“ตื่นเถิดอลิเซีย”เสียงนี้ดังก้องในหัว แต่คราวนี้เป็เสียงเรียกของผู้ชายฉันลืมตาและพยุงตัวแล้วเพื่อมองไปรอบๆแต่กลับพบว่าทุกๆอย่างรอบตัวกลายเป็สีขาวไปหมด
“ที่นี่ที่ไหน?ฉันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง? ทุกคนหายไปไหนกันหมด คุณย่า มาร์คัส ตอนทำพิธีด้านนอกก็กำลังต่อสู้กันวุ่นวายเท่าที่จำได้ภาพสุดท้ายคือคุณย่า เอามีดปักกลางอกเรานี่นา หรือว่าฉันตายไปแล้ว”อลิซพูดกับตัวเองพลางพยายามลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งเอามือจับที่หน้าอกแล้วสำรวจร่างกายดูว่าแผลเป็ยังไงบ้าง
“ไม่มีแผลเลยไม่เจ็บแล้วด้วย ฉันคงตายไปแล้วจริงๆ”ระหว่างที่พึมพำกับตัวเองอลิซก็เอามือจับที่หน้า
“เอ๊ะ!นี่มัน เื”อลิซเอามือเช็ดปากตัวเองอย่างใ แล้วก็หยุดชะงักเพราะกลิ่นเืที่หอมหวลชวนลิ้มรสอย่างมากอลิซจึงลองเอาลิ้นเลียเืที่นิ้วมือ
เผล่บ!“รสััก็ไม่ได้น่าสะอิดสะเอียนแล้วแฮะอร่อยเลยแหละ แถมกลิ่นยังหอม”อลิซยังคงเพลิดเพลินกับการดูดนิ้วมือเขี้ยวและเล็บเริ่มงอกยาว ดวงตาเป็สีแดงก่ำ
“ยินดีต้อนรับกลับมาครับคุณหนู”(เสียงที่คุ้นหูดังมาจากข้างหลังอลิซ)อลิซสะดุ้งเฮือกแล้วหันกลับไปมอง
“อิไลอัสนั่นท่านเหรอ?”อลิซพยายามเพ่งมองไปตามเสียงสุดทางเดินสีขาว มีชายคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางอลิซ
“ท่านจริงๆด้วยอิไลอัสข้าคิดถึงท่านมาก ข้าคิดว่าคงจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว”อลิซพูดพลางวิ่งไปหาชายผู้นั้นแล้วะโกอดพร้อมน้ำตาไหลอาบสองแก้ม
“’งอแงเป็เด็กเลย”อิไลอัสกอดกลับพร้อมพูดปลอบอย่างอบอุ่น
“ตอนนี้ข้าตายแล้วใช่มั๊ยข้าจะได้มาอยู่กับท่านที่นี่ ที่นี่ดูสงบดี ข้าไม่อยากเจอความวุ่นวายอีกแล้ว”อลิซถามชายผู้นั้นอย่างตื่นเต้น
“ยังหรอกคุณหนู นี่เป็เพียงความฝันเท่านั้น ความทรงจำท่านกำลังค่อยๆคืนมาข้าคงเป็ความทรงจำส่วนหนึ่งที่สำคัญกับท่าน ช่างเป็เกียรติแก่ข้าอย่างยิ่ง”ทั้งสองเดินไปคุยไปตามทางทอดยาวสีขาวถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ทั้งสองคุยกันอย่างออกรสออกชาติเป็ปกติของคนที่ไม่เจอกันนาน ปล่อยเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง
“ข้าคงต้องไปก่อน”อิไลอัสหยุดเดิน
“ไม่ๆๆท่านอย่าเพิ่งไป ข้ายังมีเื่อยากคุยกับท่านอีกหลายเื่ไหนจะเื่ของมาร์คัสข้ายังไม่ได้เล่าให้ท่านฟังเลย ขอเวลาข้าอีกนิด”อลิซพยายามอ้อนวอน
“คงไม่ได้หรอกคุณหนูหมดเวลาของข้าแล้ว เพียงแค่ท่านนึกถึงข้า ข้าก็ดีใจอย่างมาก ฝากท่านบอกมาร์คัสด้วยว่าข้าภูมิใจในตัวเค้ามากเค้าคือลูกชายที่กล้าหาญ ข้ารักเค้าเสมอและตลอดไป”จากนั้นร่างของอิไลอัสค่อยๆสลายไปช้าๆอลิซทรุดตัวลงกับพื้นพลางร้องไห้โฮ ส่วนหนึ่งของความเสียใจคงเป็เพราะอลิซโทษตัวเองมาตลอดว่าเธอคือต้นเหตุให้อิไลอัสต้องตาย ซึ่งมาร์คัสก็พยายามปลอบใจเธอว่าที่พ่อของเค้าตายไปนั้นไม่ใช่ความผิดของอลิซแต่อย่างใดพ่อของเค้าตายอย่างมีเกียรติ ได้ปกป้องสิ่งที่รัก เสียสละเพื่อรักษาพวกพ้องแต่ถึงจะอย่างนั้น เื่นี้ยังคงเป็ตราบาปในจิตใจของอลิซเสมอมา
“หยุดร้องได้แล้วหน่ะยัยหนู”อลิซเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงจู่ๆก็มีประตูปรากฏขึ้นตรงหน้า ประตูนั่นแง้มอยู่นิดนึงและเสียงก็ลอดมาจากประตูบานนี้ อลิซจึงลองเปิดแล้วเดินเข้าไปข้างใน
197
