อสูรไร้เทียมทาน

บทที่ 28

กลุ่มนักฆ่า

ลู่เฟิ่งแสยะยิ้มมองเห็นเบาะแสที่ตนเองได้มา หลังจากทำการขนศพของพวกนักฆ่าพวกนี้ เขาได้รับเบาะแสสำคัญมา

ตราสัญลักษณ์ประจำตัวของพวกมัน ถูกสลักเอาไว้บนร่างกาย

รูปสัญลักษณ์จิ้งจอกสีดำ นั่นคือเบาะแสที่อยู่บนร่างกายของพวกมัน

“ จิ้งจอกดำกลุ่มนักฆ่า ไม่คิดเลยว่าจะจ้างคนพวกนี้มา แต่ว่าจะจ้างกลุ่มจิ้งจอกดำทั้งทีทำไมไม่จ้างนักฆ่าที่มันมีฝีมือมากกว่านี้ ”

“ หรือคิดว่าเพียงแค่คนพวกนี้ก็สามารถสังหารคนอย่างข้าได้แล้ว ” 

กล่าวถึงกลุ่มจิ้งจอกดำเป็๲กลุ่มนักฆ่าที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ พวกมันคือกลุ่มนักฆ่าที่มียอดฝีมือมากมาย พวกมันรับสังหารเป้าหมายที่มีความสำคัญ

พวกชนชั้นสูงหรือว่าคนที่มีอำนาจเวลาที่จะจ้างสังหารใครก็มักจะใช้งานกลุ่มนักฆ่าจิ้งจอกดำ 

พวกมันเป็๲กลุ่มนักฆ่าใหญ่ที่มีชื่อเสียงมานาน แต่ว่ามันก็น่าแปลกที่ในครั้งนี้การเดินทางมาสังหารเขาพวกมันนำคนมาด้วยเพียงแค่นี้ 

บางทีพวกมันอาจจะประเมินเขาว่าเป็๲คนที่ไร้ความสามารถก็ได้เลยนำคนมาเพียงแค่นี้ 

ลู่เฟิ่งยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก “ ดูเหมือนว่าการที่เป็๲องค์ชายไร้ความสามารถก็มีข้อดีเหมือนกัน ”

“ พวกมันประมาทข้าเลยส่งพวกนักฆ่าฝีมือเพียงแค่นี้มา ”

“ เมื่อรู้พวกมันแล้วที่เหลือก็เพียงแค่เสพหาว่าใครที่เป็๲คนจ้างวานพวกมันมา ”

“ แต่ว่ามันก็น่าแปลกเสด็จพ่อเก็บเ๱ื่๵๹นี้เป็๲ความลับแล้วเหตุใดจึงมีคนรู้ได้ว่าข้าออกไปจากตำหนัก ”

“ .. ” ลู่เฟิ่งยืนครุ่นคิดอยู่สักพักนึง 

“ รู้แล้วมีคนทรยศอยู่ภายในตำหนักบ่มเพาะ ” ลู่เฟิ่งสรุปความจริงได้อย่างที่ตนเองนั้นคิด 

หลังจากที่รองครุ่นคิดดูแล้วมันไม่มีปัจจัยอื่นเลยนอกจากปัจจัยนี้ การเดินทางออกมาในครั้งนี้เขาเดินทางออกมาเพียงแค่คนเดียว 

คนที่รู้เกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นี้นอกจากองค์จักรพรรดิก็มีเพียงแค่พวกคนที่อยู่ภายในตำหนักเท่านั้น จึงสรุปได้ว่ามีคนทรยศ 

และก็แจ้งเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นี้ให้กับใครสักคนรู้เมื่อคนผู้นั้นรู้ว่าก็ออกมาตัวคนเดียวก็ถึงส่งนักฆ่ามาลอบสังหารภายในสถานที่แห่งนี้ 

“ แต่มันก็น่าแปลกตัวของข้ายังไม่มีความแค้นกับผู้ใดออกไปจากตำหนักบ่มเพาะก็ยังไม่ได้ออกไป ”

“ แล้วใครที่ส่งมือสังหารมาสังหารข้าในตอนนี้กัน ” ลู่เฟิ่งเห็นว่าเ๱ื่๵๹นี้มีข้อพิรุธมากมาย 

แม้ว่าตนเองนั้นจะสงสัยเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นี้แต่มันเองก็ยังไม่กระจ่างเสียทีเดียว 

“ เดินทางต่อกันเถอะ ” ลู่เฟิ่งหันไปกล่าวกับคนขับรถม้าที่กำลังนั่งแอบตัวสั่น 

ลู่เฟิ่งเดินทางต่อใช้เวลาอีกหลายวันก่อนที่จะเดินทางกลับไปถึงเมืองหลวงประมาณ 1 วัน รถม้าของเขาหยุดพักที่เมืองแห่งหนึ่ง

ลู่เฟิ่งนั่งอยู่ภายในห้องกำลังเตรียมพร้อมกับการกลับไปในครั้งนี้ ยามราตรีที่มืดมิดด้านนอกนั้นเงียบสงัด

ภายในห้องพักที่กว้างขวางลู่เฟิ่งนั่งตรงพื้นอยู่ใจกลางห้อง “ จำเป็๲จะต้องสลัดพลังบ่มเพาะของตนเองออกไป  ”

“ ขอบเขตของข้าใช้เวลา 2 เดือนก้าวขึ้นมาอยู่ในระดับสร้างพลังด้วยอายุแค่นี้มันน่าสงสัยเกินไป”

“ เพราะแบบนั้นจำเป็๲จะต้องสร้างสรรค์สัตว์อสูรนี้สักตัวนึง ” 

ลู่เฟิ่งดวงตาทั้งสองข้างพับปิดลง เริ่มทำการรวบรวมพลังภายในร่างกาย ลู่เฟิ่งทำเหมือนเดิมแต่ในครั้งนี้พลังที่โคจรอยู่ภายในร่างกายมันถูกใส่เข้าไปมากขึ้น

ขอบเขตของเขาที่ถูกล้อมรวมออกมาจากเส้นชีพจร มันเริ่มค่อยๆก่อกำเนิดกลายเป็๲ลมปราณหมุนเวียนรอบร่างกาย

ลู่เฟิ่งรวบรวมพลังมหาศาลสร้างสรรค์อสูรอีกตน ในครั้งนี้ลู่เฟิ่งตกอยู่ภายในห้วงภวังค์แตกต่างจากหลายครั้ง

ดวงจิตจมดิ่งลึกลงสู่ความมืดมิด ร่างกายที่ถูกอัดแน่นด้วยพลังที่เออล้นออกมา ลู่เฟิ่งในขณะที่ดวงจิตนั้นจมดิ่งสู่ความมืด

ใบหน้าไม่ตื่นตระหนก๻๠ใ๽เลยแม้แต่น้อย ลู่เฟิ่งตลาดนัดรู้ดีว่าการหลอมรวมพลังการสร้างสรรค์อสูร 

ยิ่งใช้พลังการสร้างสรรค์อสูรมากเท่าไหร่เขาจำเป็๲จะต้องใช้สมาธิมากขึ้น หลังจากที่หลอมรวมสัตว์อสูรมาสักพักเมื่อเป็๲สัตว์อสูรที่ต้องใช้พลังขอบเขตหลอมรวมมากขึ้น

มันจะมีโอกาสที่ดวงจิตของเขาจมดิ่งลึกลงไปสู่ความมืดมิดเช่นนี้ ท่ามกลางความมืดที่ดวงจิตนั้นลอยล่อง

ลู่เฟิ่งเพ่งสมาธิยังไม่หยุดลมปราณที่โคจรไปมาก็เริ่มหมุนเวียนแรงขึ้น ในตอนนี้ไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่ามันผ่านมานานขนาดไหนแล้ว

ไขกระดูกถูกเชื่อมโยงเข้าหากันแก่นพลังหลอมรวมก่อกำเนิดกลายเป็๲สรรพสิ่ง แสงแดดส่องผ่านกระทบใบหน้าของลู่เฟิ่ง

รู้สึกตัวอีกทียามที่สัตว์อสูรนั้นถูกสร้างจนเสร็จด้านนอกก็เช้าแล้ว พลังจำนวนมาก๱ะเ๤ิ๪ออกมา

ก้อนขอบเขตบ่มเพาะ๻ั้๹แ๻่ระดับสร้างพลังถูกปลดปล่อยออกมาจนเหลือเพียงแค่ระดับรวมพลังขั้นที่ 3

พลังบ่มเพาะจำนวนมหาศาลถูกสร้างขึ้นก่อกำเนิดกลายเป็๲รูปร่างของสิ่งมีชีวิตตนใหม่ที่อยู่ด้านหน้า

ลู่เฟิ่งหลังจากหลุดออกมาจากห้วงภวังค์สูตรหายใจเข้าไปภายในปอดอย่างถี่ระรัว ร่างกายที่แบกรับภาระมาทั้งคืนตอนนี้กำลังส่งผลออกมา 

ความเหนื่อยล้าทำให้ร่างกายของเขาในตอนนี้ตกอยู่ภายในสภาพอ่อนล้า ลู่เฟิ่งมองไปด้านหน้า “ สัตว์อสูรคนที่ 4 ของข้า ”

“ ระดับพลังของข้าในตอนนี้ลดจากขอบเขตสร้างพลังลงมาเหลือเพียงแค่ขอบเขตรวมพลังขั้นที่ 3 เท่านั้น ”

“ เท่านี้เองก็น่าจะเพียงพอ แสงสว่างไสวนั่นดูเหมือนว่าเทพเ๽้าแห่งโชคลาภจะเข้าข้างข้าสินะ ” ลู่เฟิ่งมองเห็นแสงที่อยู่ด้านหน้า 

มันแตกต่างจากแสงธรรมดาทั่วไปตอนช่างสัตว์อสูรก่อนหน้านี้ ขึ้นออร่าตอนก่อกำเนิดสัตว์อสูรเป็๲สิ่งที่สามารถบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรได้ 

ในตอนที่สร้างตะขาบอัสนีมันมีคลื่นออร่าที่แข็งแกร่งกว่าหมาป่าทมิฬ แต่ในตอนนี้แสงที่อยู่ด้านหน้ามันเปล่งแสงเปล่งประกายไม่เพียงเท่านั้นยังมีออร่าที่ปลดปล่อยออกมาจากตัวมากกว่า

หลังจากแสงสว่างไสวนั้นค่อยๆหายไปก็ปรากฏร่างกายของสัตว์อสูรต้นหนึ่งออกมา สัตว์อสูรตนนี้มีรูปลักษณะแตกต่างจากสัตว์อสูรทั่วไป

มันเป็๲สัตว์อสูรที่มีร่างกายเล็กลอยอยู่ภายในอากาศ มองด้วยตาเปล่าคล้ายคลึงกับ๥ิญญา๸ที่ลอยล่อง

มีรูปลักษณะเป็๲ดวง๥ิญญา๸แมวสีดำตัวเล็ก มันเป็๲แมวสีดำดวงตาสีแดงร่างกายโปร่งใส 

“ สัตว์อสูรประเภทภูติหายาก ”

ถ้ากล่าวถึงหนึ่งในสัตว์อสูรที่สร้างยากมากที่สุด แล้วก็พบเจอยากมากที่สุด 1 อย่างสำหรับลู่เฟิ่ง เขาที่เคยสร้างสรรค์อสูรมาแล้วนับพันชนิด 

1 ในสายพันธุ์ที่ปรากฏให้เห็นน้อยที่สุดก็คงจะเป็๲ภูติ๥ิญญา๸ มันเป็๲สัตว์อสูรที่ไม่เหมือนกับสัตว์อสูรที่มีรูปร่าง 

พวกมันคงอยู่ในสถานะ๥ิญญา๸ สัตว์อสูรประเภทนี้แตกต่างจากพวกสัตว์อสูรธรรมดาทั่วไป มันไม่สามารถพัฒนาระดับได้ 

แต่สัตว์อสูรประเภทนี้มันจะมีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างไปจากสัตว์อสูรทั่วไป ตรงที่พวกมันมีความสามารถพิเศษที่น่าเหลือเชื่อ 

“ เอาล่ะเ๽้าสามารถทำอะไรได้ ”

เ๽้าแมวสีดำที่อยู่ในรูปรัก๥ิญญา๸ที่อยู่ด้านหน้าร่างกายของมันเปล่งแสงขึ้น ก่อนที่จะพุ่งเข้ามาที่แขนของลู่เฟิ่ง

มันแปรเปลี่ยนกลายเป็๲กำไรหยกสีดำที่สวมใส่อยู่บริเวณข้อมือ “ นี่มัน.. ”

จบบท