ข้ามเวลามาจีบ ว่าที่สามี

     พิมพ์หลุดยิ้มและขำออกมาหลังจากที่วายุพยายามพูดบรั๊ฟให้เธอดูเหนือกว่าเหมยอิง เธอยิ้มและกลับมาหัวเราะอีกครั้งทำให้วายุเองก็ดีใจที่เห็นพิมพ์กลับมาร่าเริงได้ซักที

     "นั่นไง กลับมายิ้มได้แล้ว ป่ะ..งั้นเรารีบไปไร่กุหลาบกัน ฉันว่าน่าจะใช้เวลาประมาณ 30 นาที ก็น่าจะถึงไร่กุหลาบแล้วนะ..ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ เธอจะต้องมีความสุขมากๆนอน..และคนอย่างฉันนี่แหละ จะไม่ทำให้เธอทุกข์ใจเป็๞อันขาด"

     "โอเค..ฉันเชื่อว่านายจะไม่ทำให้ฉันทุกข์ใจ แต่ฉันมั่นใจว่าถ้าฉันไปกับนาย ฉันจะต้องตายเป็๲ผีเฝ้าไร่กุหลาบนั่นแน่นอน..จะบ้าหรอ!!ฉันก็เพิ่งบอกไปว่าฉันแพ้กุหลาบ นายยังจะพาฉันไปไร่กุกลาบอีกหรอ!!"

     "อ้าวหรอ เออ.โทษทีๆฉันลืมๆ..เธอแพ้กุหลาบเเต่ชอบดอกลิลลี่นี่เนาะ..โอเคงั้นเอาใหม่ เปลี่ยนแผน..อืมมมม ขอฉันคิดแปปนึงนะ..สวนดอกลิลลี่เเถวนี้งั้นหรอ?"

    "พอๆๆ เลิกคิดถึงเ๱ื่๵๹ดอกไม้ได้แล้ว ฉันไม่ได้อยากได้ดอกไม้แล้วล่ะ.."

    "อ้าว!!..แล้วเธออยากได้อะไรล่ะ ฉันหาให้ได้หมดเลยนะ บอกมาสิหรือว่า..เธออยากไปวัดทำบุญก็ได้นะ ฉันพาไปได้ จะไปกี่วัดก็ได้ บอกมาเลย"

    "ไปวัด? สายขนาดนี้แล้วอ่ะนะ ไม่เอาหรอก"

    "อ้าว!..แล้วเธออยากไปที่ไหนล่ะ..วันนี้ฉันว่างทั้งวันพาเธอไปได้ทุกที่ขอแค่บอกมา ฉันจะให้ได้ทุกอย่าง" คำพูดของวายุทำให้พิมพ์รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด เธอหันมามองหน้าของเขาและยิ้ม แววตาที่เป็๞ประกาย ทำเอาวายุเองก็นึกสงสัยว่า ทำไมเธอต้องมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นและที่สำคัญ..เธอมองแล้วก็ยิ้มแบบนี้อยู่พักใหญ่

    "อารมณ์ไหนอีกล่ะ ทำไมเธอมองฉันแบบนั้น?"

    "^_^.........^-^"

    "เออเว้ย..นอกจากจะยิ้มไม่หุบแล้ว ยังเป็๲ใบ้ด้วยล่ะสินะ นี่สรุปเธอยิ้มอะไร นี่ฉันชักกลัวเธอแล้วนะ!!"

     "ขอบใจนะ ที่ทำให้ฉันรู้ว่า อย่างน้อยๆฉันก็เหลือนายยืนอยู่ข้างๆฉันคนนึง" วายุถึงกับเขินแก้มเเดงเปร่ง เมื่อเขาได้ยินคำขอบคุณจากปากของพิมพ์พิมล ซึ่งมันเป็๞คำที่เขาอยากได้ยินมานานแล้ว..เขารู้สึกดีใจที่อย่างน้อยๆพิมพ์ก็เห็นว่าเขาเป็๞ส่วนหนึ่งของเธอไปแล้ว แต่จะดีใจออกนอกหน้าก็เกรงว่าพิมพ์จะแซวเขา วายุจึงต้องทำเป็๞แกล้งยืนล้วงกระเป๋าและทำหน้าเฉยๆไว้

     "ฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอมากนิ ก็แบบนี้แหละ คนหล่ออ่ะชอบช่วยเหลือคนอื่นเสมอแหละ ฉันก็เป็๲หนึ่งในนั้นด้วย..เ๱ื่๵๹ธรรมชาติ"

     "แหวะ!!หล่อตายแหละ!!"

     "ของแบบนี้มันแน่นอนอยู่แล้ว!..นี่เธอรู้ไหมว่าความหล่อของฉันน่ะ เกือบทำผู้หญิงกรี๊ดสลบมาแล้วนะ"

     "จ้า!!พ่อคนหล่อ พ่อไม่เคยหลงตัวเอง..พ่อเทพบุตรในคราบซาตาน!!"

    "พอแล้วๆ..ไม่ต้องสรรเสริญเยินยอฉันขนาดนั้นก็ได้ แล้วนี่...คิดออกหรือยังว่าจะไปไหน..นี่ฉันยืนตากแดดมาจะ 10 นาทีแล้วเนี้ย..เดี๋ยวผิวสวยๆของฉันก็ดำหมดพอดี ตกลงคิดได้ยัง?"

    "ยังคิดไม่ออกเลยอ่ะ..เเต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากให้นายทำมากๆ"

    "อะไร?" วายุถามด้วยความสงสัย เพราะสีหน้าและแววตาที่พิมพ์สื่อออกมานั้น..มันดูชั่วร้าย พิมพ์เขย่งตัวขึ้นไปกระซิบข้างหูของวายุถึงเ๱ื่๵๹ที่เธออยากให้วายุทำ ทันทีที่วายุได้ยินเค้าก็ทำตาโตและมองไปที่แปลงกุหลาบข้างบ้านทันที

    "จะเอาแบบนั้นจริงหรอ...มันเสี่ยงไปรึป่าว"

    "ไม่เสี่ยงหรอก..ใหนนายบอกว่าจะตามใจฉันทุกอย่างไง นี่ไงสิ่งที่ฉันขอให้นายทำ ทำให้ฉันซะสิหรือว่านายไม่กล้า อ่อนี่นายกลัวสินะ" พิมพ์พยายามพูดยั่ว เพื่อให้วายุฮึกเหิม เขาจะได้ลงมือทำตามที่เธอสั่งซักที

    "ถ้านายกลัวพี่ที ไม่ต้องทำก็ได้นะ"

    "ฉันนี่นะกลัวไอ้ที ไม่มีทางหรอก..ฉันนี่แหละผู้ที่อยู่เหนือทุกคนในบ้านหลังนี้..ไหน!!แปลงกุหลาบใช่ไหม ได้!!ฉันจัดให้.." 

    "เดี๋ยว!!ฉันก็อยากทำด้วย"

    "เธอจะไปทำได้ไง เธอแพ้กุหลาบไม่ใช่หรอ รออยู่ตรงนี้แหละเดี๋ยวฉันไปทำเอง"

    "ไม่เอา!!..เพื่อความสบายใจและสะใจ ฉันอยากจะทำด้วย!"

    "เออๆๆก็ได้..งั้นเดี๋ยวเอานี่ปิดจมูกปิดปากไว้ละกัน..และก็ในห้องเก็บของมีเสื้อกันฝนเดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้ อ่อ..เพื่อความสบายใจของฉัน เธอรีบขึ้นไปกินยาแก้แพ้ ดักไว้อีกทางนึงเลยไป ส่วนฉันขอไปเตรียมของแปป แล้วอีก 5 นาทีเรามาเจอกันที่สวนหลังบ้าน โอเคไหม?"

     "โอเค..ขอบใจนะ"

     "เ๱ื่๵๹ทำลายขอให้บอก นี่มันงานถนัดฉันอยู่แล้ว ไป!!" พิมพ์พยักหน้าตอบรับวายุ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน เธอตรงขึ้นไปยังห้องของเธอและจัดการหายาแก้แพ้ออกมากิน 2 เม็ด ก่อนจะรีบวิ่งลงมาข้างล่างและไปเอาเสื้อกันฝนในห้องเก็บของ ตอนนี้อุปกรณ์ในร่างกายของพิมพ์ครบชุดไม่ว่าจะเป็๲ เสื้อกันฝน หน้ากากอนามัย แว่นตากันแดด รองเท้าบูทที่สูงมาถึงหัวเข่าและถุงมือชนิดหนาที่สุด ส่วนวายุเองก็รีบไปเตรียมยาฆ่าหญ้า น้ำกรดชนิดอ่อนและน้ำยาล้างจาน เขาเททุกอย่างผสมรวมกันและใส่แกลลอนเดินมาหาพิมพ์ที่แปรงกุหลาบข้างบ้าน

     "ทุกอย่างพร้อมแล้ว เธอพร้อมไหม?"

     "ฉันพร้อม๻ั้๹แ๻่รู้ว่าแปลงกุหลาบนี้ ไม่ใช่ของฉันแล้ว แล้วนั่นนายถืออะไรมา?"

     "ก็...อุปกรณ์ชนิดพิเศษที่ฉันจะเอามาจัดการกับกุหลาบพวกนี้ยังไงล่ะ เเต่ระวังหน่อยนะมันค่อนข้างอันตราย"

     "อ้าว!!..แล้วไหนจอบ เสียม คลาดที่เราจะเอามาทำลายแปลงดอกไม้ล่ะ…"

     "ถ้าทำแบบนั้นไอ้ทีก็รู้สิว่า...มีคนตั้งใจจะทำร้ายแปลงดอกไม้ของมัน..แล้วคนที่มันเล็งเป้ามาก็ไม่ใช่ใคร ต้องเป็๞ฉันอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้น..เราจะทำเ๹ื่๪๫นี้ให้มันเนียนที่สุดโดยการ ใช้ยาในถังนี้จัดการกับกุหลาบพวกนั้น ให้มันค่อยๆตายไปทีละเล็กทีละน้อยและพอไอ้ทีมันกลับมาจากจีน ฉันก็จะบอกมันว่า อยู่ดีๆต้นกุหลาบของนายมันก็แห้งเหี่ยวตายไปเองโดยไม่ทราบสาเหตุอะไรเลย ยังไงล่ะ..เป็๞ไงแผนฉันฉลาดไหมล่ะ"

     "ฉลาดมาก แถมยังชั่วมากอีกด้วย..วันนี้ฉันรู้สึกภูมิใจในตัวนายมากเลยรู้ไหม..ชั่วจริงๆ"

     "เอ่อ..นี่เธอกำลังชมฉันอยู่ใช่ไหม?"

    "ชมดิ..นี่ฉันชมจากใจเลยนะ..อย่ามัวแต่พูดมาก รีบจัดการเร็วๆเข้าเดี๋ยว คุณหญิงแม่ของนายก็เข้ามาเห็นก่อนหรอก เร็ว!!" วายุพยักหน้าและจัดการเปิดถังยาฆ่าหญ้าที่เขาเตรียมมา เขาค่อยๆสาดใส่โคนต้นกุหลาบไปทีละต้นๆจนหมดแปลง ส่วนพิมพ์ก็คอยช่วยหักยอดของกุหลาบให้มันงอกอีกไม่ได้ ทั้งคู่จัดการแปลงกุหลาบไปเสร็จเรียบร้อยและทำลายหลักฐานโดยการเอาแกลลอนยาฆ่าหญ้านั้นไปทิ้งที่ถังขยะหน้าบ้าน ก่อนที่พวกเขาจะกลับมาดูผลงานของตัวเองและปรบมือกันอย่างภาคภูมิ..วายุกับพิมพ์หันหน้ามามองกันและยิ้มอย่างสะใจ ตอนนี้พิมพ์รู้สึกสบายใจมาก เธอรีบชวนวายุออกไปข้างนอกทันทีเพราะตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกมีอารมณ์อยากเที่ยวขึ้นมาแล้ว แปลงกุหลาบของวาทีถูกทำลายลงไม่ถึง 10 นาทีด้วยฝีมือของสองแสบอย่างพิมพ์พิมลและวายุ พวกเขาสองคนออกไปเที่ยวกันอย่างสบายใจ โดยไม่ได้คิดเลยว่าผลที่ตามมาจะเป็๲ยังไง ถ้าผู้อ่านเป็๲วาที..จะทำยังไงกับสองคนนี้?..