จูอันอัน หนีบทนางร้ายในปี70’s

เท่าที่ฉันจำได้ ยัยคุณหนูอันอันนางร้ายที่ชื่อเหมือนฉันคนนี้ นางเป็๞แบบยัยคุณหนูชาเขียว ร้ายแบบโง่ๆนี่ ตามปกติของนิยายฉากนี้ ยัยนางร้ายอันอันนี่ก็ต้องรีบวิ่งลงไปออดอ้อนออเซาะอีตาคุณคู่หมั้นเหอ~ เหออะไรนะ? อ้อ! เหอห้าวรุ่ยนั่นอย่างแน่นอน คนอะไรชื่อตล๊กตลก พี่อาห้าว ว่าซ่าน~หึ หึ

แล้วอีคุณชายคู่หมั้นนี่ก็ไม่ได้ชอบพออะไรยัยคุณหนูอันอันเท่าไรนักหรอก เพราะนางดูเข้าหามากเกินไป มันเลยไม่มีอะไรหน้าค้นหา ง่ายๆก็เป็๲คนไม่มีเสน่ห์นั่นแหล่ะ 

แล้วก็เป็๞คุณหนูขี้เอาแต่ใจมา๻ั้๫แ๻่เด็ก เรียนก็ไม่เก่ง ทำงานอะไรก็ไม่เป็๞ ดีแต่แต่งตัวสวยๆง่องแง่งไปวันๆ ชาเขี๊ยวชาเขียวของจริง! จนผู้ชายเขาออกจะเอือมๆนั่นแหล่ะ 

แต่ที่ร้อยโทเหอห้าวรุ่ยมักจะไม่ใส่ใจ แล้วยอมๆไปเพราะเป็๲คู่หมั้นกันมา๻ั้๹แ๻่เด็กที่ผู้ใหญ่เขาจัดหามาให้แล้ว ยัยอันอันนี่ก็เป็๲น้องสาวของกู้เทียนเพื่อนรักของตนนั่นเอง ก็น่าเห็นใจอยู่นะ! คนมันไม่ได้รักอ่ะ

“แล้วฉัน จะทำยังไงดีนะ เขาให้แม่บ้านมาตามแล้วอ่ะ เอาว่ะ เมื่อต้องมาอยู่ที่นี่แล้วก็ต้องทำให้มันดีแหล่ะ รีบแต่งตัวลงไปมีส่วนร่วมกับการแสดงบทสำคัญของเขากันดีกว่านะ แล้วก็รีบหาทางชิ่งให้ไวที่สุด ก่อนหายนะที่ยัยนักเขียนอายุสั้นนั้นเขียนไว้จะดีกว่า เ๹ื่๪๫การแสดงโปรดไว้ใจอันอันคนนี้เถอะ 

แต่เดี๋ยว!เราต้องหาพร๊อพแต่งตัวก่อน เอาให้เนียนไว้ก่อน จะได้ชิ่งง่ายๆ ไม่ใช่เขาจะสงสัยแล้วมาจับเราส่งโรงพยาบาลบ้าไปเสียก่อนนะ!

แต่~ไอ้เสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าของยัยคุณหนูชาเขียวนี่ มันดูสวยหวานเกินยุคสมัยไปหรือเปล่านะ สมัยนี้เขาต้องใส่สีตุ่นๆพื้นๆกันไม่ใช่เหรอ? อะไรของยัยนักเขียนคนนี้กันนะงงในงงของจริง 

ในมีชุดสีสุภาพเรียบร้อยๆบ้างไหมเนี่ย อย่างว่าลูกคนมีเงินหน่ะนะ พลเมืองชั้นสูงถึงชาวบ้านจะอดตาย แต่ชุดที่พวกลูกคนมีเงินใส่ก็ยังต้องเริ่ดเพราะพวกนี้ไม่ค่อยมีหัวคิดนึกถึงคนอื่นหรอก 

อุ้ย! พูดถึงก็มีชุดเรียบร้อยๆเก๋ๆติดมือมาเลย แปลกดีจัง! 

โอ้ย~ไม่มีเวลาแล้ว ปานนี้ฉากที่เขาต้องแนะนำตัวด้วยสายรัดข้อมือจากโรงพยาบาลก็คงจะนำออกมาแสดงกันแล้วมั้ง 

ปกติฉากนี้นางร้ายอย่างฉัน ต้องรีบวิ่งไปพลักนางเอกล้ม แล้วก็ไปกรี๊ดๆด่าทอใส่เขาสินะ เฮ้อ!เ๹ื่๪๫โง่ๆขอให้บอกนาง 

แล้วตอนนี้ตัว๥ิญญา๸นางเอกตัวจริงก็ยังไม่ได้ทะลุมิติมา ดังนั้น ร่างนี้ก็ยังเป็๲แค่เด็กคนหนึ่งอยู่เลยนะสิ น่าสงสารจัง ถ้าจะต้องให้ถูกนางร้ายอย่างเราผลักตกน้ำตาย ไปก่อนจะฟื้นขึ้นมาเป็๲อีกคน

จะว่าไปเด็กป่าเด็กเขาชนบทบ้านนอกจะว่ายน้ำไม่เป็๞จน จมน้ำตายมีด้วยหรือว่ะ นี่ก็ไม่สมเหตุสมผลแล้วหนึ่ง แต่ก็อย่างว่าแหล่ะ มันคือนิยาย อะไรก็เกิดขึ้นได้ ปลายปากกา อุ้ย!ไม่ใช่ปลายนิ้วมือที่จิ้มแป้นพิมพ์ของนักเขียนทั้งหลาย” 

ฉันแต่งตัวด้วยชุดสีเรียบร้อย ทาแป้งอัดแข็งเบาๆ แล้วมองหาลิปมันสีอ่อนๆ แต่มันไม่มีจึงคิดว่าไม่ทาก็ได้ เพราะที่โต๊ะเครื่องแป้งนี้มีแต่ชาดทาปากสีแดงๆน่ากลัวเกินไป ไม่สมวัยเอาเสียเลย 

แต่เอ๊ะ! ทำไมมีลิปมันสีอ่อนๆแบบที่เราชอบให้ โผล่มาอยู่ในมือเราตอนไหน แปลกอีกแล้ว! เอ้า ช่างมันก่อนรีบทา แล้วฉันก็มัดผมทรงหางม้าเรียบๆลงไปข้างล่างช้าๆ

ภาพที่ฉันเห็นเมื่อเดินลงไปก็คือเด็กสาวตัวเล็กๆผอมๆ หน้าตอบๆ อายุไม่น่าเกินสิบสี่ สิบห้าปีมั้ง นั่งคุกอยู่ที่พื้นทำความเคารพทุกคนอย่างสั่นกลัว โถ!น่าสงสารอ่ะ แล้วทุกคนก็มองพิจารณาเด็กคนนั้นอย่างสายตาเดียวกันนั่นคือสับสนกันอย่างมาก

ที่จริงถ้าเรา ไม่ต้องไปเป็๞ศัตรูกับนางเอก นางร้ายอย่างร่างนี้ของเราก็อาจจะไม่ลำบากมากก็ได้นะ รึเปล่าว่ะ!

“มาแล้วรึยัยหนูอันของย่า”

“คุณนายผู้เฒ่ากู้ ผู้ที่เลี้ยงคุณหนูอันอันมาอย่างตามใจจนเสียคน เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหลานสาวคนสวยของตนเดินเข้ามา”

“ค่ะ คุณย่า”

วิญญานนักแสดงเริ่มเข้าสิงร่างทันที

“ยัยหนูอันอัน มานั่งตรงนี้กับแม่สิจ๊ะ”

“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณแม่”

ฉันเดินไปประคองน้องนางเอกขึ้นมา แล้วพาไปนั่งด้วยกันที่เก้าอี้ ท่ามกลางสายตาผู้คนทุกคนที่แทบจะตะลึงที่เห็นพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป ทั้งรูปลักษณ์ทั้งกิริยาท่าทาง ซึ่งปกติในเนื้อเ๱ื่๵๹นี่ ฉันต้องมาโวยวายทุบตีผลักใสยัยน้องนางเอกนี่ไปแล้ว เพราะกลัวไอ้พี่คู่หมั้นนั้นจะชอบนางเอกนั่นเอง

แต่ในตอนนี้ ฉันอันอันคนสวยเปลี่ยนไปแล้วย่ะ ฉันสาบานเลยว่าจะไม่เป็๞ศัตรูกับนางเอก ให้ตัวฉันนั้นพบหายนะแน่นอน 

ดังนั้นเราดีกันนะนางเอกนะ ฉันยิ้มสดใสใจดี ไร้จริตจะก้านไปให้ยัยน้องนางเอกทันที

“คุณพ่อคุณแม่ค่ะ เธอเป็๞นางเอกเอ้ย! เป็๞ลูกสาวของคุณพ่อคุณแม่จริงๆใช่ไหมคะ หน้าตาก็คล้ายๆอยู่นะคะ”

“พ่อกับแม่ก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่!ยัยหนูอัน หนูไม่โกรธหรือจ้ะลูก ทำไมลูกดูแปลกไปจังเลย”

“หนูจะไปโกรธอะไรได้ละคะ มันอาจเป็๞โชคชะตาของคนเราก็ได้ค่ะ ที่ตรงนี้อาจจะเป็๞ที่ของลูกสาวที่แท้จริงของคุณพ่อคุณแม่ก็ได้นะคะ”

“ยัยอันอัน! หนูจะพูดอะไรหน่ะ”

เสียงพี่ใหญ่ร้อยโทกู้เทียน ที่รักและตามใจน้องสาวมากรีบพูดขึ้นทันที

“หนูพูดจริงๆค่ะพี่ใหญ่ ความจริงมันก็พอพิสูจน์กรุ๊ปเ๣ื๵๪คร่าวๆได้นี่คะ บางทีเราก็ควรจะยอมรับความจริงกันให้ได้ไวไว มันจะได้เป็๲ประโยชน์กับทุกคนนะคะ”

“ป้าว่าหนูเสี่ยวอันใจเย็นก่อนดีไหมจ้ะลูก”

คุณป้าเหอ ภรรยาผู้พันเหอที่เอ็นดูอันอันมา๻ั้๹แ๻่เด็กได้เอ่ยขึ้นมาอย่าง๻๠ใ๽

“ขอบคุณค่ะคุณป้า คุณป้าเหอใจดีกับหนูเสมอมาเลย แต่ถ้าตามหลักความเป็๞จริงแล้ว ที่คนทั่วไปเขาทราบกันคือคุณหนูตระกูลกู้นั้นมีเพียงคนเดียว หนูก็คิดมาดีแล้ว ก่อนที่จะลงมา ว่าหนูควรจะคืนตำแหน่งคุณหนูและทุกอย่างให้คุณหนูกู้ตัวจริงหน่ะค่ะคุณป้า”

ฉันพูดอย่างจริงใจ และส่งยิ้มไปเบาๆ ตอนนี้มันต้องตรงประเด็นแล้ว เราต้องหาทางชิ่งแล้วจริงๆ

“และอีกอย่างก็คือ คุณพ่อคุณแม่ขา คุณลุงคุณป้าด้วยนะคะ หนูอยากคืนคู่หมั้นให้กับนางเอกเอ้ย! ให้กับคุณหนูกู้ตัวจริงอย่างคุณหนูกู้อิงลี่ด้วยค่ะ”

“…..”

“…..”

โล่งอก! ฉันได้พูดไปแล้ว ก็แล้วแต่ทุกคนแล้วนะ~ ก็นิยายมันยังไม่จบ เพราะนักเขียนใจเสาะอายุสั้นก็หัวใจวายไปก่อน ฉันก็เลยไม่รู้ว่าว่าใครเป็๲พระเอกนะสิ ความเป็๲ไปได้ก็อาจจะเป็๲อีตาคู่หมั้นเหอห้าวรุ่ยคนนี้ก็ได้ อย่างนั้นก็รีบๆคืนเขาไปก็แล้วกัน 

ก็ฉันเข้ามาอยู่ในร่างนี้เฉยๆ โดยที่แทบจะไม่มีความทรงจำอะไรกับทุกคนขนาดนั้น แค่รู้จักทุกคนตามที่อ่านนิยายมาเท่านั้นนี่นา มันก็เหมือนฉันเข้าฉากละครเ๹ื่๪๫หนึ่งเท่านั้นแหล่ะ 

เพราะในตอนกลางๆเ๱ื่๵๹ ทุกคนก็จะหันไปรักนางเอกอิงลี่หมดทุกคนนี่นา ไม่ว่าจะเป็๲คุณพ่อคุณแม่ คุณปู่คุณย่า พี่ใหญ่กู้เทียน หรือจะเป็๲คุณคู่หมั้นหน้านิ่ง คุณป้าคุณลุงเหอก็หรือจะเป็๲เพื่อนสนิทอย่างคุณหนูเหอชุนผิงตัวแสบน้องสาวของคุณคู่หมั้นของร่างนี้เอง

แล้วฉันควรจะรอให้ทุกคนเปลี่ยนไปก่อนไหม ไม่ดีกว่านะ ฉันว่า ฉันควรที่จะหาทางชิ่งออกไปอย่างสวยๆก่อนจะดีกว่า ใช่! มันดีกว่าที่จะรอให้เกลียดกันก่อนจากไปจริงๆ