มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“คุณคะ ซื้อดอกไม้มั้ยคะ?” ที่มุมถนนจงชาน หญิงสาวที่สูงประมาณ 150 เซน มีใบหน้าคาวาอี้อย่างมาก และพร้อมกับหน้าอกที่สวยได้รูป กำลังถือดอกไม้เดินเข้ามาใกล้ฉินเฉาและพูด

“ตอนนี้ยังไม่ใช่วันวาเลนไทน์ ทำไมฉันต้องซื้อดอกไม้ด้วย?” ฉินเฉามองไปที่หญิงสาวคาวาอี้และถามอย่างแปลกใจ

สมแล้วจริงๆ ที่เมืองตงชวนนี้ถูกเรียกว่าเมืองหญิงงาม แม้แต่คนขายดอกไม้ยังงามขนาดนี้...เอิ่ม หน้าอกก็ใหญ่ด้วย

“เพราะว่าฉันอยากมีชีวิต” ดวงตาของสาวงามเปล่งแสงบริสุทธิ์ออกมา ร่างของเธอสั่นน้อยๆ ท่ามกลางลมฤดูใบไม้ร่วง ขณะที่ถือดอกไม้อยู่ “คุณคะ ซื้อดอกไม้ตอนนี้และเอามันกลับไปให้แฟนสิคะ”

“โทษที ฉันยังไม่มีแฟน” ฉินเฉาอยู่บนทางไปทำงาน อะไรคือสิ่งที่เขาชอบ ถ้าเขาต้องไปสถานที่นัดพบพร้อมกับดอกไม้ คอสเพลย์อัศวิน? ชอบมากกว่าอัศวินดอกไม้

ฉะนั้นฉินเฉาจึงโกหกเธอ เขาหวังว่าซูจีที่อยู่ไกลถึงเขาซงซานจะไม่ได้ยิน

“งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ” แม้ว่านี่จะดึกแล้วในฤดูใบไม้ร่วง สาวน้อยก็ยังสวมชุดแค่ตัวเดียว และรูปร่างของเธอก็สวยงาม แต่เพราะว่าเย็น แก้มของเธอก็แดงปลั่ง เธอกระชับเสื้อที่ไม่เข้ารูปของเธอ และพูดกับฉินเฉา “คุณสามารถซื้อมันเป็นของขวัญให้แฟนหนุ่มของคุณได้”

“นี่ก็...” ฉินเฉาสะดุ้งไปกับคำพูดที่ทรงพลังของหญิงสาว สาวงามในเมืองตงชวนช่างทรงพลังจริงๆ

“โทษที แฟนหนุ่มก็ไม่มี...”

“คุณคะ ช่วยซื้อสักอันเถอะค่ะ...” หญิงสาวน้ำตาคลอ และน้ำเสียงของเธอเหมือนน่าสงสาร “ฉันหนาวมาก และอยากจะกลับบ้านเร็วๆ ...”

“งั้นก็กลับบ้านกับพี่ชาย...” ฉินเฉาตอบกลับ และหยิบแบงก์ 20 ออกมาจากกระเป๋า และจากนั้นก็พูดอย่างมากน้ำใจว่า “งั้นก็ให้ฉันดอกหนึ่ง เงินทอนเธอก็เก็บไว้ และกลับบ้านเร็วหน่อย”

“คุณคะ หนึ่งดอก 50 หยวน...” สาวน้อยยิ้มหวาน และหน้าด้านๆ ของฉินเฉาทันใดนั้นก็แดงก่ำ

‘หือ ทำไมดอกไม้ดอกเดียวแพงจัง มันราคา 50 หยวนจริงๆ! เวรเอ๊ย นี่ยังไม่แม้แต่จะวันวาเลนไทน์ เมื่อวันวาเลนไทน์มาถึง ผู้ชายจะเลือดออกจริงๆ และผู้หญิงจะเสียเวอร์จิ้นของพวกเธอ!’

แต่ชายทางเหนืออย่างเขานั้นรักหน้าตา ฉินเฉารีบหยิบแบงก์ 100 ออกมา และยื่นให้หญิงสาว

“นี่สำหรับหนึ่งดอก...เอิ่ม อย่าลืมเงินทอนด้วย”

“คุณคะ...ฉันไม่มีเงินทอน...” หญิงสาวบุ้ยปาก และมองอย่างขมขื่นไปที่ฉินเฉา ดวงตาของเธอราวกับแอ่งน้ำลึกจากแม่น้ำฤดูใบไม้ผลิ ที่ทำให้ผู้คนจมน้ำตายได้

“งั้น เอามาให้ฉันสอง...” ฉินเฉาพูดในใจ ถึงยังไงเงินเดือนฉันก็หลายพัน และยอมแพ้กับเงินพร้อมกับรับเอาดอกไม้จากมือหญิงสาว

เมื่อเห็นกุหลาบสองดอก จิตใจของฉินเฉาก็ล่องลอยกลับไป เขานึกไปถึงวาเลนไทน์เมื่อปีนั้น ฉินเฉาใช้เงินค่าอาหารของเขาครึ่งหนึ่ง เพื่อซื้อดอกกุหลาบ 99 ดอกเป็นของขวัญให้แฟน

ปีนั้น ดอกกุหลาบยังราคาถูกอยู่ ดอกละ 3 หยวน คนขายดอกไม้ตอนนั้นก็เป็นหญิงสาว และเธอยังใจดีจัดช่อให้เขาฟรี

แม้ว่าเงินค่าอาหารที่เหลือของเขาจะซื้อได้แค่บะหมี่ถ้วย แต่เมื่อมองดูหยางฉานฉานท่าทางพอใจ ทำให้ฉินเฉารู้สึกราวกับกินหอยทากเข้าไป

แต่ความสุขเล็กๆ นั้น ก็เป็นเพียงความสุขช่วงสั้นๆ

“ฉินเฉา?” น้ำเสียงหวานๆ ของหญิงสาวทันใดนั้นก็ทะลุผ่านหูของเขา ดึงสติฉินเฉากลับจากอดีต

“หือ?” ฉินเฉาหันกลับไป และพบกับสาวงามที่คุ้นเคยยืนอยู่ข้างหลังเขา

อู๋ซิ่นใส่เสื้อที่ทำมาจากขนแกะ และสวมเสื้อถักขนแกะไว้ข้างใต้ หน้าอกคู่นั้นของเธอ ทำให้มันดูสูงและตั้งชัน ราวกับแคนตาลูปคู่หนึ่งที่แทบตกลงมา

ท่อนล่างของเธอ ใส่กางเกงขายาวพอดีตัวทำมาจากผ้าฝ้ายพันรอบขาคู่ยาวของเธอ

“อู๋ซิ่น เธอมาทำอะไรที่นี่?”

ตอนนี้ เป็นตอนดึกของฤดูใบไม้ร่วง และพระอาทิตย์ก็ตกไปแล้ว เมื่อเห็นอู๋ซิ่นข้างนอก ฉินเฉาจึงรู้สึกแปลกใจ

“ฉันออกมาทำงานพาร์ทไทม์น่ะ” อู๋ซิ่นเชิดหัว และพูดอย่างน่ารัก “ว่าแต่คุณเถอะ ที่มือนั่น กำลังถือดอกกุหลาบสองดอก กำลังจะไปเจอแฟนเหรอ?”

“เอิ่ม ไม่!” ฉินเฉามองไปรอบๆ และพบว่าสาวขายดอกไม้ตอนนี้ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน

“งั้นคุณซื้อดอกไม้ทำไม?” อู๋ซิ่นอดถามอย่างแปลกใจไม่ได้

“ฮ่า! ดูสิ ฉันรู้ว่าเมื่อออกมาข้างนอก จะต้องเจอเธอแน่ๆ!” ตาของฉินเฉาทันใดนั้นก็แสดงอารมณ์ลึกล้ำ จับมือที่ค่อนข้างเย็นของอู๋ซิ่น และพูดอย่างอ่อนโยนว่า “นี่ต้องเป็นโชคชะตาอย่างแน่นอน ฉันพบเธอจริงๆ ...และกุหลาบนี่ ฉันเตรียมไว้เป็นพิเศษให้เธอ...รับกุหลาบสองดอกนี้ไป ถือซะว่ามันเป็นหัวใจของพวกเราทั้งคู่แล้วกัน”

“ฉิน...ฉินเฉา...” อู๋ซิ่นทันใดนั้นก็พูดติดอ่าง “คุณ คุณให้ฉันจริงๆ ...”

“แน่นอน!” ฉินเฉาพยักหน้า และยัดกุหลาบใส่มือเธอ “อย่าให้ฉันขายหน้าเลย รับกุหลาบสองดอกนี่ แทนมิตรภาพของเราสองก็แล้วกัน!”

“เพื่อน มิตรภาพ?” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ จ้องไปที่ฉินเฉา

“ใช่!” ฉินเฉาขยิบตา และทันใดนั้นก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย “หรือว่าเธอ อยากให้เราเป็นคู่รักกัน...”

“ไม่ แน่นอนว่าไม่!” อู๋ซิ่นแตกตื่น และส่ายหัวไปมา “อย่า อย่าคิดมากเลย!”

“เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันหยุดล้อเธอแล้ว เธอจะไปทำงานที่ไหนดึกอย่างนี้?” อู๋ซิ่นค่อนข้างใสซื่อ ทำให้ฉินเฉาอายที่จะหยอกล้อเธอ เขากลัวว่าถ้าเขายังหยอดคำหวานใส่เธออีก บางทีอู๋ซิ่นอาจจะอยากไปโรงแรมด้วยกันกับเขาก็ได้

“มันดาร่าบาร์....” อู๋ซิ่นก้มหัวจนแทบจะถึงดอกไม้ที่ถืออยู่ในมือ

“มันดาร่าบาร์?” เมื่อได้ยินชื่อนี้ ฉินเฉาอดถามออกมาไม่ได้ “สถานที่อย่างพวกบาร์ต่างวุ่นวาย ทำไมเธอถึงเลือกไปทำงานที่นั่น?”

“เอิ่ม...เงินเดือนที่นั่นสูง...ยิ่งกว่านั้น เพื่อนของฉันก็แนะนำฉันให้เพื่อนของเธอที่ทำงานที่นั่น คนคนนั้นจะเป็นคนดูแลฉัน นี่เป็นวันแรกที่ฉันทำงานที่นั่น”

“ทำไมเด็กหญิงต้องไปทำงานที่สถานที่วุ่นวายอย่างนั้น โดยเฉพาะ เมื่อเธอยังเป็นนักเรียนมัธยมอยู่เลย” ฉินเฉาขมวดคิ้วและพูด

“ไม่เป็นไร เพื่อนจะดูแลฉันเอง” อู๋ซิ่นถูชายเสื้อและพูด “ถึงยังไง ฉันก็ต้องไปทำงาน ดังนั้นมันไม่เป็นไร พวกเขาก็เป็นกันเองกับฉัน”

“ยืมโทรศัพท์หน่อย” ฉินเฉายื่นมือออกไปและพูด

“หือ?” อู๋ซิ่นกะพริบตา เมื่อเห็นฉินเฉาเข้ามาใกล้ มันทำให้เธอตื่นเต้น หัวใจของเธอเหมือนซ่อนกระต่ายตัวเล็กๆ ไว้ ที่กระโดดไปมารอบๆ

พระเจ้า ฉันเป็นอะไรไป? เมื่อก่อน เมื่อมีเด็กผู้ชายคนอื่นไล่ตามฉัน ก็ไม่มีคนไหนที่ทำให้ฉันรู้สึกสับสนอย่างนี้มาก่อน

“มือถือเธอ!” ฉินเฉาเห็นหญิงสาวก้มหัวลงและเหมือนกับกำลังคิดบางสิ่ง เขาจึงพูดเสียงดัง

“อ๊า!” อู๋ซิ่นรีบหยิบมือถือออกมา เป็นมือถือรุ่นหน้าจอฟ้ารุ่นแรกสุด ดูเหมือนว่า แม้หญิงสาวจะไปโรงเรียนหัวกะทิ แต่สถานการณ์ครอบครัวเธอท่าจะไม่ดี ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่ต้องวิ่งรอกไปทำงานทุกวัน

อย่างไรก็ตาม ครอบครัวของฉินเฉาทำธุรกิจขายมือถือ ฉะนั้น ไม่ว่าจะเป็นมือถือรุ่นไหน เมื่ออยู่ในมือเขา เพียงแค่สองสามวินาที ฉินเฉาก็สามารถใช้มันได้อย่างไหลลื่น

เขาเลื่อนนิ้วของเขาอย่างรวดเร็ว กดอยู่ไม่กี่ครั้ง และจากนั้นก็ส่งมันกลับให้อู๋ซิ่น

“เอาล่ะ ฉันใส่เบอร์ฉันเข้าไปในนั้นแล้ว ถ้าเธอต้องการอะไร ไม่ว่าอะไรก็ตาม เธอต้องรีบโทรหาฉัน ฉันสัญญา จะรีบพุ่งไปอยู่ข้างเธอให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”

“เอ่อ...” อู๋ซิ่นรับมือถือกลับจากฉินเฉา

เขาเป็นห่วงฉัน...ดูเหมือนว่าในใจเขายังสนใจฉันอยู่

ฉินเฉาไม่สามารถเห็นทะลุเข้าไปในจิตใจหญิงสาว

“เอาล่ะ ฉันต้องไปละ ไปก่อนนะ ฉันไม่สามารถไปส่งเธอไปทำงานได้ เพราะงั้น ระวังตัวด้วยล่ะ”

“อืม...” อู๋ซิ่นพยักหน้า แต่ไม่ขยับ เธอยังคงจ้องหลังของฉินเฉาจนกระทั่งเขาลับหายไปในมุมถนน

มองดูกุหลาบสองดอกในมือเธอ จิตใจของหญิงสาววุ่นวาย เขา เขากำลังสารภาพรักกับฉัน? ฉัน ฉันจะยอมรับดีมั้ย? แต่เหลียวชาชาบอกว่าเขามีแฟนแล้ว...

ยิ่งกว่านั้น ยิ่งกว่านั้น วันนั้น ในห้องครัว เขาและหยูลู่กำลังทำเรื่องน่าอายกันอยู่....

ถ้าฉันอยู่ด้วยกันกับเขา หรือฉันต้องทำเรื่องอย่างนั้นด้วย...พระเจ้า นี่ฉันคิดอะไรอยู่นี่!

‘ใช่ ฉันต้องไปทำงานแล้ว ไม่อย่างนั้นจะสาย!’ อู๋ซิ่นกุมหน้าแดงๆ ของเธอ และยกเท้าเดินไปที่ป้ายรถเมล์ที่ใกล้กับเธอ

เมื่อร่างของเธอหายไป สาวขายดอกไม้เมื่อกี้ ก็ออกมาจากความมืดใกล้ๆ

“เป้าหมายมาคนเดียว ยืนยัน เป้าหมายมาคนเดียว”

“ดีมาก คุณชิโยะ คุณทำงานดีมาก” น้ำเสียงขี้โอ่ดังออกมาจากหูฟังที่ซ่อนอยู่ใต้ผมเธอ

“เขาเป็นแค่ชายจีนธรรมดาชัดๆ” หลังจากปิดวิทยุ โกเซน ชิโยะ ก็โยนดอกไม้ในมือลงถังขยะข้างๆ และอดแสยะยิ้มออกมาไม่ได้ “ท่านปู่ หลังจากเสร็จงานนี้ ชิโยะจะกลับไปอยู่ข้างๆ เมื่อวันที่ฉันกลายเป็นโจนิน ฉันจะฆ่าเจ้ายามาโมโตะที่ 78 ตัวน่ารำคาญนั่น!”

พร้อมกันนั้น เธอก็ถอยหลังไปสองก้าว และร่างที่งดงามของเธอก็หายไปในความมืด

“ถนนหมายเลข 5 ตะวันออก” ฉินเฉาสวมชุดคลุมยาวสีดำที่เขาใส่บ่อยๆ และมองหาแยกที่ถนนหมายเลข 5 ในจงชาน ที่ถนนนี้ มีคนเดินไม่มากนัก มีแค่คนที่กลับมาจากทำงาน พวกเขาเดินอย่างเร่งรีบบนถนน

ไม่นานฉินเฉาก็พบตู้โทรศัพท์ ซึ่งเป็นตู้ที่ล้าสมัย แม้ว่าการ์ดมือถือจะไม่มีการผลิตอีกต่อไปแล้ว แต่ตามถนนทั้งหลาย ยังมีตู้โทรศัพท์พวกนี้ตั้งอยู่

เพียงแค่ ฉินเฉายืนอยู่ที่นี่และมองไปรอบๆ เขาไม่เห็นใครสักคนที่กำลังรอเขาอยู่ที่นี่

“บัดซบ พวกแกกำลังล้อบิดาคนนี้เล่นหรือไง?” ฉินเฉาอดไม่ได้จึงเตะที่เท้าแขนเหล็กของตู้โทรศัพท์ ทำให้มันบิดงอผิดรูปทันที

เมื่อฉินเฉากำลังจะหมดความอดทนอยู่นั้น ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง

“กริ๊งๆ ๆ ...กริ๊งๆ ๆ ...” นี่คือริงโทนดั้งเดิมของโนเกีย ฉินเฉาใช้ประสาทหูหาที่มาของเสียง หลังจากพบมัน เขาก็ก้มตัวลง

เขาพบมันอยู่ใต้ตู้โทรศัพท์ มีเทปใสแปะติดอยู่ เทปกาวแปะโนเกียสีดำไว้กับตู้โทรศัพท์

ฉินเฉาฉีกเทปกาวออกและเอาโทรศัพท์มา เสียงมาจากมือถือเครื่องนี้

เขาขมวดคิ้ว และกดรับสาย

“คุณฉิน รักษาคำพูดจริงๆ” น้ำเสียงของผู้หญิงดังออกมาจากมือถือ

“อย่ามาล้อเล่นกับฉัน” น้ำเสียงของฉินเฉาเย็นชาอย่างมาก “ไม่อย่างนั้น เธอจะไม่สามารถรับความโกรธของฉันได้”

“คุณฉินรู้จักล้อเล่นจริงๆ” หญิงสาวเยาะเย้ย “เหมือนว่าคุณหยูลู่จะอยู่ในมือของเรา คุณฉินต้องการฟังเสียงกรีดร้องที่น่าสงสารของคุณหยูลู่มั้ยคะ?”

จบตอน