟัน
          ประกายอัสนีพริบตา
         อัสนีบาตสลายวิณญาณ
         อาณาเขตอัสนีบาต
         พวกเงาปีศาจเองก็โดนท่วงท่าที่พร้วไหวของชาร์ลเข้าก็กลายเป็นร่างไร้วิณญาณไปถึงเจ็ดคนในเวลาไม่ถึงห้าวินาที          ……..
          "ดาบปีศาจกลืนกิน"
           ภายใต้อากาศธาตุก็ปรากฎดาบสีเลือดเล่มยักษ์ออกมาแสดงถึงความน่าเกรงขาม
            หัวหน้าหน่วยของเงาปีศาจก็พุ่งพรวดเข้ามาประชิดเควินทันทีที่เรียกดาบเสร็จตามด้วยลูกน้องอีกแปดสิบคนพุ่งตามมาอย่างรวดเร็ว
            "ฮ่า ฮ่า ดูท่าจะงานเข้าแบบสุดๆแล้วสิ แต่ถ้าจะให้ถอยก็คงยากแล้วละนะ" เควินพึมพำออกมาอย่างช่วยไม่ได้
           เควินเรียกมีดสั้นคู่อาวุธประจำตัวของเขาออกมา จากนั้นใช้เวทย์แสงเคลือบไว้ที่มีดสั้นคู่ของตนแล้วก็พุ่งทะยานเป็นภ่พติดตาพร้อมแสงเจิดจ้าที่ทำลายการมองเห็นของพวกเงาปีศาจไป ใบมีดตวัดผ่านคอหอยของพวกเงาปีศาจเสียงดัง "ฉึบ" อย่างฉับไวและรวดเร็วสังหารไปได้ถึงสิบห้าคนในคราเดียวแต่ก็ต้องถูกหยุดไว้ด้วยดาบยักษ์สีเลือดที่ปะทะเข้าตรงหน้า ตามด้วยมัดที่รวดเร็วด้วยสายฟ้าของอีกคนที่ยืนข้างๆกับหัวหน้าหน่วยของเงาปีศาจ ทำให้เควินถูกกระแทกจนลอยละลิ่วออกไป พร้อมกระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ จากนั้นเควินจึงบังคับร่างกายเอาไว้ที่ราวสามร้อยเมตร
          "บ้าจริงพวกมันมีเยอะเกินไปแล้ว"เควินกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ ถ้าหากเขาไม่พบกับปีศาจระดับแปดเขาก็คงไม่ถูกไล่ต้อนขนาดนี้ เควินคิดว่าระยะขนาดนี้พวกนั้นคงตามมาไม่ทันแน่ๆแต่เขาคิดผิด เพราะพวกมันได้ล้อมเควินไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
           "ฮ่า ฮ่า วีรบุรุษสีแดงก็มีวันนี้ได้เหมือนกันนี่หวา สะใจจริงๆเลยที่จะได้นำหัวไปให้องค์หญิงลำดับที่สองอันน่าเคารพได้เห็น อา คิดแล้วชั่งน่าดูอย่างยิ่ง สีหน้าของเธอตอนนั่นคงเป็นสีหน้าที่หมดอาลัยตายยากแน่ๆว่าไหม จากนั้นพวกปีศาจและมารอสูรก็จะบดขยี้จักรวรรดิแห่งนี้อย่างรวดเร็วเมื่อสูญเสียแกนหลักของแผนการไป" พวกเงาปีศาจที่อยู่โดยรอบยิ้มเยาะอย่างดีอกดีใจในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
"นี่ข้าต้องตายที่นี่จริงๆเหรอ ไม่ ไม่เด็ดขาด" เควินกัดฟันอดกลั้นอาการบาดเจ็บเอาไว้
            "ฮ่า ฮ่า พี่น้องอย่าได้รอช้าเวลาไม่เคยคอยใครรีบสังหารมันเสีย" หัวหน้าหน่วยของเงาปีศาจกล่าวจบก็พุ่งเข้าประชิดเควินทันที
           เงาร่างที่มากถึงหกสิบห้าคนก็ทะยานกันเข้าปะทะกับเควินอย่างรวดเร็วเมื่อเขารับการโจมตีนี้เสร็จการโจมตีต่อไปก็มา ขณะนี้ร่างกายของเควินก็เต็มไปด้วยรอยแผลมากมายทันใดนั้นเองหมัดที่เคยชกเขาในครั้งก่อนหน้านี้ก็พุ่งเขามาอีกเช่นเคยแต่ครั้งนี้นั้นเร็วและรุนแรงกว่าครั้งก่อนถึงห้าเท่า
             "บ้าจริง"เควินก็ใช้มีดสั้นรับการโจมตีเขาคิดว่าคงรอดพ้นแล้วแต่ว่าไม่ หมัดที่สองตามมาติดๆกันพุ่งเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างรุนแรงส่งเขาลอยละลิ่วไปอีกรอบตามด้วยการกระอักโลหิตออกมาราวเขื่อนแตก
            ทางด้านชาร์ลเองก็ย่ำแย่เช่นเดียวกันถึงเขาจะสังหารไปถึงสิบสองคนแต่แปดคนที่เหลือรับมือได้ยากอย่างถึงที่สุด ร่างกายเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าเควินในตอนนี้เท่าไหร่นักเขาเองก็โดนหมัดนั่นเข้าไปสองครั้งติดๆทำให้ตอนนี้จะยืนก็แทบไม่ไหวแล้ว
             เควินตอนนี้แน่นิ่งไปเรียบร้อยแล้วจะมีก็แต่ดวงตาที่พร้อมจะปิดลงทุกเมื่อของตนเอง หัวหน้าหน่วยของเงาปีศาจก็ทำสีหน้าพอใจอย่างมาก เหลือแค่ลงดาบมันก็จะตายหนามที่คอยขวางทางพวกมันก็จะถูกกำจัดไปเสียที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 เหตุการณ์ที่เกินคาดเดา

นิยายแนะนำ

ผู้สืบทอดลำดับเจ็ดแห่งเทพราชันจักรพรรดิแวมไพร์ (รอรีไรท์)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 เหตุการณ์ที่เกินคาดเดา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้